ตอนที่ 65 เหอะ ผู้ชาย

เวลาเที่ยงคืนครึ่ง

พนักงานกะบ่ายที่เพิ่งเลิกงานเห็นว่าอาคารสำนักงานหลังเก่าเตี้ยๆ ของเจียงเนี่ยนยังคงเปิดไฟสว่างโร่ ก็ยิ่งรู้สึกเลื่อมใสในตัวผู้บริหารสาวคนนี้มากขึ้นไปอีก

ให้ตายสิ บอสเจียงคนเล็กไม่อนุญาตให้พวกเราทำงานล่วงเวลา แต่ตัวเองกลับยอมอดหลับอดนอนทำงานซะเอง

เฮ้อ ช่วงนี้บริษัทกำลังเจอมรสุม คนเนรคุณบางคนดันมาทรยศบอสเจียงคนเล็กในจังหวะคับขัน มันช่างบั่นทอนจิตใจจริงๆ หวังว่าบอสเจียงคนเล็กจะไม่สะเทือนใจจนเกินไปนะ

ทว่าในห้องทำงาน เจียงเนี่ยนกลับกำลังโยนจอยเกมเสี่ยวป้าหวางทิ้งอย่างอ่อนแรง ก่อนจะทิ้งตัวนอนแผ่ลงบนโซฟา

เธอเพิ่งเล่นเกม "บอมเบอร์แมน" กับเจี่ยซิงอิ่งมาทั้งคืน เจ้าตัวการ์ตูนสองตัววางระเบิดชิงไหวชิงพริบกันบนหน้าจอความละเอียดต่ำ ตอนแรกก็คิดว่าน่าเบื่อ แต่ยิ่งเล่นกลับยิ่งติดลม

เจี่ยซิงอิ่งอาศัยสเต็ปเดินหลบอันพลิ้วไหวคอยวางระเบิดส่งเจียงเนี่ยนลอยฟ้าได้เป๊ะทุกรอบ ยิ่งทำให้เจียงเนี่ยนหัวร้อนจนลนลาน ทุกตาคิดแต่จะเอาคืนให้ได้ แต่ก็ถูกเจี่ยซิงอิ่งจอมเจ้าเล่ห์ดักทางหนีรอดไปได้หมด

จนถึงเที่ยงคืนแล้ว เจียงเนี่ยนกลับไม่ชนะเลยแม้แต่ตาเดียว

"ฮือๆ ซิงอิ่ง แกยอมอ่อนข้อให้ฉันบ้างไม่ได้เหรอ คืนนี้ฉันจะนอนหลับลงได้ยังไงเนี่ย!"

เจี่ยซิงอิ่งยิ้มกระหยิ่มพลางพูดว่า "เนี่ยนเนี่ยน แกน่ะใจร้อนเกินไป ทุกรอบคิดแต่จะรีบจบงานให้ไว แต่พอรีบร้อนก็เลยเผยช่องโหว่ตลอด ถึงได้โดนระเบิดฉันเป่ากระเด็นอยู่นี่ไง แกต้องปรับนิสัยใจร้อนนี่หน่อยแล้วนะ"

น่าโมโหชะมัด

โดนถล่มยับมาทั้งวันแล้วยังต้องมาโดนเพื่อนสนิทสั่งสอนอีก เจียงเนี่ยนอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา อารมณ์บูดบึ้งถึงขีดสุด

แต่ดูเหมือนสิ่งที่เจี่ยซิงอิ่งพูดก็พอจะมีเหตุผลอยู่บ้างนิดหน่อย

ที่ผ่านมาเวลาเธอพยายามจะทำให้เจ๊ง มักจะแก้ปัญหาแบบขอไปที ปวดหัวก็รักษาหัว ปวดขาก็รักษาขา สุดท้ายถึงได้วุ่นวายอีรุงตุงนังไปหมดแบบนี้

ยังไงก็ต้องมีแผนการระยะยาวสินะ

ดึกมากแล้ว เจียงเนี่ยนแกล้งทำเป็นจะไปนอน แต่ความจริงตั้งใจจะย่องไปหาของกินในโรงอาหาร

ขณะที่เธอเดินลงบันไดมาช้าๆ ก็เห็นว่าห้องทำงานแผนกวิจัยและพัฒนายังคงเปิดไฟสว่างจ้า

หืม?

ใครมาแอบทำงานล่วงเวลาเนี่ย เปลืองไฟบริษัท น่าละอายใจจริงๆ!

เจียงเนี่ยนย่องเข้าไปในแผนกวิจัยและพัฒนาอย่างเงียบเชียบ เธอผลักประตูห้องทำงานเบาๆ ก็เห็นกัวไห่ผิงกำลังถือกระทะเหล็กสีดำใบใหญ่ ทำงานอย่างจดจ่อมีสมาธิ

"เอ่อ พี่กัว?"

"อืม" กัวไห่ผิงกำลังมือเป็นระวิงกับการบิดเปิดขวดเล็กขวดน้อย เทสารพัดสิ่งข้างในลงไปต้มในกระทะใบใหญ่ รอบๆ ตัวก็มีขวดโหลวางระเกะระกะเต็มไปด้วยสารไม่ระบุชื่อ

"พี่กำลังทำอะไรอยู่น่ะคะ" เจียงเนี่ยนถาม

กัวไห่ผิงที่ก่อนหน้านี้ดูถ่อมตนและขี้อายกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาไม่สนใจเจียงเนี่ยนเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาจัดการกับของในมือตัวเอง

เจียงเนี่ยนเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย จู่ๆ เขาก็ดึงสว่านไฟฟ้าออกมาอันหนึ่ง ทำเอาเจียงเนี่ยนตกใจผงะถอยหลังกรูด

"ค…คุณจะทำอะไรน่ะคะ"

"วัฏภาคของน้ำมัน วัฏภาคของน้ำ การเกิดอิมัลชัน ความเป็นเนื้อเดียวกัน เข้าใจไหม" กัวไห่ผิงพูดพลางถอดหัวสว่านออก แล้วใช้ก้านต่อด้านในทำหน้าที่เป็นเครื่องกวน คนส่วนผสมในกระทะอย่างขะมักเขม้น

ยามที่กัวไห่ผิงมีสมาธิจดจ่ออยู่กับงาน สายตาของเขาหลุบต่ำ คิ้วโก่งเรียว จังหวะที่กะพริบตาดูราวกับมีสายธารแห่งดวงดารากำลังไหลเวียนอยู่ข้างใน จนทำให้เจียงเนี่ยนเผลอมองค้างไปชั่วขณะ

นับตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา เธอก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการช่วยชีวิตพ่อแม่ งานอดิเรกตามกรี๊ดดาราในชาติก่อนถูกเธอโยนทิ้งไปหมดแล้ว เรื่องการมีความรักที่คอยถ่วงความก้าวหน้าในหน้าที่การงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แต่ในเวลานี้ เมื่อได้มองกัวไห่ผิงในชุดกาวน์สีขาวถือสว่านไฟฟ้า เธอกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นและหัวใจเต้นแรงที่ห่างหายไปนาน จนเผลอเอามือเท้าคาง แอบมองชายหนุ่มผู้นี้ง่วนอยู่กับงานอย่างเงียบๆ

กัวไห่ผิงใช้เทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิของของแข็งสีขาวก้อนนั้น แล้วในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาค้อมตัวอย่างคล่องแคล่ว เลือกหยิบขวดแก้วใบหนึ่งออกมาจากตู้ ค่อยๆ รินของเหลวข้างในออกมาเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง จัดการนู่นนี่อีกพักหนึ่ง จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจและภาคภูมิใจออกมา

ถึงตอนนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่ามีคนยืนอยู่ข้างๆ ร่างกายจึงสะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นเจียงเนี่ยนกำลังยืนยิ้มมองดูตนอยู่ กัวไห่ผิงก็หน้าถอดสี รีบวางของในมือลงทันที

"บอสเจียงคนเล็ก! ค…คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย"

"ฉันมาตั้งนานแล้วค่ะ แต่คุณไม่สนใจฉันเองต่างหาก" เจียงเนี่ยนพูดพลางยิ้มตาหยี "อะไรกัน จะไม่ยอมรับเหรอคะ"

"เปล่าครับ ไม่ใช่ ไม่ใช่เลยครับ!" กัวไห่ผิงรีบยืนตัวตรงแน่ว "ขอโทษด้วยครับ ผมเป็นคนแบบนี้เอง พอเริ่มทำงานเมื่อไหร่ก็ไม่สนใจใครทั้งนั้น นิสัยแบบนี้แหละครับที่เคยทำให้ผมมีเรื่องขัดแย้งกับคนอื่นมาตั้งเยอะ"

เจียงเนี่ยนสังเกตเห็นใบหูของกัวไห่ผิงเริ่มแดงระเรื่อ จึงอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

"พี่กัว คุณทำแบบนี้มันเปลืองไฟบริษัทนะ แถมยังเปลืองวัตถุดิบของเราอีกต่างหาก"

"เอ่อ…" กัวไห่ผิงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "ผ…ผม ขอโทษจริงๆ ครับ พอดีวันนี้ผมนึกสูตรขึ้นมาได้สูตรหนึ่ง อยากจะปรึกษาอาจารย์จางดู แต่อาจารย์บอกว่ากฎของบริษัทคือห้ามทำงานล่วงเวลา

ผมไม่มีทางเลือก ก็เลยแอบอยู่ต่อเพื่อลองทำดู ถ้าหากทำให้บอสเจียงคนเล็กต้องเสียหาย ผมยินดีชดใช้ให้ครับ"

พูดจบ เขาก็ล้วงเอากระเป๋าสตางค์ออกมาจริงๆ

เจียงเนี่ยนหลุดขำพรวดจนต้องรีบยกมือปิดปาก แล้วถอนหายใจออกมา

"นี่คุณคิดจริงจังเหรอคะเนี่ย"

เจอคนซื่อตรงขนาดนี้เข้าไป เจียงเนี่ยนก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดีไปชั่วขณะ

หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน เธอก็กำหมัดแน่นแล้วพูดว่า

"พี่กัว ฉันรู้ว่าอาจารย์จางชอบให้คุณมาช่วยงานฟรีๆ พฤติกรรมแบบนี้ต้องหยุดให้เด็ดขาดค่ะ

เอาแบบนี้แล้วกัน ทุกวันที่คุณมา ฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้ตามเกณฑ์เงินเดือนของฝ่ายวิจัยและพัฒนาของที่นี่ ดีไหมคะ"

กัวไห่ผิงยิ้มอย่างถ่อมตัว พลางลูบขวดโหลตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

จะว่าไป สายตาที่เขามองบรรดาขวดโหลพวกนั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ราวกับว่าขวดแก้วเหล่านี้คือคนรักของเขาก็ไม่ปาน

"ผมรักงานวิจัยมากครับ ถ้าได้ทำงานวิจัยต่อไปเรื่อยๆ ก็พอใจแล้ว

ส่วนเรื่องเงิน ตอนนี้ผมก็มีงานประจำที่มั่นคง ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอะไรขนาดนั้น ไม่จำเป็นหรอกครับ"

เอ่อ…

ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย

เจียงเนี่ยนค่อนข้างมั่นใจในหน้าตาวัยยี่สิบสามปีของตัวเองนะ ทำไมพี่กัวคนนี้ถึงไม่แม้แต่จะปรายตามามองเธอบ้างเลยล่ะ

คงไม่ใช่ว่าเป็นพวก…หรอกนะ

เหอะ ถึงจะชอบผู้ชาย แม่ก็จะดัดให้มาชอบผู้หญิงเอง!

เจียงเนี่ยนกระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วพูดว่า

"แต่ว่า นอกจากเงินเดือนแล้ว บริษัทเรายังมีสวัสดิการอื่นๆ อีกนะ"

"เอ่อ อย่างเช่นอะไรเหรอครับ"

เจียงเนี่ยนเริ่มนับนิ้ว

"บริษัทเรามีโรงอาหารชั้นยอดค่ะ! ถึงตอนนี้จะมีแค่อาหารสไตล์เซี่ยงไฮ้ แต่อนาคตจะพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ อาหารจีนแปดตระกูลใหญ่จะค่อยๆ ทยอยเพิ่มเข้ามาแน่นอน

คุณไม่เอาเงิน แต่คุณกินข้าวที่โรงอาหารฟรีได้นะ!

นอกจากนี้ บริษัทเรายังร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับร้านอาหารอีกหลายแห่งในเผิงเฉิง แค่แสดงบัตรพนักงานของบริษัทเรา คุณก็ไปกินข้าวที่ร้านพวกนั้นได้ฟรีเลย ทั้งหมดลงบิลบริษัทค่ะ"

"แล้วยังมีเรื่องงานวิจัยอีก โครงการที่คุณเคยวิจัยโดนสาขาภาคเหนือของเราซื้อไป ทำให้คุณขาดพื้นที่ทำงานอดิเรกด้านนี้ เรื่องนั้นไม่เป็นไรค่ะ ต่อไปนี้แค่คุณอยากทำวิจัย ก็แวะมาที่บริษัทฉันได้ทุกเมื่อ

ฉันสามารถสร้างห้องทดลองระดับมืออาชีพให้คุณได้เลย เรื่องนี้ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ"

กัวไห่ผิงอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหูฝาดไป

"ระ…เรื่องจริงเหรอครับ"

เจียงเนี่ยนยิ้มตาหยีพลางตอบ

"เรื่องจริงสิคะ!"

การวิจัยสารตัวใหม่ไม่ได้เหมือนกับการวิจัยพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่เสียหน่อย

ต่อให้คุณจะค้นพบความก้าวหน้าในสารประกอบบางตัว แต่นั่นก็แค่ยืนยันว่าสารตัวนี้มีประสิทธิภาพ ส่วนจะเอามาผลิตเป็นสินค้าได้ยังไงนั้นยังต้องคิดค้นอีกเยอะ

เหมือนกับการได้วัตถุดิบชั้นดีมา แต่ถ้าไม่มีฝีมือระดับเชฟใหญ่ อาหารที่ทำออกมาก็ไม่แน่ว่าจะอร่อย

ในอนาคตมีแบรนด์หนึ่งถือสิทธิบัตรอนุพันธ์ของวิตามินเอไว้จนหมดอายุ แต่ก็ยังพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ดังเปรี้ยงปร้างออกมาไม่ได้ กลายเป็นส้มหล่นให้อีกแบรนด์ที่มารับช่วงต่อ เจียงเนี่ยนเองก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นแหละ

แค่เดินตามแนวทางการวิจัยที่สวนทางกับแบรนด์ใหญ่ๆ ในอนาคต ต่อให้วิจัยสำเร็จออกมาก็ขายยากอยู่ดี

มีตรงนี้มารองรับ ต่อให้หลังจากนี้กรดไฮยาลูรอนิกจะทำเงินได้ เธอก็ยังมีทางผลาญให้ขาดทุนได้อย่างสบายใจ

หึ อีกอย่าง โลชั่นตัวนี้ก็โดนแบรนด์ต่างชาติดักหน้าสกัดไว้แล้ว คิดจะฟันกำไรน่ะเหรอ ฝันกลางวันไปเถอะ

ดวงตาของกัวไห่ผิงเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมานิดๆ เขารีบก้มหน้าลง กว่าจะปรับสีหน้าให้กลับมายิ้มอย่างสงบได้

หญิงสาวตรงหน้าดูสะอาดสะอ้านและอ่อนโยน ราวกับมีดวงดาราหมื่นพันร่วงหล่นลงในแววตา ผลิบานเป็นดอกไม้แสนงดงาม

ทั้งที่ดูไร้เดียงสาต่อโลกภายนอก ทว่าหญิงสาวคนนี้กลับสร้างบริษัทที่กำลังเติบโตขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง

ก่อนหน้านี้กัวไห่ผิงแค่คิดว่าบริษัทนี้น่าอยู่ แต่ตั้งแต่วินาทีนี้ เขากลับรู้สึกว่าบริษัทแห่งนี้…

ยิ่งใหญ่มาก!

"ถ้าอย่างนั้น ต้องขอบคุณความหวังดีของบอสเจียงคนเล็กด้วยนะครับ

เวลาว่างผมจะแวะมาบ่อยๆ แน่นอน จะไม่ให้เสียสวัสดิการที่บอสเจียงคนเล็กมอบให้เลยครับ"

"อื้อ"

เจียงเนี่ยนพยักหน้า มองดูกัวไห่ผิงที่ดูกระตือรือร้นขึ้นมา แล้วเอียงคอถาม

"คุณไม่มีอะไรอยากจะพูดกับฉันแล้วเหรอคะ"

"เอ๊ะ" กัวไห่ผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง "ไม่ต้องจ่ายค่าไฟจริงๆ ใช่ไหมครับ"

เจียงเนี่ยน: …

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: งานวิจัยน่ะทั้งเปลืองแรงทั้งเปลืองสมอง บริษัทที่มีปัญญาทำต่อได้จริงๆ มีไม่เยอะหรอก แบรนด์ใหญ่ๆ หลายแบรนด์ก็เอาแต่ย่ำอยู่กับที่ เทคโนโลยีไม่เคยอัปเดตเป็นสิบๆ ปี พูดให้ดูดีก็คือสูตรคลาสสิกโบราณ แต่ความจริงมันตามความต้องการของยุคสมัยไม่ทันแล้วต่างหาก

ในวงการสกินแคร์ จำไว้เลยว่าต้องยึดหลักซื้อของใหม่ไม่ซื้อของเก่า! (ยกเว้นคนที่มีความต้องการวิตามินซีบริสุทธิ์โดยเฉพาะ อันนั้นค่อยว่ากันอีกที)