ตอนที่ 66 แนวคิดของโลชั่น

ครั้งนี้เจียงเนี่ยนตั้งราคาขายปลีกในท้องตลาดของโลชั่นไว้ที่ 199 หยวน

ตามหลักการทั่วไปที่ต้นทุนเครื่องสำอางต่อราคาขายมักอยู่ที่หนึ่งต่อเจ็ด ค่าใช้จ่ายด้านวัตถุดิบ แรงงาน ค่าน้ำค่าไฟ และวัสดุสิ้นเปลืองของพวกเขาก็ควรรวมกันอยู่ที่ขวดละประมาณ 28 หยวน

ทว่าในความเป็นจริง สินค้าของเจียงเนี่ยนไม่ได้ทำโฆษณา บรรจุภัณฑ์ภายนอกก็เรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ อัตรากำไรขั้นต้นจึงสูงลิ่ว งบประมาณที่จัดสรรให้จางเจวี๋ยหมินและทีมงานใช้ซื้อวัตถุดิบจึงเหลือเฟือเป็นอย่างยิ่ง

เรื่องนี้ทำให้แผนกวิจัยและพัฒนาที่จางเจวี๋ยหมินรวบรวมกำลังตั้งขึ้นมาเฉพาะหน้าต้องเผชิญกับความกลัดกลุ้มใจแบบคนมีเงินแต่ไม่รู้จะใช้ยังไง

โลชั่นขวดหนึ่ง แถมยังไม่มีส่วนผสมแปลกประหลาดพิสดารอะไรเลย พอลบงบโฆษณาออกไปแล้ว จะทำยังไงให้เค้นต้นทุนออกมาแพงขนาดนั้นได้กันล่ะ?

"ครั้งนี้พวกเราใช้กลีเซอรีนแทนมิเนอรัลออยล์ของแบรนด์ดัง อืม กลีเซอเรทสามารถนำมาใช้เป็นสารลดแรงตึงผิวได้ แม้จะแพงไปสักหน่อย แต่ประสิทธิภาพโดดเด่นมากจริงๆ ครับ

เพียงแต่ตอนนี้ยังมีเอกสารงานวิจัยเกี่ยวกับกลีเซอเรทค่อนข้างน้อย ถ้าใช้ตัวนี้ผมเกรงว่าจะมีความเสี่ยงเรื่องโรคผิวหนังอักเสบเซบเดิร์ม"

กัวไห่ผิงอาศัยช่วงเวลาพักแอบมาขอใช้ห้องแล็บอีกครั้ง เขากำลังคนหม้อครีมทาหน้าที่ผ่านการทำอิมัลชันแล้วอย่างชำนาญ พลางเอ่ยเรียบๆ

"คุณกังวลอะไรอยู่? กลไกของโรคผิวหนังอักเสบเซบเดิร์มคือเชื้อมาลาสซีเซียชอบความมันและเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว กลีเซอเรทไม่ละลายในน้ำมัน และตัวมันเองก็ไม่ใช่น้ำมัน ความปลอดภัยนับว่าไว้ใจได้เลย

ถ้าเป็นผม ผมจะเลือกใช้สารตัวนี้โดยไม่ลังเล"

"อีกอย่าง จากประสบการณ์การวิจัยก่อนหน้านี้ของผม การใช้กลีเซอรีนที่มีความบริสุทธิ์สูงเกินไปอาจทำให้ผิวคล้ำขึ้นได้ ผมเลยแนะนำให้ลดความบริสุทธิ์ของกลีเซอรีนลงมาต่ำกว่าร้อยละเก้าสิบห้าเล็กน้อย เพื่อลดโอกาสที่จะเกิดปัญหานั้น"

ยามที่กัวไห่ผิงเข้าสู่โหมดวิจัย เขาไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น แม้แต่ตอนคุยกับจางเจวี๋ยหมินคำพูดคำจาก็ยังฟังดูขวานผ่าซาก แต่จางเจวี๋ยหมินก็ชินเสียแล้ว ได้แต่ยิ้มบางๆ

"ได้ เอาตามแนวคิดของเธอเลย ใช้กลีเซอเรท แต่เพื่อความปลอดภัย ใส่ลงไปประมาณร้อยละหนึ่งดีไหม?"

"ร้อยละหนึ่งก็ถือว่าเยอะแล้ว พอใช้แน่นอนครับ" กัวไห่ผิงพูดพลางเหลือบไปเห็นปู้เซิงเหลียนยืนมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ อยู่ข้างๆ จึงขมวดคิ้ว "มีอะไรเหรอ?"

ปู้เซิงเหลียนยกสมุดเล่มเล็กในมือขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

"ขอถามหน่อยค่ะ กลีเซอรีนซึมผ่านผิวชั้นนอกเข้าไปได้ยังไงเหรอคะ? น้ำตาวัวของเราล้วนเป็นโมเลกุลขนาดใหญ่ ทำไมมันถึง…"

"กลีเซอรีนไม่ใช่น้ำมัน มันคือโพรเพนไตรออล โมเลกุลคาร์บอนสามอะตอมอย่างมันทำไมจะซึมผ่านผิวไม่ได้ล่ะ?

ถึงแม้จะซึมเข้าไปในผิวเป็นจำนวนมากไม่ได้ แต่มันก็ทำหน้าที่จับน้ำได้สมบูรณ์แบบในตัวเองอยู่แล้ว ต้องจำไว้นะ การล็อกความชุ่มชื้นกับการเติมน้ำให้ผิวมันเป็นคนละขั้นตอนกันโดยสิ้นเชิง

กรดไฮยาลูรอนิกที่เราผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ล็อกความชุ่มชื้นที่ดีที่สุด ส่วนหน้าที่หลักของกลีเซอรีนคือการเติมน้ำ ประสิทธิภาพตอนที่สารสองตัวนี้ทำงานร่วมกันมันให้ผลลัพธ์ที่เหนือกว่าหนึ่งบวกหนึ่งตั้งเยอะ คุณเข้าใจหรือยัง?"

ปู้เซิงเหลียนส่ายหน้า แต่ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาจดรายละเอียดพวกนั้นลงในสมุดอย่างอดทน

ในแผนกวิจัย แม้อาจารย์จางเจวี๋ยหมินจะมีอารมณ์ร้อนไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็มักโมโหตัวเอง ไม่ค่อยได้มานั่งอธิบายเนื้อหาขั้นสูงเกินหลักสูตรให้เด็กฝึกงานที่ระดับการศึกษาไม่ถึงเกณฑ์อย่างพวกเธอฟัง

กลับเป็นกัวไห่ผิงเสียอีก พอเข้าสู่โหมดวิจัยทีไรเป็นต้องจดจ่อจนลืมตัว เว้นเสียแต่ว่าคุณจะใช้เหตุผลทางวิชาการโน้มน้าวเขาได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็แทบไม่อยากจะเสียเวลาตอบคำถามอะไรคุณเลย

กระนั้น ความรู้และทักษะของเขาก็ทำให้ทุกคนยอมรับนับถือจริงๆ หลังจากที่พวกสวีจื้อเหลยลาออกไป เด็กฝึกงานที่จางเจวี๋ยหมินรับเข้ามาใหม่รวมถึงพวกปู้เซิงเหลียนที่มาจากแผนกผลิต ต่างก็ได้เรียนรู้อะไรไปจากเขามากมาย

ครู่ต่อมา กัวไห่ผิงถึงเพิ่งดึงสติตัวเองกลับมาได้ เขามองทุกคนด้วยความประหลาดใจ พอรู้ตัวว่านิสัยเสียของตัวเองกำเริบอีกแล้ว ก็รีบเอ่ยขอโทษขอโพยยกใหญ่

"ขอโทษด้วยนะครับ เมื่อกี้ผมมัวแต่อินกับงานวิจัยไปหน่อย ผมพูดจาไม่เข้าหูอีกแล้วใช่ไหมครับ?"

จางเจวี๋ยหมินส่ายหน้า

"เจ้าหนุ่มนี่ นี่ถ้าทุกคนไม่เห็นแก่หน้าคนแก่อย่างฉันละก็ นายโดนซัดไปนานแล้ว!"

ปู้เซิงเหลียนหลุดหัวเราะคิกคัก

"ไม่ได้เห็นแก่อาจารย์จางสักหน่อย เห็นแก่หน้าบอสเจียงคนเล็กต่างหากค่ะ!

ช่วงนี้งานหนักมาก พวกหนูก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล เรื่องแค่นี้จะไปโกรธพี่กัวได้ยังไงคะ"

กัวไห่ผิงหน้าแดงก่ำ ยิ้มเจื่อนๆ

"อย่าแซวผมเลยครับ เที่ยงนี้ผมเลี้ยงข้าวทุกคนเอง—ไปกินที่โรงอาหารคงดูไม่ค่อยจริงใจเท่าไร งั้นพวกเราออกไปกินข้างนอกกันดีกว่าไหมครับ!"

"ช่างเถอะน่า! แถวนี้จะมีร้านไหนทำอาหารอร่อยกว่าโรงอาหารเราอีกล่ะ?"

"ใช่แล้ว อย่าว่าแต่แถวนี้เลย ทั่วเมืองเผิงเฉิงจะมีร้านไหนอร่อยสู้โรงอาหารบริษัทเราได้!"

"กินที่โรงอาหารนี่แหละ กินที่โรงอาหาร!"

กัวไห่ผิงมองดูทุกคนที่ส่งเสียงเอะอะเฮฮา ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม

บริษัทนี้…

ดีจริงๆ นะ

กระทั่งขวดโหลพวกนี้ ยังดูน่ารักกว่าปกติเลย

…

โรงงานเสื้อผ้าการแพทย์เกาสิ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัทเกาสิ่งรื่อฮว่า-เชียร์นาเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้พวกเขากำลังเร่งพัฒนาแผ่นมาสก์หน้ากันอย่างขะมักเขม้น เพื่อเตรียมเผด็จศึกสินค้าของเจียงเนี่ยนให้ล้มคว่ำทันทีในการแข่งขันทางการตลาดระลอกต่อไป

ตัวแทนจำหน่ายหลายรายพอได้ยินข่าวว่าเกาสิ่งร่วมมือกับเครือเชียร์นาผลิตแผ่นมาสก์หน้า ต่างก็รีบวิ่งโร่มาสั่งจองสินค้า ไม่กี่วันมานี้เกาสิ่งรับเงินมัดจำจนมือแทบอ่อน ย่อมหัวเราะร่าจนหุบปากไม่ลง

ยิ่งไปกว่านั้น กระบวนการผลิตแผ่นมาสก์หน้าในตอนนี้ก็ราบรื่นอย่างยิ่งดั่งที่คิดไว้จริงๆ สินค้าพรรค์นี้ในยุคหลังต่อให้เป็นโรงงานเล็กๆ ตามชนบทก็ทำได้สบาย ย่อมไม่คณามือเกาสิ่งที่มีห้องผลิตปลอดเชื้อที่ได้มาตรฐานและคลุกคลีกับผ้าไม่ทอมานานหลายปีอยู่แล้ว

พวกสวีจื้อเหลยเองก็มีประสบการณ์มากจริงๆ จัดการผสมเซรั่มออกมาได้ตามความต้องการของเกาสิ่งในเวลาอันรวดเร็ว ตอนนี้ถึงเวลาพร้อมวางจำหน่ายแล้ว

เหอะ

ตั้งแต่เริ่มร่วมมือกันแรกๆ เกาสิ่งก็มองข้ามหัวเจียงเนี่ยนมาตลอด

ครั้งนี้เขาควบคุมต้นทุนได้ต่ำยิ่งกว่า แผ่นมาสก์หน้าหนึ่งแผ่นมีต้นทุนจริงไม่ถึง 9 เจี่ยวด้วยซ้ำ พอบวกงบประชาสัมพันธ์ในภายหลังเข้าไป ก็สามารถตั้งราคาแผ่นละ 3 หยวนเท่ากับของหยางฟานรื่อฮว่าได้พอดี

ในราคาเท่ากัน ฝั่งหนึ่งมีแบรนด์เครือเชียร์นาคอยการันตี ส่วนอีกฝั่งเป็นแค่โรงงานเล็กๆ ที่เพิ่งก่อตั้งมาได้ไม่ถึงปี เชื่อว่าผู้บริโภคย่อมตัดสินใจได้อย่างถูกต้องแน่นอน

"ทำได้ยอดเยี่ยมมาก เพื่อนรัก คุณนี่มันอัจฉริยะจริงๆ" คอร์เนลล์เองก็เอ่ยปากชมสายการผลิตแผ่นมาสก์หน้าของเกาสิ่งไม่ขาดปาก

ผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ที่คนเอเชียเพิ่งคิดค้นขึ้นมาได้ไม่นานนี้ ถึงจะไม่มีกลิ่นอายความสูงส่งแบบชนชั้นสูง แต่มันก็นับเป็นใบเบิกทางชั้นเลิศ ที่ดีพอจะสร้างชื่อเสียงให้บริษัทเชียร์นาผ่านสินค้าอุปโภคบริโภคที่ขายคล่องแบบนี้

เขาตบไหล่เกาสิ่ง ทำให้เกาสิ่งรู้สึกตัวเบาหวิวราวกับจะลอยได้

"คุณคอร์เนลล์พอใจก็ดีแล้วครับ!" เขาตอบพลางส่งยิ้มประจบประแจงเต็มหน้า

คอร์เนลล์มองดูคนงานที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานในโรงงาน แล้วเอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้น

"จริงสิ เพื่อนรัก เท่าที่ผมรู้มา ค่าจ้างในโรงงานเราตอนนี้มันต่ำเกินไปแล้วนะ

ค่าจ้างคนส่วนใหญ่ยังไม่ถึง 200 ฟรังก์ด้วยซ้ำ เห็นแก่พระเจ้าเถอะ คุณควรจะขึ้นเงินเดือนให้พวกเขาหน่อยหรือเปล่า?"

เกาสิ่งยิ้มแล้วกล่าวว่า

"คุณอย่าพูดแบบนั้นเป็นอันขาดนะครับ ตอนนี้หางานยากจะตาย การที่ผมมอบตำแหน่งงานที่มีรายได้สูงขนาดนี้ให้พวกเขาได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

คุณแค่ให้เงินเดือนสูงๆ กับคนไม่กี่คน คนอื่นๆ ก็จะยอมทำงานล่วงเวลาโดยสมัครใจเอง แบบนี้ก็ประหยัดเงินส่วนใหญ่ไปได้แล้วครับ"

คอร์เนลล์พยักหน้า

"เอาเถอะ คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ คุณย่อมเข้าใจมากกว่า

แต่ดูเหมือนว่าอู๋ไห่จะไม่ค่อยมั่นใจในแผ่นมาสก์หน้าของเราสักเท่าไร เรื่องนี้มันยังไงกันแน่เหรอ?"

"เอ่อ…" เกาสิ่งถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาไม่รู้แน่ชัดว่าคอร์เนลล์กับอู๋ไห่มีความสนิทสนมกันแค่ไหน และไม่กล้าพูดจาให้ร้ายอู๋ไห่ส่งเดช จึงทำได้เพียงยิ้มตอบ "ผมจะใช้การกระทำจริงพิสูจน์ให้เห็นครับ ว่าท่านปรมาจารย์อู๋น่ะคิดผิด"

หลังจากแยกกับคอร์เนลล์ เกาสิ่งก็รีบเดินไปที่แผนกวิจัยและพัฒนา เห็นพวกสวีจื้อเหลยกำลังเก็บข้าวของเตรียมตัวเลิกงาน

สีหน้าของเขาพลันบึ้งตึงลงทันใด

"พวกคุณทำอะไรกัน?"

พอสวีจื้อเหลยเห็นเกาสิ่ง ก็รีบพยักหน้าทักทาย

"เถ้าแก่ครับ งานวันนี้ของพวกเราเสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังเตรียมตัวเลิกงานครับ"

"เสร็จแล้วเหรอ? เพิ่งจะหกโมงเย็นเอง คุณก็ทำเสร็จแล้วงั้นเหรอ? เมื่อสองสามวันก่อนพวกคุณยังอยู่ทำงานกันถึงสองทุ่มไม่ใช่หรือไง?"

"ใช่ครับ คือพวก… ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเราค่อนข้างสูง สองสามวันก่อนที่ทำงานล่วงเวลาก็จัดการไปได้เยอะแล้ว วันนี้ทดสอบความเข้ากันได้ของบรรจุภัณฑ์เสร็จ งานก่อนวางจำหน่ายก็…"

"เหลวไหล!" เกาสิ่งตวาดอย่างไม่พอใจ "คุณก็รู้ว่าใกล้จะวางขายแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เป็นช่วงเวลาวิกฤต พวกคุณควรจะมีจิตสำนึกยอมทำล่วงเวลาเองสิ จะมาเลิกงานเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?

ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดเลย พวกคุณจะรีบเลิกงานไปทำอะไร? พวกคุณคือนักวิจัยที่ผมจ้างมาด้วยเงินเดือนแพงๆ แม้แต่พวกคุณยังไม่คิดจะขวนขวายก้าวหน้า แล้วจะสร้างบรรยากาศการต่อสู้ดิ้นรนที่ดีเพื่อกระตุ้นให้ทั้งบริษัทก้าวหน้าไปด้วยกันได้ยังไง?"

"คุณเอาไปคิดให้ดีๆ นะ ว่าทำตัวคุ้มกับเงินเดือนที่ได้ไปไหม!

สิ่งที่พวกคุณทำได้มันมีแค่นี้หรือไง? ทำไมไม่ไปคุยกับแผนกการตลาดบ้างล่ะ ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ดูสิว่าสินค้าตัวต่อไปควรจะวิจัยยังไง จะโปรโมตยังไง

ตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงวันที่สินค้าวางขาย ผมไม่อนุญาตให้ใครในบริษัทเกิดความรู้สึกเฉื่อยชาทั้งนั้น!

ถ้าผมจับได้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก พวกคุณก็คิดเอาเองแล้วกันว่าจะทำยังไงให้คนอื่นในบริษัทยอมรับนับถือได้!"

เกาสิ่งปิดประตูดังปังแล้วเดินจากไป ทิ้งให้สวีจื้อเหลยกับช่างเทคนิคอีกสามคนที่เพิ่งย้ายมาจากหยางฟานรื่อฮว่ายืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

กะกลางวันปกติของหยางฟานรื่อฮว่าเลิกงานแค่ห้าโมงเย็น เวลาป่านนี้ ปกติพวกเขากำลังนั่งดูทีวีในโรงอาหาร พูดคุยหัวเราะกินมื้อเย็นกันอย่างอิ่มหนำสำราญ แล้วค่อยนั่งรถบัสรับส่งพนักงานกลับหอพัก

แต่ตอนนี้ ทั้งที่ทำงานเสร็จแล้วแท้ๆ กลับยังต้องมานั่งทำงานล่วงเวลาอยู่ที่นี่

"พี่สวี ผมออกไปซื้ออะไรมาให้ทุกคนกินหน่อยดีไหมครับ"

"อย่าไปเลย เถ้าแก่กำลังโมโห ถ้าเขารู้ว่าพอพูดเสร็จแกก็ชิ่งออกไป มีหวังได้โดนลงโทษหนักแน่ ดีไม่ดีอาจจะโดนไล่ออกด้วยซ้ำ"

"แล้ว… แล้วจะทำยังไงล่ะครับ? พวกเรายังไม่ได้กินข้าวกันสักคนเลยนะ"

สวีจื้อเหลยกัดริมฝีปากแน่นอย่างทรมาน ก่อนจะถอนหายใจ

"ทนเอาหน่อยเถอะ ฉันได้ยินมาว่าการไม่กินมื้อเย็นมันดีต่อสุขภาพด้วยนะ รายได้พวกเราสูงขนาดนี้ มันก็ต้องทุ่มเทเหน็ดเหนื่อยกันหน่อยเป็นธรรมดา"

ช่างเทคนิคคนหนึ่งจมูกเริ่มแสบขึ้นมาด้วยความน้อยใจ พลางทอดถอนใจ

"ทำไมผมถึงรู้สึกว่าอยู่ที่ฝั่งบอสเจียงคนเล็กดีกว่าล่ะเนี่ย

อย่างน้อยอยู่ที่นั่น เราก็ไม่ต้องมาคอยทำงานล่วงเวลาแบบนี้ตลอด เลิกงานแล้วยังได้ไปเดินเล่นกับครอบครัว หรือไม่ก็ไปเรียนต่อที่โรงเรียนภาคค่ำได้อีก…"

"พอพวกเราลาออก บัตรพนักงานก็ใช้ไม่ได้แล้ว ตอนนี้ไม่มีหอพัก ค่าเช่าบ้านก็แพงกว่าแต่ก่อน…"

"หุบปาก!" สวีจื้อเหลยเอ่ยตัดบทอย่างหงุดหงิด "รายได้ของพวกเราเพิ่มขึ้นตั้งเยอะเชียวนะ! ได้เพิ่มมาตั้งสองพันหยวน! เงินสองพันหยวนนี่มันยังไม่พอให้พวกแกใช้หรือไง?

ผู้ชายตอนยังหนุ่มเอาแต่คิดจะหาความสบาย ไม่คิดจะหาเงินเข้าบ้านให้เยอะขึ้นบ้างเหรอ? ใครกล้าบ่นอีกล่ะก็ ไสหัวออกไปให้ไวเลย ไปดูซิว่าเจียงเนี่ยนเขาจะเอาพวกแกกลับไปไหมก็จบเรื่อง!"

ทุกคนต่างเงียบกริบ ทำได้เพียงเดินคอตกกลับไปหน้าอุปกรณ์ทดลอง ยืนจ้องมองบรรดาขวดโหลเหล่านั้นอย่างทุกข์ทรมานใจ

ชีวิตแบบนี้ มันไม่มีความสุขเอาเสียเลย ขวดโหลพวกนี้น่ารังเกียจชะมัด!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เกาสิ่ง: ยุคสมัยของฉันกำลังจะมาถึงแล้ว!