ตอนที่ 51 การแข่งขันคณิตศาสตร์เมืองจินหลิง

สิ่งที่เจียงอวิ๋นคุนไม่ได้พูดออกมาก็คือ ความจริงแล้วการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับเมืองแบบนี้ หากสามารถเข้าร่วมทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ของบรรดาโรงเรียนดังได้ โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่จำเป็นต้องมาสอบเลย สามารถข้ามไปแข่งรอบลีกได้โดยตรง เทียบเท่ากับการได้สิทธิ์ยกเว้นการสอบคัดเลือก

ตอนนี้พวกเพิ่งอยู่ ม.4 แล้วริอาจไปสอบ นอกเสียจากว่าจะมีพรสวรรค์เป็นพิเศษในด้านนี้จริง ๆ ไม่เช่นนั้นก็แทบจะเป็นการรนหาที่ให้โดนยำเละชัด ๆ

ในเมื่อนักเรียนกลุ่มนี้ที่หยิ่งทะนงในตัวเองอยากจะไปหาเรื่องเจ็บตัว แล้วทำไมเจียงอวิ๋นคุนจะไม่สนองความต้องการของพวกเขาล่ะ

ทางที่ดี พอกลับมาแล้วจะได้ตั้งใจฟังเขาบรรยายอย่างว่าง่ายและสงบเสงี่ยมขึ้น

"คิกๆ..." เจียงอวิ๋นคุนส่งเสียงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ขณะเดินก้าวไปข้างหน้า

วันเสาร์ที่ 15 กันยายน

ลู่สือเซี่ยนตรวจดูอีกรอบ ก่อนจะเก็บเอาบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบ บัตรนักเรียน บัตรประชาชน และอุปกรณ์ทำข้อสอบใส่ลงในกระเป๋าเป้ใบเล็ก แล้วเดินออกมาจากหอพัก

ดูเหมือนการแข่งขันคณิตศาสตร์ครั้งนี้จะจุดประกายความกระตือรือร้นของนักเรียนได้ไม่น้อย นอกจากพวกเด็ก ม.6 ที่ต้องตรากตรำแล้ว คนที่ยังคงป้วนเปี้ยนอยู่ในโรงเรียนวันเสาร์ส่วนใหญ่ก็ล้วนอยู่เพื่อเตรียมสอบครั้งนี้

จากนั้นก็ไปยังจุดนัดหมายที่เจียงอวิ๋นคุนกำหนดไว้ล่วงหน้าเพื่อรอคอย ไม่นานนักเพื่อนร่วมห้องที่กลับบ้านไปก่อนหน้านี้ก็ทยอยกลับมาที่โรงเรียน และมารวมตัวกันที่นี่ในที่สุด

แปดโมงเช้า ลู่สือเซี่ยนนับจำนวนคนแล้วรายงานต่อเจียงอวิ๋นคุน "รายงานครูเจียงครับ ม.4 ห้อง 1 จำนวนที่ควรมา 23 คน มาจริง 23 คนครับ"

เจียงอวิ๋นคุนพยักหน้าพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือ

"คนขับรถน่าจะใกล้ถึงแล้ว พวกเธอรออีกเดี๋ยว เก้าโมงเช้าเริ่มสอบ พวกเราไปถึงแปดโมงครึ่ง ไปถึงล่วงหน้าสักครึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว"

ในช่วงเวลาที่รอคอย คนในห้องย่อมไม่มีทางอยู่อย่างเงียบสงบ

"ได้ยินมาว่าการแข่งขันรอบนี้ยากกว่าครั้งก่อน ๆ ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ทั้งรูปแบบโจทย์และความยากจะขยับเข้าใกล้รอบลีกมากขึ้น"

"หานฟาง นายรู้ได้ยังไงน่ะ"

"ฉันมีวงในน่ะสิ เพราะคนที่ออกข้อสอบคือสมาคมคณิตศาสตร์ประจำเมือง พวกเขาบอกว่าในฐานะที่เป็นสมาคมของเมืองเอกของมณฑล ยังไงก็ต้องยกระดับให้สูงกว่าที่อื่นหน่อย เพื่อให้เทียบเคียงกับระดับมณฑลได้"

"เชี่ย งั้นก็จบเห่สิเนี่ย รุ่นที่แล้วโรงเรียนเราทั้งโรงเรียนได้รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลแค่สองคนเอง แถมยังไม่มีคุณสมบัติติดทีมตัวแทนมณฑลด้วยซ้ำ"

"แล้วโควตาของมณฑลเราล่ะ"

"ก็โดนโรงเรียนมัธยมสาธิตกวาดไปหมดน่ะสิ โรงเรียนนั้นโรงเรียนเดียวครองโควตาทีมมณฑลไปตั้งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์"

"ดูท่าโรงเรียนเราจะตกต่ำลงแล้วจริง ๆ สินะ!"

ในตอนนั้นเอง เจียงอวิ๋นคุนก็เอ่ยขัดจังหวะเสียงกระซิบกระซาบของเหล่านักเรียน ดูท่าคงจะทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

"รถมาแล้ว ขึ้นรถกันได้ เดี๋ยวจะมีนักเรียนห้องสองมาด้วยกันอีกกลุ่มหนึ่ง แต่คนของพวกเขาจะน้อยกว่า"

"สำหรับการแข่งขันครั้งนี้ ทุกคนต่างมีประสบการณ์การสอบกันมาอย่างโชกโชน เรื่องบางเรื่องครูคงไม่ต้องคอยพูดย้ำอีกนะ"

ไม่นานนัก รถบัสโรงเรียนคันใหม่เอี่ยมก็จอดเทียบข้างถนนใกล้ ๆ

นักเรียนห้องหนึ่งและห้องสองเข้าแถวทยอยขึ้นรถและนั่งประจำที่อย่างเป็นระเบียบ

จากนั้น รถบัสโรงเรียนก็ออกตัว มุ่งหน้าไปยังสถานที่สอบในครั้งนี้ นั่นคือมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์จินหลิง

ลู่สือเซี่ยนหันไปมองผู้เข้าแข่งขันสองสามคนจากห้องสอง โดยพื้นฐานแล้วต่างก็ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาทั้งสิ้น

พอลองคิดดูแล้ว ด้วยคะแนนของนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมเกษตรจินหลิงที่สอบติดโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งในครั้งนี้ คงไม่อาจผ่านเกณฑ์ที่จะเข้าไปอยู่ในห้องลำดับต้น ๆ ได้

เฉินอีอียังถือว่าดี ก่อนหน้านี้เขาสืบดูแล้ว ด้วยคะแนนอันดับที่ห้าร้อยกว่าของทั้งเมือง แม้จะเข้าห้องสองไม่ได้ แต่การได้อยู่ห้องหกก็ไม่มีปัญหา

ส่วนสวี่โยวเมิ่งนั้น เขาไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของเธอในโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งเลย

ดูเหมือนว่าเธอคงจะเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิงเหมือนกับในชาติก่อนจริง ๆ

ลู่สือเซี่ยนกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็ได้ยินเสียงบอกให้ลงจากรถ

พอมองออกไปข้างนอก ก็พบว่ามาถึงจุดหมายปลายทางแล้วจริง ๆ

เขาเดินตามแถวเข้าไปยังสนามสอบแข่งขันคณิตศาสตร์ในครั้งนี้ ซึ่งก็คือมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์จินหลิง

อันที่จริงนี่ไม่อาจนับเป็นรอบแรกได้ด้วยซ้ำ อย่างมากก็แค่การสอบคัดเลือกรอบคัดกรองคุณสมบัติ หากเป็นรอบลีกจริงก็ควรจะต้องจัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยจินหลิง และความยิ่งใหญ่ของงานก็ย่อมเหนือกว่านี้มาก

ทว่าเป้าหมายที่ลู่สือเซี่ยนมาเข้าร่วมก็เพียงแค่ต้องการมาสัมผัสบรรยากาศการแข่งขันทางวิชาการล่วงหน้าเท่านั้น เป้าหมายหลักของเขาไม่ใช่คณิตศาสตร์ แต่เป็นชีววิทยา ดังนั้นสภาพจิตใจของเขาจึงผ่อนคลายและดีเป็นพิเศษ

"เอาละ ทุกคนแยกย้ายไปหาโซนสอบของตัวเองเถอะนะ สอบเสร็จแล้วให้มาเจอกันที่หน้าประตูใหญ่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์จินหลิง มีปัญหาอะไรไหม" เจียงอวิ๋นคุนสั่งการขั้นตอนสุดท้าย

ไม่นานนัก ผู้เข้าแข่งขันจากโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งก็เริ่มแยกย้ายกระจายตัวกันไปตามโซนสอบที่ระบุไว้ในบัตรประจำตัวสอบ

ลู่สือเซี่ยนมาถึงชั้นสาม อาคารเรียน C โซน B เพื่อรอการตรวจเอกสารเข้าห้องสอบ

จากนั้นไม่นาน เจ้าหน้าที่ก็หยิบบัตรนักเรียนและบัตรประจำตัวสอบของเขาไปตรวจสอบอย่างละเอียด ทั้งยังใช้เครื่องสแกนตรวจทั่วร่างกายของลู่สือเซี่ยน เพื่อดูว่าพกพาโทรศัพท์มือถือหรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่นที่อาจใช้ทุจริตมาด้วยหรือไม่

ในแง่ของความเข้มงวด นับว่าเข้มงวดยิ่งกว่าการสอบจงเข่าที่ลู่สือเซี่ยนเพิ่งผ่านมาเสียอีก สมแล้วที่เป็นการแข่งขันวิชาการที่มีภาษีดีที่สุดในบรรดาห้าวิชาหลัก

ในที่สุด ลู่สือเซี่ยนก็ได้ก้าวเข้าสู่สนามสอบ

มีที่นั่งทั้งหมดสามสิบที่ เมื่อหาโต๊ะหมายเลข 22 เจอ เขาก็นั่งลงแล้วเริ่มจัดวางอุปกรณ์ทำข้อสอบ

ยังดีที่ทำการบ้านมาก่อนแล้ว นอกจากอุปกรณ์ที่จำเป็น เขากระทั่งกระดาษทดก็ยังเอาเข้ามาไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกน้ำยาลบคำผิดหรือเทปใสเลย

จนกระทั่งใกล้จะเริ่มสอบ ที่นั่งก็ยังไม่เต็ม

ดูท่าหลังจากสมัครสอบแล้ว คนที่ขาดสอบจะมีอยู่ไม่น้อยทีเดียว

เพราะฉะนั้น บางครั้งก็อย่าเพิ่งถูกจำนวนผู้สมัครที่ดูมหาศาลขู่ให้ตกใจไปก่อนเลย

ตอนนั้นเอง กรรมการคุมสอบก็เริ่มแจกกระดาษทด

ลู่สือเซี่ยนเก็บกระดาษทดให้เรียบร้อยแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสภาพจิตใจให้อยู่ในจุดที่ดีที่สุดเพื่อรับมือกับการแข่งขัน

ในที่สุด ข้อสอบก็ถูกแจกจ่ายลงมาทีละใบ

ลู่สือเซี่ยนได้ข้อสอบชุด A ซึ่งหมายความว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหน้า ทางซ้าย และทางขวาของเขาจะได้ข้อสอบชุด B

ส่วนที่ไม่มีข้างหลังก็เพราะด้านหลังเขาไม่มีคนนั่ง

เมื่อได้รับข้อสอบ ก็ถือว่าเริ่มทำข้อสอบได้ทันที

เวลาสอบคือ 9:00 - 10:30 น. ไม่ได้เข้มงวดถึงขั้นยึดตามการแข่งขันรอบลีกเสียทีเดียว

การสอบรอบแรกของการแข่งขันรอบลีกจะเร็วกว่านี้ อยู่ที่ 8:00 - 9:20 น.

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลู่สือเซี่ยนรีบกวาดสายตามองข้อสอบทั้งชุดอย่างรวดเร็ว

มีข้อสอบเพียงสองรูปแบบ เป็นโจทย์เติมคำ 8 ข้อ ข้อละ 8 คะแนน รวม 64 คะแนน และโจทย์แสดงวิธีทำพร้อมพิสูจน์ 3 ข้อ รวม 56 คะแนน รวมคะแนนเต็มทั้งหมด 120 คะแนน

แต่ถ้าคิดว่าข้อสอบ 11 ข้อนี้จะทำเสร็จได้ในสิบยี่สิบนาทีก็คิดผิดถนัดแล้ว

ไม่อย่างนั้นทำไมคนออกข้อสอบถึงต้องกำหนดเวลาทำประมาณชั่วโมงครึ่งล่ะ ทุกอย่างล้วนมีเหตุผลในตัวมันเอง

ลู่สือเซี่ยนคำนวณคร่าว ๆ ดูเหมือนโจทย์พีชคณิตจะค่อนข้างเยอะ

ในบรรดาข้อสอบ 11 ข้อ มีโจทย์พีชคณิตไปแล้ว 8 ข้อ นอกนั้นเป็นเรขาคณิต 2 ข้อ และการแจกแจงความน่าจะเป็นอีก 1 ข้อ

สำหรับลู่สือเซี่ยนแล้ว โจทย์เติมคำแทบไม่ต่างอะไรกับการป้อนเนื้อเข้าปาก

ไม่สนหรอกว่าผมจะใช้ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ยเชิงอนุพันธ์ (mean value theorem) หรือสมการออยเลอร์ (Euler's equation) ขอแค่เขียนคำตอบที่ถูกต้องลงไปได้ก็พอแล้ว

ลู่สือเซี่ยนมองดูข้อแรก: พจน์ที่ n ของลำดับเลขคณิต a สอดคล้องกับพจน์ที่ 2007 ของ a ซึ่งเท่ากับผลรวมของพจน์ที่ 20 และพจน์ที่ 7 ของ a ถามว่าพจน์แรกของ a มีค่าเท่าใด

นี่มันข้อสอบแจกแต้มไม่ใช่หรือไง

ลู่สือเซี่ยนเพียงแค่ใช้ผลต่างร่วมมาเขียนสมการสองสมการจากโจทย์ แล้วนำมาแก้ระบบสมการ

แก้ระบบสมการเชิงเส้นสองตัวแปร คำตอบก็ออกมาแล้วไม่ใช่เหรอ

ข้อถัดไป: หากจำนวนจริง x, y สอดคล้องกับ... ค่าลิมิตของนิพจน์นี้คือเท่าใด

ลู่สือเซี่ยนยิ้มออกมาทันที เขาเขียนลงในกระดาษทดโดยตรง: จากกฎของโลปีตาล (L'Hôpital's rule) จะได้นิพจน์นี้ ลดรูปแล้วได้ 2/3

ข้อนี้ก็หมูเหมือนกัน สามวินาทีก็ปิดฉากการต่อสู้ได้แล้ว

ลู่สือเซี่ยนกรอกคำตอบลงไป แล้วเริ่มทำข้อถัดไปต่อ

......

ในที่สุดก็มาถึงโจทย์แสดงวิธีทำและพิสูจน์

ถึงตอนนี้เอง เมื่อได้เห็นโจทย์ สีหน้าของลู่สือเซี่ยนก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา