ตอนที่ 63 ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

แผนกวิจัยและพัฒนา?

เจียงเนี่ยนนึกว่าเกิดปัญหาใหญ่หลวงอะไรกับคุณภาพสินค้า จึงรีบวิ่งหน้าตั้งไปพร้อมกับหานเจียหนิงทันที

พออู๋ไห่ได้ยินว่ามีปัญหา ก็แอบดีใจปนตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย รีบวิ่งตามเจียงเนี่ยนไปดูสถานการณ์ด้วย

ทั้งสามคนมาถึงแผนกวิจัยและพัฒนาของหยางฟานรื่อฮว่า ก็เห็นจางเจวี๋ยหมินสีหน้าเขียวคล้ำ กัวไห่ผิงเองก็อยู่ที่นั่นด้วย พอเห็นเจียงเนี่ยนกับอู๋ไห่เดินตามกันเข้ามา เขาก็พยักหน้าให้ทั้งสองคนอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้นคะ อาจารย์จาง ไม่เป็นไรใช่ไหม" เจียงเนี่ยนถามด้วยความเป็นห่วง

มุมปากของจางเจวี๋ยหมินกระตุกไปมาสองสามที ก่อนจะถอนหายใจยาว

"บอสเจียงคนเล็ก… ขอโทษด้วยนะครับ ลูกศิษย์ที่ผมรับเข้ามาฝึกงานหลายคนเมื่อกี้เพิ่งจะพากันลาออกยกก๊วนไปแล้วครับ"

"เอ๊ะ?"

อย่าว่าแต่เจียงเนี่ยนเลย ครั้งนี้แม้แต่อู๋ไห่ก็ยังตกตะลึง

สวัสดิการของหยางฟานรื่อฮว่าเรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในเผิงเฉิง บริษัทบ้าอะไรให้เงินเดือนถึงสามพันหยวน แถมยังมีสวัสดิการและเงินช่วยเหลือสารพัด ข้อเสนอแบบนี้ขนาดอู๋ไห่ยังตาลุกวาว แล้วยังมีคนลาออกอีกเหรอเนี่ย?

"ฝีมือไอ้สารเลวเกาสิ่งนั่นแหละครับ! ได้ยินว่าตอนนี้มันร่วมมือกับเครือบริษัทยักษ์ใหญ่จากต่างประเทศ แล้วก็แอบติดต่อคนของเราอย่างลับๆ มันเสนอให้ตั้งห้าพันหยวน บัดซบเอ๊ย มีคนตาบอดไม่กี่คนดันหลงเชื่อยอมตามมันไป!

ไม่บอกไม่กล่าวกันสักคำ! วันนี้ยังมีหน้าจะมาเก็บข้าวของอีก ผมเลยสั่งให้รปภ. ไล่ตะเพิดออกไปให้หมดแล้ว!"

ตอนนี้ผลิตภัณฑ์ของหยางฟานรื่อฮว่ามีหลากหลายประเภทขึ้นเรื่อยๆ แนวคิดของเจียงเนี่ยนคือการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่อย่างต่อเนื่อง เพื่อครองตำแหน่งผู้นำตลาดอย่างเด็ดขาดอยู่เสมอ จางเจวี๋ยหมินรู้ดีว่าตนเองลุยเดี่ยวต่อไปไม่ไหว จึงเริ่มรับพนักงานจากห้องแล็บตรวจวิเคราะห์รุ่นก่อนมาเป็นลูกศิษย์ฝึกงาน

"มีคนหนึ่งชื่อสวีจื้อเหลย เป็นพนักงานเก่าแก่ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งโรงงาน แถมยังเรียนจบมัธยมปลาย มีความทะเยอทะยานดี

ก่อนหน้านี้เขาไปเรียนฟิสิกส์ เคมี และคณิตศาสตร์พื้นฐานที่โรงเรียนภาคค่ำมาเดือนกว่า แล้วก็เริ่มมาเรียนรู้งานกับผม การปฏิบัติการผสมสูตรก็เริ่มเข้าที่เข้าทางบ้างแล้ว

เดิมทีผมฝากความหวังไว้กับเขามาก ไม่นึกเลยว่า… ไม่นึกเลยว่าเขาจะหนีไปแบบนี้!"

เสียงของจางเจวี๋ยหมินสั่นเครือไม่หยุด ที่หางตามีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

เกาสิ่งสัญญาว่าจะให้เงินเดือนสูงลิ่วถึงห้าพันหยวนต่อเดือนกับสวีจื้อเหลย ซ้ำยังให้เขาช่วยหว่านล้อมสมาชิกคนอื่นๆ ในแผนกวิจัยและพัฒนาให้ย้ายตามไปด้วย

เหตุผลหนึ่งคือพวกเขารู้สึกว่าเงินเดือนที่เกาสิ่งให้นั้นสูงมาก ส่วนอีกเหตุผลก็คือรู้สึกว่าหยางฟานรื่อฮว่าอาจจะไม่มีอนาคตแล้ว

ตั้งแต่ต้นปีนี้เป็นต้นมา โรงงานเคมีภัณฑ์หลายแห่งรอบๆ เผิงเฉิงเริ่มรับมือไม่ไหวอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากการบุกทะลักเข้ามาของแบรนด์ใหญ่ต่างชาติ

ผลิตภัณฑ์ตัวท็อปของเครือเชียร์นาก็คือโลชั่น แต่เจียงเนี่ยนดันไม่รักดี อยากจะทำโลชั่นขึ้นมาชนพอดี แถมยังตั้งใจจะเล่นตลาดระดับไฮเอนด์อีก

ในการแย่งชิงส่วนแบ่งตลาดระดับไฮเอนด์ โลชั่นเอิร์ลที่แข็งแกร่งต้องบดขยี้โลชั่น The General ของหยางฟานรื่อฮว่าจนพินาศยับเยินอย่างแน่นอน และหยางฟานรื่อฮว่าก็จะต้องถูกบีบให้หันไปจับตลาดระดับล่างแทน

หากต้องลงไปเล่นตลาดระดับล่าง พวกเขาย่อมไม่มีกำไรมหาศาลพอจะมารักษามาตรฐานสวัสดิการสูงลิ่วเช่นนี้ไว้ได้ บริษัทจะต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากครั้งใหญ่

สวีจื้อเหลยหว่านล้อมพนักงานเก่าอีกสามคนตั้งแต่สมัยโรงงานเคมีภัณฑ์เสวียจวินจนเริ่มลังเล แล้วทั้งสี่คนก็พากันย้ายไปอยู่กับเกาสิ่ง เรื่องนี้ทำให้อู่เสวียจวินเสียหน้าเป็นอย่างมาก พอได้ยินข่าว เขาก็ขับรถมุ่งหน้าไปเอาเรื่องเกาสิ่งทันที

ลุงไช่ที่เฝ้าประตูหน้าพอรู้เรื่องก็ทนไม่ไหวเช่นกัน พาพรรคพวกตรงดิ่งไปเพื่อจะดูให้เห็นกับตาว่าทำไมหน้าเกาสิ่งถึงได้หนาขนาดนี้

โอ้โห…

อู๋ไห่แอบยิ้มกระหยิ่มใจ

เขารีบพูดขึ้นทันทีว่า

"บอสเจียงคนเล็ก เรื่องนี้ผมไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ นะครับ

ไอ้เกาสิ่งนี่มันทำอะไรโดยพลการ น่ารังเกียจสิ้นดี เดี๋ยวผมจะรีบไปสั่งสอนมันชุดใหญ่ แล้วตีตัวออกห่างจากมันเลยครับ"

อู๋ไห่คิดว่า ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ การที่ผลิตภัณฑ์ของเจียงเนี่ยนต้องมาเจอเรื่องไม่คาดคิดย่อมเป็นหมัดฮุกที่รุนแรงสำหรับเธออย่างแน่นอน

อย่างน้อยที่สุด มันก็พิสูจน์แล้วว่าคนในองค์กรเริ่มแตกคอ และรู้ดีว่าผลิตภัณฑ์ของตัวเองไม่มีทางแย่งชิงตลาดระดับบนได้ อนาคตข้างหน้าช่างมืดมน

เขามองใบหน้าของเจียงเนี่ยน เตรียมจะเสพสุขกับสีหน้าตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวของเธอ

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิงก็คือ แม้สีหน้าของเจียงเนี่ยนจะดูหม่นหมองไปบ้าง แต่มุมปากของเธอกลับยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้ายังคงดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง อู๋ไห่ถึงกับจับสังเกตได้ว่าเธอแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเบาๆ เสียด้วยซ้ำ!

นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ไม่ถูกสิ เธอทำสีหน้าแบบไหนกันเนี่ยเฮ้ย!

เจียงเนี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

"เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นต้องท้อแท้กันเลยค่ะ

ระบบเศรษฐกิจแบบตลาด ทุกคนต่างมีสิทธิ์เลือกซึ่งกันและกันทั้งนั้น การที่พนักงานจะเดินออกจากบริษัทของเรา สาเหตุก็มีแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่ใช่เพราะสวัสดิการของเราไม่ดีพอ ก็คงเป็นเพราะพนักงานต้องทนอึดอัดใจ

ก่อนจะไปคิดถึงเรื่องอื่น เราไม่ควรไปโทษพนักงานก่อน แต่ควรทบทวนดูว่าการดูแลเอาใจใส่พนักงานของเรายังมีจุดที่บกพร่องอยู่ตรงไหนบ้างหรือเปล่า"

อู๋ไห่ถึงกับอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงเลยว่าเจียงเนี่ยนจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้

แม้ว่าเจียงเนี่ยนจะรังเกียจพฤติกรรมของเกาสิ่งมากแค่ไหน แต่นี่ถือเป็นการตัดโอกาสทำกำไรของโครงการนี้ทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง

ถึงแม้เครือเชียร์นาจะไม่ใช่แบรนด์เครื่องสำอางต่างชาติระดับบนสุด แต่ภาพลักษณ์โลชั่นระดับไฮเอนด์ของพวกเขาก็หยั่งรากลึกในใจผู้บริโภคไปแล้ว โลชั่นที่พวกเธอทำย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายอย่างแน่นอน คราวนี้การันตีได้เลยว่าจะต้องขาดทุนยับเยินแน่ๆ

เธอยิ้มบางๆ พลางพยักหน้า

"เอาล่ะ ทุกคนอย่าไปเสียเวลากับเรื่องพรรค์นี้เลยค่ะ

เรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่า ข้อแรก การดูแลเอาใจใส่พนักงานของเรายังทำได้ไม่ดีพอจริงๆ

ข้อสอง เราต้องเร่งผลักดันผลิตภัณฑ์ของเราเข้าสู่ตลาดโดยด่วน ต้องใช้ผลงานจริงมาตอกกลับคู่แข่งให้เห็น"

"อาจารย์จาง คุณคิดว่าฉันพูดถูกไหมคะ"

จางเจวี๋ยหมินมองเจียงเนี่ยนที่ส่งยิ้มอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ในดวงตาฝ้าฟางพลันเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา จนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

กัวไห่ผิงเองก็เกิดความเลื่อมใสขึ้นมาจับใจ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมบอสเจียงคนเล็กคนนี้ ถึงสามารถสร้างบริษัทที่กำลังเติบโตพุ่งทะยานขึ้นมาได้ขนาดนี้

หลังจากเขาเดินทางมาถึงเผิงเฉิง ผู้นำระดับสูงเคยเปิดอกคุยกับเขาอยู่นาน โดยแสดงความหวังว่าอยากให้เขาใช้เทคโนโลยีที่มีมาช่วยพยุงเหล่าผู้ประกอบการเคมีภัณฑ์ในเผิงเฉิง ซึ่งมีหยางฟานรื่อฮว่าเป็นผู้นำ ให้หลุดพ้นจากปัญหาสินค้ามูลค่าเพิ่มต่ำและการแข่งขันกันเองอย่างไร้ทิศทาง เพื่อเปิดฉากยุคใหม่ที่สดใส

กัวไห่ผิงเคยมาคุยเรื่องการอัปเกรดเทคโนโลยีที่หยางฟานรื่อฮว่ากับอาจารย์จางเจวี๋ยหมินอยู่สองสามครั้ง และรู้สึกทึ่งในพลังความสามัคคีรวมใจเป็นหนึ่งเดียวกับศักยภาพการต่อสู้อันน่าทึ่งของคนทั้งองค์กร

วันนี้เมื่อได้เห็นท่าทีสุขุมเยือกเย็นดั่งแม่ทัพใหญ่ของเจียงเนี่ยน เขาก็ค่อยๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมบริษัทแห่งนี้ถึงแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้

ก็จริง เสียลูกศิษย์ฝึกงานไปไม่กี่คน อย่างมากก็แค่ทำให้การทำตัวอย่างช้าลงไปนิดหน่อย ไม่ได้ส่งผลกระทบต่องานวิจัยและพัฒนาเลยสักนิด

คนพวกนั้นอย่างเก่งก็แค่เพิ่งจะเข้าใจว่าวัฏภาคของน้ำมัน วัฏภาคของน้ำ หรือการเกิดอิมัลชันมันหมายความว่าอะไร ไม่ได้เป็นตัวชี้ขาดภาพรวมเสียหน่อย

รอยยิ้มอันสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกัวไห่ผิง ในใจคิดว่าผู้ประกอบการที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลแบบเจียงเนี่ยนช่างหาได้ยากเหลือเกิน โรงงานตัดเย็บชุดแพทย์นั่นช่างไร้วิสัยทัศน์สิ้นดี

แต่ว่า… ยังมีผมอยู่นะครับ บอสเจียงคนเล็ก

เจียงเนี่ยนเห็นกัวไห่ผิงส่งยิ้มมองมาที่ตน จึงส่งยิ้มตอบกลับไปตามมารยาท

รอยยิ้มของทั้งสองคนถูกอู๋ไห่จับสังเกตได้พอดิบพอดี ในใจของเขาพลันเกิดคลื่นลมปั่นป่วนลูกใหญ่ขึ้นมาทันที

หรือว่าจะมีแผนซ้อนกลอะไรซ่อนอยู่?

เขาถามออกไปอย่างระแวงระวังตัวอยู่บ้าง

"บอสเจียงคนเล็ก เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น โลชั่นของพวกคุณจะ…"

เจียงเนี่ยนยังคงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่ได้รับผลกระทบอะไรทั้งนั้นค่ะ เราต้องรีบปล่อยลงตลาดให้เร็วที่สุด"

"คุณไม่กลัวว่ามันจะมีผลกระทบอะไรเลยเหรอครับ" อู๋ไห่ตาค้าง

"ไม่กลัวค่ะ พ่อฉันไปให้ท่านปรมาจารย์ดูดวงมาแล้ว คราวนี้ได้กำไรชัวร์!"

อู๋ไห่: …

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

อู๋ไห่: ฉันก็เป็นปรมาจารย์เหมือนกันนะ! สนใจฉันหน่อยสิ!