ตอนที่ 69 กะจะหลอกต้มกันนี่หว่า

เดือนพฤษภาคม ยอดขายของหยางฟานรื่อฮว่ายังคงไม่มีวี่แววว่าจะกระเตื้องขึ้น

หลังจากโลชั่นของพวกเขาวางตลาดก็เงียบเหงาเรื่อยมา ราคาขายปลีกหน้าร้านที่สูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าหยวนทำให้ตัวแทนจำหน่ายพากันถอยหนีไปไม่น้อย บรรดาคนที่เคยเชื่อมั่นในตัวเจียงเนี่ยนอย่างมากก็เริ่มหมดความอดทนลงทีละนิด

พวกเขาเริ่มเกลี้ยกล่อมให้เจียงเนี่ยนยอมแพ้กับตลาดระดับไฮเอนด์ แล้วปรับลดราคาลงมาอย่างฮวบฮาบเหลือราวหนึ่งร้อยหยวน หรือแม้กระทั่งแถวๆ แปดสิบหยวน เพื่อหลบเลี่ยงคู่แข่งสุดแกร่งที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด อย่างน้อยก็เอาตัวรอดให้ได้ก่อน

"คุณคงไม่ได้คิดจริงๆ ใช่ไหมว่าจะเอาชนะเครือเชียร์นาได้น่ะ?"

"นั่นสิครับ คู่แข่งคราวก่อนๆ เป็นแค่แบรนด์ในประเทศก็ช่างมันเถอะ แต่นี่เครือเชียร์นาในต่างประเทศเขาก็ขายดีมาก สินค้าของคุณไม่มีจุดเด่นอะไรใหญ่โต ไม่มีสารสกัดจากพืชด้วยซ้ำ ตั้งราคาแบบนี้จะเอาอะไรไปสู้กับเขา!"

"บอสเจียงคนเล็กอย่าดื้อรั้นเกินไปเลยครับ ตอนนี้เครือเชียร์นาไม่ใช่ระดับที่คุณจะไปท้าทายได้หรอกนะ!"

นอกจากสุยเหวินเจี๋ยแล้ว ช่วงสองสามวันนี้บรรดาตัวแทนจำหน่ายแทบจะผลัดกันมาเกลี้ยกล่อมถึงที่จนครบทุกคน

เมื่อเห็นว่าเจียงเนี่ยนยังคงนิ่งเฉย พวกเขาก็เริ่มประท้วงด้วยการกระทำ

ลดการสั่งซื้อของลง หรือแม้กระทั่งย้ายสินค้าไปวางไว้ในมุมที่สะดุดตาน้อยที่สุด

เมื่อสินค้าของหยางฟานรื่อฮว่าถูกเบียดไปอยู่ตรงมุมอับ ตำแหน่งที่เด่นที่สุดก็ย่อมถูกเว้นไว้ให้แบรนด์ดังระดับสากลแบรนด์ใหม่

ทุกคนต่างไม่สงสัยเลยว่า แบรนด์ดังระดับสากลเหล่านี้จะเหมือนกับแชมพูนำเข้าเมื่อไม่กี่ปีก่อน ที่บุกตะลุยไปทั่วประเทศจีนและซัดคู่แข่งเจ้าถิ่นจนหมดทางสู้

คอร์เนลล์พอใจกับผลงานของเกาสิ่งเป็นอย่างมาก แม้จะไม่คาดคิดว่าเจียงเนี่ยนจะดื้อด้านได้ถึงเพียงนี้จนยังไม่ยอมทิ้งตลาดระดับไฮเอนด์ แต่มันจะทำไมล่ะ?

ผู้ชนะในท้ายที่สุดก็มีแค่ฉันคนเดียว ตอนนี้มันก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

เขาออกคำสั่งด้วยตัวเองให้จัดโปรโมชันขายโลชั่นควบคู่ไปกับแผ่นมาสก์หน้า ใช้โลชั่นช่วยดันชื่อเสียงของแผ่นมาสก์หน้า พร้อมทั้งขยายช่องทางจำหน่ายเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าและซูเปอร์มาร์เก็ตต่างๆ อย่างบ้าคลั่งเพื่อกลืนกินส่วนแบ่งการตลาดของคู่แข่ง

"พอถึงฤดูร้อน กระแสเงินสดของเจียงเนี่ยนก็จะขาดมือ ฉันจะใช้ข้อเท็จจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า ผู้หญิงคนนี้เปราะบางแค่ไหน" เขาเทไวน์แดงให้ตัวเองอย่างสบายอารมณ์ แล้วยกแก้วขึ้นให้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้าม

บนเก้าอี้หวายฝั่งตรงข้าม อู๋ไห่สวมแว่นกันแดดนอนอาบแดดอยู่อย่างเพลิดเพลิน

พอได้ยินคำพูดของคอร์เนลล์ ท่านปรมาจารย์ที่เพิ่งเริ่มเรียนภาษาอังกฤษเมื่อปีที่แล้วก็เอ่ยตอบด้วยภาษาอังกฤษที่แม้จะยังไม่คล่องแคล่วนักแต่ไวยากรณ์เป๊ะทุกระเบียบนิ้วว่า

"ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!"

"ทำไมล่ะ ผลงานของฉันตอนนี้ยังโน้มน้าวอู๋ผู้ชาญฉลาดไม่ได้อีกเหรอ คุณกำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่?"

ตอนนี้อู๋ไห่ได้รับการแต่งตั้งจากคอร์เนลล์ให้เป็นที่ปรึกษาอาวุโสประจำเขตภูมิภาคจีนแล้ว แต่ความระมัดระวังตัวจนเกินเหตุของอู๋ไห่กลับทำให้คอร์เนลล์ไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

ความเย่อหยิ่งในฐานะชนชั้นสูงบีบให้คอร์เนลล์ต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้คุณอู๋คนนี้ยอมก้มหัวให้ได้

อู๋ไห่เอ่ยเนิบๆ ว่า

"คุณไม่เข้าใจเจียงเนี่ยนหรอก ผู้หญิงคนนี้เหลี่ยมจัดมาก ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าหลุมพรางที่เธอขุดไว้มันใหญ่โตเหลือเกิน เลอโนเพื่อนรัก คุณเองก็อย่าประมาทล่ะ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องคิดหาทางหนีทีไล่ไว้เสมอ"

คอร์เนลล์หัวเราะร่า รินไวน์เติมลงในแก้วของอู๋ไห่ แล้วพูดอย่างราบเรียบว่า

"เอาเถอะ ความเห็นของคุณฉันรายงานให้สำนักงานใหญ่ทราบเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็รอดูแล้วกันว่าการตัดสินใจของใครจะแม่นยำกว่ากัน"

อู๋ไห่เลิกคิ้วขึ้น

"ทำไมคุณต้องรายงานสำนักงานใหญ่ด้วย?"

พอพูดออกไป เขาก็พลันคิดได้ทันที

แผนการขยายตลาดของคอร์เนลล์ดุดันและบุ่มบ่ามมาก ถึงขั้นยอมละทิ้งเคาน์เตอร์แบรนด์สุดหรูที่เปี่ยมด้วยระดับอย่างชนชั้นสูง แล้วหันมาวางขายตามชั้นวางในซูเปอร์มาร์เก็ตแทน

ตอนนี้เขาต้องการบอกสำนักงานใหญ่ว่า นี่คือการกระทำที่ผ่านการพิจารณาความคิดเห็นที่แตกต่างมาแล้ว และต้องการพิสูจน์ด้วยว่า ต่อให้มีความเห็นคัดค้าน เขาก็ยังสามารถเลือกตัดสินใจได้อย่างยอดเยี่ยมและสง่างาม

นี่แหละคือชนชั้นสูง!

ไอ้คนประสาท

อู๋ไห่ขมวดคิ้วแล้วกระดกไวน์ในแก้วรวดเดียวจนหมด ในตอนนั้นเอง ล่ามก็รีบสาวเท้าเข้ามาแล้วยื่นมือถือเครื่องใหญ่ส่งให้คอร์เนลล์

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" คอร์เนลล์ถามอย่างสุขุม

ล่ามขมวดคิ้วแน่น "ดูเหมือนว่าแผ่นมาสก์หน้าจะมีปัญหาแล้วครับ!"

มือของคอร์เนลล์กระตุกวูบ ไวน์แดงสีสดราวกับเลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเต็มพื้นทันที

* * *

เกิดเรื่องใหญ่เข้าแล้ว!

ก่อนหน้านี้ แม้แผ่นมาสก์หน้าของเชียร์นาจะเจอปัญหาเรื่องผิวบวมแดงและสิวขึ้นอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่พอควบคุมได้

ทว่าเมื่อวานนี้ มีหญิงสาวคนหนึ่งเกิดอาการแพ้อย่างรุนแรงหลังจากใช้ไป—

หากจะพูดให้ถูก หญิงสาวคนนี้เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติตั้งแต่ใช้แผ่นแรกแล้ว เธอรีบไปสอบถามพนักงานขายที่เคาน์เตอร์ แต่พนักงานขายกลับบอกเธอว่านี่เป็นปฏิกิริยาปกติ เพียงแค่ใช้โลชั่นปลอบประโลมผิวก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

หญิงสาวคนนั้นจึงกลับบ้านไปใช้ต่อ ยิ่งใช้ก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล

เมื่อวานตอนเช้า พอตื่นขึ้นมาส่องกระจก เธอกลับพบว่าใบหน้าของตัวเองบวมแดงเป็นปื้นใหญ่ หนำซ้ำบนรอยบวมแดงนั้นยังมีตุ่มหนองเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด ใครเป็นโรคกลัวรูมาเห็นคงสลบคาที่ตรงนั้น

หากหญิงคนนี้เป็นเพียงผู้บริโภคธรรมดาทั่วไป ก็คงทำได้แค่โกรธแค้นอย่างไร้หนทาง

แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด หญิงคนนี้ดันเป็นหงชุ่ยชุ่ย ผู้ประกาศข่าวเบอร์หนึ่งของสถานีโทรทัศน์เมืองเผิงเฉิง

เรื่องหน้าพังของหงชุ่ยชุ่ยสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งสถานีโทรทัศน์ ตลอดจนวงการสื่อทั้งหมดของเมืองเผิงเฉิงในพริบตา

ผู้หญิงในแวดวงสื่อสารมวลชนยุคนี้ถือว่าอยู่แถวหน้าของวงการแฟชั่น เวลาออกกล้องล้วนต้องแต่งหน้า และก่อนหน้านี้พวกเธอก็เป็นลูกค้าของผลิตภัณฑ์หยางฟานรื่อฮว่ากันทั้งนั้น

ต่อมาพอเชียร์นาบุกเข้ามา พวกเธอก็คิดว่าแบรนด์ดังระดับสากลต้องน่าเชื่อถือกว่าอย่างแน่นอน แถมราคาก็พอๆ กัน มีของดีกว่าก็ย่อมไม่อยากซื้อของที่แย่กว่า จึงพากันเปลี่ยนใจหันไปซบอกเชียร์นากันยกใหญ่

ตอนที่เริ่มมีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างคิดว่าเป็นเพราะตัวเองใช้ผิดวิธีเสียเอง บางคนถึงขั้นบ่นว่าที่แผ่นมาสก์หน้าของหยางฟานรื่อฮว่าใช้แล้วไม่แพ้ คงเป็นเพราะใส่สารออกฤทธิ์มาน้อยเกินไป ผิวถึงไม่แสดงอาการอะไรออกมา

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า อาการของหงชุ่ยชุ่ยจะรุนแรงขนาดนี้!

"นี่มันไม่ใช่แค่การแพ้ธรรมดาๆ แล้วโว้ย! ไอ้ของพรรค์นี้มันต้องมีปัญหาแน่ๆ!"

คนทั้งสถานีโทรทัศน์เผิงเฉิงต่างโกรธแค้นเป็นเสียงเดียวกัน โดยไม่รอช้า พวกเขาส่งทั้งแผ่นมาสก์หน้าและโลชั่นไปยังสถาบันตรวจสอบระดับมืออาชีพทันที พร้อมกับรีบพาหงชุ่ยชุ่ยไปพบแพทย์แผนกผิวหนังเป็นการด่วน

แพทย์ผิวหนังมองดูตารางส่วนผสมด้านหลังซองแผ่นมาสก์หน้าแล้วได้แต่ส่ายหน้าไม่หยุด พลางทอดถอนใจ

"น้องกล้าใช้ได้ยังไงเนี่ย ในตารางส่วนผสมนี้ทั้งสีทั้งน้ำหอมใส่มาแบบจัดเต็ม แถมสารกันเสียของแผ่นมาสก์หน้านี้หมอดูแล้วก็ไม่ปลอดภัยเลยสักนิด เออ น้องเคยได้ยินคำว่าผิวบอบบางแพ้ง่ายไหม?"

หงชุ่ยชุ่ยเอามือกุมหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางพยักหน้า

"เคยได้ยินค่ะ ทำไมหนูถึงโชคร้ายขนาดนี้ ทำไมต้องเป็นผิวบอบบางแพ้ง่ายด้วย"

"โธ่ พูดแบบนั้นได้ยังไง ทำไมรุ่นพ่อแม่เราถึงไม่เคยได้ยินว่าใครผิวแพ้ง่ายล่ะ? คนที่มีผิวบอบบางแพ้ง่ายจริงๆ มีไม่เยอะหรอก อาการแพ้ของน้องเนี่ยก็น่าจะ… เอ่อ ในทางแพทยศาสตร์ต้องรอบคอบหน่อยนะ หมอบอกได้แค่น่าจะ น่าจะเกิดจากไอ้ของชิ้นนี้นี่แหละ!"

คนในยุคนี้ส่วนใหญ่ยังทำใจยอมรับความจริงอันโหดร้ายเรื่องวงจรการผลัดเซลล์ผิวหนังยี่สิบแปดวันไม่ได้ ทุกคนชอบใช้สินค้าที่เห็นผลชะงัดทันตาเห็น อย่าว่าแต่ยี่สิบแปดวันเลย โฆษณาที่ฮิตที่สุดก่อนหน้านี้คือ 'วันนี้ยี่สิบ พรุ่งนี้สิบแปด' ด้วยซ้ำ

ก่อนที่สินค้าของเจียงเนี่ยนจะปรากฏขึ้นมา คนทำงานสื่อเหล่านี้จำเป็นต้องแต่งหน้าเพราะหน้าที่การงาน จนไม่รู้ว่าประโคมเครื่องสำอางประหลาดๆ ไปมากเท่าไร ผิวจึงระคายเคืองง่ายอยู่แล้ว ยิ่งหงชุ่ยชุ่ยที่เป็นถึงผู้ประกาศข่าวเบอร์หนึ่งก็ยิ่งใช้ผลิตภัณฑ์ในตำนานสารพัดอย่างที่ไม่รู้ว่าผสมอะไรลงไปบ้าง

นั่นทำให้ผิวหน้าของเธอบอบบางจนแทบจะทนอะไรไม่ไหวอยู่รอมร่อ แล้วยังจับพลัดจับผลูมาลองใช้แผ่นมาสก์หน้าของเชียร์นาตัวนี้เพราะความอยากรู้อยากเห็นอีก

ปัจจัยสองอย่างมาเจอกันเข้า เลยเกิดอานุภาพทำลายล้างมหาศาล ใบหน้าของหงชุ่ยชุ่ยจึงพังยับเยินจนน่าใจหาย

"ฮือๆ หนูควรทำยังไงดีคะ คุณหมอช่วยหนูด้วยเถอะค่ะ" หงชุ่ยชุ่ยร้องไห้น้ำตานองหน้า

เธอเพิ่งอายุแค่ยี่สิบห้า เป็นวัยที่กำลังรักสวยรักงาม แถมไม่กี่วันก่อนแฟนหนุ่มก็เพิ่งจะขอแต่งงานไป แล้วเธอจะทำใจยอมรับความจริงอันโหดร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร

คุณหมอถอนหายใจยาว

"มะ… มันก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก หมอจะสั่งยาให้นิดหน่อย แต่ที่น่ากังวลคือกลัวว่าหลังจากนี้จะทิ้งรอยสิวเอาไว้เยอะ เอาแบบนี้แล้วกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ใช้แผ่นมาสก์หน้าเพิ่มความชุ่มชื้นของหยางฟานรื่อฮว่าวันละหนึ่งแผ่น แล้วต่อไปนี้ห้ามใช้ไอ้พวกของ… ของแปลกๆ แบบนี้เด็ดขาดเลยนะ"

"ฮือๆ" หงชุ่ยชุ่ยยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม "หนูเห็นว่าเป็นแบรนด์ดังถึงยอมซื้อแท้ๆ! ทำไมแบรนด์ดังถึงพึ่งพาไม่ได้แบบนี้ล่ะ ไม่อยากเชื่อเลย ทำไมพวกเขาถึงทำสู้สินค้าในประเทศเราไม่ได้กันนะ"

เพื่อนร่วมงานที่พาหงชุ่ยชุ่ยมาถอนหายใจอย่างจนปัญญา

"เสี่ยวหง เธออาจจะยังไม่รู้ แผ่นมาสก์หน้านี่มันเป็นของจ้างผลิตแปะป้ายชัดๆ โรงงานผ้าไม่ทอแถวบ้านเรานี่เอง เพิ่งเปลี่ยนมาเป็นโรงงานเคมีภัณฑ์เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ แปะยี่ห้อลวกๆ แล้วก็เอาออกมาเร่ขายเลย เฮ้อ พวกเธอนี่ก็นะ เสียทีที่เป็นคนทำงานสื่อ ทำไมไม่สืบดูให้ดีๆ ก่อนล่ะ!"

หงชุ่ยชุ่ยรู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมาทันที แทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่ใช้ผลิตภัณฑ์นี้ต่างก็แตกตื่นกันยกใหญ่ พากันแห่ไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอตรวจเช็กผิวหน้า ถึงขนาดที่ผู้ประกาศข่าวหลายคนก่อนจะเข้ารายการสด พอเห็นช่างแต่งหน้าก็ปล่อยโฮออกมา อ้อนวอนขอร้องไม่ให้ช่างแต่งหน้าลงแป้งบนผิวของพวกเธอ

วันนั้น รายการของสถานีโทรทัศน์เผิงเฉิงออกอากาศได้เละเทะไม่เป็นท่า ผู้อำนวยการสถานีรู้ดีว่าจะต้องโดนเบื้องบนเฉ่งยับอย่างแน่นอน เพื่อกู้หน้าและชดเชยความเสียหาย เขาก็ต้องเล่นข่าวใหญ่ให้สะเทือนวงการ

"เวรเอ๊ย มาตลบหลังกูได้นะ! สั่งนักข่าวสายสืบสวนของเราทุกคนออกปฏิบัติการ เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกเพื่อนๆ ในวงการสื่อช่องอื่นมาลุยด้วยกัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะขุดหาความเน่าเฟะของไอ้เรื่องนี้ไม่ได้!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: เครื่องสำอางผ่านการพัฒนามานานมาก ยุคแรกๆ นั้นพูดยากจริงๆ ค่ะ ตอนนี้แม้จะเป็นยุคดูแลผิวด้วยวิทยาศาสตร์ แต่ข้อมูลที่เข้าถึงได้ไม่เท่ากัน ทำให้หลายคนยังไม่เข้าใจและหลงเชื่อกันง่ายๆ นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้คนผิวแพ้ง่ายมีมากขึ้น เพราะฉะนั้นอย่าเชื่อคำโฆษณาโดยไม่ไตร่ตรอง ต้องรับผิดชอบต่อใบหน้าตัวเองด้วยนะคะ!