ตอนที่ 71 โรงงานดั่งปราการเหล็ก

ปัจจุบันหยางฟานรื่อฮว่ากับเกาสิ่งรื่อฮว่าเข้าขั้นน้ำกับไฟไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ ทว่าระยะห่างของทั้งสองบริษัทกลับไม่ได้ไกลกันนัก

เหล่านักข่าวไม่มีความเกรงกลัวต่อบริษัทยอดนิยมตามข่าวลือนี้แม้แต่น้อย พวกเขาแห่กันมาเอะอะโวยวายถึงหน้าประตูใหญ่ ร้องขอจะพบเจียงเนี่ยน

ลุงไช่ที่เฝ้าประตูอยู่เป่าใบชาที่ลอยอยู่ในถ้วยอย่างอารมณ์ดี พลางยิ้มกล่าวว่า

"จะมาทำข่าวบอสเจียงคนเล็กของเราอีกล่ะสิ? บอสเจียงคนเล็กของพวกเราน่ะรักความสงบ ไม่รับสัมภาษณ์หรอกนะ!"

"ไม่ได้จะมาทำข่าว แต่พวกเรามาเพื่อตรวจสอบขั้นตอนการผลิตของโรงงานพวกคุณ! ผู้บริโภคมีสิทธิ์ที่จะตรวจสอบสภาพการผลิตสินค้าจริงๆ"

"อ้อ เป็นงี้เองเหรอ ถ้างั้นฉันคงต้องถามเจ้านายให้ก่อน" ลุงไช่ยืดเส้นยืดสาย "ถ้าพวกคุณมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงนำทีมมาเอง ฉันก็เปิดประตูให้แล้ว แต่นี่คงต้องติดต่อกับหัวหน้าของพวกเราก่อนน่ะนะ"

ลุงไช่พูดจบก็กดโทรศัพท์หาหานเจียหนิง ขณะนั้นหานเจียหนิงกำลังตั้งอกตั้งใจศึกษาแผนงานประชาสัมพันธ์ช่วงนี้อยู่ พอได้ยินว่านักข่าวจะมาตรวจสอบสภาพการผลิตสินค้า ก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

ทว่าเธอบริสุทธิ์ใจ จึงไม่มีอะไรต้องกลัว จึงยิ้มตอบกลับไปว่า

"ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันขอจัดการอะไรสักครู่ เดี๋ยวจะรีบออกไปนะคะ"

เรื่องของหงชุ่ยชุ่ยกลายเป็นกระแสสะเทือนวงการสื่ออย่างหนัก พี่สง นักข่าวที่คราวก่อนเกือบถูกลุงไช่ซัดจนปางตายต่อหน้าธารกำนัลเองก็ได้ยินข่าวแว่วมาเช่นกัน

ตอนแรกเขาเพียงแค่อยากสืบถามจากเพื่อนนักข่าวด้วยกันว่าตอนนี้กระแสข่าวไปถึงขั้นไหนแล้ว พอได้ยินว่าพวกนั้นถึงกับเปลี่ยนเป้าหมายไปตรวจสอบหยางฟานรื่อฮว่า พี่สงก็เริ่มมีความคิดแล่นขึ้นมาทันที

หยางฟานรื่อฮว่ารับเอาปู้เซิงเหลียนที่ทรยศเขาไปชุบเลี้ยง แถมยังทำให้เขาต้องขายหน้า เขาอยากจะสั่งสอนบริษัทนี้ให้สาสมมาตั้งนานแล้ว อยากจะทำให้พวกมันขาดทุนจนหมดเนื้อหมดตัว

แต่เขาก็ไม่กล้ามีเรื่องกับลุงไช่ที่เป็นคนเฝ้าประตู—เขาสืบดูแล้ว ลุงไช่คนนี้ตอนหนุ่มๆ เคยผ่านศึกสงครามมาจริงๆ และสนิทสนมกับผู้นำระดับสูงรุ่นเก่าหลายคน

ยิ่งไปกว่านั้นแกยังเป็นปรมาจารย์มวยหย่งชุนชื่อดัง ที่บ้านก็เปิดโรงฝึกมวย ไม่ว่าพี่สงจะทุ่มเงินก้อนโตแค่ไหนก็ไม่มีพวกเดนตายคนไหนกล้ารับงานไปหาเรื่องลุงไช่

ครั้งนี้มีนักข่าวแห่กันไปตรวจสอบหยางฟานรื่อฮว่าตั้งมากมาย ตัวเขาแฝงตัวเข้าไปอยู่ท่ามกลางคนกลุ่มนั้น แน่จริงก็ให้ไอ้แก่คนนั้นลงมือต่อยเขาสิ

เขาแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มนักข่าวด้วยความกระตือรือร้น คอยตะโกนเรียกร้องไม่หยุดหย่อนว่าพวกเราต้องการความจริง ผู้บริโภคมีสิทธิ์ที่จะรับรู้

นักข่าวจำนวนไม่น้อยถูกเขาพูดยุยงเข้าจริงๆ ต่างพากันส่งเสียงเอะอะพยายามจะบุกฝ่าประตูใหญ่เข้าไป

ทว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยห้าสิบนายของหยางฟานรื่อฮว่าที่ยืนเรียงแถวราวกับกำแพงมนุษย์อันน่าเกรงขาม ประกอบกับตาลุงที่ยังคงจิบน้ำชาอย่างใจเย็น ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนต้องสงบปากสงบคำลง และได้แต่ยืนหงุดหงิดอยู่หน้าประตูต่อไป

"เหอะ ไม่แน่นะ หยางฟานรื่อฮว่ากับเกาสิ่งรื่อฮว่านั่นอาจเป็นพวกเดียวกันก็ได้!"

"ฉันได้ยินมาว่าเมื่อก่อนสองเจ้านี้เคยร่วมมือกันด้วยนี่!"

"เป็นไปได้ว่าอาจจะทะเลาะกันเพราะแบ่งเค้กไม่ลงตัว คนพวกนี้หน้าเงินกันทั้งนั้น แน่นอนว่าต้องบังคับให้คนงานทำงานล่วงเวลา แล้วก็ใช้วัตถุดิบลับๆ ล่อๆ แบบนั้นเหมือนกันแน่!"

พี่สงรีบผสมโรงเติมเชื้อไฟทันที

"ใช่แล้ว ดูสิ บริษัทก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร จะจ้างรปภ.มาเยอะแยะขนาดนี้ทำไมกัน? ปล่อยให้รอตั้งนานสองนาน ป่านนี้คงกำลังทำลายหลักฐานอยู่แน่ เดี๋ยวทุกคนต้องตรวจเช็กให้ละเอียดนะ ต้องกระชากหน้ากากบริษัทพรรค์นี้ออกมาให้คนทั้งโลกได้เห็น!"

ครู่ต่อมา หานเจียหนิงที่สวมชุดกี่เพ้าแขนสั้นตัวยาวสีเขียวเข้ม รวบผมยาวเป็นมวยเรียบร้อย สวมรองเท้าส้นสูงสีดำ ก็ก้าวย่างอย่างสง่างามออกมาจากประตูใหญ่

เมื่อมองไปยังเหล่านักข่าวจากทุกสำนักที่ดูดุดันพร้อมเชือดเฉือนอยู่ภายนอก หานเจียหนิงก็ยิ้มพลางกล่าวว่า

"ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่หยางฟานรื่อฮว่าค่ะ! ฉันหานเจียหนิง หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ วันนี้บอสเจียงคนเล็กและผู้บริหารอีกหลายท่านบังเอิญไม่อยู่ที่บริษัท ขั้นตอนการรายงานจึงล่าช้าไปเล็กน้อย เพื่อเป็นการขออภัย ฉันได้เตรียมของขวัญไว้ให้ทุกท่านแล้วค่ะ"

เธอตบมือเบาๆ รปภ.คนหนึ่งก็เดินยกกล่องกระดาษใบเล็กเข้ามา

หานเจียหนิงหยิบบัตรใบเล็กดีไซน์ประณีตออกมาจากกล่องกระดาษ แจกจ่ายให้กับนักข่าวและตากล้องที่ตามมาทีละคน ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวต่อว่า

"บอสเจียงคนเล็กของเราให้ความสำคัญกับเรื่องอาหารการกินมาก ก่อนหน้านี้ฉันได้ไปตระเวนชิมร้านอาหารซานตง อาหารเสฉวน และอาหารสไตล์เซี่ยงไฮ้หลายร้านในเผิงเฉิง ต่อไปจะมีความร่วมมือกันอย่างลึกซึ้งค่ะ พอทุกท่านเดินเข้าประตูไป เดี๋ยวสามารถแจ้งชื่อของตัวเองได้นะคะ หลังจากลงทะเบียนแล้ว ทุกท่านสามารถถือบัตรใบนี้ไปรับประทานอาหารได้ โดยจะได้รับส่วนลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์ทุกร้านค่ะ"

พี่สงคีบบัตรไว้ในมือแล้วแสยะยิ้มเยาะ

"วุ่นวายตั้งนาน ที่แท้ก็คิดจะติดสินบนพวกเรางั้นเหรอ? อย่ามาฝันไปหน่อยเลย พวกเราทำหน้าที่เพื่อผู้บริโภค เป็นกระบอกเสียงให้ผู้บริโภค นึกว่าบัตรใบเดียวแค่นี้จะซื้อฉันได้หรือไง?"

"อ้อ นี่เป็นบัตรเติมเงินค่ะ ด้านในมียอดเงินอยู่สามพันหยวน"

เฮือก…

เรื่องส่วนลดก็เรื่องหนึ่ง ใครจะไปกระหายอยากกินข้าวกันล่ะ?

แต่ข้างในมีเงินเนี่ย มันคนละเรื่องเลยนะ!

เงินตั้งสามพันหยวน หยางฟานรื่อฮว่าใจป้ำสมคำร่ำลือจริงๆ

จะว่าไป ทางนั้นก็จริงใจไม่เบา มิน่าล่ะถึงได้ใช้เวลาเตรียมการอยู่นานสองนาน

เดิมทีพี่สงกะจะหาเรื่องต่อโดยการบอกว่าไม่รับ แต่เขากลับคิดขึ้นได้ว่า ถ้าตนเองยืนกรานไม่รับจนทำให้คนอื่นพลอยกระอักกระอ่วนไปด้วย ต่อไปคงหมดทางทำมาหากินในวงการนี้แน่

เขาจึงปั้นหน้าขรึมแล้วพูดว่า

"ในเมื่อเป็นน้ำใจจากบอสหาน ผมจะรับไว้ก็ได้ แต่พวกเราได้รับเรื่องร้องเรียนมาว่าบริษัทของคุณมีปัญหาใหญ่หลวง ผมขอพูดคำไม่รื่นหูไว้ก่อนเลยนะ ถ้าหลังจากนี้พวกเราตรวจพบปัญหา ก็จะรายงานข่าวไปตามความจริง"

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ" หานเจียหนิงยิ้มแย้มแจ่มใส "การตรวจสอบจากสังคมเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะช่วยผลักดันให้พวกเราพัฒนาต่อไป หวังว่าทุกท่านจะช่วยให้ข้อเสนอแนะกันเยอะๆ นะคะ ต่อไปพวกเราจะนำไปปรับปรุงแก้ไขให้ดียิ่งขึ้นอย่างแน่นอนค่ะ"

* * *

ภายใต้การนำของหานเจียหนิง ทุกคนต่างเดินเข้าสู่เขตโรงงานของหยางฟานรื่อฮว่า

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ทุกคนก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ผนังด้านนอกของโรงงานที่ปรากฏสู่สายตาได้รับการทาสีใหม่ ดูโอ่อ่าทรงพลังและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาอย่างเห็นได้ชัด

ถนนยางมะตอยทอดยาวในโรงงานดูใหม่เอี่ยม ผิวถนนสีดำขลับเปล่งประกายเงางาม นักข่าวคนหนึ่งที่พอจะมีความรู้เรื่องนี้เหยียบลงไปแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า

"นี่มัน…ยางมะตอยอเมริกาใต้เหรอ?"

หานเจียหนิงยิ้มแล้วตอบว่า

"ดูปราดเดียวก็รู้เลยนะคะว่าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้กว้างขวาง ถูกต้องแล้วค่ะ ถนนในเขตโรงงานของเราปูด้วยยางมะตอยจากทะเลสาบทริเนแดดในอเมริกาใต้ทั้งหมดเลยค่ะ!"

"เชี่ย!" นักข่าวคนนั้นอุทานออกมาทันควัน "จำเป็นต้องขนาดนั้นด้วยเหรอ?"

นักข่าวสายสืบสวนส่วนใหญ่ย่อมรู้ดีว่า ยางมะตอยปิโตรเลียมทั่วไปนั้นมีคำกล่าวว่า 'ปีแรกดำ ปีที่สองเทา ปีที่สามขาว' ผ่านไปสักปีสองปี ยางมะตอยที่เคยดำสนิทก็จะกลายเป็นสีขาว ซ้ำยังไม่ทนต่อแรงกดทับ หลายๆ ที่ที่สร้างถนนเพื่อประหยัดต้นทุนจึงมักนิยมใช้ของแบบนี้กัน

ทว่ายางมะตอยจากทะเลสาบทริเนแดดในอเมริกาใต้เป็นยางมะตอยธรรมชาติ สามารถเพิ่มความทนทานต่อการเสื่อมสภาพของถนน ลดความไวต่ออุณหภูมิของพื้นผิวถนน เพิ่มความเสถียรและขีดความสามารถในการรองรับน้ำหนักภายใต้อุณหภูมิสูง รวมถึงลดการแตกร้าวของพื้นผิวถนนภายใต้อากาศหนาวเย็นและการรับน้ำหนักมหาศาล ทำให้ยืดอายุการใช้งานของถนนได้ยาวนานถึงยี่สิบถึงห้าสิบปี

แต่มันก็มีปัญหาใหญ่มากอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือแพง!

แพงเหลือเกิน!

แพงจนไร้เหตุผลสิ้นดี!

โรงงานนี้กลับใช้ยางมะตอยแบบนี้ทั้งหมด แม้กระทั่งทางเท้าก็ยังเสือกใช้ด้วย นี่มันพฤติกรรมคนรวยอวดรวยชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

สิ่งที่ตัดกันอย่างเห็นได้ชัดก็คืออาคารสำนักงานที่อยู่ข้างๆ

อาคารสำนักงานของบริษัทเศรษฐีใหม่อย่างหยางฟานรื่อฮว่า แม้ว่าจะได้รับการทาสีใหม่เช่นกัน ทว่าอาคารสูงเพียงสองชั้นกลับยังคงแผ่กลิ่นอายความซอมซ่ออย่างบอกไม่ถูกออกมา เทียบไม่ได้เลยกับตึกสำนักงานสุดหรูหราประณีตของฝั่งเกาสิ่ง

นี่มันมาไม้ไหนกันเนี่ย ทำไมถึงรู้สึกพิลึกกึกกือขนาดนี้?

"ไม่ใช่แค่ยางมะตอยนะคะที่ใช้ของดี อาคารโรงงานของเราก็สร้างขึ้นอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย ใช้วัสดุคุณภาพชั้นยอด เหล็กรูปพรรณรูปตัวเอชและคอนกรีตเสริมเหล็กที่ใช้ ล้วนเป็นผลิตภัณฑ์คุณภาพดีที่สุดและราคาสูงที่สุดในประเทศ สามารถต้านทานแผ่นดินไหวได้ถึงระดับเก้าเลยค่ะ"

เหล่านักข่าว: …

นะ…นี่บริษัทนี้เป็นบ้าไปแล้วเหรอ?

เผิงเฉิงนี่มันไม่ได้อยู่บนรอยเลื่อนแผ่นดินไหวสักหน่อย พวกคุณจะทำไปเพื่ออะไรกันเนี่ย?

"อ้อ" หานเจียหนิงพูดด้วยความภาคภูมิใจ "ไม่มีแผ่นดินไหวก็ไม่เป็นไรค่ะ ในทางทฤษฎีแล้ว อาคารโรงงานของเราสามารถทนต่อจรวดได้ถึงเจ็ดสิบนัด สามารถดัดแปลงเป็นหลุมหลบภัยทางอากาศได้ทุกเมื่อ มองในแง่นี้ก็ไม่ถือว่าเสียเงินเปล่าหรอกนะคะ"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เหล่านักข่าว: ทำไมรู้สึกว่าบริษัทนี้แปลกๆ จะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า คนปกติที่ไหนจะคิดเรื่องสิ่งก่อสร้างสำหรับป้องกันภัยพลเรือนกัน?