ตอนที่ 98 เทพลู่ธาตุไฟเข้าแทรกไปเรียบร้อยแล้ว

นี่มันอะไรกัน? ลู่สือเซี่ยนพลันรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน

ตื้นเขิน ตื้นเขินเกินไปแล้ว!

"นี่พวกนายไม่สนใจเลยเหรอว่าผมสอบเป็นยังไงบ้าง?"

ในห้องเรียนพลันมีเสียงโห่ดังเกรียวกราว "เรื่องนี้ยังต้องถามอีกเหรอ จัดการได้อยู่หมัดแน่นอน!"

ได้ยินแบบนั้น ลู่สือเซี่ยนก็รู้สึกผิดในใจขึ้นมาทันที รอบนี้เขาไม่มีความมั่นใจจริง ๆ นั่นแหละ

อวยกันเว่อร์เกินไปแล้วนะ

"นี่พวกนายไม่สนใจเลยเหรอว่าข้อสอบของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะออกสอบเรื่องอะไรบ้าง?" เขารีบเปลี่ยนเรื่อง

สุดท้ายก็ได้คำตอบแบบเดิมกลับมา "แม้แต่สิทธิ์จะเข้าร่วมยังไม่มีเลย ถามไปจะมีประโยชน์อะไร?"

เอาเถอะ ลู่สือเซี่ยนจึงได้แต่ตอบคำถามก่อนหน้านี้ของพวกเขาไปตามความจริง

"ก็พอใช้ได้นะ ถึงจะยังห่างชั้นจากผมไปนิดหน่อยก็เถอะ"

ด้วยเหตุนี้ ลู่สือเซี่ยนที่พูดคำนี้ออกมาจึงโดนสายตาเหยียดหยามความหลงตัวเองจากเพื่อนร่วมห้องกระหน่ำโจมตีเข้าให้อีกชุดใหญ่

......

วันรุ่งขึ้น ลู่สือเซี่ยนเพิ่งจะกลับมาเรียนที่ห้องหนึ่งได้ยังไม่ทันพ้นวันดี

เขาก็ได้รับสารที่ส่งต่อกันมาแบบปากต่อปากจากเหมยถิง

เขาไม่รู้ว่าคราวนี้อาจารย์ท่านนี้จะมีคำสั่งอะไรอีก แต่ยังไงก็ต้องไปหาอยู่ดี

แถมยังชักช้าไม่ได้อีกด้วย

จะว่าไป ช่วงนี้เขาวิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกตลอด ไม่ได้มาที่ห้องเรียนการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกบนชั้นสามของอาคารอเนกประสงค์เสียนานเลย

พอได้กลับมาอีกครั้ง เขาก็รู้สึกคิดถึงขึ้นมานิด ๆ

"ไม่เลว ตั้งแต่ฉันแจ้งเรื่องไปจนถึงตอนที่เธอมาถึงใช้เวลาไม่ถึงห้านาที" เหมยถิงพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา

ลู่สือเซี่ยนเลื่อนเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตนออกพลางเอ่ยถาม "อาจารย์เหมยมีคำชี้แนะอะไรเหรอครับ?"

"คงไม่ใช่ว่าจะเก็งข้อสอบให้ผมหรอกนะครับ? ถ้าเป็นแบบนั้นผมไม่เรื่องมากหรอก แค่ข้อสอบแบบเลือกตอบหลายข้อสักสองสามข้อก็พอแล้ว"

เหมยถิงมีภูมิคุ้มกันต่อเขาตั้งนานแล้ว จึงไม่ได้มีปฏิกิริยาใด ๆ ต่อเรื่องนี้

"ฉันแค่กลัวว่าเธอจะตกรอบในการแข่งขันระดับประเทศเร็วเกินไปจนขายหน้าฉันต่างหาก"

"กว่าจะถึงการแข่งขันระดับประเทศยังเหลือเวลาอีกราวหนึ่งเดือน ช่วงนี้เธอไม่ต้องไปคิดเรื่องอื่นเลยนะ ตั้งใจเตรียมตัวเพื่อการแข่งขันระดับประเทศให้ฉัน เข้าใจไหม?"

ลู่สือเซี่ยนจะพูดอะไรได้อีก ในเมื่ออาจารย์ตัดสินใจไปหมดแล้ว จะเข้าใจหรือไม่เข้าใจมันต่างกันตรงไหนหรือ?

เหมยถิงไม่สนใจอารมณ์งอนเล็ก ๆ ของเขา เธอพูดต่อว่า "ดูจากระดับของเธอในตอนนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด การจะคว้าเหรียญทองก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่"

"แต่เป้าหมายของเธอคือห้าสิบอันดับแรกเท่านั้น เวลาหลังจากนี้ฉันจะเจาะจงจุดอ่อนของเธอ อธิบายจุดความรู้ที่ค่อนข้างเฉพาะทางและออกสอบน้อยเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น"

"เพราะฉะนั้น เธอลองเล่าสถานการณ์รูปธรรมตอนเข้าค่ายเก็บตัวมาหน่อยสิ"

ในเมื่อเกี่ยวข้องกับการแข่งขันระดับประเทศ ลู่สือเซี่ยนจึงไม่กล้าประมาท

ต้องไปแข่งขันกับหัวกะทิจากทั่วประเทศ จะว่าไปเขาก็ไม่กล้าดูถูกเลยจริง ๆ ตอนนี้มีเหมยถิงมาคอยช่วยจัดการให้ เขาย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เขารีบเล่าเนื้อหาที่ได้เรียนรู้จากค่ายเก็บตัวเมื่อสัปดาห์ก่อนให้เหมยถิงฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วนโดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย

ฟังจบ เหมยถิงก็พยักหน้าน้อย ๆ "ดูเหมือนว่าเรื่องระดับจุลภาคฉันคงไม่ต้องพูดอะไรกับเธอมากแล้ว อาจารย์ค่ายเก็บตัวของพวกเธอในด้านนี้มีฝีมืออยู่พอตัวเลย ดูเหมือนจะเชี่ยวชาญด้านสรีรวิทยาเป็นพิเศษสินะ"

คราวนี้ ลู่สือเซี่ยนได้แต่นับถือเธอจากใจจริง

หลิวเซี่ยนหัวจบปริญญาเอกด้านชีววิทยาทางประสาท (neurobiology) ย่อมต้องศึกษาวิจัยศาสตร์ทางด้านสรีรวิทยาและพยาธิวิทยาอยู่แล้ว

เขาแค่เล่าเนื้อหาบทเรียนที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันแท้ ๆ แต่อาจารย์กลับเดาออกได้ถึงขนาดนี้

คนในวงการย่อมมองทะลุปรุโปร่งจริง ๆ สินะ?

"เอาละ ใน 'พฤติกรรมสัตว์' การเป็นสัดเงียบ (silent heat) หมายถึงอะไร?"

เหมยถิงยิงคำถามซักไซ้ใส่เขาทันที

"เอ่อ... ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงแค่ภายในร่างกาย แต่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงภายนอกครับ" ลู่สือเซี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังนึกคำตอบขึ้นมาได้

"ตอบช้าไป ยังไม่แม่นพอ"

"ใน 'นิเวศวิทยา' กฎของแบร์กมันน์ (Bergmann's rule) กับกฎของอัลเลน (Allen's rule) แตกต่างกันอย่างไร?"

เรื่องสัตว์อีกแล้วเหรอ? ลู่สือเซี่ยนไม่มีกะจิตกะใจจะค่อนขอด รีบเค้นความทรงจำมาตอบ

"กฎของแบร์กมันน์คือ สัตว์เลือดอุ่น (endotherm) ภายใต้สภาพอากาศหนาวเย็นจะมีขนาดร่างกายโน้มเอียงไปทางใหญ่ขึ้น ในทางกลับกันหากอากาศอบอุ่นก็จะมีขนาดเล็กลงครับ"

"ส่วนกฎของอัลเลนระบุว่า ส่วนยื่นของร่างกายสัตว์เลือดอุ่นในเขตหนาวมีแนวโน้มจะหดสั้นลง และในทางกลับกันก็เช่นเดียวกันครับ"

ขณะที่ลู่สือเซี่ยนคิดว่าตนผ่านด่านได้สำเร็จแล้ว กลับต้องเผชิญกับการแดกดันอย่างไร้ความปรานีจากเหมยถิง

"สรุปความได้ดีมาก ฉันเลยให้ศูนย์คะแนน"

"ฉันถามชัด ๆ ว่ากฎสองข้อนี้ต่างกันอย่างไร ไม่ได้สั่งให้นายมาท่องซ้ำทั้งสองกฎเสียหน่อย ไม่เพียงแค่วาดงูไม่เหมือน ยังอุตริเติมขาเข้าไปอีก"

เธอพูดมีเหตุผลเสียจนลู่สือเซี่ยนเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

......

และแล้ว ปิดเทอมฤดูร้อนปี 2008 ก็มาถึง

นอกจากเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่โรงเรียนต่อแล้ว ภายในห้องเรียนก็ไม่มีเสียงจอแจเหมือนวันวานอีก ดูเงียบเหงาว่างเปล่าอย่างยิ่ง

ลู่สือเซี่ยนทำโจทย์และอ่านหนังสืออย่างไม่หยุดหย่อน ฝีมือจึงพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

หน้าที่ของเหมยถิงในตอนนี้คือช่วยเขาอุดรอยรั่วและจุดอ่อน

ครั้นถึงช่วงสิบห้าวันสุดท้าย เหมยถิงก็สั่งพักการฝึกฝนด้านนี้ชั่วคราว

เธอยื่นข้อเรียกร้องที่ทำให้ลู่สือเซี่ยนรู้สึกงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก

ในช่วงเวลาครึ่งเดือนสุดท้ายนี้ ให้เขาไปทำความเข้าใจประวัติศาสตร์การพัฒนาของวิชาชีววิทยา จุดเปลี่ยนเวลาสำคัญ ๆ รวมถึงเรื่องราวของเหล่านักชีววิทยาผู้โดดเด่น

ตามคำพูดของเธอ นี่คือการเติมเต็มจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายของการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิก

นับตั้งแต่รู้ว่าหนังสือชีววิทยาทั่วไปที่เหมยถิงแนะนำให้เขาอ่านคือคัมภีร์ไบเบิลแห่งวงการชีววิทยา ลู่สือเซี่ยนก็ไม่กล้าประนีประนอมหรือตัดทอนอีกต่อไป

ความฉลาดแกมโกงเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาเคยคิดว่าตัวเองแน่ สุดท้ายต่อหน้าคนที่รู้จริงมันก็เป็นแค่เรื่องน่าขำ

ช่างเถอะ ก้มหน้าก้มตาแทะตำราไปตามเดิมดีกว่า

ด้วยเหตุนี้ ในช่วงครึ่งเดือนสุดท้าย ลู่สือเซี่ยนจึงแทบจะย้ายสำมะโนครัวไปปักหลักอยู่ในหอสมุดของมหาวิทยาลัยจินหลิง

บัตรยืมหนังสือเหลืออายุการใช้งานอีกไม่นานแล้ว ไม่ใช้ก็เสียของเปล่า ๆ

ผลสรุปคือ สิ่งที่เขาเก็บเกี่ยวได้ในช่วงไม่กี่วันนี้ก็คือ "กำเนิดสปีชีส์", "ประวัติย่อมนุษยชาติ", "หมัดของพระเจ้า", "ความลับแห่งชีวิตดอกไม้" และ "ปืน เชื้อโรค และเหล็กกล้า" เป็นต้น

โดยเฉพาะเรื่อง "ปืน เชื้อโรค และเหล็กกล้า" หากไม่ได้อ่านคงไม่มีทางรู้ ทันทีที่เปิดอ่าน เขาก็ต้องตกตะลึงอย่างลึกซึ้งกับโครงสร้างความรู้อันรัดกุมและมุมมองทางประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ตระการตาของจาเร็ด ไดมอนด์

ประวัติศาสตร์ของแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์ดำเนินไปตามวิถีที่แตกต่างกัน ที่แท้สิ่งนี้มีสาเหตุมาจากสภาพแวดล้อม หาใช่ความแตกต่างทางชีววิทยาไม่

ให้อภัยเขาด้วยเถอะที่ชาติก่อนไม่เคยสละเวลามาอ่านหนังสือแนวนี้เลย ดูเหมือนว่าที่ผ่านมาเขาจะพลาดสิ่งดี ๆ ไปเสียแล้ว

ตอนแรกที่เห็นชื่อเรื่อง เขานึกว่าเป็นหนังสือนิยายที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวิชาชีววิทยาแม้แต่น้อย

ทว่าพอเปิดอ่านถึงได้พบว่า นี่คือหนังสือชั้นยอดที่ช่วยเก็บเกี่ยวความรู้ทางภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ พร้อมทั้งขยายโลกทัศน์ทางชีววิทยาให้กว้างไกล

สิ่งที่ไดมอนด์ผู้เขียนถ่ายทอดออกมา ดูผิวเผินเหมือนเป็นความรู้ทางประวัติศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และภูมิศาสตร์ที่ไม่ได้แตะเรื่องชีววิทยาเลย

ทว่าเนื้อหาภายในกลับครอบคลุมทั้งชีวภูมิศาสตร์ (biogeography) ว่าด้วยเกษตรกรรมและสายพันธุ์พืชป่าดั้งเดิม นิเวศวิทยาเชิงพฤติกรรม (behavioral ecology) ว่าด้วยสัตว์เลี้ยงและสายพันธุ์สัตว์ป่าดั้งเดิม ชีววิทยาระดับโมเลกุล (molecular biology) ที่ศึกษาวิจัยเชื้อโรคในมนุษย์และสัตว์ที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนระบาดวิทยา (epidemiology) ที่ศึกษาโรคภัยไข้เจ็บของมนุษย์ ทั้งยังมีพันธุศาสตร์ ภาษาศาสตร์ การศึกษาทางโบราณคดี และอื่น ๆ อีกมากมาย

สิ่งที่เขาได้เรียนรู้จากหนังสือเล่มนี้มีมากกว่านั้นมาก ที่ยิ่งกว่าคือการได้รับวิธีคิดและมองโลกจากหลากหลายมิติ

ดังนั้นแล้ว ในช่วงไม่กี่วันสุดท้าย ท่าทางของเขาจึงดูราวกับคนธาตุไฟเข้าแทรกอย่างไรอย่างนั้น

เพื่อนร่วมโต๊ะชายคนหนึ่งถามขึ้น "ลู่สือเซี่ยน นายอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ ไม่ต้องเข้าห้องน้ำบ้างหรือไง"

ลู่สือเซี่ยนตอบ "แก่นแท้ที่สุดของกระบวนการเมแทบอลิซึม (metabolism) ก็คือการทำให้สิ่งมีชีวิตสามารถกำจัดเอนโทรปี (entropy) ทั้งหมดที่จำต้องผลิตขึ้นมาในยามที่มันยังมีชีวิตอยู่ได้สำเร็จ"

เพื่อนนักเรียนหญิงคนหนึ่งเอ่ยถาม "ลู่สือเซี่ยน ทำไมช่วงนี้นายไม่ค่อยคุยกับพวกเราเลยล่ะ"

ลู่สือเซี่ยนกล่าว "สรรพสิ่งมีชีวิตในใต้หล้า มิได้ดำรงอยู่อย่างโดดเดี่ยว และมิได้มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อตนเองเท่านั้น"

......

"อ๊าก! บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริง ๆ จากเทพสู่มาร ชั่วพริบตาเดียวเทพลู่ก็ธาตุไฟเข้าแทรกไปเสียสนิท..."

พวกที่ชอบดูเรื่องสนุกเริ่มส่งเสียงแตกตื่นกันไปทั่ว