ตอนที่ 70 นักข่าวสืบสวน

เรื่องของหงชุ่ยชุ่ยจุดชนวนแวดวงสื่อมวลชนเมืองเผิงเฉิงในทันที ทุกคนต่างพากันแห่มาทำข่าวถึงที่ และได้เห็นสินค้าที่เกาสิ่งเพิ่งสั่งเข้ามาสต็อกไว้พอดี

นักข่าวในยุคนี้ไม่ใช่ใครก็เป็นได้ พวกเขาได้รับสมญานามว่าเป็นราชาไร้มงกุฎและมีสถานะทางสังคมสูงมาก

พวกเขายกกล้องวิดีโอขึ้นถ่ายภาพวัตถุดิบเหล่านี้ คนขับรถส่งวัตถุดิบไม่กล้าขัดขวาง ได้แต่ตัวสั่นงันงกเล่าที่มาของวัตถุดิบเหล่านี้ออกมาจนหมดเปลือก

ผลลัพธ์ทำให้ทุกคนตกตะลึง

แผ่นมาสก์หน้าของเครือเชียร์นาใช้ไนอะซินาไมด์เกรดอาหารสัตว์ที่คุณภาพต่ำมาก!

เพื่อให้เห็นผลลัพธ์หน้าขาวกระจ่างใสอย่างรวดเร็ว พวกเขายังใส่ซิงก์ออกไซด์ ไมกา ไททาเนียมไดออกไซด์ และซิลิกา (เพื่อสร้างสัมผัสลื่นชั่วคราว) ลงไปในปริมาณมากอีกด้วย

นักข่าวคนหนึ่งโมโหจัด

"ของพวกนี้ไม่มีผลลัพธ์ทางคุณประโยชน์อะไรเลย ใส่ลงไปก็แค่ให้ดูสวยงามเท่านั้น

ไม่ใช่ขาวปลอมๆ ก็ลื่นปลอมๆ คนมากมายไม่รู้ความจริงก็นึกว่าได้ผลดีจริงๆ นี่มันพฤติกรรมหลอกลวงผู้บริโภคชัดๆ"

"เอ่อ พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ของพวกนี้เป็นสารที่ใส่ในเครื่องสำอางได้ตามกฎหมาย จะเรียกว่าหลอกลวงผู้บริโภคคงไม่ได้หรอกมั้ง!"

"หึ เธอพูดแบบนี้ แล้วทำไมสินค้าของหยางฟานรื่อฮว่าถึงไม่ใส่ของพวกนี้ล่ะ?"

เอ่อ…

เรื่องบางเรื่องเนี่ย พอเปรียบเทียบกันแล้วมันเห็นชัด

การใส่ของพวกนี้ลงในสินค้ามันก็ไม่ได้ผิดกฎหมายจริงๆ นั่นแหละ แต่กลัวก็แต่จะมีบางคนที่ทำได้ดีกว่า

นักข่าวพวกนี้ส่วนใหญ่เคยซื้อสินค้าของหยางฟานรื่อฮว่า ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้รู้สึกว่าข้อความยาวๆ เรื่องปรัชญาองค์กรในกล่องแผ่นมาสก์หน้าของหยางฟานรื่อฮว่ามีอะไรพิเศษ

คนส่วนใหญ่ไม่ได้เข้าใจเรื่องส่วนผสมลึกซึ้ง และคิดว่านี่น่าจะเป็นจรรยาบรรณพื้นฐานของบริษัทอยู่แล้ว

คิดไม่ถึงว่าความเป็นจริงจะสั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้พวกเขา คนทำธุรกิจส่วนใหญ่…สุดท้ายก็เห็นผลกำไรสำคัญที่สุด

พอคิดถึงว่าก่อนหน้านี้ตัวเองหลงเห่อแบรนด์ดัง ยอมเปลี่ยนจากแผ่นมาสก์หน้าที่ใช้อยู่เป็นประจำมาใช้แบรนด์ดังที่ว่า ทุกคนก็รู้สึกแสบๆ ร้อนๆ บนใบหน้า

"เฮอะ เมื่อก่อนตอนฉันเห็นพวกที่เล่นพลังลมปราณ ฉันก็ยังคิดเลยว่าเรื่องพรรค์นี้มันหลอกคนได้เยอะขนาดนั้นได้ยังไง

ตอนนี้ไอ้โรงงานพังๆ นี่แค่แปะป้ายแบรนด์ดังระดับสากลมั่วๆ ก็หลอกเงินฉันไปได้แล้ว น่าอายจริงๆ!

ต่อไปใครพูดอะไรฉันก็ไม่เชื่อแล้ว ฉันจะเชื่อแค่หยางฟานรื่อฮว่า!"

"ใช่ อย่างน้อยก็เห็นได้ชัดว่าบอสเจียงคนเล็กของหยางฟานรื่อฮว่าเธออยากทำธุรกิจให้ดีจริงๆ คิดถึงผู้บริโภคจริงๆ"

ทุกคนมีศัตรูร่วมกัน เกาสิ่งจึงไม่มีทางลงเอยด้วยดีอย่างแน่นอน

พวกเขาบุกเข้าไปสืบสวนในโกดังต่อ พบเพียงสารเคมีหลากหลายชนิดที่บรรจุอยู่ในกระสอบสานวางกองระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ แถมกระสอบด้านนอกหลายใบยังฉีกขาด มีมดฝูงหนึ่งไต่ไปมาอย่างสนุกสนาน

บนกระสอบพวกนี้ไม่มีแม้กระทั่งชื่อโรงงานผู้ผลิต ของแบบนี้คิดจะเอามาผลิตเป็นสินค้าใช้กับใบหน้าของพวกเราเนี่ยนะ!

นักข่าวสาวหลายคนที่เคยใช้แผ่นมาสก์หน้าของเชียร์นาทนรับความจริงอันโหดร้ายนี้ไม่ได้ ถึงกับปล่อยโฮออกมา จากนั้นก็แย่งกล้องถ่ายรูปมาจากเพื่อนร่วมงาน กดชัตเตอร์รัวถ่ายฟิล์มไปเป็นม้วนๆ เหมือนต้องการแก้แค้น

"นี่อะไรน่ะ! อ๋อ หัวน้ำหอม!"

"พระเจ้า แบรนด์ดังระดับสากลกลับใช้หัวน้ำหอมเกรดต่ำขนาดนี้เนี่ยนะ! มิน่าล่ะเอามาใช้กับหน้าถึงได้ระคายเคือง!"

"โรงงานเครื่องสำอางเก็บวัตถุดิบกันแบบนี้เหรอคะ? ขอถามหน่อยว่าพวกคุณได้ทำบัญชีคุมการผลิตตามที่รัฐกำหนดไว้หรือเปล่า?

สินค้าของพวกคุณรับมาจากที่ไหน ขอดูเอกสารหลักฐานการรับของหน่อยได้ไหมคะ? โรงงานผู้ผลิตมีใบอนุญาตถูกต้องหรือเปล่า?"

คนขับรถส่งของส่งเสียงหึในลำคออย่างไม่รีบร้อน

"ก็ผลิตมาจากหมู่บ้านแถบชานเมืองกว่างโจวทั้งนั้น จะไปมีใบอนุญาตอะไรล่ะ?

คนเมืองอย่างพวกคุณนี่นะ…"

เชี่ยเอ๊ย!

เหล่านักข่าวแทบสติแตก

แบรนด์ดัง แบรนด์ดัง ที่ดูก็คือชื่อแบรนด์

นี่มันความบิดเบี้ยวของมนุษย์ หรือศีลธรรมเสื่อมถอยกันแน่ แบรนด์ดังมีปัญญาทำได้แค่นี้เหรอ?

แค่นี้เนี่ยนะ?

"เกาสิ่งเจ้านายพวกคุณอยู่ที่ไหน?"

"พวกเรามีคำถามมากมายจะถามเขา! ทำไมถึงใช้วัตถุดิบไร้คุณภาพแบบนี้!"

แน่นอนว่าเกาสิ่งไม่กล้าโผล่หัวออกมา เขารู้ดีแก่ใจว่าตัวเองทำอะไรไว้ ตอนนี้ทำได้แค่เปลี่ยนไปใส่ชุดคนงานแล้วหลบซ่อนตัวอย่างลนลาน ก่อนจะโทรศัพท์หาคอร์เนลล์ให้หาทางใช้เส้นสายระงับเรื่องอื้อฉาวนี้

คอร์เนลล์ที่กำลังขับรถบึ่งมาที่โรงงานโกรธจนแทบจะเป็นลม มือบีบมือถือเครื่องใหญ่ไว้แน่นพลางด่ากราด

"ระงับยังไง! มึงบอกกูมาซิว่าจะระงับยังไง?

มึงกำลังทำลายภาพลักษณ์แบรนด์ของพวกเราอย่างร้ายแรง! มึงมันสมควรตาย! สมควรตาย!"

ในตอนนั้นเอง เรื่องที่ทำให้เกาสิ่งสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิมก็เกิดขึ้น

นักข่าวบุกตรงเข้าไปในแผนกวิจัยและพัฒนา ช่างเทคนิคสองสามคนที่ทำงานล่วงเวลาจนเกินขีดจำกัดเกิดความเครียดจัดจนเป็นลมหมดสติไปทันที ทำเอานักข่าวตกใจจนต้องรีบโทรแจ้งตำรวจ ส่วนช่างเทคนิคที่ยังพอฝืนทนไหวก็สติแตกในที่สุด ปล่อยโฮออกมาทั้งน้ำตาน้ำมูกไหล พรั่งพรูความทุกข์ทรมานที่ถูกบังคับให้ทำงานล่วงเวลา

คราวนี้ล่ะเป็นเรื่องใหญ่แน่

วัตถุดิบไร้คุณภาพ โรงงานเถื่อน ล้วนเป็นข่าวที่สะเทือนใจและดึงดูดสายตาผู้คนได้มากที่สุดในยุคนี้

นักข่าวทุกคนต่างคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารายงานสด ส่วนคนที่เหลือก็เร่งค้นหาตัวเกาสิ่งไปทั่ว

เกาสิ่งรู้ดีว่าคราวนี้คงหนีไม่รอดแน่ หากยังไม่รีบไปแล้วตำรวจเข้ามาแทรกแซงคงอันตราย

เขาจัดชุดคนงานบนตัวให้เข้าที่ แล้วกอบเอาฝุ่นจากซอกมุมมาป้ายหน้าป้ายตา จากนั้นจึงค่อยๆ ย่องออกไปอย่างระมัดระวัง

นักข่าวสองสามคนวิ่งไล่ตามมาอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงคนงานสูงวัยธรรมดาๆ คนหนึ่ง จึงรีบเอ่ยถาม

"สหาย เจ้านายพวกคุณ เกาสิ่งอยู่ไหน?"

เกาสิ่งสะดุ้งตกใจ แต่พอเห็นว่าพวกเขาจำตัวเองไม่ได้จริงๆ จึงมั่นใจว่าการพรางตัวได้ผล

"เถ้าแก่เกาเหรอ โธ่ เถ้าแก่เกาเขาเป็นคนดีนะ!

จริงๆ เขาก็โดนหลอกเหมือนกัน! ตอนนี้เพราะยอดผลิตมันสูงเกินไป เร่งรีบไปหน่อย ก็เลยกลายเป็นแบบนี้!

อีกอย่างทั้งสูตรทั้งอะไรพวกนี้คนต่างชาติเป็นคนให้มาทั้งนั้น เขาก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกันนะ!"

ได้ผล พอเอ่ยขึ้นมาว่าเป็นของคนต่างชาติ นักข่าวเหล่านั้นก็เริ่มเกิดความสงสัยในตัวเองขึ้นมาทันที

คนต่างชาติเหรอ?

คนต่างชาติจะผิดได้ยังไง?

หรือว่าเกาสิ่งจะถูกใส่ร้ายจริงๆ?

เกาสิ่งรีบตีเหล็กตอนร้อน

"อีกอย่าง เรื่องนี้มีคู่แข่งของเราคอยเติมเชื้อไฟอยู่เบื้องหลังตั้งเท่าไหร่?

โรงงานของเราแต่ก่อนเป็นสถานประกอบการเก่าแก่ที่ทำเวชภัณฑ์มาตลอด ไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย ครั้งนี้วุ่นวายขนาดนี้ ผมคิดว่าต้องเป็นคู่แข่งใส่ร้ายเราแน่ๆ!

เผลอๆ จะเป็นฝีมือของหยางฟานรื่อฮว่าก็ได้! พวกนั้นจะขาวสะอาดจริงเหรอ? ไม่มีทางหรอก!

ในสายตาผม ไม่แน่ว่าสินค้าของพวกเขาอาจจะมีปัญหา ก่อนหน้านี้เคยใช้ของพวกเขาแล้วตอนนั้นยังไม่มีอาการ แต่พอเวลาผ่านไปผลข้างเคียงค่อยๆ โผล่ออกมา เลยทำให้เจ้านายของพวกเราต้องมารับเคราะห์แทน!

เจ้านายพวกเราถูกใส่ร้ายนะ!"

การแถไถแบบหน้าด้านๆ ของเกาสิ่งกลับเกลี้ยกล่อมนักข่าวได้ไม่น้อยจริงๆ

"ที่เขาพูดก็พอมีเหตุผลอยู่นะ!"

"มีเหตุผลตรงไหน? ผลข้างเคียงที่ไหนจะเพิ่งมาแสดงอาการหลังผ่านไปนานขนาดนั้น หน้าของหงชุ่ยชุ่ยเห็นชัดๆ ว่าเป็นเพราะใช้ไอ้นี่"

"ก็ไม่แน่นะ โรงงานเล็กๆ พวกนี้อาจจะเป็นพวกเดียวกันหมดก็ได้

ดูสิ โรงงานของเกาสิ่งยังเป็นกิจการเก่าแก่มาหลายปี ส่วนหยางฟานรื่อฮว่าเป็นแค่โรงงานเล็กๆ ที่เพิ่งตั้งเมื่อวันชาติปีที่แล้ว ไม่แน่ว่าพวกเขาก็อาจจะมีปัญหาเหมือนกัน!"

นักข่าวในยุคนี้ต่างมีความคิดอยากผดุงความยุติธรรมเพื่อประชาชนอยู่บ้าง เมื่อคิดได้ดังนั้น ทุกคนจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

"ไป พวกเราไปดูที่หยางฟานรื่อฮว่ากัน ถ้ามีปัญหาจริงๆ พวกเราจะได้ช่วยผู้บริโภคแฉไอ้พวกตัวหายนะของวงการนี้ให้หมด!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: อ๊ากกก พวกคุณอย่าเข้ามานะ!

นักข่าว: มีปัญหาจริงๆ ด้วย พวกเรา ลุยเลย!