ตอนที่ 72 ต้องแฉให้โลกรู้

"บริษัทนี้ต้องมีอะไรพิรุธแน่ๆ"

"จ้างรปภ. มาคุมเยอะขนาดนี้ คนงานข้างในคงทรมานน่าดูเลยใช่ไหม?"

"ใช่ ต้องเป็นโรงงานเถื่อนที่น่ากลัวกว่าฝั่งเกาสิ่งแน่ๆ! ต้องเป็นแบบนั้นชัวร์!"

อุดมการณ์ทำเพื่อประชาชนของเหล่านักข่าวเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะเพิ่งรับผลประโยชน์จากหานเจียหนิงมา แต่หลายคนก็ตัดสินใจว่าจะต้องขุดความจริงออกมาให้ได้

เซวียชุนเฟิง นักข่าวจากหนังสือพิมพ์เผิงเฉิงรื่อเป้าแกล้งเดินช้าลงสองสามก้าว เธอไม่ได้เดินตามหานเจียหนิงไปพร้อมกับพวกนักข่าวสถานีโทรทัศน์ แต่แอบเดินแยกไปยังอาคารอื่นๆ ในเขตโรงงานอย่างเงียบๆ

สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจก็คือ ข้างๆ โรงงานผลิตขนาดใหญ่สองหลังที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ มีอาคารสามชั้นหลังเล็กที่ตกแต่งอย่างหรูหรา กินพื้นที่ราวหนึ่งพันตารางเมตรตั้งอยู่อีกหลังหนึ่ง

โครงสร้างของอาคารหลังนี้ไม่ได้มีความสวยงามทางสถาปัตยกรรมอะไรมากนัก แต่ภายนอกกลับติดคอมเพรสเซอร์แอร์ไว้พรึ่บพรั่บ ทั้งสองข้างทางนอกจากร่มเงาของต้นไม้แล้ว ยังจัดแต่งด้วยแปลงดอกไม้สดสองแถวอย่างมีระดับ แถมหน้าประตูทางเข้ายังมีน้ำพุตั้งอยู่อีกแห่ง

พื้นลานหน้าประตูก็ไม่ได้ปูด้วยยางมะตอยสีดำสนิท แต่กลับใช้…

"เชี่ย นี่มัน… กระเบื้องทองคำเตาหลวง!"

กระเบื้องทองคำแน่นอนว่าไม่ใช่ทองคำจริงๆ แต่เป็นกระเบื้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสแผ่นใหญ่ระดับพรีเมียมที่เผาด้วยดินเหนียวเนื้อละเอียดจากแถบกูซู

ด้วยกรรมวิธีที่ซับซ้อนทำให้มีราคาแพงมหาศาล และเป็นวัสดุเฉพาะสำหรับพระราชวังในสมัยราชวงศ์หมิงและชิงเท่านั้น

การเอาของแพงระยับขนาดนี้มาปูพื้น ย่อมแสดงให้เห็นว่าอาคารหลังนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง ต้องเป็นที่พักผ่อนสำหรับบุคคลระดับผู้บริหารเบื้องบนของโรงงานนี้เท่านั้น

ดวงตาของเซวียชุนเฟิงเป็นประกาย เธอแค่นยิ้มเยาะ

"ดีละ ในที่สุดก็เผยจุดอ่อนออกมาจนได้"

ฉันว่าแล้วเชียว บอสเจียงคนเล็กคนนี้สร้างโรงงานได้สวยหรูขนาดนั้น จะยอมทนทำงานอยู่ในอาคารสำนักงานเก่าๆ เตี้ยๆ ซอมซ่อแบบนั้นได้ยังไง

ที่แท้เธอก็สร้างอาคารสำนักงานหลังนี้เสร็จแล้ว แค่ยังไม่ย้ายเข้ามาเฉยๆ

ไม่แน่ว่าบอสเจียงคนเล็กคนนี้อาจจะจงใจเก็บตึกเก่าซอมซ่อหลังนั้นไว้ตบตาคนนอก แต่จริงๆ แล้วแอบมาเสวยสุข ใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยอยู่ที่นี่

เธอรีบกวักมือเรียกตากล้องให้ตามมาติดๆ แล้วสาวเท้าเดินหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อผลักประตูเข้าไป ทั้งสองคนก็ต้องอึ้งตะลึงกับภาพตรงหน้า

ภายในห้องโถงกว้างขวางมีโต๊ะเก้าอี้ไม้จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ แถมยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นที่ชวนให้น้ำลายสอ

นี่มัน…

เซวียชุนเฟิงกวาดสายตามองไป เห็นกระดานดำที่อยู่ไม่ไกลเขียนด้วยชอล์กไว้ว่า "ราคาอาหารวันนี้" ถึงได้เพิ่งรู้สึกตัว

นี่มันโรงอาหารเหรอ?

โรงอาหารเนี่ยนะ?

ที่… ที่หรูหราอลังการขนาดนี้เป็นโรงอาหารเนี่ยนะ!

"เป็นไปไม่ได้ จะมีโรงอาหารที่ตกแต่งประณีตหรูหราขนาดนี้ได้ยังไง?" เซวียชุนเฟิงพึมพำกับตัวเอง

ทว่า ภาพตรงหน้าก็บีบให้เธอต้องเชื่อ

ช่วงพักเที่ยง มีคนงานทยอยสลับเวลากันเข้ามากินข้าวแล้วไม่น้อย

ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม แววตาเป็นประกาย เต็มไปด้วยความหวังอันสดใสที่มีต่ออนาคต

เซวียชุนเฟิงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป ยื่นไมโครโฟนในมือไปหาคู่หนุ่มสาวที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน ทั้งคู่เดิมทีตั้งใจจะหลบมุมคุยเรื่องส่วนตัวกันสักหน่อย พลันถูกเซวียชุนเฟิงจับตัวได้แบบคาหนังคาเขา จึงออกอาการเขินอายขึ้นมาทันที

"สวัสดีค่ะสหาย ฉันเป็นนักข่าวจาก 'หนังสือพิมพ์เผิงเฉิงรื่อเป้า' ขอถามคำถามพวกคุณสักสองสามข้อได้ไหมคะ?"

"เอ่อ ได้… ได้ครับ คุณถามมาได้เลย" ชายหนุ่มตอบด้วยความประหม่าเล็กน้อย

เซวียชุนเฟิงถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ขอถามหน่อยค่ะว่าที่นี่คือโรงอาหารเหรอคะ? ทุกคนสามารถเข้ามาได้ หรือว่าต้องมีเกณฑ์อะไรเป็นพิเศษถึงจะเข้ามาได้คะ?"

คนงานทั้งสองหันมาสบตากัน บนใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมา

"ใช่ครับ นี่เป็นจุดเด่นของโรงงานพวกเราเลย

ตอนแรกพวกเราก็ไม่เชื่อหรอกครับว่าอาคารหรูหราขนาดนี้จะสร้างมาเป็นโรงอาหารให้พวกเรา แต่เถ้าแก่บอกว่า ลำบากแค่ไหนก็ต้องไม่ให้คนงานลำบาก พวกเราทุกคนสามารถเข้ามากินข้าวที่นี่ได้หมดเลยครับ

ไม่ใช่แค่ช่วงเที่ยงนะครับ เชฟที่นี่ทำงานหมุนเวียนกันสามกะคอยสแตนด์บายยี่สิบสี่ชั่วโมง คนงานทุกคนถ้าเหนื่อยเมื่อไหร่ก็แวะมากินข้าวได้ตลอดเวลา ไม่มีคำว่าเลยเวลากินข้าวหรอกครับ"

คุณพระช่วย…

ทั้งเซวียชุนเฟิงและตากล้องต่างพากันอึ้งไปเลย

โรงอาหารของสำนักหนังสือพิมพ์พวกเขาให้เอกชนรับเหมาไปตั้งนานแล้ว ตอนเช้าถ้าไปเร็วหน่อยก็ยังทำกับข้าวไม่เสร็จ บางทีออกไปทำข่าวภาคสนามกลับมาดึก โรงอาหารก็ปิดไปตั้งนานแล้ว จะมีเชฟมาคอยสแตนด์บายรอพวกเขาตลอดเวลาแบบนี้ที่ไหนกัน

ต่อให้มีข้าวกินจนอิ่ม แต่มันก็แค่อิ่มท้องเท่านั้น ยุคเศรษฐกิจแบบตลาด โรงอาหารก็ต้องรับผิดชอบกำไรขาดทุนด้วยตัวเอง แม้จะมีเงินอุดหนุน แต่โรงอาหารก็ต้องพยายามทำกำไรให้ได้มากที่สุด ย่อมไม่มีทางทำอาหารที่เลิศรสอะไรออกมาอยู่แล้ว

"ถ้ามาตรงเวลามื้ออาหาร เชฟอาหารสไตล์เซี่ยงไฮ้จะทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน เป็ดแปดเซียน สเต๊กหมูทอดไว้ล่วงหน้า มีทั้งซีฟู้ดและเมนูเส้นหลากหลายคอยบริการตลอดครับ

ถ้ากินจนเบื่อ ก็ไปที่ช่องสั่งผัดสดตามสั่งได้ แค่จ่ายเพิ่มอีกแปดหยวนก็ได้กับข้าวหนึ่งจาน สามารถเลือกสั่งได้ตามรสชาติที่เราชอบและวัตถุดิบผัดสดของวันนั้นเลยครับ"

"แปดหยวน…" เซวียชุนเฟิงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "ราคาอาหารแพงขนาดนี้เลยเหรอคะ? ร้านอาหารข้างนอกแปดหยวนนี่กินกับข้าวดีๆ ได้จานหนึ่งแล้วนะ!"

"กับข้าวที่ทำไว้ล่วงหน้าแค่หนึ่งหยวนก็ได้กับข้าวเนื้อสัตว์หนึ่งอย่าง ผักหนึ่งอย่างแล้วครับ บริษัทให้เงินอุดหนุนค่าอาหารพวกเราสูงมาก อีกอย่าง…"

คนงานหนุ่มยืดอกเงยหน้าอย่างภาคภูมิใจต่อหน้าแฟนสาว

"ผมเป็นพนักงานดีเด่นฝ่ายเทคนิคของแผนกเซรั่มในโรงงานผลิตแห่งใหม่ รายได้เดือนนี้เกินสี่พันแน่นอนครับ ผมกินอาหารตามสั่งทุกมื้อก็ยังจ่ายไหวสบายๆ!

แถมฝีมือเชฟโรงอาหารพวกเราก็ยอดเยี่ยมมาก ร้านอาหารข้างนอกจะไปมีของอร่อยแบบนี้ได้ยังไง?

หัวหน้าสายการผลิตของพวกเราบอกว่า วันข้างหน้าถ้าบริษัทเติบโตขึ้น ก็จะสร้างโรงอาหารเพิ่มขึ้นอีก ถึงตอนนั้นจะมีอาหารครบทุกประเภท ตอบสนองความชอบของพนักงานจากทั่วทุกสารทิศแน่นอนครับ!"

"แม่เจ้าโว้ย…" เซวียชุนเฟิงน้ำตาแทบไหล เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เอ่อ ที่นี่พวกคุณยังรับคนเพิ่มไหมคะ?"

"เกณฑ์การรับสมัครงานของบริษัทเราสูงมากค่ะ ตอนนี้ไม่ได้รับคนเพิ่มแล้ว" คนงานหญิงที่นั่งข้างๆ พูดขึ้นด้วยความภาคภูมิใจเช่นกัน

"แต่ฉันเชื่อว่าบริษัทของเราจะยิ่งเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคตพวกเราต้องรับคนงานเพิ่มขึ้นอีกแน่นอนค่ะ

พวกเราหวังจากใจจริงว่าบริษัทจะยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งขึ้น เพราะพวกเรารู้ดีว่า บอสเจียงคนเล็กของเราเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลมาก เงินที่เธอหามาได้จะพยายามนำมาใช้ยกระดับคุณภาพชีวิตของพวกเรา ทุกสิ่งทุกอย่างของบริษัทล้วนเกี่ยวข้องกับพวกเราอย่างใกล้ชิดค่ะ"

เซวียชุนเฟิงซาบซึ้งจนน้ำตาแทบจะไหลพราก

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าการเป็นนักข่าวมันมีอะไรดีกันนะ ฉันจะต้องคอยจับตาดูข้อมูลรับสมัครงานของหยางฟานรื่อฮว่าไว้ให้ดี ทันทีที่มีการเปิดรับสมัคร ฉันจะรีบมาสมัครเป็นคนแรกเลย

อย่างน้อยฉันก็จบปริญญาตรี บริษัทแบบนี้สิถึงจะคุ้มค่ากับการฝากอนาคตและสร้างความสำเร็จให้ชีวิต

"แล้วชั้นสองกับชั้นสามเขาเอาไว้ทำอะไรกันเหรอคะ?"

เธอรวบรวมสติ แล้วดึงสัญชาตญาณความเป็นนักข่าวออกมาถามต่อ

"อ๋อ ชั้นสองเป็นห้องพยาบาลที่เพิ่งเปิดใหม่ครับ ถ้าพวกเราปวดหัวตัวร้อน หมอก็จะช่วยรักษาให้ทันท่วงที

คนงานทุกคนรวมถึงญาติสายตรงเวลาป่วยก็สามารถมาหาหมอ ให้น้ำเกลือที่ห้องพยาบาลได้โดยตรงเลย ห้องพยาบาลไม่คิดค่าตรวจรักษา ส่วนค่ายาบริษัทก็ช่วยออกให้ครึ่งหนึ่งด้วยครับ"

"ส่วนชั้นสาม ชั้นสามเป็นห้องนิทรรศการที่เอาไว้จัดแสดงรางวัลเกียรติยศต่างๆ ของบริษัทเราครับ

แต่ดูเหมือนบอสเจียงคนเล็กจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ ดังนั้น… เหมือนจะจัดแสดงไว้แค่ชิ้นเดียวเองมั้งครับ"

"แค่ชิ้นเดียวเหรอคะ?"

โอ้โห เซวียชุนเฟิงรู้สึกว่าตัวเองค้นพบข่าวใหญ่เข้าให้แล้ว

เธอขอบคุณคนงานทั้งสองคน แล้วควักกระเป๋าตัวเองหยิบเงินยี่สิบหยวนมอบให้พวกเขา

นี่เป็นธรรมเนียมการสัมภาษณ์ในยุคนี้ ถือเป็นการแสดงความขอบคุณต่อผู้ให้ข้อมูลข่าวสาร

เงินยี่สิบหยวนในยุคที่รายได้ต่อเดือนเพิ่งจะแตะหนึ่งพันหยวนนับว่าเป็นเงินก้อนใหญ่ ทว่าคาดไม่ถึงว่าหนุ่มสาวทั้งสองคนจะยิ้มแย้มแล้วบอกว่าไม่ต้องการเงิน

"พวกเราแค่อยากถ่ายทอดความรู้สึกจากใจจริงที่มีต่อบริษัทค่ะ ไม่ต้องการเงินหรอก อีกอย่างพวกเราก็… ฮ่าๆ…"

เซวียชุนเฟิงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า สองคนตรงหน้านี้ คนหนึ่งเป็นพนักงานดีเด่นที่มีรายได้เกินสี่พันต่อเดือน ส่วนคนงานหญิงอีกคนก็มีรายได้ต่อเดือนอย่างน้อยสามพันหยวน

เงินยี่สิบหยวนของตัวเองต่อหน้าพวกเขาช่างดูน่าอายเกินกว่าจะยื่นให้จริงๆ เธอจึงได้แต่เก็บมันกลับคืนมาอย่างระมัดระวัง

นี่มันเป็นบริษัทที่ยอดเยี่ยมขนาดไหนกันนะ วัฒนธรรมองค์กรแบบไหนกันที่หล่อหลอมให้พวกเขาสร้างผลงานได้มากมายถึงเพียงนี้?

เซวียชุนเฟิงยิ่งทวีความอยากรู้อยากเห็น รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งขึ้นไปดูที่ห้องนิทรรศการบนชั้นสามทันที

โดยทั่วไปแล้ว ห้องนิทรรศการคือสถานที่ที่สะท้อนประวัติศาสตร์ของบริษัทได้ดีที่สุด บริษัทเล็กๆ แห่งนี้เพิ่งตั้งโรงงานมาได้ไม่นาน เซวียชุนเฟิงจึงอยากรู้เหลือเกินว่าทำไมเถ้าแก่คนนี้ถึงได้มีอุดมการณ์ที่แตกต่างจากคนอื่นถึงเพียงนี้

เถ้าแก่บ้านอื่นต่างก็บ้าคลั่งเคี่ยวเข็ญให้คนงานก้มหน้าก้มตาทำงาน แต่เธอกลับยกระดับสวัสดิการของคนงานจนถึงขีดสุด

นี่เธอไม่กลัวเลยเหรอว่า ถ้าสวัสดิการของคนงานดีเกินไปแล้วจะส่งผลกระทบต่อการผลิตในภายหลัง?

เธอและตากล้องเดินขึ้นมาถึงชั้นสาม พบว่าห้องนิทรรศการอันกว้างใหญ่บนชั้นสามกลับโล่งโจ้ง ให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างอย่างยิ่ง ทว่าตรงกลางมีครอบแก้วคริสตัลที่มีไฟสปอตไลต์ส่องประกายแสงสีเงินสว่างจ้าลงมา ขับเน้นให้ของที่จัดแสดงอยู่ข้างในส่องประกายสีทองระยิบระยับ ดูสง่างามภูมิฐานเป็นพิเศษ

เซวียชุนเฟิงเดินเข้าไปใกล้ พอเธอมองเห็นสิ่งของที่วางอยู่ข้างในชัดเจน มือไม้ก็พลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รีบก้มลงแนบชิดกับครอบแก้วคริสตัลเพื่อเพ่งดูอย่างละเอียด

"นี่มันอะไรกันครับ?" ตากล้องถามด้วยความสงสัย

เนิ่นนานทีเดียวกว่าเซวียชุนเฟิงจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

"นี่มันเหรียญทองชั้นหนึ่งจากงานปานามาแปซิฟิกเอ็กซ์โป! บะ… บริษัทนี้มีประวัติความเป็นมาที่ลึกซึ้งขนาดนี้เชียวเหรอ?

ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยมีใครรายงานข่าวเรื่องนี้เลยล่ะ?!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เซวียชุนเฟิง: พวกคุณถ่อมตัวเกินไปแล้ว แบบนี้ต้องเอาไปออกข่าว!