ตอนที่ 100 การแสดงเพื่อการเรียนรู้ในพิธีเปิด

ที่น่าพูดถึงก็คือ แต่ละทีมตัวแทนจะได้รับการจัดสรรอาสาสมัครสาวให้สองคน

สาวๆ ของมณฑลตงซานนั้นอัธยาศัยดีและกระตือรือร้นมากทีเดียว

ด้วยความช่วยเหลือของพวกเธอ ทุกคนจึงได้รับบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบ คู่มือการแข่งขัน ชุดแข่งสองชุด แผนที่ท่องเที่ยวของมณฑลตงซาน รวมถึงของที่ระลึกอีกหลายชิ้น

ในที่สุด ทีมตัวแทนมณฑลซูก็ทำตามทีมอื่นๆ ถ่ายรูปคู่กับมาสคอตของการแข่งชีววิทยาโอลิมปิกครั้งที่ 16

ขออภัยเถอะ เขาดูไม่ออกจริงๆ ว่าไอ้มาสคอตตัวนี้มันคือตัวอะไรกันแน่

ตบท้ายด้วยการชื่นชมภาพถ่ายอันสง่างามของเหล่าเทพแห่งโรงเรียนมัธยมเต้าชิง มณฑลตงซาน ที่ไปคว้าชัยในการแข่งขันวิชาการระดับนานาชาติต่างๆ ในปีก่อน

ต้องยอมรับว่า พอมาถึงขั้นการแข่งขันระดับประเทศนี้ ช่างหรูหราอู้ฟู่เหมือนไม่ขาดแคลนเงินทองเลย ทุกคนได้พักในโรงแรมใหญ่

สองคนพักร่วมกันในห้องขนาดใหญ่ห้องเดียว จึงไม่รู้สึกอึดอัดคับแคบเลยสักนิด

สิบเอ็ดคน หกห้อง ห้องเดี่ยวห้องสุดท้ายที่ว่างอยู่ย่อมตกเป็นของหัวหน้าทีมเฝิงตามระเบียบ

รูมเมตของลู่สือเซี่ยนเปลี่ยนมาเป็นเฮ่อหมิงเฉียน ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นคนอมพะนำ ปากหนักไม่เบา

นิสัยแตกต่างจากคนหัวไวอย่างเฉินควงเซิ่งอย่างสิ้นเชิง ไม่ชอบพูดจา แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

จะว่าไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเยือนเมืองเต้าชิง มณฑลตงซาน ได้ยินมาว่าสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของที่นี่คือเขาเหลาซาน ยอดเขาที่สูงที่สุดบนแนวชายฝั่งหมื่นลี้

น่าเสียดายที่การแข่งขันระดับประเทศสำคัญเกินไป ซ้ำร้ายพรุ่งนี้ก็เริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว เขาจึงไม่มีกะจิตกะใจจะไปเที่ยวชมทิวทัศน์อะไรทั้งนั้น

ตอนค่ำ หัวหน้าทีมเฝิงเรียกรวมสมาชิกทีมตัวแทนมณฑลทุกคนมาที่ห้องของตนเพื่อเปิดการประชุม

"พรุ่งนี้จะมีพิธีเปิดแล้ว เรื่องกระบวนการแข่งขันของการแข่งระดับประเทศ ผมเชื่อว่าครูหลิวของพวกเธอคงอธิบายไปหมดแล้ว ผมจะไม่พูดซ้ำซากอีกล่ะนะ"

"ดังนั้นคืนนี้ผมจะเน้นย้ำข้อควรระวังระหว่างการแข่งระดับประเทศเป็นหลัก แม้จะเป็นเรื่องเดิมๆ ที่พูดกันจนชินหู แต่ในสนามแข่งระดับประเทศรอบชิงชนะเลิศทุกปีก็ยังเกิดเรื่องพวกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดหย่อน"

"ข้อแรก ต้องปรับสภาพจิตใจให้ดี หลายปีมานี้ผมเห็นผู้เข้าแข่งขันที่เก่งกาจมากมาเยอะเหลือเกิน พอเข้าสู่สนามแข่งรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศก็ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก ส่งผลให้ทำผลงานผิดพลาด สุดท้ายความพยายามหลายปีที่ผ่านมาก็สูญเปล่า มาพังเอาตอนหยดน้ำสุดท้าย"

พอพูดถึงประเด็นนี้ น้ำเสียงของหัวหน้าทีมเฝิงก็หนักอึ้ง ดูท่าคงจะฝังใจอย่างลึกซึ้งจริงๆ

"จากนั้น ก่อนจะถึงการสอบจริงก็เหลือเวลาอีกแค่ประมาณวันเดียว ช่วงเวลานี้ผมหวังว่าทุกคนจะจัดการเวลาให้ดี อย่าคงสภาวะเหมือนตอนฝึกซ้อมอยู่อีก ถ้าไปสอบในสภาพที่เหนื่อยล้าทางจิตใจ ผลลัพธ์จะเป็นยังไงพวกเธอคงรู้แก่ใจดี"

"มันเป็นแค่การสอบครั้งหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้เป็นตัวตัดสินชีวิตพวกเธอเลยสักนิด ดังนั้นไม่ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะออกมาเป็นอย่างไร อนาคตของพวกเธอก็ยังมีความเป็นไปได้อีกนับไม่ถ้วน ยิ่งถึงช่วงโค้งสุดท้ายก็ยิ่งต้องทำใจให้สงบ ปล่อยวางทุกสิ่ง"

"สุดท้ายนี้ พรุ่งนี้เจ็ดโมงครึ่งตรงลงมากินข้าวพร้อมกันที่ห้องอาหาร พอกินเสร็จพวกเราจะไปรวมตัวกับขบวนใหญ่ที่จัตุรัสหมิงจื้อ"

สิ้นคำพูดนี้ หัวหน้าทีมเฝิงก็ประกาศเลิกประชุมสั้นๆ แต่ละคนต่างแยกย้ายกลับห้องของตน

มาถึงตอนนี้ เพื่อนร่วมทีมของเขาไม่มีกะจิตกะใจจะพูดคุยเล่นกันอีกแล้ว บนใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้มเหมือนวันวาน

ดูเหมือนทุกคนจะเริ่มตื่นเต้นกันแล้วสินะ!

พอกลับมาถึงห้อง ก็เห็นเฮ่อหมิงเฉียนกำลังอ่านหนังสืออยู่พอดี

ลู่สือเซี่ยนไม่มีอารมณ์จะไปรบกวน อาบน้ำอุ่นเสร็จแล้วก็เข้านอนทันที

วันรุ่งขึ้น เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด

เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ลู่สือเซี่ยนต้องเว้นวรรคกิจวัตรการออกกำลังกายที่เคยทำสม่ำเสมอไม่เคยขาด

อาหารเช้าอุดมสมบูรณ์มาก ทว่าคนในทีมแทบทุกคนกลับกินอย่างไม่รู้รสชาติ

เวลาแปดโมงกว่าในตอนเช้า ทั้งสามสิบทีมรวมตัวกันที่จัตุรัสหมิงจื้อ ชุดแข่งสารพัดสีสันทำเอาลายตาไปหมด

หากไม่มีป้ายชื่อทีมระบุชื่อแต่ละมณฑลไว้ คงจำแนกได้ยากจริงๆ

จากผู้เข้าสอบเกือบหนึ่งแสนคนทั่วประเทศ มีเพียง 240 คนอันน้อยนิดนี้เท่านั้นที่ก้าวมาถึงการแข่งขันระดับประเทศได้

เมื่อเห็นภาพนี้ ลู่สือเซี่ยนก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ช่างเป็นการร่อนทรายคัดแยกอย่างแท้จริง

ทว่านี่ยังไม่จบ สุดท้ายยังต้องมาร่อนหาทองในผืนทรายกันอีกรอบ

เส้นทางสายนี้มันช่างยากลำบากเหลือเกิน!

เก้าโมงตรง ทุกทีมมาถึงครบถ้วน ตรวจนับจำนวนคนเสร็จสิ้น

ตามกำหนดการ ถึงเวลาต้องเข้าร่วมพิธีเปิดแล้ว

เนื่องจากช่วงนี้อากาศในเมืองเต้าชิงดีมาก สถานที่จัดพิธีเปิดจึงถูกเลือกให้อยู่ในสนามกีฬาหมายเลขหนึ่งซึ่งใหญ่ที่สุดของโรงเรียนมัธยมเต้าชิง

พิธีเปิดดำเนินรายการโดยรองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมเต้าชิง

จากนั้นเป็นคำกล่าวเปิดงานของผู้อำนวยการโรงเรียนตามลำดับ

ประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับประเทศกล่าวปราศรัย

ผู้นำจากหน่วยงานประชาสัมพันธ์ทางการศึกษาเมืองเต้าชิงกล่าวสุนทรพจน์

รองอธิบดีสำนักวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมณฑลตงซานกล่าวสุนทรพจน์

คณะผู้เชี่ยวชาญการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับประเทศกล่าวคำปฏิญาณ

ปิดท้ายด้วยตัวแทนผู้เข้าแข่งขันจากมณฑลตงซานขึ้นกล่าวคำปฏิญาณ

ลำดับขั้นตอนทั้งหมดของพิธีเปิดยืดยาวน่าเบื่ออย่างยิ่ง ทว่าทุกคนในงานกลับดูตั้งอกตั้งใจฟังกันเต็มที่ การปรบมือหรือแสดงความยินดีต่างๆ ย่อมเล่นใหญ่จัดเต็มตามมารยาท

พูดกันตามตรง ลู่สือเซี่ยนไม่รู้สึกอินกับพิธีเปิดหรือพิธีปิดอะไรพวกนี้แม้แต่น้อย

หากเป็นไปได้ เขาแทบอยากให้เริ่มสอบมันเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าเรื่องบางอย่างเขาก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ทำได้เพียงปรับเปลี่ยนตัวเองเท่านั้น

จึงจำต้องอดทนดูจนจบกระบวนการ ถือเสียว่าเป็นการฝึกข่มจิตข่มใจก็แล้วกัน

นานๆ ทียังได้เรียนรู้ทักษะการแสดงสีหน้าตามคนอื่นไปด้วย อย่างน้อยก็ถือว่าไม่ได้เสียเวลาไปเปล่าๆ

อุตส่าห์ทนจนกระทั่งพิธีเปิดสิ้นสุดลง ทว่ากลับได้รับแจ้งอีกว่าจะต้องไปถ่ายรูปรวมกันที่ลานหมิงจื้อ

เรื่องนี้เขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นการแข่งขันที่จับคนมาถ่ายรูปรวมตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่ง

หรือว่ากลัวว่าพอสอบเสร็จแล้วจะมีคนทำพังจนรับความจริงไม่ได้แล้วหนีกลับก่อนอย่างนั้นหรือ

ลู่สือเซี่ยนอดคาดเดาในแง่ร้ายอย่างนึกสนุกไม่ได้

เขาชูสองนิ้วโพสท่า ส่งๆ ไปให้เสร็จกระบวนการนี้ไปได้ในที่สุด

พลางก้มมองเวลา ก็ล่วงเลยมาถึง 11:00 น. แล้ว

กำหนดการในช่วงเวลานี้คือการสำรวจสนามสอบ

ต้องยอมรับเลยว่า สมกับเป็นการแข่งขันระดับประเทศ ความเป็นธรรมและความโปร่งใสถูกจัดสรรไว้อย่างไร้ที่ติจริงๆ

แต่จุดที่ควรระวังก็คือ ที่นี่มีกับดักหลุมใหญ่ซ่อนอยู่ หากไม่ใช่เพราะเหมยถิงเคยเตือนเขาไว้ล่วงหน้า วันนี้เขาอาจจะตกหลุมพรางเข้าจริงๆ ก็ได้

สนามสอบภาคทฤษฎียังถือว่าพอทำเนา แค่ไปดูสถานที่สอบกับลำดับที่นั่งก็เรียบร้อย

ทว่าสนามสอบภาคปฏิบัติหรือการทดลองนี่สิที่เริ่มจะเล่นแง่กับผู้เข้าแข่งขัน

อุปกรณ์การทดลองทั้งหมดที่จะต้องใช้ในการสอบจะถูกนำมาวางจัดแสดงไว้ในห้องสอบ

และแล้วเรื่องน่าสนุกก็เริ่มตรงนี้ การทายหัวข้อสอบจากการดูอุปกรณ์การทดลองไม่ใช่ทักษะพื้นฐานที่พวกหัวกะทิต้องมีหรอกหรือ

แต่สิ่งที่คุณคิดได้ มีหรือที่คณะกรรมการจัดการแข่งขันจะคิดไม่ถึง

บอกกันตามตรง มุกที่คุณกำลังเล่นอยู่นี้ เป็นสิ่งที่พวกเขาเล่นจนเบื่อและทิ้งขว้างไปตั้งหลายปีแล้ว

ดังนั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในสนามสอบการทดลองระดับประเทศจึงมักจะวางอุปกรณ์ที่ชี้นำผิดทางเอาไว้เสมอ

ยกตัวอย่างเช่น วางมีดผ่าตัดเล่มหนึ่งไว้บนโต๊ะทดลอง พอคุณเห็นเข้าก็จะนึกไปว่าคงต้องผ่าสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังแน่ๆ

แต่ความจริงแล้ว เขาอาจจะออกโจทย์เกี่ยวกับสัตว์มีกระดูกสันหลัง ให้คุณส่องดูโครงกระดูกของมัน ส่วนมีดผ่าตัดเล่มนั้นแท้จริงแล้วก็แค่ตัวล่อหลอกตา

สรุปก็คือ อุปกรณ์พวกนี้ไม่เพียงแต่จะไม่บอกใบ้อะไรให้คุณเลย ตรงกันข้าม มันยังจะพาคุณหลงทิศหลงทางเสียอีก

เมื่อก้าวขึ้นสู่เวทีใหญ่ระดับประเทศ การใช้ไหวพริบเจ้าเล่ห์เล็กๆ น้อยๆ ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง สิ่งที่พึ่งพาได้มีเพียงความรู้ที่สั่งสมมาอย่างยาวนานวันแล้ววันเล่าเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่ลู่สือเซี่ยนไปดูห้องสอบภาคปฏิบัติ เขาจึงแค่จำตำแหน่งโต๊ะทดลองของตัวเอง รวมถึงตำแหน่งการจัดวางอุปกรณ์การทดลองเท่านั้น

11:50 น. เวลาพักรับประทานอาหารกลางวัน

หลังจากนั้นยังมีเวลาพักผ่อนตอนกลางวันอีกหนึ่งชั่วโมง ทว่าลู่สือเซี่ยนกล้าฟันธงเลยว่าคงไม่มีใครข่มตานอนหลับลงได้สักกี่คน

คนที่สามารถหลับได้ในช่วงเวลานี้คงต้องเป็นระดับเทพผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริงเสียงจริงเท่านั้น

ลู่สือเซี่ยนเองก็ทำได้แค่งีบหลับตานิ่งๆ ไปพักหนึ่ง ไม่กล้าหลับลึกจนเกินไป เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อสมาธิในการลงแข่งช่วงบ่าย