ตอนที่ 60 พันธมิตรต่อต้านเจียงเนี่ยน

โรงงานเสื้อผ้าการแพทย์เกาสิ่ง

ตอนที่เจียงเนี่ยนมาเยือนครั้งแรก เกาสิ่งยังขี้เกียจแม้แต่จะก้าวขาออกมารับ แต่วันนี้ตั้งแต่แปดโมงเช้า เขากลับมายืนรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่อย่างกระวนกระวาย คอยต้อนรับผู้มาเยือนด้วยท่าทีนอบน้อมเป็นพิเศษ

กระทั่งสายโด่ง รถเบนซ์หัวเสือสีดำขลับทั้งคันถึงได้แล่นเข้ามาช้าๆ จากระยะไกล

เขารีบยืดอกเงยหน้า จากนั้นก็หดคอซอยเท้าถี่ๆ ปรี่เข้าไปต้อนรับด้วยสีหน้าประจบสอพลอ

ประตูรถเบนซ์หัวเสือเปิดออก อู๋ไห่ในชุดสูทเนี้ยบกริบ ท่าทางฮึกเหิมเปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจก้าวลงมาจากรถ ก่อนจะถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเปิดประตูรถอีกบาน เอามือป้องขอบประตูไว้ คอยต้อนรับชายชาวต่างชาติผิวขาว ผมทองตาสีฟ้า ที่สวมชุดสูทเนี้ยบกริบเช่นเดียวกันลงจากรถ

คนผู้นี้คือเลอโน คอร์เนลล์ ที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกของบริษัทเครื่องสำอางเชียร์นา มีหน้าที่ดูแลกิจการและการขายทั้งหมดในแถบเอเชียแปซิฟิก

เขาเริ่มทำวิจัยการตลาดตั้งแต่ปีที่แล้ว โดยเลือกบุกจากใต้ขึ้นเหนือ ใช้เผิงเฉิง เซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง และเฟิ่งเทียนเป็นจุดยุทธศาสตร์ในการผลักดันผลิตภัณฑ์ความงามของตัวเอง เพื่อกอบโกยผลประโยชน์จากตลาดบลูโอเชียนแสนงดงามที่ยังไม่ได้รับการบุกเบิกอย่างเต็มที่แห่งนี้

เผิงเฉิงคือเมืองที่เขาให้ความสำคัญที่สุด เขามั่นใจว่าโลชั่นเอิร์ลที่สร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกจะสามารถเจาะตลาดได้อย่างไร้อุปสรรค ด้วยกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์และสายเลือดขุนนางชั้นสูงอันสง่างาม จนกลายเป็นนามบัตรอันงดงามในตลาดระดับบน

เขาได้ยินมาว่าผลิตภัณฑ์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในเผิงเฉิงตอนนี้คือน้ำบำรุงผิวและแผ่นมาสก์หน้าของบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาแห่งหนึ่ง

แม้จะนึกดูแคลนอยู่ลึกๆ แต่ในเมื่อเพิ่งมาถึงที่นี่ เขาก็ยังต้องเปิดใจเรียนรู้ไว้บ้าง เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดอะไรภายหลังจนกระทบกับชื่อเสียงของตน

เพื่อนที่ฮ่องกงแนะนำอู๋ไห่ให้เขารู้จัก หลังจากได้พูดคุยกัน เขาก็รู้สึกประทับใจในมาดและวิสัยทัศน์ของชายหนุ่มคนนี้ จึงยอมรับคำแนะนำของอู๋ไห่ และมาเยี่ยมชมโรงงานผลิตผ้าไม่ทอที่รับจ้างผลิตให้หยางฟานรื่อฮว่าก่อน เพื่อดูว่าสินค้าที่ผลิตโดยหยางฟานรื่อฮว่าที่โด่งดังไปทั่วเผิงเฉิงนั้นแท้จริงแล้วหน้าตาเป็นอย่างไร

เกาสิ่งได้ยินชื่อเสียงอันเกรียงไกรของอู๋ไห่มานานแล้ว พอรู้ว่าคนที่มาด้วยเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของเครือเชียร์นา ก็ยิ่งอยากประจบเอาใจเป็นพิเศษ

เมื่อคืนเขาอุตส่าห์ซ้อมภาษาอังกฤษอย่างหนักทั้งคืน เพื่อหวังจะโชว์ความอินเตอร์ให้สมศักดิ์ศรี

ทว่าพอเห็นฝรั่งรูปร่างสูงใหญ่แถมยังมีมาดสง่าผ่าเผย ลิ้นเขากลับพันกันแข็งทื่อไปหมด เดิมทีตั้งใจจะพูดว่า "How are you?" ที่แปลว่า สบายดีไหม แต่พอพูดจริง กลับหลุดเป็น "Who are you?" หรือ คุณเป็นใคร เสียอย่างนั้น

คอร์เนลล์เคยเดินทางมาเมืองจีนหลายครั้งแล้ว จึงไม่แปลกใจกับสถานการณ์แบบนี้

เขานึกในใจว่าคนชื่อเกาสิ่งคนนี้ตลกดีเหมือนกัน ทั้งที่รู้สถานะของตนอยู่แล้วแท้ๆ ตอนนี้ยังจะมาเล่นมุกแกล้งถามว่าตนเป็นใครอีก

เขาแย้มยิ้มอย่างสุภาพ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงหยอกล้อเช่นกันว่า

"I'm Elisa's husband." (ผมเป็นสามีของอีไลซา)

เมื่อคืนตอนซ้อม เกาสิ่งได้จำลองสถานการณ์เอาไว้แล้ว ผู้ช่วยบอกเขาว่าถ้าทักไปว่า "how are you" ฝรั่งจะต้องตอบว่า "fine, and you" แน่นอน ถึงตอนนั้นนายแค่พูดคำว่า "Me too" ก็แสดงความเป็นมิตรได้แล้ว

เกาสิ่งจึงรีบผงกหัวค้อมเอวตอบอย่างไว

"หมี่ทู่ หมี่ทู่! ผมด้วยๆ!"

คอร์เนลล์: …

อู๋ไห่ที่เดิมทียังยิ้มแย้มอยู่ถึงกับเข่าอ่อนจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เขาถลึงตาใส่เกาสิ่งอย่างดุดัน ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องแล้วยิ้มกล่าว

"คุณคอร์เนลล์ครับ พวกเราเข้าไปคุยข้างในกันดีกว่า"

ล่ามที่ยืนหน้าเหวอด้านหลังรีบกุลีกุจอแปลภาษาอังกฤษรัวเป็นชุด คอร์เนลล์จึงได้แต่ตีหน้าเคร่งขรึม เดินตามเข้าไปข้างในด้วยความไม่สบอารมณ์

ตอนนี้เกาสิ่งเองก็รู้ตัวแล้วว่าภาษาอังกฤษเมื่อครู่ผิดพลาดอย่างมหันต์ จึงรีบหดคอส่งสายตาประจบประแจงไปให้อู๋ไห่

อู๋ไห่นึกด่าในใจว่า เจอกันครั้งแรกแกก็เล่นกวนประสาทสร้างเรื่องให้ฉันเลยนะ เป็นบ้าหรือเปล่าวะ?

แต่พอนึกถึงแผนการของตัวเอง เขาก็ยังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน ยื่นมือไปตบไหล่เกาสิ่งเบาๆ

"บอสเกาอย่าเพิ่งตกใจไป เรื่องเล็กน้อยน่า

การร่วมมือกับฝรั่งครั้งนี้ จริงๆ แล้วผมยืนอยู่ข้างคุณนะ"

อู๋ไห่มีบุคลิกโดดเด่นสะดุดตา คำพูดคำจาก็ดูจริงใจเป็นอย่างยิ่ง ทำให้เกาสิ่งถอนหายใจโล่งอกในที่สุด ก่อนจะรีบพูดว่า

"ท่านปรมาจารย์อู๋ หากการร่วมมือครั้งนี้สำเร็จ คุณคือผู้มีพระคุณของผมเลยนะ เรื่องส่วนแบ่งกำไรในอนาคตนี่รับรองว่า…"

"โธ่ ของนอกกายจะพูดถึงทำไมกัน? ผมเป็นคนอยู่นอกทางโลก ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง ที่เลือกคุณก็เพราะหนึ่งเลยคือเรามีวาสนาต่อกัน

ส่วนอย่างที่สองน่ะเหรอ…"

เขาโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเกาสิ่ง

"อย่างที่สอง ผมอยากให้เจียงเนี่ยนมาขอร้องผม!"

"หา?" เกาสิ่งชะงักไป ไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวข้องกันตรงไหน

อู๋ไห่ยิ้มพลางกล่าว

"ไม่ปิดบังบอสเกาหรอกนะ ตอนช่วงตรุษจีนผมมีโอกาสได้รู้จักกับบอสเจียงคนเล็ก และคอยตามจีบเธอมาตลอด

แต่บอสเจียงคนเล็กกลับมองว่าผมมีชาติตระกูลต่ำต้อย ตอนนี้ธุรกิจของเธอใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ก็ยิ่งดูถูกคนไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอย่างผม

ผู้หญิงในโลกนี้มีถมเถไป แต่ผู้หญิงอย่างบอสเจียงคนเล็ก…ต้องได้ครอบครองถึงจะสะใจ"

"เพราะฉะนั้น ผมถึงอยากอาศัยกระแสลมของพวกฝรั่ง มาร่วมมือกับคุณเพื่อเติบโตไปด้วยกัน

จากนั้นก็นะ ค่อยๆ กลืนส่วนแบ่งการตลาดของบอสเจียงคนเล็กไปทีละนิด

พอเธอไปต่อไม่ไหวจนต้องมาอ้อนวอนขอให้ผมเมตตา นึกถึงภาพนั้นแล้วผมตื่นเต้นสุดๆ เลยล่ะ ไม่รู้ว่าคุณจะยอมช่วยผมไหม"

วิธีต้มตุ๋นที่อู๋ไห่ถนัดที่สุดก็คือการพูดความจริงผสมความเท็จ

ก่อนหน้านี้เขาได้ลองหยั่งเชิงกับเจี่ยซิงอิ่งดูแล้ว รู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นยากแท้หยั่งถึง ดีไม่ดีอาจจะมองเจตนาของเขาออกหมดแล้วก็ได้ หากยังติดต่อกับเธอต่อไปอาจจะเป็นอันตราย

จังหวะนั้นเอง เขาได้รับการแนะนำจากเพื่อนที่ทำโครงการสนามบินในฮ่องกงให้รู้จักกับคอร์เนลล์ จึงตัดสินใจเปลี่ยนทิศทาง โดยด้านหนึ่งยังคงติดต่อกับเจียงเนี่ยนไว้ ส่วนอีกด้านก็หาจังหวะเข้ามาเติบโตในวงการเครื่องสำอาง

แน่นอนว่าเขาขี้เกียจมานั่งเริ่มต้นวิจัยส่วนผสมจากศูนย์ด้วยตัวเอง จึงคิดจะใช้วิธีเดิม นั่นก็คือ…หลอกลวง

หลอกทั้งต้นน้ำและปลายน้ำ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องฮุบโรงงานเสื้อผ้าการแพทย์ของเกาสิ่งมาให้ได้

และถ้าจะให้ดีที่สุด ก็ต้องต้มตุ๋นประธานประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกของบริษัทยักษ์ใหญ่รายนี้ให้สำเร็จด้วย

เขาตรวจสอบข้อมูลของเครือเชียร์นามาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว รู้ว่านี่คือแบรนด์ความงามระดับไฮเอนด์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในต่างประเทศ ขอเพียงแค่กระจายสินค้าออกไปได้ การจะบดขยี้บริษัทของเจียงเนี่ยนให้แหลกคามือก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

ถึงตอนนั้น ตนค่อยตะล่อมดึงตัวเจียงหู่มาเข้าพวกอีกนิด ก็จะมีโอกาสฮุบเอากิจการทั้งหมดของตระกูลเจียงมาเป็นของตัวเองได้อย่างแน่นอน

เกาสิ่งฟังอู๋ไห่พูดจาด้วยความจริงใจ ก็ตบหน้าอกตัวเองดังปั่กทันที

"ท่านปรมาจารย์วางใจได้เลย ผมทนเจียงเนี่ยนมานานแล้วเหมือนกัน

ก่อนหน้านี้หล่อนก็ขุดเอาคนของบริษัทเราไปตั้งเท่าไหร่ นี่มันท่าทีของพาร์ตเนอร์ที่ไหนกัน?

แต่เพราะหล่อนเงินหนาบารมีมาก ผมเลยไม่กล้าไปงัดข้อด้วย

มีท่านปรมาจารย์คอยชี้แนะ พวกเราต้องสำเร็จแน่ๆ ต่อไปนี้ผมจะฟังคำสั่งของท่านปรมาจารย์คนเดียวเลยครับ"

ตอนที่ตัวซวยอย่างเจี่ยซิงอิ่งและหานเจียหนิงออกไป เกาสิ่งก็ดีใจอยู่หรอก แต่หลังจากนั้นเขากลับพบปัญหาใหญ่ที่อาจส่งผลกระทบต่อความอยู่รอดของตัวเองเข้าเสียแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเคยคุยเปิดอกกับเจียงเนี่ยนไปแล้ว ว่าหลังจากนี้เขากะจะทำไลน์ผลิตแผ่นมาสก์หน้าเอง และจะผลิตสินค้าที่ไม่ได้ทำยากอะไรแบบแผ่นมาสก์หน้านี่แหละ

ทว่าเจียงเนี่ยนเองก็สั่งซื้อไลน์ผลิตแผ่นมาสก์หน้ามาแล้วเช่นกัน อีกแค่สองเดือนการร่วมมือของทั้งสองฝ่ายก็จะต้องสิ้นสุดลง

แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า…

สวัสดิการฝั่งเจียงเนี่ยนเป็นยังไง แล้วฝั่งเขาเป็นยังไงล่ะ?

ถึงตอนนั้นขอแค่เจียงเนี่ยนกระดิกนิ้ว คนงานใต้บังคับบัญชาของเขาคงเผ่นตามไปจนไม่เหลือหลอแน่

จะให้เอาเงินที่ตัวเองเหนื่อยยากหามาได้ไปเปย์ให้พวกคนงานเนี่ยนะ ไม่มีทางเสียหรอก เกาสิ่งคิดในใจว่า วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือการร่วมมือกับแบรนด์ดังระดับสากลที่เพิ่งเข้ามาในประเทศ แล้วรับจ้างผลิตสินค้าให้พวกเขา ตีตราผลิตสิ่งที่เรียกว่า "รุ่นพิเศษเฉพาะ" ออกมา แบบนี้ถึงจะรักษาผลกำไรมหาศาลต่อไปได้

คำพูดของอู๋ไห่ตรงใจเขาพอดี เขาจึงยื่นมือออกไปด้วยความกระตือรือร้น แล้วกุมมือของอู๋ไห่ไว้แน่น

ตกลงตามนี้ ต่อไปนี้เจียงเนี่ยนคือศัตรูร่วมกันของเราสองคน!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: การจ้างโรงงานผลิตแล้วติดแบรนด์ตัวเองเป็นเรื่องปกติมาก ตอนนี้แบรนด์ใหญ่หลายเจ้าก็ทำแบบนี้เพราะกำลังการผลิตไม่พอ ใครรู้ก็รู้กันค่ะ