ตอนที่ 64 เปิดศึกขับเคี่ยว

สวีจื้อเหลยพกเงินก้อนโตห้าพันหยวนแนบอก รอยยิ้มฉีกกว้างจนแทบถึงรูหู

ในฐานะพนักงานเก่าแก่ตั้งแต่ยุคโรงงานเคมีภัณฑ์เสวียจวิน สวีจื้อเหลยในวัยสามสิบห้าปีเรียกได้ว่ามีประสบการณ์สูงและเป็นที่นับถือในหมู่คนงาน

เมื่อก่อนโรงงานเคมีภัณฑ์เสวียจวินตั้งตัวขึ้นมาได้ก็เพราะโลชั่น สวีจื้อเหลยจึงรู้เรื่องนี้ทะลุปรุโปร่ง หลังจากได้ฟังแนวคิดการออกแบบที่เจียงเนี่ยนวางไว้ก่อนหน้านี้ เขาก็ฟันธงว่าไอ้นี่ไม่มีทางรุ่งแน่นอน และเริ่มกังวลกับอนาคตของตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว

จริงอยู่ ตอนนี้สวัสดิการของหยางฟานรื่อฮว่าดีเลิศจนทั่วทั้งเผิงเฉิงอาจไม่มีที่ไหนเทียบได้ แต่นั่นมันตั้งอยู่บนพื้นฐานของกำไรมหาศาล

หากทุกอย่างพังทลายเป็นเถ้าถ่าน สวีจื้อเหลยกลัวว่าสิ่งที่ตนมีอยู่จะมลายหายไปในพริบตา

พอดีกับที่เกาสิ่งซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อนส่งคนมาติดต่อ บอกว่าตอนนี้บริษัทของเขาร่วมทุนกับเครือเชียร์นาที่เป็นแบรนด์ระดับโลก กำลังเปิดรับสมัครผู้มีความสามารถอยู่พอดี

เขาเสนอสัญญาให้สวีจื้อเหลยสูงถึง 5,000 หยวน หากสวีจื้อเหลยสามารถดึงคนจากแผนกวิจัยและพัฒนาคนอื่นๆ มาได้ เงินเดือนของแต่ละคนก็จะอิงตามเกณฑ์นี้ และทุกหนึ่งคนที่ดึงมาได้ สวีจื้อเหลยยังจะได้โบนัสพิเศษอีกคนละ 500 หยวน

สวีจื้อเหลยดีใจจนเนื้อเต้น รีบกลับไปชักชวนคนอื่นให้ย้ายตามตัวเองทันที

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเงินเดือนที่สูงลิ่ว กลับมีแค่สามคนที่ยอมตามสวีจื้อเหลยมา เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

เฮ้อ สามคนก็สามคนเถอะ อย่างไรเสีย…อย่างไรเสียแค่นี้ก็น่าจะพอถูไถ

พอเกาสิ่งรู้ว่าสวีจื้อเหลยพาคนมาได้แค่สามคน สีหน้าก็พลันบูดบึ้งขึ้นมาทันที

กูยอมจ่ายเงินเดือนให้ตั้ง 5,000 หยวนเชียวนะโว้ย! นี่มากกว่าเงินเดือนของหยางฟานรื่อฮว่าเท่ากับค่าจ้างแรงงานมีฝีมือสองคนเลยนะ นี่ถึงกับกวาดแผนกวิจัยและพัฒนาของพวกมันมาทั้งหมดไม่ได้เหรอวะ?

มันจะเป็นไปได้ยังไง?

แต่ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องรับมือไปตามสภาพ

ก่อนหน้านี้เขาได้ยินมาแล้วว่า สวีจื้อเหลยเป็นพนักงานเก่าแก่ตั้งแต่ยุคโรงงานเคมีภัณฑ์เสวียจวิน เคยได้รับการเคี่ยวกรำจากจางเจวี๋ยหมิน และมีส่วนร่วมในการวิจัยพัฒนาผลิตภัณฑ์มาแล้วตั้งมากมาย

มอบหมายให้หมอนี่ทำ คงไม่เกิดปัญหาหรอก

"ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นายระวังตัวไว้หน่อยจะดีกว่า" อู๋ไห่นึกถึงท่าทีประหลาดๆ ของเจียงเนี่ยนก่อนหน้านี้ขึ้นมา ในใจจึงเกิดความกังวลอยู่บ้าง

ถ้าสามารถโค่นเจียงเนี่ยนลงได้ในคราวเดียวย่อมเป็นเรื่องดี แต่เจียงเนี่ยนมักจะแสดงท่าทางมั่นอกมั่นใจอยู่ตลอดเวลา ทำให้อู๋ไห่อดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้

"เฮอะ ท่านปรมาจารย์ จะมีอะไรได้ล่ะครับ?"

เกาสิ่งทำหน้าเหยียดหยามพลางพูดว่า

"แผ่นมาสก์หน้าเมื่อก่อนของพวกนั้นก็ผลิตจากโรงงานผมนี่แหละ ตอนนี้ผมตัดสายการผลิตแผ่นมาสก์หน้าของเธอไปแล้ว พวกนั้นก็ขายได้แค่ของในสต็อก ส่วนวัตถุดิบที่เหลืออยู่กับเรามีเพียบ สามารถสลับมาผลิตแผ่นมาสก์หน้ารุ่นใหม่ได้ทันทีอย่างไร้รอยต่อ

สูตรเซรั่มในแผ่นมาสก์หน้าผมก็ตรวจสอบดูหมดแล้ว ก็แค่ไนอะซินาไมด์กับสารเพิ่มความหนืดนิดๆ หน่อยๆ ไม่ใช่เหรอ?

ผมแค่ซื้อเครื่องจักรมาเพิ่มไม่กี่เครื่อง แถมตัวเองก็มีห้องปลอดเชื้ออยู่แล้ว จะทำสู้เธอไม่ได้เชียวเหรอ?"

"ท่านปรมาจารย์อู๋ครับ วางใจเถอะ

เรื่องนี้ผมคุยกับคุณคอร์เนลล์เรียบร้อยแล้ว แผ่นมาสก์หน้าของเราจะใช้เครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของบริษัทเชียร์นา รับรองว่าจะต้องตีเจียงเนี่ยนจนพ่ายยับเยินแน่นอน!"

ความมั่นอกมั่นใจของเกาสิ่งยิ่งทำให้อู๋ไห่กระวนกระวายใจหนักขึ้น

มือขวาของเขาค่อยๆ หมุนลูกประคำในกระเป๋ากางเกง ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้กระตุกยิ้มออกมา

"เอาเถอะ ในเมื่อนายปรึกษากับคุณคอร์เนลล์เรียบร้อยแล้วก็ดี

แต่โปรเจกต์แผ่นมาสก์หน้าครั้งนี้ ฉันขอถอนตัวก่อนแล้วกัน"

"อ้าว? ทำไมล่ะครับ?"

"ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันเป็นคนอยู่นอกทางโลก ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แค่อยากสั่งสอนให้บอสเจียงคนเล็กได้บทเรียนบ้างก็เท่านั้น

ตอนนี้พวกนายตกลงกันได้แล้ว ฉันก็ควรจะล่าถอยอย่างสง่างามได้เสียที"

"หา?" เกาสิ่งถึงกับตะลึง ในใจคิดว่าอู๋ไห่สมกับเป็นท่านปรมาจารย์ชื่อดังจริงๆ มีระดับชั้นเชิงไม่ธรรมดาเลย

ก็ดีเหมือนกัน เขาถอนตัวไป กำไรของฉันก็ไม่ต้องแบ่งให้ใครเพิ่ม

หึๆ ในโลกนี้ยังมีคนแบบนี้อยู่อีก น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ

อู๋ไห่มองเกาสิ่งอย่างนิ่งสงบ ความไม่สบายใจในอกกำลังขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ

บอสเจียงคนเล็กที่ยังสาวคนนี้มีลูกเล่นแพรวพราวเหลือเกิน ใครที่ประเมินเธอต่ำไป คงต้องชดใช้อย่างสาสมแน่

เรื่องนี้…กูฟันธงเลย!

* * *

ระดับความยากของแผ่นมาสก์หน้าและเซรั่มไม่ได้สูงอะไรในบรรดาผลิตภัณฑ์เคมีที่ใช้ในชีวิตประจำวัน สวีจื้อเหลยทำงานมานานขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่มีความสามารถในการวิจัยและพัฒนาอะไรโดดเด่น แต่ถ้าให้ทำตามสูตรของจางเจวี๋ยหมินแบบขอไปทีก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อยู่แล้ว

ทว่าหากจะยกสูตรเดิมเป๊ะๆ มาใช้ คนอื่นเขาก็ไม่ได้โง่ ดังนั้นเกาสิ่งจึงต้องปรับเปลี่ยนสูตรเล็กน้อยตามความต้องการ

"อย่างแรกเลย ขายแยกแผ่นเดี่ยวนี่ห้ามเด็ดขาด

จัดไปกล่องละหกแผ่น เอาให้ทัดเทียมกับแบรนด์ดังต่างชาติไปเลย"

"ส่วนเรื่องการจับคู่เซรั่ม พวกเราก็ต้องประหยัดต้นทุนให้ได้มากที่สุด เน้นดันตัวไนอะซินาไมด์ออกมาก่อนเป็นอันดับแรก ว่าแต่ไนอะซินาไมด์ที่เคยใช้ก่อนหน้านี้เป็นเกรดไหนล่ะ?"

"เอ่อ ไนอะซินาไมด์เกรดยาครับ!"

"เกรดยาเหรอ? ไม่เห็นจำเป็นเลย เน้นราคาถูกไว้ก่อน ใช้เกรดอาหารสัตว์ก็พอ ยังไงซะเราก็ใส่ความเข้มข้นเข้าไป ชื่อก็เรียกเหมือนกัน ใครมันจะไปดูออก"

สวีจื้อเหลยพยักหน้าหงึกๆ รู้สึกเหมือนได้เจอเนื้อคู่ทางความคิด

"บอสปราดเปรื่องจริงๆ ครับ ก่อนหน้านี้ผมก็คิดอยู่เหมือนกันว่าไม่มีความจำเป็นต้องใช้ไนอะซินาไมด์ดีขนาดนั้นเลย นี่มันผลาญเงินเล่นชัดๆ"

เกาสิ่งยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

"เจียงเนี่ยนจะไปเข้าใจเรื่องการบริหารธุรกิจอะไรล่ะ? นี่แหละคือจุดที่เธอพลาด"

เขาก้มลงศึกษาวิเคราะห์แผ่นมาสก์หน้า The General อีกครั้ง พลางขมวดคิ้วพูดว่า

"เมื่อก่อนฉันก็คิดอยู่แล้วว่าไอ้ผลิตภัณฑ์ที่ไม่ใส่น้ำหอมเนี่ยมันไร้สาระสิ้นดี แถมไม่ใส่สารกันเสีย อายุการเก็บรักษาแผ่นมาสก์หน้าของเราก็สั้นเกินไป ส่งผลกระทบต่อสต็อกสินค้าชัวร์ๆ

บริษัทเชียร์นาเขาใช้สารกันเสียตัวไหนกันล่ะ?"

"สารกันเสียที่พวกเขาใช้คือพวกพาราเบนครับ ราคาถูก แถมประสิทธิภาพในการกันเสียก็ดีเยี่ยม ผมเห็นว่าการผสมสารกันเสียหลายๆ ตัวมันได้ผลดีมาก ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพวกคนในหยางฟานรื่อฮว่าถึงไม่ชอบใช้กัน

จริงด้วยครับบอส หัวน้ำหอมของบริษัทเชียร์นาปรุงมาอย่างเชี่ยวชาญ พวกเราต้องใช้ด้วยไหมครับ…"

"แผ่นมาสก์หน้าจะใส่น้ำหอมทำซากอะไรล่ะ!" เกาสิ่งตวาดแหวใส่เขา "แต่ให้ใส่เม็ดสีเพิ่มเข้าไปเยอะๆ ต้องให้ผู้บริโภคใช้แล้วรู้สึกทันทีว่าหน้าขาวขึ้น ยังไงเสียคนส่วนใหญ่สมัยนี้ก็อ่านตารางส่วนประกอบไม่เข้าใจอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาจะไม่พอใจหรอก"

"บอสปราดเปรื่องที่สุด! เมื่อก่อนผมเคยแนะนำเจียงเนี่ยนไปแล้ว แต่เธอไม่ยอมฟังคำเตือนดีๆ เลยปล่อยให้โอกาสทำเงินหลุดลอยไปเปล่าๆ ครับ"

สวีจื้อเหลยยิ่งรู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่ย้ายมาอยู่กับเกาสิ่ง

ถ้าเจียงเนี่ยนยอมฟังเขา ลดสารออกฤทธิ์ลงสักหน่อยแล้วควบคุมต้นทุน บริษัทก็คงฟันกำไรได้มหาศาลกว่านี้ตั้งนานแล้ว มีแต่ได้กับได้ชัดๆ

เกาสิ่งพอใจกับปฏิกิริยาของสวีจื้อเหลยเป็นอย่างมาก เขาพยักหน้ารับ

"ดีมาก ตอนนี้พวกเราจะชักช้าแม้แต่นิดเดียวไม่ได้

เดี๋ยวฉันจะไปเดินเรื่องเอกสาร พวกนายต้องทำผลิตภัณฑ์ที่พร้อมใช้งานออกมาให้เสร็จภายในสามวัน"

สวีจื้อเหลยชะงักไป ยิ้มเจื่อนๆ พลางเอ่ย

"บอสครับ สามวันนี่มันจะไม่กระชั้นชิดไปหน่อยเหรอครับ…"

"นี่มันก็มีส่วนผสมที่ลงตัวอยู่แล้ว สามวันยังจะกระชั้นชิดอะไรอีก? โอทีสิ!

ฉันจ่ายเงินเดือนให้พวกนายสูงขนาดนี้ ก็เพื่อจะดูว่าพวกนายมีความมุ่งมั่นแค่ไหน

พวกเราเป็นทีมระดับอินเตอร์ ควรจะต้องมีวิสัยทัศน์ระดับสากล จะทำตัวเหมือนบริษัทอย่างหยางฟานรื่อฮว่าไม่ได้

คำเดียวสั้นๆ ที่นี่ไม่เลี้ยงคนอู้งาน ทุกคนต้องสู้ ต้องใช้สองมือของตัวเองไขว่คว้าอนาคตที่สดใส"

สวีจื้อเหลยผงกศีรษะรับรัวๆ ก่อนจะถามหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

"ถะ…ถ้าอย่างนั้นบอสครับ ค่าโอทีของเราคิดตามเกณฑ์ไหนเหรอครับ?"

"ค่าโอที? จะเอาค่าโอทีอะไรกัน?

ที่นี่เรายึดมั่นในวัฒนธรรมหมาป่ามาโดยตลอด ทุกคนควรจะมองบริษัทเหมือนบ้านของตัวเอง นายคิดว่าการลงแรงเหน็ดเหนื่อยเพื่อความก้าวหน้าของบ้านตัวเองเนี่ย มันสมควรมาทวงค่าโอทีไหมล่ะ?"

"เอ่อ แล้วพวกเรามีสวัสดิการอื่นๆ อีกไหมครับ อย่างเช่นวันหยุดพักร้อนประจำปี หรือเวลาทำงานได้พักสักหนึ่งชั่วโมงอะไรทำนองนี้?"

"ถ้ามีธุระก็ลางานได้สิ แต่ก็ต้องให้บริษัทอนุมัติก่อน ใครลาก็หักเงินคนนั้น นี่ก็เพื่อกระตุ้นให้ทุกคนขยันขันแข็งและก้าวหน้าไงล่ะ

ทำงานแล้วจะขอพักหนึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ? ไร้สาระน่า แกคิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองจริงๆ รึไง?

วันหลังห้ามถามคำถามแบบนี้อีก พวกเราทุกคนต้องสู้ยิบตาเท่านั้นถึงจะถูก"

สวีจื้อเหลยอ้าปากค้าง จู่ๆ ก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจ

กู…

ย้ายมาผิดที่หรือเปล่าวะเนี่ย?

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: หลายปีมานี้ผลิตภัณฑ์หลายตัวชอบโฆษณาว่าใส่สารชนิดนั้นชนิดนี้มากเท่านั้นเท่านี้ แต่ความจริงคำโฆษณาพวกนี้ก็มีส่วนที่พูดเกินจริงมากค่ะ อย่างสารที่ได้จากการหมักยีสต์ชื่อดังชนิดหนึ่ง ราคาถูกที่สุดในตลาดอยู่ที่กิโลกรัมละร้อยกว่าหยวน ส่วนที่แพงที่สุดขึ้นไปถึงหลักแสน… ประสิทธิภาพน่ะเหรอ ต่างคนก็ต่างมุมมองค่ะ