ตอนที่ 67 พระจันทร์เมืองนอก

วันที่สิบห้าเมษายน อากาศในเมืองเผิงเฉิงเริ่มร้อนอบอ้าวอย่างยากจะทนทาน

ในวันนี้นี่เอง หยางฟานรื่อฮว่าก็ได้ฤกษ์เปิดตัวผลิตภัณฑ์แรกของปีใหม่ นั่นคือโลชั่นสูตรปลอบประโลมและเติมน้ำให้ผิว The General

จุดขายของสินค้าตัวนี้แตกต่างจากสินค้าตัวก่อนๆ ของหยางฟานรื่อฮว่าที่มีสรรพคุณรอบด้านอย่างสิ้นเชิง เพราะครั้งนี้เน้นความเรียบง่ายเพียงอย่างเดียว นั่นคือเน้นกักเก็บความชุ่มชื้นและเติมน้ำให้ผิว

ส่วนเรื่องจุดเด่นอื่นน่ะเหรอ…

เอ่อ ใช้แล้วไม่แพ้เนี่ย นับเป็นจุดเด่นได้ไหมนะ

"ฮ่าๆ ใช้แล้วไม่แพ้นี่นับเป็นจุดเด่นด้วยเหรอ นั่นมันเรื่องพื้นฐานที่สุดไม่ใช่หรือไง"

"หยางฟานรื่อฮว่าคงหมดมุกแล้วล่ะสิ คิดค้นอะไรไม่ออกแล้ว!"

"เหอะ ฉันว่านะ สินค้าก่อนหน้านี้ของพวกเขาก็งั้นๆ แหละ ฉันไม่เห็นจะชอบเลย แต่ไม่รู้ทำไมคนบางกลุ่มถึงได้รับผลประโยชน์จากหยางฟานรื่อฮว่าไปเท่าไร ถึงได้คอยอวยสินค้าพวกเขาทุกวี่ทุกวัน"

"จริง แวดวงแฟชั่นฝั่งฮ่องกงเขาก็ใช้แต่แบรนด์ดังระดับโลกกันทั้งนั้น!"

โลชั่นราคาขวดละหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าหยวน ทำให้ผู้คนรู้สึกถอดใจตั้งแต่แรกเห็น

แม้ว่ากำลังการผลิตโลชั่นจะไปได้สวย และการเล่นใหญ่ในโฆษณาก่อนหน้านี้จะได้ผลตอบรับที่ดีพอสมควร ทว่าในวันแรกที่วางจำหน่าย ผลิตภัณฑ์ของหยางฟานรื่อฮว่ากลับไม่ได้สร้างปรากฏการณ์ยอดขายถล่มทลายเหมือนกับสินค้าสองตัวแรก

หากไม่ใช่เพราะสินค้าตัวนี้ผสมกรดไฮยาลูรอนิกที่โปรโมตมาอย่างยาวนานจนได้รับฉายาว่าทองคำเหลวละก็ เกรงว่าคงมีคนซื้อน้อยยิ่งกว่านี้

หากเป็นเพียงแค่ตลาดไม่นิยมผลิตภัณฑ์ประเภทโลชั่นก็คงพอทำเนา

ทว่าปัญหาก็คือ เครือเชียร์นาที่ก่อนหน้านี้มีเคาน์เตอร์แค่แห่งเดียวในเผิงเฉิงกลับเริ่มเปิดฉากรุกคืบเต็มอัตราศึก ที่ไหนมีสินค้าของหยางฟานรื่อฮว่า ที่นั่นจะต้องมีโลชั่นเอิร์ลซึ่งเป็นสินค้าตัวท็อปของเครือเชียร์นาวางประกบอยู่ด้วยเสมอ

โลชั่นเอิร์ลที่เดิมราคาขวดละหกร้อยหยวน ตอนนี้จัดโปรโมชันหกร้อยเก้าสิบเก้าหยวนซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง แถมยังพ่วงผลิตภัณฑ์ใหม่ของเครือเชียร์นาอย่างแผ่นมาสก์หน้าสูตรเพื่อผิวกระจ่างใสของเชียร์นาให้อีกหนึ่งกล่อง!

แม้ราคาจะดูสูงลิ่ว แต่เครือเชียร์นาคือแบรนด์ระดับท็อปของโลก

ในยุคสมัยนี้ คนที่มีปัญญาควักเงินสองร้อยหยวนซื้อโลชั่นสักขวด ย่อมเป็นกลุ่มคนที่พิถีพิถันกับคุณภาพชีวิตอย่างมาก พวกเขาส่วนใหญ่จึงมองไปยังสินค้าระดับพรีเมียมกว่า หันไปซบอกแบรนด์ดัง เปิดรับความทันสมัย และตามกระแสสากลให้ทัน

บนชั้นวางในห้างสรรพสินค้าและซูเปอร์มาร์เก็ต โลชั่น The General ที่มีบรรจุภัณฑ์แสนธรรมดา เมื่อวางเคียงคู่กับโลชั่นเอิร์ลที่มีบรรจุภัณฑ์ประณีตหรูหรา ความแตกต่างจึงยิ่งเด่นชัดจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

โลชั่นเอิร์ลมีออร่าความไฮโซติดตัวมาตั้งแต่แรกเกิด มองปราดเดียวก็รู้ว่าสร้างขึ้นมาเพื่อตลาดระดับบน

ส่วนโลชั่น The General นั้นมองยังไงก็เหมือนไอ้บ้านนอกคลุกโคลนเพิ่งก้าวขาเข้ากรุง สภาพแบบนี้ยังกล้าขายแพงขนาดนี้ ช่างน่าขันสิ้นดี

อ้อ แถมก่อนที่สินค้าจะวางจำหน่าย เจียงเนี่ยนยังยุแยงให้เจียงซินเซิงกับเหวินชิง สองสามีภรรยาไปเชิญท่านปรมาจารย์หวังที่คุ้นเคยกันมาทำพิธีส่งพลังจิต เพื่ออวยพรให้สินค้าราบรื่นอีกด้วย

ท่านปรมาจารย์หวังไม่ได้มีงานเข้ามาเสียนาน พอได้ยินว่าเป็นการส่งพลังจิตเพื่ออวยพรให้สินค้าใหม่วางจำหน่ายอย่างราบรื่น จึงรีบตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

ทว่าวันแรกที่วางตลาด ยอดขายโลชั่นกลับซบเซาอย่างหนัก สีหน้าของสองสามีภรรยาตระกูลเจียงจึงมืดมนลงอย่างยิ่ง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" เจียงซินเซิงตบหน้าขาฉาดใหญ่ "ทำไมยอดขายรอบนี้ถึงได้เงียบเหงาขนาดนี้ มันไม่ถูกต้องนะเนี่ยนเนี่ยน"

เจียงเนี่ยนแอบลิงโลดอยู่ในใจ พลางคิดว่ามันก็ต้องไม่ถูกต้องอยู่แล้วสิ

โลชั่นเอิร์ลของเขาทั้งแพ็กเกจหรูหรา ภาพลักษณ์แบรนด์นอกก็ดูดี แถมเวลาโปรโมตยังอ้างสารสกัดจากพืชพรรณสารพัดชนิด เห็นแล้วชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง

ส่วนสินค้าของพวกเราไม่ต้องพูดถึง มีแค่สรรพคุณเติมน้ำกักเก็บความชุ่มชื้นดาดๆ ไม่ชวนให้ลูกค้าจินตนาการอะไรต่อได้เลย แล้วมันจะไปขายดีได้ยังไงกัน

เธอแสร้งทำเป็นหน้าถอดสี พยายามสะอื้นไห้สองสามครั้ง แล้วเอ่ยด้วยความน้อยใจว่า

"หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าทำไม ครั้งนี้เราก็ลงโฆษณาไปแล้ว แถมยังใส่กรดไฮยาลูรอนิกลงไปด้วย มันน่าจะดังเป็นพลุแตกสิคะ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ไม่จริงหรอก เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด คุณพ่อคุณแม่ของหนูคือเทพแห่งการลงทุนเลยนะคะ จะเกิดความผิดพลาดได้ยังไงกัน"

"นั่นสิ!" เหวินชิงเองก็ร้อนรนจนอยู่ไม่สุข "ท่านปรมาจารย์ก็บอกแล้วนี่นาว่าพวกเราเป็นร่างอวตารของเทพแห่งการลงทุน แถมรอบนี้ท่านปรมาจารย์ยังช่วยส่งพลังให้อีก ก่อนหน้านี้โครงการที่ไม่น่ารอดตั้งเยอะตั้งแยะยังทำเงินได้ แต่ตอนนี้เตรียมการมาดีขนาดนี้ ทำไมถึงกลับตาลปัตรไปได้ล่ะ พ่อมัน… คุณว่าจะเป็นไปได้ไหมว่า… ท่านปรมาจารย์หวังแอบเล่นแง่กับพวกเราน่ะ"

เจียงซินเซิงตบหน้าขาอีกฉาดใหญ่ ก่อนจะสบถออกมาด้วยแววตาอำมหิต

"ใช่แน่ๆ ก่อนหน้านี้เขาชวนพวกเราลงทุนแล้วพวกเราไม่ยอมทำตาม ตอนนี้คงจะผูกใจเจ็บสินะ หนอย… รอบนี้ให้เงินมันไปตั้งแปดหมื่นหยวน แต่กลับทำเรื่องพังแบบนี้ เงินของเจียงซินเซิงคนนี้มันหากันได้ง่ายๆ หรือไง แม่มัน ไปสั่งคนให้เตรียมปูนซีเมนต์มาสักห้ากิโลกรัม ถ้ามันกล้าหลอกฉันละก็ จะจับมันโยนลงไปเช็กดูว่าน้ำที่อ่าวเหยียนเถียนมันเย็นสบายดีไหม ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย!"

"จัดไปเลยพ่อ!"

สองสามีภรรยาตระกูลเจียงไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าตัวเองไม่ใช่เทพแห่งการลงทุน เรื่องนี้กลายเป็นความยึดติดในใจพวกเขาไปเสียแล้ว

ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนลงทุนสำเร็จมาตลอด ทำไมคราวนี้ถึงมีปัญหาได้ล่ะ

แม้เจียงซินเซิงจะดีต่อลูกเมียเป็นที่สุด แต่ในสายงานข้างนอก เขาถือเป็นคนเด็ดขาดเลือดเย็นไม่ไว้หน้าใคร กล้าหลอกเอาเงินกูงั้นเหรอ

มีปัญญาหาเงินไป ก็ต้องมีชีวิตอยู่ใช้เงินให้ได้ด้วยแล้วกัน!

เจียงเนี่ยนแอบสวดมนต์ส่งบุญให้ท่านปรมาจารย์อยู่ในใจ พลางคิดว่าคราวนี้ในที่สุดก็กำจัดปัญหาได้สักที

หลังจากศึกนี้ ทางบ้านคงต้องขาดทุนอย่างน้อยก็หลายสิบล้านหยวน

ถึงตอนนั้นพอพ่อกับแม่รู้ว่าในโลกนี้ไม่มีผู้เชี่ยวชาญด้านการลงทุนที่ชนะร้อยครั้งไร้พ่าย ต่อไปก็คงจะระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ

เมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันก็จะบริหารบริษัทดีๆ เริ่มต้นใหม่จากศูนย์ หากไปไม่รอดจริงๆ ค่อยพาทุกคนไปเก็งกำไรอสังหาฯ ผ่านไปไม่กี่ปีก็คงฟันกำไรกระเป๋าตุงกันหมดแล้ว

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เจียงเนี่ยนที่อารมณ์ดีสุดขีดก็อดไม่ได้ที่จะบิดขี้เกียจยาวๆ เสียหนึ่งที

อ้า ไปหาซิงอิ่งเล่นเกมดีกว่า คืนนี้ต้องถล่มเธอจนร้องไห้ให้ได้เลย!

* * *

ช่วงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ตึกสำนักงานของหยางฟานรื่อฮว่ากลับตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย

ตัวเลขยอดขายที่น่าผิดหวังทำให้อู่เสวียจวินกระวนกระวายใจราวกับมดบนกระทะร้อน จนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

"ฉันมันแย่เอง ฉันมันแย่เองแท้ๆ! ฉันรู้แค่ว่าพนักงานใหม่อาจจะไม่น่าไว้ใจ แต่ไม่คิดเลยว่าพนักงานเก่าแก่ของตัวเองจะมีปัญหาแบบนี้ด้วย! ความผิดของฉันคนเดียวเลย! ความผิดของฉันแท้ๆ!"

อู่เสวียจวินนั่งกุมขมับอยู่บนบันไดชั้นสอง พร่ำโทษตัวเองด้วยสีหน้าหม่นหมองจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

จางเจวี๋ยหมินเองก็มีสีหน้าย่ำแย่ไม่แพ้กัน เขาจุดบุหรี่สูบมวนแล้วมวนเล่า จนควันโขมงรอบตัวราวกับจอมมารเพิ่งปรากฏกาย

หากเป็นเพียงแค่โลชั่นที่ถูกโจมตีก็ยังพอทำใจได้

ทว่าแผ่นมาสก์หน้า The General ซึ่งเป็นสินค้าตัวเก่งที่ค้ำจุนผลกำไรและป้อนกระแสเงินสดมหาศาลให้กับบริษัท ก็ดันถูกเกาสิ่งสกัดกั้นอย่างหนักหน่วงด้วยเช่นกัน

แผ่นมาสก์หน้าที่เกาสิ่งผลิตขึ้นมานั้นนำไปแปะตราแบรนด์เชียร์นา แถมราคาขายต่อแผ่นยังใกล้เคียงกับของพวกเขา ทำให้ยอดขายแผ่นมาสก์หน้าลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากตัดขาดความร่วมมือกับเกาสิ่งไป พวกเขาก็อาศัยเพียงสินค้าในสต็อกเดิมคอยพยุงสถานการณ์ไว้

หากสต็อกเหล่านี้ระบายไม่ออก กระแสเงินสดของบริษัทจะเกิดปัญหาใหญ่หลวงตามมา

และอาจเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ซัดจนบริษัทล้มทั้งยืนได้เลยทีเดียว!

ตอนที่อู๋ไห่รีบมาถึง เขาก็ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าพอดี ในใจจึงแอบรู้สึกผิดหวังอยู่ลึกๆ

แค่นี้เองเหรอ

ไม่น่าจะถึงขนาดนี้นี่นา

ครั้งนี้เขาสังหรณ์ใจว่ามีอะไรทะแม่งๆ จึงรีบถอนตัวออกจากโปรเจกต์แผ่นมาสก์หน้าได้ทันท่วงที

แต่ดูเหมือนว่าเจียงเนี่ยนจะไม่ได้เตรียมการรับมือไว้เลยแม้แต่น้อย ทำไมตอนนี้ถึงกลายสภาพเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ

นี่ไม่ได้แปลว่าฉันเองก็คิดผิดหรอกเหรอ…

"นี่ พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย" อู๋ไห่ตะโกนลั่นด้วยความโมโห "ก่อนหน้านี้ไม่ได้เตรียมตัวรับมือกันไว้เลยเหรอไง มานั่งคร่ำครวญตัดพ้อตัวเองตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร รีบคิดหาทางสิ! ระบายสต็อกแผ่นมาสก์หน้าออกไปให้หมดก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ลดราคา ทุกคนออกไปช่วยกันวิ่งหาลูกค้าระบายของซะ อาศัยช่วงที่โฆษณาแผ่นมาสก์หน้าของเชียร์นายังไม่กระจายไปทั่ว รีบชิงไปเปิดตลาดมณฑลและเมืองรอบๆ หลบสมรภูมิหลักซะก่อน เรื่องแค่นี้ก็คิดกันไม่ได้หรือไง"

ในเมืองเผิงเฉิง แผ่นมาสก์หน้า The General ไม่มีที่ให้ยืนอีกต่อไปแล้วอย่างแน่นอน แต่ในพื้นที่รอบนอก อาศัยฐานโฆษณาและช่องทางจำหน่ายเดิมก็ยังพอประคับประคองไปได้ อย่างน้อยก็ยังรักษาผลกำไรไว้ได้ระดับหนึ่ง

มัวแต่มานั่งถอนหายใจกันตรงนี้จะได้อะไรขึ้นมา

คำพูดของอู๋ไห่ทำให้ทุกคนหน้าชาด้วยความละอายใจ

อู่เสวียจวินยื่นบุหรี่ให้อู๋ไห่มวนหนึ่ง พร้อมกับช่วยจุดไฟให้ จากนั้นจึงเอ่ยด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มว่า

"ปัญหาก็คือ… พวกเรายังไม่ยอมแพ้น่ะสิ"

"ไม่คิดเลยว่าแบรนด์นอกจะร้ายกาจขนาดนี้ ก่อนหน้านี้พวกเราสั่งสมชื่อเสียงมาดีขนาดนั้น แต่พอเอาสินค้าของพวกเราไปวางเทียบกับแบรนด์ใหญ่ ผู้บริโภคก็ยังเลือกแบรนด์ใหญ่อยู่ดี ให้ตายสิ ก็แค่โรงงานของเกาสิ่งเอาป้ายแบรนด์ดังมาแปะไม่ใช่เหรอไง แค่นี้ก็ขายดีกว่าพวกเราได้แล้วเนี่ยนะ ฉันไม่ยอมรับหรอก!"

จางเจวี๋ยหมินเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียด แววตาฉายรอยผิดหวังออกมาจางๆ

"เฮ้อ ช่วยไม่ได้หรอก ผู้บริโภคส่วนใหญ่ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ พระจันทร์เมืองนอก… ยังไงก็ดูกลมกว่าบ้านเราอยู่ดี"

ไม่แปลกใจเลยที่จางเจวี๋ยหมินจะรู้สึกท้อแท้

พวกเขาค้นคว้าวิจัยเรื่องโลชั่นกันอย่างประณีตอยู่นาน ช่วงนี้กัวไห่ผิงก็แวะมาหาทุกวัน ทุกคนต่างแอบทำงานล่วงเวลากันอย่างขะมักเขม้น

เดิมทีคิดว่าตั้งราคาให้ถูกลงมาหน่อยก็น่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับโลชั่นเอิร์ลได้

แต่ใครจะไปคาดคิดว่า นอกจากโลชั่นที่ตั้งใจคิดค้นขึ้นมาจะสู้ไม่ได้แล้ว แม้แต่แผ่นมาสก์หน้าที่อุตส่าห์วิจัยกันแทบตายก่อนหน้านี้ ก็ยังถูกสินค้าแปะป้ายแบรนด์ดังเบียดตกขอบไปในพริบตา

จ่ายเงินเท่ากันแต่ได้ของนอก เรื่องนี้กลายเป็นค่านิยมของคนทั่วไปไปเสียแล้ว

สิ่งที่รอพวกเขาอยู่มีเพียงการลดราคา กดกำไรให้ต่ำติดดิน แล้วยกส่วนแบ่งการตลาดระดับบนให้พวกแบรนด์ดังเหล่านั้น ให้พวกมันแค่โยนคำโฆษณาเก๋ๆ ออกมาคำเดียวก็กอบโกยเงินเข้ากระเป๋าไปจนอิ่มหมีพีมันงั้นเหรอ

นั่นหมายความว่าฝ่ายวิจัยแทบจะไร้ความหมาย หากอยากอยู่รอดก็ต้องคอยก้มหน้ามองสีหน้าพวกแบรนด์ดัง

เรื่องนี้ทำให้จางเจวี๋ยหมินรู้สึกสิ้นหวังจนน้ำตาเอ่อล้นเบ้าตา

อู๋ไห่เองก็นิ่งเงียบไป

การที่เขาขี้ขลาดจนรีบสละเรือในครั้งนี้ ต่อไปชื่อเสียงในฐานะปรมาจารย์คงรักษาไว้ไม่อยู่แน่ คนพวกนั้นในบริษัทเชียร์นาเองก็คงไม่พอใจเขามาก วันข้างหน้าหากคิดจะหลอกใครก็คงยากยิ่งกว่าเดิม

บัดซบเอ๊ย ฉันไม่ควรหลงเชื่อผู้หญิงคนนี้เลยจริงๆ!

อู๋ไห่คาบบุหรี่ไว้ในปาก สูดควันเข้าปอดลึกๆ สายตามองดูประกายไฟที่ริบหรี่สลับสว่างวาบ พลางจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอันยาวนาน

ทว่าในวินาทีถัดมา ประกายไฟตรงหน้าพลันอันตรธานหายไป ทำเอาอู๋ไห่สะดุ้งโหยงไปทั้งตัว

เมื่อมองไป ก็เห็นเจี่ยซิงอิ่งที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก เดินงัวเงียถือกรรไกรเล่มใหญ่ปรี่เข้ามา และใช้กรรไกรฉับเดียวตัดปลายบุหรี่ของอู๋ไห่จนขาดสะบั้น

เธอส่งสายตาเย็นชาจ้องเขม็งไปยังอู๋ไห่ ก่อนจะยื่นมือไปตัดปลายบุหรี่ในมือของอู่เสวียจวินทิ้งตามไปอีกคน ส่วนจางเจวี๋ยหมินตกใจจนต้องรีบโยนบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบดับแทบไม่ทัน

"หนวกหูชะมัด! ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวายแถมยังพ่นควันบุหรี่อีก จะให้คนเขาหลับเขานอนกันบ้างไหมเนี่ย!"

ยัง… ยังมีกะจิตกะใจจะนอนอีกเหรอ

อู๋ไห่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง คิดในใจว่านี่มันสถานการณ์คับขันขนาดไหนกันแล้ว

เจี่ยซิงอิ่งเกาศีรษะด้วยความหงุดหงิดพลางบ่นอุบ

"เมื่อวานเล่นเกมบอมเบอร์แมนกับบอสเจียงคนเล็กไปตั้งห้าชั่วโมง แล้วยังดูซีรีส์นางพญางูขาวโต้รุ่งไปอีกตั้งหลายตอน ตอนนี้ฉันยังปรับเวลานอนไม่ได้เลย อย่ามาทำตัวประสาทแถวนี้ได้ไหมเนี่ย ฉันขอร้องล่ะ"

อู่เสวียจวินพึมพำเสียงอ่อย

"บอสเจี่ย… อย่าบอกนะว่าบอสเจียงคนเล็ก… ไม่กังวลเลยสักนิดเดียว?"

"จะไปกังวลอะไรล่ะ" เจี่ยซิงอิ่งหาวหวอด "พวกคุณติดตามเนี่ยนเนี่ยนมาตั้งนาน ทำไมถึงไม่ซึมซับอะไรมาบ้างเลย คราวที่แล้วตอนเจอเรื่องแบบนี้รับมือกันยังไงลืมไปหมดแล้วเหรอ รีบไปเปิดสายการผลิตแผ่นมาสก์หน้าให้หมดสิยะ ขืนมัวแต่นั่งร้องไห้กันอยู่ตรงนี้ แผ่นมาสก์หน้ามันจะงอกออกมาเองได้หรือไง"

เธอตวัดสายตากลับมามองอู๋ไห่

"แล้วก็นายน่ะ ถ้าว่างมากนักก็ไปช่วยแบกปุ๋ยคอกที่หัวหมู่บ้านโน่นไป อย่ามาทำเป็นเอะอะโวยวายแถวนี้ หน้าตาก็ตื่นตูมไม่เคยเห็นโลกกว้าง แบบนี้น่ะเหรอเป็นปรมาจารย์…"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: ฮิๆ คราวนี้ขาดทุนแน่นอน!

เจี่ยซิงอิ่ง: มีฉันอยู่ทั้งคน จะขาดทุนได้ยังไง!