ตอนที่ 99 สู่สนามแข่งระดับประเทศ

และในเวลาเดียวกัน ณ เมืองเหอเฝยซึ่งอยู่ห่างจากจินหลิงไปหลายร้อยกิโลเมตร

ภายในห้องทำงานที่ปิดมิดชิด ศาสตราจารย์อาวุโสผมขาวสวมแว่นตาหลายคนค่อย ๆ ลุกออกจากโต๊ะคอมพิวเตอร์

นั่นหมายความว่าภารกิจตรวจข้อสอบอันแสนยุ่งยากและละเอียดรอบคอบได้เสร็จสิ้นลงแล้ว

ตอนนี้ทุกคนย้ายมารวมกันที่ห้องประชุมใหญ่อีกห้องหนึ่ง

เฉินทัง คณบดีฝ่ายบริหารของวิทยาลัยห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจง นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้

"ข้อสอบตรวจเสร็จหมดแล้วใช่ไหม การประมวลผลคะแนนเป็นอย่างไรบ้าง"

ครูชายวัยกลางคนข้าง ๆ เปิดเครื่องฉายโปรเจกเตอร์พลางกล่าวว่า "คณบดีเฉิน คะแนนเพิ่งประมวลผลเสร็จครับ เมื่อเรียงลำดับตามคะแนนรวมของการสอบสี่วิชาและคะแนนสัมภาษณ์ในรอบสอบคัดเลือกรอบสอง รายชื่อผู้ที่ติดอันดับท็อปสี่สิบหกคนก็อยู่บนหน้าจอนี้แล้วครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินทังจึงค่อย ๆ กวาดสายตามองลงมาจากแถวแรก

"ไม่เลวเลยนี่ อันดับหนึ่งได้คะแนนรวม 492 โดนหักคะแนนสัมภาษณ์ไปแค่ 8 คะแนน แสดงว่าพื้นฐานของนักเรียนคนนี้แน่นมากทีเดียว"

หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ออกความเห็นอะไรอีก จนกระทั่งสายตามาหยุดอยู่ที่ใบคะแนนของอันดับที่สี่สิบสี่

"ลู่สือเซี่ยน คะแนนรวม 454 คณิตศาสตร์ 100 แบบทดสอบปัจจัยที่ไม่ใช่เชาวน์ปัญญา 95 และ 98"

"ฟิสิกส์ 62? สัมภาษณ์ 99?" สีหน้าของเฉินทังพลันแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ

"เด็กคนนี้เป็นยังไงกันแน่ ทำไมถึงยังมีเด็กที่คะแนนเอียงข้างขนาดนี้หลุดเข้ามาถึงรอบสอบคัดเลือกรอบสองได้"

เมื่อได้ยินคำถามของเขา ครูฝ่ายรับสมัครนักเรียนหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบพลิกค้นเอกสารข้อมูลทันที

"คณบดีเฉินครับ คะแนนเกาเข่าของเขาผ่านเกณฑ์การประเมิน จึงมีชื่อติดเข้ามาในรอบสอบคัดเลือกรอบสองครับ"

"เขาเข้าสอบเกาเข่าปี 2008 ของมณฑลซู ได้คะแนนรวม 686 คะแนน เป็นอันดับที่ 368 ของทั้งมณฑล วิชาอื่นได้คะแนนดีมากทั้งหมด เพียงแต่ข้อสอบรวมสายวิทย์ได้แค่ 246 คะแนนครับ"

พอประโยคนี้หลุดออกมา ครูในห้องประชุมต่างก็ทำหน้าพูดไม่ออกไปตาม ๆ กัน

"คะแนนระดับนี้ ต่อให้ไม่มาสอบคัดเลือกรอบสองของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ ก็สอบติดมหาวิทยาลัยเราได้สบาย ๆ แล้วนะ"

"ดูท่าเด็กคนนี้จะถนัดเป็นบางวิชาจริง ๆ ถ้าคะแนนข้อสอบรวมสายวิทย์ดีกว่านี้อีกหน่อย ไม่ใช่ว่าจะได้ลุ้นจ้วงหยวนเกาเข่าเลยหรือไง"

เฉินทังยิ่งรู้สึกสนใจมากขึ้น จึงถามต่อว่า "แล้ววิชาที่เขาถนัดคือวิชาอะไรล่ะ"

"จากข้อมูลที่สำนักงานการศึกษามณฑลซูส่งมา เขาเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกปี 2007 และได้รับรางวัลชนะเลิศระดับมณฑล แต่ดูเหมือนเขาจะสละสิทธิ์การแข่งคณิตศาสตร์ต่อในปีที่สองเพื่อลุ้นเข้าการแข่งขันระดับประเทศ แล้วเปลี่ยนมาแข่งชีววิทยาโอลิมปิกในปีนี้แทน ตอนนี้ผ่านเข้ารอบเป็นทีมตัวแทนมณฑลด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของการแข่งรอบคัดเลือกระดับมณฑลแล้วครับ"

ถึงตรงนี้ ทุกคนก็กระจ่างแจ้งในสถานการณ์ของลู่สือเซี่ยน

แต่ละคนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี

หากเป็นเช่นนี้ ในข้อสอบรวมสายวิทย์ วิชาชีววิทยาของเขาย่อมไม่มีทางแย่แน่นอน

นั่นก็แปลว่า วิชาฟิสิกส์กับเคมีของเขาตกต่ำจนน่าใจหายขนาดไหน

ตลอดหลายปีที่เปิดรับนักเรียนเข้าห้องเรียนเด็กอัจฉริยะมา แทบไม่เคยพบกรณีเช่นนี้เลย

นักเรียนที่คะแนนเกาเข่าเอียงข้างขนาดนี้ แทบไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะผ่านเข้ามาสอบคัดเลือกรอบสองของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะด้วยซ้ำ

เมื่อฟังถึงตรงนี้ เฉินทังก็ฉุกคิดถึงจุดสำคัญขึ้นมาได้อีกเรื่อง

"ยังมีอีกข้อหนึ่ง ถ้าไม่ได้คะแนนสัมภาษณ์นี้ช่วยไว้เขาก็ตกรอบไปแล้ว ตอนนั้นกรรมการผู้รับผิดชอบห้องสอบสัมภาษณ์ของเขาคือใคร"

คราวนี้ ครูผู้หญิงคนหนึ่งลุกขึ้นตอบว่า "คณบดีเฉินคะ กลุ่มของลู่สือเซี่ยนที่มีแปดคนนั้นดิฉันเป็นผู้รับผิดชอบการสัมภาษณ์เองค่ะ การสอบสัมภาษณ์ของเขาต่างจากผู้เข้าสอบทั่วไปมาก"

"ผลงานของเขาโดดเด่นที่สุดในบรรดาทั้งแปดคนจริง ๆ ค่ะ ดิฉันดูประวัติของเขาแล้ว มาจากชนบทแต่กลับมีวิสัยทัศน์และความมุ่งมั่นขนาดนี้ ดิฉันเห็นว่าเขาสมควรได้รับคะแนนระดับนี้ค่ะ"

พอครูผู้หญิงอธิบายเช่นนี้ กลับยิ่งจุดชนวนความสนใจของทุกคนในที่นั้นขึ้นมา

"โอ้? วิดีโอบันทึกภาพรอบสัมภาษณ์ของพวกเขาอยู่ที่ไหน ลองเปิดย้อนหลังให้พวกเราดูหน่อยสิ"

ครูชายที่ดูแลอุปกรณ์รีบกดสั่งการบนคอมพิวเตอร์ทันควัน

ไม่นาน บรรยากาศการสอบสัมภาษณ์ของลู่สือเซี่ยนในวันนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

"...และเป้าหมายหนึ่งในอนาคตของผม ก็คือการได้อุทิศพลังอันน้อยนิดบนเส้นทางสายนี้ครับ"

น้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวหนักแน่นของลู่สือเซี่ยนยังคงดังก้องอยู่ข้างหู

หลังจากเฉินทังดูจบก็พลันหัวเราะเบา ๆ แล้วตัดสินใจทันที

"ไม่ได้เจอนักเรียนที่น่าสนใจแบบนี้มานานแล้ว ประกาศผลคะแนนออกไปก่อนเถอะ พอพ้นช่วงระยะเวลาประกาศผลแล้วก็ค่อยส่งหนังสือแสดงเจตจำนงเซ็นสัญญาตามรายชื่อทั้งสี่สิบหกคนนี้ไป ให้ความสนใจลู่สือเซี่ยนคนนี้เป็นพิเศษหน่อย พยายามดึงตัวมาเซ็นสัญญาให้สำเร็จให้ได้"

......

วันเวลาแห่งการร่ำเรียนมักผ่านไปอย่างเปี่ยมล้นและรวดเร็วเสมอ

พ้นสัปดาห์แรกของเดือนสิงหาคม ลู่สือเซี่ยนก็ได้รับหนังสือแจ้งรวมพลจากคณะกรรมการจัดการแข่งขัน

การแข่งขันระดับประเทศใกล้เข้ามาแล้ว

ในที่สุดลู่สือเซี่ยนก็วางหนังสือลง เริ่มเก็บสัมภาระมุ่งหน้าไปรวมตัวที่มหาวิทยาลัยจินหลิง

ส่วนเพื่อนร่วมชั้นในห้องต่างก็ถอนหายใจโล่งอก หากขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ลู่สือเซี่ยนยังไม่ทันเป็นบ้า พวกเขาคงได้เป็นบ้าตายไปก่อนจริง ๆ

ยานพาหนะในการเดินทางครั้งนี้ได้รับการอัปเกรดขึ้นอีกขั้น กลายเป็นเครื่องบิน

นับตั้งแต่เกิดใหม่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งเครื่องบิน จะว่าไปแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างเล็กน้อย

ทว่าพอมองไปยังสีหน้าท่าทางเฉยชาไร้อารมณ์ของเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ เขาก็แปะป้ายให้ตัวเองทันควันว่าเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุง

กะอีแค่นั่งเครื่องบินไม่ใช่หรือ ชาติก่อนใช่ว่าไม่เคยนั่งเสียหน่อย แถมเครื่องบินที่ 'สอย' ร่วงไปก็ไม่รู้ตั้งกี่ลำแล้ว

มีอะไรให้ต้องตื่นเต้นกัน

ยังดีที่ช่วงนี้ไม่มีพายุไต้ฝุ่น

วันที่ 14 สิงหาคม คณะตัวแทนมณฑลซูรวมทั้งหมดสิบเอ็ดคนก็เดินทางมาถึงโรงเรียนมัธยมเต้าชิง มณฑลตงซาน

ในทีมประกอบด้วยสมาชิกแปดคน เจ้าหน้าที่ประสานงานสองคน และหัวหน้าคณะอีกหนึ่งคน

สำหรับหัวหน้าคณะ ลู่สือเซี่ยนและเพื่อน ๆ ค่อนข้างคุ้นเคยกันดี แซ่เฝิง เป็นคุณลุงพุงพลุ้ยท่าทางมอซอที่ชอบสูบบุหรี่

ตอนเข้าค่ายเก็บตัวเคยเจอกันหลายครั้ง ได้ยินว่านำทีมตัวแทนมณฑลติดต่อกันมาหลายรุ่นแล้ว ประสบการณ์โชกโชนทีเดียว

ระหว่างนี้หน่วยงานผู้จัดจะรับผิดชอบเรื่องการต้อนรับดูแลคณะตัวแทนจากแต่ละมณฑล

เมื่อไปถึงจุดหมาย เขาก็มองเห็นทีมต่าง ๆ ที่สวมเครื่องแบบประจำทีมหลากสีสันละลานตา

ทางโรงเรียนมัธยมเต้าชิงเองก็ดูเหมือนจะเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าเนิ่นนานแล้ว

ป้ายผ้าข้อความ "ยินดีต้อนรับผู้เข้าแข่งขันจากทั่วประเทศสู่การแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับประเทศ ครั้งที่ 16 ณ โรงเรียนของเรา" โบกสะบัดไปตามสายลมกลางเวหา

ทางเดินเท้าทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ "CNBO" ของการแข่งชีววิทยาโอลิมปิกสีน้ำเงินเข้มละลานตา

เมื่อเห็นภาพบรรยากาศที่คึกคักเช่นนี้ หลี่เหมิงเหมิงสมาชิกหญิงในทีมจึงเอ่ยขึ้นด้วยความอิจฉาเล็กน้อย "เมื่อไหร่จะมาจัดแข่งระดับประเทศที่หน้าบ้านพวกเราบ้างนะ!"

พอได้ยินประโยคนี้ ครูเฝิงหัวหน้าคณะก็กระแอมไออย่างกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง "เรื่องนี้ก็ต้องพึ่งพวกเธอนั่นแหละ สาขาย่อยกับโรงเรียนมัธยมสามารถยื่นขอเป็นเจ้าภาพล่วงหน้าได้สองปี จากนั้นคณะกรรมการจัดการแข่งขันระดับประเทศจะจัดส่งกรรมการลงพื้นที่ตรวจสอบหน่วยงานที่ยื่นขอ แล้วถึงจะตัดสินเลือกเจ้าภาพในท้ายที่สุด"

"การแข่งขันจึงดุเดือดมาก แต่ในกรณีที่เงื่อนไขเท่าเทียมกัน มณฑลที่เพิ่งได้เหรียญรางวัลจากการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระหว่างประเทศและมณฑลที่ยังไม่เคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันชีววิทยาระดับประเทศจะได้รับสิทธิ์พิจารณาก่อน"

คราวนี้พวกเขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

ขณะเดียวกันทุกคนต่างก็ห่อเหี่ยวเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง หมดเรี่ยวแรงกระปรี้กระเปร่าไปตาม ๆ กัน

"แบบนี้จะไปหวังอะไรได้ล่ะ ถ้าฉันได้เหรียญทองรางวัลชนะเลิศระดับประเทศก็พอใจจะแย่แล้ว เรื่องคว้าเหรียญรางวัลชีววิทยาโอลิมปิกระหว่างประเทศนี่มันสูงเกินเอื้อมชัด ๆ"

"อีกอย่างต่อให้พวกเราคว้ามาได้ ก็ไม่ทันได้เสวยสุขกับสิทธิ์นี้อยู่ดี ไม่ใช่ว่าเหนื่อยเปล่าหรอกเหรอ"

หัวหน้าคณะเฝิงย่อมแค่พูดเปรยไปเรื่อย ไม่ได้คิดคาดหวังให้พวกเขาไปคว้าเหรียญรางวัลในระดับนานาชาติจริง ๆ เสียหน่อย แต่ปากก็ยังอดตำหนิหลี่เหมิงเหมิงไปสองสามประโยคไม่ได้

"ฉันล่ะว่าเธอนี่นะ ทำไมถึงไม่มีจิตสำนึกส่วนรวมเอาเสียเลย นักเรียนรุ่นถัดไปก็จะได้สบายขึ้นไม่ใช่หรือไง จะมาบอกว่าเหนื่อยเปล่าได้ยังไงกัน!"

ผลก็คือทำให้เด็กสาวหน้ามุ่ยซึมกะทือไปตลอดทาง

ทว่าอย่างไรเสียก็ยังอยู่ในวัยซุกซน อารมณ์แง่งอนจึงมาไวไปไว ไม่นานหลี่เหมิงเหมิงก็กลับมาร่าเริงกระโดดโลดเต้นได้ดังเดิม

คนทั้งคณะได้รับการจัดสรรที่พักเรียบร้อยอย่างรวดเร็วภายใต้การดูแลของฝ่ายเจ้าภาพ