ตอนที่ 68 รอให้ภูเขาเดินมาหา

เรื่องที่ตัวเลขยอดขายไม่เข้าเป้า พวกเขารายงานให้เจียงเนี่ยนทราบตั้งนานแล้ว และเฝ้ารอให้เธอเป็นคนตัดสินใจ

วันนี้เจียงเนี่ยนไม่ยอมมาทำงาน ทุกคนก็นึกว่าบอสเจียงคนเล็กจะทนรับแรงกระแทกไม่ไหว

แต่เมื่อคืนเธอกลับนั่งเล่นเกมทั้งคืน แถมยังดูซีรีส์ด้วยกันอีก…

นั่นก็หมายความว่า…

สภาพจิตใจของบอสเจียงคนเล็กไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด!

หรือว่าทุกอย่างจะอยู่ในแผนการของเธออยู่แล้ว?

อู๋ไห่รู้สึกเหมือนมีคลื่นยักษ์ซัดถล่มในใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าภาพตรงหน้าคือเรื่องจริง

เขาพบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน ดูออกว่าเจี่ยซิงอิ่งไม่ได้แกล้งทำเป็นใจเย็น

รองประธานที่เจียงเนี่ยนไว้ใจที่สุดคนนี้ย่อมต้องล่วงรู้ข้อมูลวงในมากกว่าใคร บอสเจียงคนเล็ก…ไม่ได้รับผลกระทบเลยงั้นเหรอ?

เธอยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีกงั้นเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้ยังซุกซ่อนไม้เด็ดเอาไว้อีกมากแค่ไหนกันแน่?

ถ้าพลิกกระดานกลับมาได้จริง ก็แสดงว่าเธอมีมาดของผู้นำทัพอย่างแท้จริง และความสามารถทางธุรกิจก็ล้ำหน้ากว่าที่ฉันคาดคิดไว้ไกลลิบ!

ทุกครั้งที่อู๋ไห่มาที่นี่ก่อนหน้านี้ เจี่ยซิงอิ่งล้วนปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี ทว่าคราวนี้เธอกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรังเกียจและเหยียดหยาม

เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรพลาด แม้กระทั่งหลังจากร่วมมือกับเชียร์นาแล้ว ในสองสามครั้งที่แวะมา เจี่ยซิงอิ่งก็ยังเป็นมิตรกับเขาอยู่เลย แล้วทำไมรอบนี้…

ทันใดนั้น อู๋ไห่ก็นึกถึงความเป็นไปได้อันน่าสะพรึงกลัวอย่างหนึ่งขึ้นมา

ใช่แล้ว!

พวกเธอรู้ว่าฉันเป็นผู้ร่วมงานกับบริษัทเชียร์นา แต่ก็ยังปล่อยให้ฉันเข้ามา ก็เพื่อใช้ฉันส่งสัญญาณหลอกให้บริษัทเชียร์นาตายใจว่าพวกเธอไม่ได้ระแวดระวังอะไรเลย

ผู้หญิงคนนี้ต้องซ่อนแผนการร้ายกาจเอาไว้แน่ๆ และตอนนี้ก็ใกล้จะลงมือแล้ว ฉันหมดประโยชน์แล้ว พวกเธอถึงได้เปิดเผยธาตุแท้ออกมาแบบนี้!

ใช้ประโยชน์เสร็จแล้วเขี่ยทิ้งทันที นี่คือสันดานที่อู๋ไห่ใช้กับคนอื่นเป็นประจำ

เขาเคยคิดว่าชาตินี้ไม่มีทางตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครชักใย แต่คิดไม่ถึงเลยว่า…

ฉันจะมาตกหลุมพรางของผู้หญิงพวกนี้ได้ยังไง?

นี่เป็นความคิดของเจี่ยซิงอิ่ง หรือว่าเป็นเล่ห์เหลี่ยมของเจียงเนี่ยนกันแน่?

คำพูดประโยคเดียวของเจี่ยซิงอิ่งทำให้ทั้งอู่เสวียจวินและจางเจวี๋ยหมินกลับมาฮึกเหิม สองคนที่เกือบจะซึมเศร้าไปเมื่อครู่ ตอนนี้กลับดูมีเรี่ยวแรงมหาศาลใช้เท่าไรก็ไม่หมด

บริษัทเชียร์นาอะไรนั่น ต่อให้ลอรีอัลกับมาดามยามาเองพวกเราก็ไม่กลัว!

อู๋ไห่มองดูท่าทางดีอกดีใจของทั้งสองคนแล้วรู้สึกเคว้งคว้างหมดสภาพ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเดินออกจากหยางฟานรื่อฮว่ามาได้อย่างไร

เมื่อเห็นลุงไช่ รปภ. ตรงป้อมยามหน้าประตูจิบชาพลางยิ้มแป้นมองมา อู๋ไห่ก็สัมผัสได้ถึงความพ่ายแพ้ที่ยากจะบรรยาย

บางที ฉันอาจจะได้เจอคู่ปรับที่น่ากลัวจนทั้งชาตินี้ไม่มีวันเอาชนะได้เข้าแล้ว!

รอยยิ้มอ่อนโยนไร้เดียงสาของเจียงเนี่ยน ในสายตาของอู๋ไห่ตอนนี้ดูราวกับถูกหมอกดำอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมเอาไว้ บางทีตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเหยียบเข้าไปในบ้านตระกูลเจียง เขาก็อาจจะติดกับดักของผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว

แผนการลึกล้ำขนาดนี้ ฉันจะเอาชนะเธอได้เหรอ?

อู๋ไห่ครุ่นคิดในใจ ความทรงจำลอยย้อนกลับไปเมื่อแปดปีก่อน

ตอนนั้นเขาเพิ่งเรียนจบมัธยมต้น เพราะผลการเรียนย่ำแย่ จึงจำใจต้องไปเรียนโรงเรียนฝึกศิลปะการต่อสู้ นึกไม่ถึงว่าจะปลดล็อกพรสวรรค์อันน่าทึ่งของตัวเองตั้งแต่นั้นมา หลายปีมานี้มีคนโดนเขาหลอกไปนับไม่ถ้วน แม้แต่ตอนนี้คนส่วนใหญ่ก็ยังโดนปิดหูปิดตาอยู่เลย

ไม่มีทางที่ใครจะเก่งไปกว่าฉัน!

ฉันเกิดมาเพื่อหาเลี้ยงชีพด้วยวิธีนี้อยู่แล้ว! ความเจ้าเล่ห์ของเจียงเนี่ยนยิ่งเป็นเครื่องพิสูจน์การประเมินของฉัน

ถ้าได้รวมพลังของเราสองคนเข้าด้วยกัน อย่าว่าแต่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศเลย ต่อให้เป็นเบอร์หนึ่งของโลกก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!

รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอู๋ไห่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ กำหมัดแน่น

* * *

หลายวันถัดมา ยอดขายแผ่นมาสก์หน้าของหยางฟานรื่อฮว่าก็เริ่มกระเตื้องขึ้นมาทีละนิด

เพราะทุกคนต่างค้นพบว่า แผ่นมาสก์หน้าของแบรนด์ดังที่ว่านั่น…

มันไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

ทั้งที่สูตรก็แทบจะเหมือนกัน สีสันและกลิ่นของแบรนด์ดังก็ดูดีกว่า ทว่าพอลองแปะลงบนหน้า ผลลัพธ์กลับแย่กว่ากันเยอะอย่างน่าประหลาดใจ

แผ่นมาสก์หน้าของแบรนด์ดังไม่มีคู่มือการใช้งานที่ซับซ้อน ตอนโปรโมต พนักงานขายก็บอกว่ามาสก์ตัวนี้เหมาะกับทุกสภาพผิว และใช้ทุกวันวันละแผ่นจะได้ผลดีที่สุด

ผู้บริโภคก็คิดว่าแบรนด์ระดับอินเตอร์พูดขนาดนี้ย่อมต้องมีเหตุผล จึงใช้ตามคำแนะนำของพนักงานขาย

ทว่าผลที่ตามมาคือ ทุกคนต่างรู้สึกระคายเคืองอย่างเห็นได้ชัด หน้าอุดตัน เป็นสิว หรือแม้กระทั่งบวมแดง

ทว่าในยุคสมัยนี้ ความอดทนอดกลั้นที่ผู้คนมีต่อแบรนด์นอกระดับอินเตอร์นั้นสูงกว่าแบรนด์ในประเทศลิบลับ ทุกคนต่างพากันคิดว่าไม่ใช่เพราะของเขาไม่ดี แต่เป็นเพราะหน้าของตัวเองไม่รักดี ไม่คู่ควรกับประสิทธิภาพอันทรงพลังของแบรนด์ดังต่างหาก

ตอนที่มีคนเริ่มตั้งข้อสงสัย ก็มักจะโดนคนอื่นเหน็บแนมกลับมา—

"เขาระดับแบรนด์อินเตอร์นะยะ ของที่ใช้จะห่วยได้ยังไง?

หน้าเธอมีปัญหาเองมากกว่า หรือไม่ก็ใช้ผิดเวลา ทำไมฉันใช้แล้วไม่เห็นเป็นอะไรเลยล่ะ?

ดูสิ พอใช้เสร็จแล้วหน้าฉันขาวขึ้นตั้งเยอะ!"

เห็นแก่ความขาว หลายคนจึงยอมเสี่ยงหน้าพังเป็นสิวเพื่อซื้อซ้ำเรื่อยๆ สร้างความรู้สึกดีๆ หลอกตัวเองต่อไป

เกาสิ่งที่ได้รับกำลังใจจากกระแสตอบรับก็ตื่นเต้นยกใหญ่ รีบสั่งการให้โรงงานเร่งกำลังผลิตอย่างเต็มที่

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคน ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นพนักงานออฟฟิศหรือคนงานในโรงงานต้องทำโอทีทั้งหมด

แน่นอนว่าการทำโอทีเป็นไปด้วยความสมัครใจ แต่ถ้าใครไม่ทำ นั่นแปลว่างานของคุณยังไม่เต็มมือใช่ไหม ลองถามใจตัวเองดูซิว่าคุ้มกับเงินเดือนที่ได้ไปหรือยัง?"

"ตอนนี้สินค้าของเราได้รับกระแสตอบรับจากสังคมดีมาก เป็นช่วงเวลาสำคัญในการสร้างเนื้อสร้างตัว

ถ้าตอนนี้ไม่ขยัน อนาคตพวกคุณต้องเสียใจแน่! คนที่เติบโตร่วมไปกับบริษัทในตอนนี้ ต่อไปก็มีอนาคตไกลทุกคน ผมทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อพวกคุณทั้งนั้นนะ!"

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อทุกคนจริงหรือไม่ แต่เมื่อมีออร์เดอร์กองพะเนินอยู่ตรงหน้า ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านผ้าไม่ทอ ตอนนี้เกาสิ่งกำลังอยู่ในสถานะที่ผลิตสินค้าไม่ทันความต้องการของตลาดจริงๆ

ทว่าสายการผลิตน้ำเซรั่มของพวกเขากลับมีกำลังการผลิตไม่เพียงพออย่างเห็นได้ชัด ส่งผลให้กระบวนการผลิตสินค้าโดยรวมเกิดปัญหาคอขวด

เพื่อแก้ปัญหานี้ เขาจึงเลือกที่จะลงมาคุมงานด้วยตัวเอง บีบคั้นให้ทุกคนทำงานล่วงเวลาหามรุ่งหามค่ำเพื่อเร่งผลิตน้ำเซรั่ม

แต่ถึงจะทำขนาดนั้น พวกเขาก็ยังตามความต้องการไม่ทัน ส่งผลให้ส่วนแบ่งตลาดส่วนใหญ่ถูกหยางฟานรื่อฮว่าแย่งชิงกลับคืนไป

คอร์เนลล์เองก็สังเกตเห็นจุดนี้อย่างเฉียบไว เขายกหูโทรศัพท์ข้ามมาจากฮ่องกง และพูดกับเกาสิ่งด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นอย่างยิ่ง

"เกา เพื่อนยาก

ก่อนหน้านี้คุณให้สัญญากับผมดิบดีว่าเราจะยึดครองตลาดได้อย่างรวดเร็ว แต่ทำไมตอนนี้กำลังผลิตของคุณถึงได้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้? ผลิตไม่ทันความต้องการของตลาดเลยสักนิด!

ผมอยู่ที่ฮ่องกงยังแทบไม่เห็นสินค้าของคุณวางขายเลย แบบนี้จะมีประโยชน์อะไร? คุณคิดจะยึดแค่เผิงเฉิง แล้วยอมยกฮ่องกงประเคนให้หยางฟานรื่อฮว่างั้นเหรอ?

ผมไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน แต่คุณต้องรับประกันเรื่องการกระจายแผ่นมาสก์หน้าให้ทั่วถึง

เร่งมือให้เร็วขึ้น ถ้าคุณตอบสนองความต้องการของผมไม่ได้ ผมคงต้องเปลี่ยนไปหาพาร์ตเนอร์เจ้าอื่น

คุณก็รู้นี่ ทั้งที่เผิงเฉิงและกว่างโจวมีแต่คนอยากจะร่วมมือกับเรา ไม่ต้องดูคนอื่นไกล ตอนนี้หยางฟานรื่อฮว่าคงอยากจะมาจับมือกับเราใจจะขาดแล้ว!"

"ครับ! คุณคอร์เนลล์วางใจได้เลย ผมจะให้ทุกคนเร่งทำโอที ไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนครับ!"

คอร์เนลล์พูดไม่ผิด การใช้แผ่นมาสก์หน้าเป็นหมากสำคัญในการโค่นล้มหยางฟานรื่อฮว่า สิ่งแรกที่ต้องทำคือการกระจายสินค้าให้ทั่วทุกหัวระแหง

ได้ยินว่าสายการผลิตแผ่นมาสก์หน้าของหยางฟานรื่อฮว่าเริ่มเดินเครื่องแล้ว ถ้าปล่อยให้พวกนั้นครองหัวหาดในตลาดต่อไป พอพวกมันตั้งหลักได้แล้วเปิดสงครามราคา กำไรของฉันก็ต้องหดหายไปเยอะน่ะสิ

โอที! ทำโอทีเข้าไป!

ชีวิตคนเรามันต้องทำงานล่วงเวลา!

ทุกคนต้องทำโอที!

เนื่องจากเพิ่งเปลี่ยนสายงานมา เขาจึงยังไม่คุ้นเคยกับขั้นตอนการเตรียมสต็อกและปริมาณสินค้าคงคลังของผลิตภัณฑ์เคมีสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันมากนัก

หลายวันมานี้เขาเอาแต่ต่อสายโทรศัพท์หาสารพัดซัพพลายเออร์ สารเพิ่มความหนืด สารกันเสีย สารแต่งสี และหัวน้ำหอมนานาชนิดถูกส่งเข้าโรงงานอย่างไม่ขาดสายราวกับคลื่นทะเล ทั้งบริษัทยังต้องทุ่มเททำงานกันตลอด 24 ชั่วโมงแทบไม่ได้หยุดพัก

การโหมงานหนักหน่วงระดับนี้ทำให้คนทั้งโรงงานแทบจะทานทนไม่ไหว แม้เกาสิ่งจะสัญญาว่าจะขึ้นเงินเดือนให้ แต่ร่างกายของมนุษย์ย่อมมีขีดจำกัด

"พี่สวี พี่ช่วยไปพูดกับเถ้าแก่หน่อยเถอะ ให้พวกเราได้พักหายใจบ้าง!"

"นั่นสิพี่ เงินเดือนห้าพันนี่พวกเราไม่มีปัญญาจะรับไหวแล้วนะ นี่เล่นให้ควงกะล่วงเวลามาเป็นเดือนแล้ว ร่างกายมันจะไม่ไหวเอาจริงๆ"

"วันนี้ต่อให้ไล่ผมออก ผมก็ต้องขอลาออกล่ะ จะให้ทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!"

ช่างเทคนิคสามคนที่ตามสวีจื้อเหลยมาต่างพากันประท้วง ทำเอาสวีจื้อเหลยร้อนรนจนเกาหัวแกรกๆ

เขารู้ดีว่าถ้าเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ เกาสิ่งไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่

ในเมื่อก้าวขาออกจากหยางฟานรื่อฮว่ามาแล้ว ตอนนี้ก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปให้สุดทาง ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

"พี่น้องทั้งหลาย เห็นแก่หน้าฉันสักครั้งเถอะ! พวกเราอดทนกันอีกนิดเดียว!

บอสเกาสัญญาว่าจะให้เงินก้อนโตกับพวกเรา ถ้าไม่คิดถึงตัวเอง ก็คิดถึงครอบครัวที่บ้านบ้างเถอะ!"

"ผ่านเดือนนี้ไปก่อน รอให้สินค้าของเราติดตลาดอย่างมั่นคง บอสเกาไม่มีทางใจร้ายกับพวกเราแน่นอน!"

"สู้ๆ กัดฟันอีกนิด! อย่างน้อยก็ทนให้ผ่านพ้นช่วงสองสามวันนี้ไปก่อน ถ้ามันยังไม่ไหวจริงๆ ฉันจะลาออกไปพร้อมกับพวกนายเอง!"

ช่างเทคนิคทั้งสามคนนี้ต่างเป็นพี่น้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกับสวีจื้อเหลยมานาน ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมย้ายตามเขามาพึ่งใบบุญเกาสิ่ง

เมื่อได้ยินสวีจื้อเหลยพูดถึงขนาดนี้ ทั้งสามคนก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจำนน แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานล่วงเวลาต่อไป

เมื่อมองดูกลุ่มอาคารโรงงานและตึกออฟฟิศที่ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เกาสิ่งก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

"ทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุม คราวนี้ฉันรวยเละแน่!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: บางครั้ง ขอแค่เธอไม่ทำพลาด แล้วนั่งรอให้คู่แข่งพลาดไปเอง เธอก็ชนะได้แล้วเหมือนกันนะ…