ตอนที่ 73 มันน่านักเชียว

ไม่ใช่แค่เซวียชุนเฟิง แต่บรรดานักข่าวและตากล้องทุกคนที่มาทำข่าวสืบสวนต่างพากันใจสลายไปตามๆ กันในการสัมภาษณ์หลังจากนั้น

เดิมทีพวกเขาคิดว่าโรงงานเครื่องสำอางที่เพิ่งตั้งได้ไม่นานแห่งนี้ ฝีมือการบริหารจัดการจะต้องห่วยแตกสุดๆ แน่

จ่ายเงินเดือนสูงขนาดนี้ คนงานก็คงต้องทำงานล่วงเวลาอย่างหฤโหดเพื่อรีดเค้นพลังชีวิตตัวเองทุกวันอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะพี่สงที่เตรียมตัวพร้อมจะจับตัวคนงานสักสองสามคนมาพูดยุยงปลุกปั่น ชักจูงให้พวกเขาพูดออกมาว่าเจ้านายของหยางฟานรื่อฮว่าเป็นคนเลวร้ายแค่ไหน จากนั้นก็จะได้สร้างข่าวใหญ่เพื่อสกัดขาเจียงเนี่ยนให้สะใจ

ทว่าพอพวกเขามาถึงโกดังของโรงงาน สิ่งแรกที่ได้เห็นกลับเป็นคลังเก็บวัตถุดิบ สินค้ากึ่งสำเร็จรูป และสินค้าสำเร็จรูปที่เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างสมบูรณ์แบบ

ของพวกนี้ถูกจำแนกจัดหมวดหมู่อย่างชัดเจน ทุกคลังสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ มีคนสวมชุดป้องกันพิเศษคอยฉีดพ่นฆ่าเชื้อ ดูแล้วยังเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งกว่าห้องทำงานของพวกเขาเสียอีก

พอยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ ไนอะซินาไมด์นำเข้าของหยางฟานรื่อฮว่าไม่ได้ใส่ไว้ในกระสอบสานขาดๆ เหมือนของเกาสิ่ง แต่บรรจุอยู่ในถังพลาสติกและถังเหล็ก วางเรียงบนชั้นเหล็กอย่างประณีต

ด้านนอกชั้นเหล็กติดป้ายไว้อย่างเป็นระเบียบ บนป้ายเขียนระบุโรงงานผู้ผลิต วันหมดอายุ ข้อควรระวังในการจัดเก็บของวัตถุดิบเหล่านี้ไว้อย่างครบถ้วน ทุกคนที่มาเบิกจ่ายต้องผ่านการฆ่าเชื้อก่อนถึงจะเข้าใกล้ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้วัตถุดิบเกิดการปนเปื้อนตั้งแต่ขั้นตอนแรก

"เหอะ ฉันว่าแล้วทำไมถึงเปิดประตูช้า ที่แท้ก็แอบมาจัดฉากทำเรื่องพวกนี้นี่เอง" พี่สงพูดเหน็บแนมประชดประชัน

คำพูดนี้ไม่เพียงไม่ทำให้คนอื่นคล้อยตาม แต่ยังเรียกรอยยิ้มสมเพชและสายตาที่มองเขาเหมือนมองคนโง่ออกมาอีกด้วย

งานใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ใช้เวลาทำเป็นสิบวันครึ่งเดือน ไม่มีทางทำออกมาได้แบบนี้เด็ดขาด

เห็นได้ชัดว่างานประจำวันของหยางฟานรื่อฮว่าทำได้เข้าขั้นยอดเยี่ยมอยู่แล้ว ระดับการบริหารจัดการของบริษัทเล็กๆ ที่เพิ่งตั้งแห่งนี้เหนือชั้นกว่าฝั่งเกาสิ่งไปไกลลิบ

เรื่องนี้ทำเอานักข่าวทุกคนรู้สึกเลื่อมใสขึ้นมา นักข่าวหลายคนที่ใช้แผ่นมาสก์หน้าของหยางฟานรื่อฮว่าอยู่แล้วยิ่งยืดอกอย่างภาคภูมิใจ พลางยิ้มแย้มกล่าวว่า

"เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่ายังไงก็ต้องสนับสนุนผู้ประกอบการบ้านเรา!"

"นั่นสิ สมแล้วที่เป็นบริษัทยอดเยี่ยมที่เคยออกสถานีโทรทัศน์ส่วนกลาง ดูการจัดการของเขาสิ! ดูวัตถุดิบของเขาสิ! ของแบบนี้สิเอามาใช้กับหน้าแล้วถึงจะสบายใจ"

แม้แต่โกดังยังทำได้ดีขนาดนี้ ห้องผลิตก็คงไม่ต้องพูดถึง

หานเจียหนิงพาทุกคนไปเยี่ยมชมสายการผลิตแผ่นมาสก์หน้าโดยเฉพาะที่เพิ่งสร้างเสร็จและเริ่มเดินเครื่องผลิต ทุกคนเดินอยู่บนทางเดินสำหรับผู้เยี่ยมชม มองผ่านกระจกเข้าไปเห็นสภาพแวดล้อมการทำงานที่สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบด้านใน

เห็นคนงานในชุดป้องกันกำลังพูดคุยยิ้มแย้มขณะป้อนวัตถุดิบเข้าเครื่องทำแผ่นมาสก์หน้า ควบคุมสายการผลิตกึ่งอัตโนมัติตัดแผ่นมาสก์หน้าออกมาทีละแผ่นอย่างพอเหมาะพอดี จากนั้นก็บรรจุลงซองแบบไร้การสัมผัส กระบวนการทั้งหมดลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไม่มีติดขัดหรือสัมผัสโดนเลยแม้แต่น้อย

ขั้นตอนการทำงานทั้งหมดนี้ พอมองแวบเดียวก็ให้ความรู้สึกที่วางใจได้สุดๆ มีแต่ของแบบนี้เท่านั้นแหละถึงจะกล้าเอามาโปะหน้าได้อย่างสบายใจ มิน่าล่ะแม้แต่โรงพยาบาลยังแนะนำแผ่นมาสก์หน้าของหยางฟานรื่อฮว่าเป็นไอเทมจำเป็นสำหรับปลอบประโลมและฟื้นฟูผิว

"นี่คือสายการผลิตแผ่นมาสก์หน้าสายใหม่ของเราค่ะ หัวหน้าสายการผลิตคือปู้เซิงเหลียน เป็นพนักงานใหม่ที่เราเพิ่งรับเข้ามา หลังจากผ่านการเรียนรู้มาสามเดือน ตอนนี้เธอกลายเป็นกำลังสำคัญที่ขาดไม่ได้ของเราไปแล้วค่ะ"

หานเจียหนิงแนะนำปู้เซิงเหลียนที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานด้วยความภาคภูมิใจ ปู้เซิงเหลียนรับรู้ได้ถึงสายตาของทุกคน เธอจึงหันมาพยักหน้าให้หานเจียหนิงเบาๆ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

นักข่าวทุกคนรีบยกกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่าย นักข่าวจากสถานีโทรทัศน์ถึงขั้นเริ่มบันทึกวิดีโอเพื่อสัมภาษณ์สดทันที

มีโรงงานที่สะอาดสะอ้าน มีสภาพแวดล้อมการผลิตที่ดีเยี่ยมขนาดนี้ แถมยังมีคู่แข่งที่เสนอหน้ามาระเบิดตัวเองช่วยปูทางให้อีก หานเจียหนิงเชื่อมั่นว่าทันทีที่รายงานข่าวนี้เผยแพร่ออกไป จะต้องสร้างกระแสตอบรับอย่างล้นหลาม และผลักดันให้สินค้าของหยางฟานรื่อฮว่ากลับเข้ามาอยู่ในสายตาของทุกคนอีกครั้งแน่นอน

จริงด้วยสิ ก่อนหน้านี้บอสเจียงคนเล็กเคยปฏิเสธการให้สัมภาษณ์กับนักข่าว แถมยังไม่ยอมเอาเหรียญรางวัลในห้องจัดแสดงออกมาโชว์ให้ทุกคนดู

ถ้าโชว์ไปตั้งแต่ตอนนั้น ในเมื่อทุกคนตกตะลึงกันไปรอบหนึ่งแล้ว ต่อให้เจอเรื่องดีๆ อะไรอีกก็คงไม่รู้สึกแปลกใหม่อะไร

แต่พอเว้นช่วงไปสักพัก ในจังหวะที่ยอดขายสินค้าเริ่มชะลอตัวแล้วค่อยนำมาเปิดเผยต่อหน้าคนนอกอีกครั้ง มันถึงจะกระตุ้นความสนใจและความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนได้อีกครั้ง

การตลาดแบบนี้ บอสเจียงคนเล็กเล่นท่ายากได้อย่างเชี่ยวชาญจริงๆ ถ้าไม่ได้เจอหน้าบอสเจียงคนเล็กอยู่ทุกวัน หานเจียหนิงคงไม่กล้าเชื่อแน่ๆ ว่าจะมีใครในโลกที่ทำเรื่องการตลาดได้ดูง่ายดายพลิ้วไหวถึงเพียงนี้

พี่สงมองแผ่นหลังที่คุ้นตาของปู้เซิงเหลียน ในใจก็ยิ่งทวีความอิจฉาริษยาจนแทบคลั่ง

ผู้หญิงที่ตอนมาเผิงเฉิงทำตัวหดหัวเจียมเนื้อเจียมตัว เป็นแค่นักข่าวฝึกงานในสำนักหนังสือพิมพ์ของเขา คอยเอาแต่ใส่เสื้อโค้ตตัวโคร่งหลบสายตาผู้คนอย่างระแวดระวัง ตอนนี้กลับกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง

แม้ว่าเธอจะสวมชุดกักกันหนาเตอะจนมองไม่ออกว่าหน้าตาเป็นอย่างไร แต่เมื่อมองผ่านกระจกเข้าไป ทุกคนก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตและความมั่นใจอันเปี่ยมล้นของหัวหน้าสายการผลิตคนนี้

เธอดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างในสายการผลิตเป็นอย่างดี เดี๋ยวก็สั่งให้คนป้อนวัตถุดิบ เดี๋ยวก็สั่งจัดซอง แถมยังคอยตรวจดูสภาพบรรจุภัณฑ์ของแผ่นมาสก์หน้าอย่างละเอียด แม้กระทั่งตอนที่เครื่องจักรเกิดขัดข้องชั่วขณะ เธอก็เป็นคนแรกที่ก้าวฉับๆ เข้าไปหาจุดที่เกิดปัญหาอย่างรวดเร็ว แล้วพาคนงานลงมือซ่อมด้วยกัน

นี่น่ะเหรอพนักงานใหม่?

พนักงานใหม่จะไปคุ้นเคยกับเครื่องไม้เครื่องมือขนาดนี้ได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น ความมั่นใจอันทรงพลังนี้ยังส่งผ่านไปยังคนงานทุกคนในสายการผลิตอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันโดยที่ไม่ได้ทำให้งานผลิตล่าช้าลงเลยสักนิด จังหวะการผลิตอันน่าทึ่งทำเอาทุกคนที่มองดูอยู่อดทึ่งไม่ได้

"นี่คือการจัดแจงของบอสเจียงคนเล็กของเราค่ะ ตอนที่รับช่างปู้เข้ามาทำงาน สายการผลิตของเรายังติดตั้งไม่เสร็จด้วยซ้ำ แต่บอสเจียงคนเล็กก็ยังมีวิสัยทัศน์กว้างไกล มอบค่าตอบแทนระดับหัวหน้าสายการผลิตให้ช่างปู้ ให้เธอคอยติดตามเรียนรู้การผลิตหน้างานจริงกับพนักงานโรงงานรุ่นพี่ และยังส่งไปเรียนความรู้พื้นฐานอย่างคณิต ฟิสิกส์ เคมีที่โรงเรียนภาคค่ำอีกด้วย"

"ตอนนั้นพวกเราคิดว่าเป็นแค่สวัสดิการพนักงานเฉยๆ เพราะโรงงานส่วนใหญ่ไม่มีทางยอมให้พนักงานใช้เวลานานขนาดนี้ไปกับการเรียนโดยที่ไม่ได้สร้างผลผลิตอะไรเลย แต่พอเริ่มการผลิต ช่างปู้และพนักงานใหม่ที่รับเข้ามาเหล่านี้ก็มีประสิทธิภาพการผลิตที่สูงมากและมีอัตราของเสียต่ำอย่างน่าทึ่งเพราะผ่านการเรียนรู้มาอย่างยาวนาน ซึ่งช่วยประหยัดต้นทุนของเราไปได้มหาศาลค่ะ"

"เป็นแบบนี้นี่เอง!" นักข่าวคนหนึ่งพยักหน้ารัวๆ "สมแล้วที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารที่แม้แต่ศาสตราจารย์จงยังต้องยอมรับ การบริหารธุรกิจของบอสเจียงคนเล็ก คนนอกอย่างเราคงไม่มีวันเลียนแบบได้จริงๆ"

พี่สงโกรธจนความดันเริ่มพุ่งสูง พึมพำลอดไรฟันว่า

"ลูกไม้ตื้นๆ จัดฉากสร้างภาพทั้งนั้น ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่งจะไปมีความสามารถอะไรขนาดนั้น!"

ปู้เซิงเหลียนมีรูปร่างหน้าตาที่จัดว่าดีมาก คนต่างถิ่นที่ไร้ญาติขาดมิตรในเผิงเฉิง ถ้าอยากจะมีความก้าวหน้า ก็ต้องคอยดูสีหน้าของพี่สงเท่านั้น

ก่อนหน้านี้พี่สงเคยลวนลามคุกคามเธออยู่ตั้งหลายครั้ง เห็นอยู่ชัดๆ ว่าใกล้จะเคลมเธอได้อยู่รอมร่อ ไม่นึกเลยว่ายัยนี่จะดวงดีขนาดนี้ ดันจับพลัดจับผลูเข้ามาอยู่ในหยางฟานรื่อฮว่า แถมยังได้รับความไว้วางใจให้รับผิดชอบงานสำคัญอีก

ก็แค่สาวโรงงานต่างถิ่นคนหนึ่ง ไม่มีทางมีเส้นสายเบื้องหลังอะไรแน่ แล้วก็ไม่ใช่คนมณฑลเจวี่ยนด้วย ทำไมเจียงเนี่ยนถึงได้ไว้ใจยัยนี่ขนาดนี้!

ทำไมถึงยอมทุ่มเทขนาดนี้เพื่อพนักงานธรรมดาๆ แค่คนเดียว?

มันมีดีอะไรนักหนาวะ โว้ยยย!

หานเจียหนิงไม่ได้สังเกตเห็นพี่สงที่สติใกล้จะแตก เธอเอ่ยชวนทุกคนเข้าไปชมห้องพักผ่อนของพนักงานด้วยความจริงใจ

ทุกคนเดินเข้าไปในห้องพักผ่อน พอมองเห็นขนมขบเคี้ยว กองเครื่องดื่ม กาแฟ ใบชา โทรทัศน์บนฝาผนัง และเครื่องเล่นเกมเสี่ยวป้าหวางอีกหลายเครื่องที่วางเรียงรายอยู่ ก็พากันอึ้งจนสติหลุดไปตามๆ กัน

นี่…

นี่มันห้องพักผ่อน… สำหรับคนงานจริงดิ?

"ใช่ค่ะ บริษัทของเราผลิตสินค้าความงาม ความงามคืออะไรคะ มันคือสิ่งที่ทำให้คนเราดูดีขึ้น ถ้าคนงานของเราต้องทำงานอย่างหดหู่สิ้นหวังเหมือนทาสทุกวัน พวกเขาจะสร้างสรรค์สิ่งที่ทำให้คนอื่นดูดีขึ้นมาได้อย่างไร เป้าหมายของบอสเจียงคนเล็กคือการเป็นบริษัทเครื่องสำอางและเคมีภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก เราไม่เพียงแต่ต้องทำให้ผู้บริโภคมีความสุข แต่ยังต้องทำให้พนักงานของเรามีความสุขในทุกๆ วันด้วย นี่ต่างหากคือเจตนารมณ์ดั้งเดิมในการทำธุรกิจของเราค่ะ"

หานเจียหนิงมีบุคลิกสง่างาม คำพูดคำจาฉะฉานน่าฟัง คำพูดเดิมๆ พอเอ่ยออกมาจากปากของเธออย่างนุ่มนวลกลับเปี่ยมไปด้วยพลังโน้มน้าวใจอย่างยิ่ง ราวกับว่าทั่วทั้งร่างของเธอกำลังเปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าจนผู้คนแทบลืมตาไม่ขึ้น

"ผะ…ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่าช่างปู้มีรายได้เดือนละเท่าไหร่?" นักข่าวคนหนึ่งมองแผ่นหลังของปู้เซิงเหลียนด้วยความอิจฉา แล้วหันกลับมามองขนมตรงหน้า เสียงเริ่มสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย

"ของพวกนี้นับรวมอยู่ในเงินเดือนด้วยหรือเปล่าครับ?"

หานเจียหนิงยิ้มแล้วตอบว่า

"อาหารและเครื่องดื่มต่างๆ ในชีวิตประจำวันที่มีให้พนักงานในบริษัท มีแค่โรงอาหารเท่านั้นค่ะที่ต้องจ่ายเงิน อันที่จริงบอสเจียงคนเล็กตั้งใจจะอุดหนุนงบประมาณให้กินฟรีทั้งหมดตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ แต่เพื่อให้ทุกคนช่วยกันประหยัดและไม่กินทิ้งกินขว้าง ถึงได้เก็บเงินในราคาที่ถูกมากๆ แทนค่ะ ส่วนเรื่องเงินเดือนของช่างปู้ถือเป็นเรื่องส่วนบุคคล คงไม่สะดวกที่จะบอกตัวเลขที่แน่ชัด แต่ฉันบอกทุกคนได้ค่ะว่าตอนที่เปิดรับสมัคร เงินเดือนตำแหน่งหัวหน้าสายการผลิตของเราอยู่ที่เดือนละห้าพันหยวนค่ะ"

"นี่เป็นแค่เงินเดือนพื้นฐานนะคะ ยังไม่รวมโบนัส อุปกรณ์ป้องกันในการทำงาน สวัสดิการตามเทศกาล และโบนัสปลายปี เอาเป็นว่า รายได้ส่วนตัวของฉันอยู่ที่ประมาณเดือนละหกพันหยวน ช่างปู้ทำผลงานได้โดดเด่นมากในเดือนนี้ รายได้น่าจะแซงหน้าฉันไปไกลแล้วค่ะ"

"อะไรนะ!" ทุกคนสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงพร้อมๆ กัน ส่วนพี่สงยิ่งแทบจะหน้ามืดเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

ความมั่นใจอันล้นพ้นของเขามาจากตำแหน่งหน้าที่ในสำนักหนังสือพิมพ์ เขาเคยทำข่าวใหญ่มาแล้วหลายครั้ง มีรายได้ต่อเดือนคงที่อยู่ที่ห้าถึงหกพันหยวน

ในยุคสมัยนี้ เงินจำนวนนี้ถือเป็นเงินก้อนโตระดับมหาศาล มากพอที่จะทำให้คนมากมายต้องคอยประจบเอาใจเขา และทำให้เขาได้เสพสุขกับความสำราญหลากหลายรูปแบบที่คนธรรมดาทำได้แค่มองตาละห้อยผ่านตู้กระจก

เขารู้สึกว่าในเมื่อตัวเองรวยขนาดนี้แล้ว ก็สมควรได้เพลิดเพลินกับอาหารเลิศรสและสาวงามทุกอย่างที่มีแต่คนรวยเท่านั้นถึงจะได้ครอบครอง ใครๆ ก็ต้องคอยก้มหัวให้เขาทั้งนั้น

ทว่าอดีตลูกน้องสาวที่เขาเคยลวนลามเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตอนนี้รายได้กลับ…

แซงหน้าเขาไปไกลลิบ!

ไปไกลลิบ! แซงหน้าไปไกลลิบเลยเนี่ยนะ!

พี่สงรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นเสียงดังตุบ

บ้าเอ๊ย ทำไมวะ!

ทำไมกันวะ!

สาวโรงงานบ้านนอกคนหนึ่งมีสิทธิ์อะไรมารวยกว่าฉัน!

พอนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด พี่สงก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวตลกไปเลย

ไม่ได้การ!

แบบนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด บริษัทนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีปัญหาซุกซ่อนอยู่!

ฉันจะต้องคุ้ยหาจุดด่างพร้อยของมันให้เจอให้ได้!

หยางฟานรื่อฮว่า! เจียงเนี่ยน!

พวกแกกล้ามาล่วงเกินฉัน ฉันจะต้องคว่ำพวกแกให้จงได้ ฉันพูดจริง! แน่นอน!

ต่อให้หาจุดบกพร่องของพวกแกไม่เจอ คิดว่าคนอย่างฉันจะแต่งเรื่องขึ้นมาเองไม่เป็นหรือไง?

อำนาจการส่งเสียงอยู่ในมือของพวกเราโว้ย!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: พอฉันไม่อยู่ พวกคุณไปก่อเรื่องอะไรกันอีกเนี่ย ยอมแล้ว อย่าเอาไปออกข่าวเลย!

นักข่าว: ต้องมีเรื่องวงในที่ยังไม่มีใครรู้อีกแน่ๆ พวกเรา ขุดให้ลึกเลย!