ตอนที่ 78 ยังคงต้องพึ่งเทพลู่สำแดงเดช

ลู่สือเซี่ยนขมวดคิ้ว ดูท่าเพื่อนนักเรียนคนนี้จะไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมเสียแล้ว

ไม่รู้หรือไงว่าอย่ามายืนพูดคำว่าเด็กต่อหน้าคนอื่นบ่อย ๆ น่ะ

อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกได้ไหม

เมื่อเห็นว่าเป็นความผิดครั้งแรก ลู่สือเซี่ยนจึงไม่ได้ถือสาหาความอะไรมาก

อีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้ายเข้ามาหา ตัวเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นเม่นคอยพองขนใส่

"ไม่เด็กแล้วครับ ตอนนี้อยู่ ม.4 แล้ว"

คราวนี้ ผู้เข้าแข่งขันไม่น้อยต่างพากันส่งสายตาให้ความสนใจมาทางนี้

อยู่แค่ ม.4 ก็เข้าสู่การสอบรอบสองของการแข่งขันระดับมณฑลได้ ช่างหาได้ยากยิ่ง

"งั้นนายมาจากโรงเรียนไหนล่ะ ไม่ได้ใส่เครื่องแบบนักเรียนนี่ดูไม่ออกเลยจริง ๆ" เด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูงข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เอ่ยถามอย่างสนใจ "ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันตู้เผิงเฉิงจากโรงเรียนมัธยมสองเยี่ยนเฉิง"

เมื่อได้ยินการแนะนำตัวของเขา คิ้วของลู่สือเซี่ยนก็เลิกขึ้น นี่ไม่ใช่หัวโจกตัวท็อปที่ยืนหยัดต้านทัพใหญ่ของโรงเรียนมัธยมสาธิตหรอกหรือ

นักเรียนคนที่ได้คะแนนภาคทฤษฎีติดอันดับต้น ๆ คนนั้นใช่ไหม

ในเมื่ออีกฝ่ายถาม ลู่สือเซี่ยนก็ไม่เสแสร้ง ตอบกลับไปอย่างผ่าเผย "โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ลู่สือเซี่ยนครับ"

โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งกับชั้น ม.4 สองคำนี้พอนำมารวมกัน แทบจะเป็นคำพ้องความหมายของม้ามืดเลยทีเดียว

ยิ่งบวกกับชื่อของลู่สือเซี่ยนเข้าไปอีก ตัวลู่สือเซี่ยนก็แทบจะกลายเป็นราชาแห่งม้ามืดไปแล้ว

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกไป นักเรียนแทบทุกคนในหอประชุมต่างพร้อมใจกันหันขวับมามองหาคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่

อาจารย์หลายท่านบนเวทีที่กำลังปรับตั้งอุปกรณ์อยู่ก็พลอยหยุดชะงัก แล้วหันมามองลู่สือเซี่ยน

สีหน้าไม่อยากจะเชื่อของตู้เผิงเฉิงปรากฏชัดเจนอย่างยิ่ง

"ลู่สือเซี่ยนเหรอ"

"นายคือเทพลู่คนที่กดหัวเด็กหัวกะทิของโรงเรียนมัธยมสาธิตตั้งมากมายคนนั้นน่ะนะ" ตู้เผิงเฉิงพูดจบจู่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรของเด็กโรงเรียนมัธยมสาธิตข้างหน้า จึงนึกขึ้นได้ทันทีว่านี่มันถิ่นของเขา เลยไม่กล้าพูดต่อ

ลู่สือเซี่ยนคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าฉายาที่ล้อกันเล่นจะแพร่ไปถึงโรงเรียนอื่นได้

เขายังไม่อยากโดนเด็กโรงเรียนมัธยมสาธิตมาดักตีหัวก่อนจะทันได้ก้าวขาพ้นประตูโรงเรียนหรอกนะ

เขาจึงรีบถ่อมตัวแล้วโยนเผือกร้อนกลับไปให้อีกฝ่ายทันที "ไม่กล้ารับหรอกครับ ผมก็แค่โชคดี ดวงเฮงมั่วถูกไปหลายข้อต่างหาก"

"ถ้าจะพูดถึงเทพ ต้องเทพตู้อย่างนายสิถึงจะเก่งจริง ลุยเดี่ยวเป็นตัวแทนเยี่ยนเฉิงฝ่าแรงกดดันของโรงเรียนมัธยมสาธิต ภายใต้การโอบล้อมของพวกเขา นายยังทำคะแนนได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้"

"นายต่างหากที่เป็นแบบอย่างที่พวกเราต้องเคารพและเรียนรู้ตาม"

คราวนี้ หน้าผากของตู้เผิงเฉิงเริ่มมีเหงื่อผุดซึม ในใจคิดว่าม้ามืดคนนี้ไม่เพียงแต่จะม้ามืดจริง ๆ แต่ยังปากคอร้ายกาจมีพิษสงอีกด้วย

"โน ๆๆ ฉันมีความสามารถอะไรจะไปเป็นตัวแทนเยี่ยนเฉิงได้ล่ะ ถ้าจะพูดจริง ๆ นายต่างหากที่เทพที่สุด ได้ตั้งร้อยสี่สิบคะแนน สูงจนคนอื่นได้แต่มองตามตาปริบ ๆ เอื้อมไม่ถึงจริง ๆ วันนี้พวกเราไม่ได้คิดจะมาแข่งกับเทพลู่เลยนะ"

"ทุกคนว่าจริงไหมล่ะ" พูดจบ ตู้เผิงเฉิงก็เปิดท่าเรียกกำลังเสริมขึ้นมาทันควัน

"ใช่เลย ครั้งนี้พวกเราก็คงเป็นได้แค่นักวิ่งประกบตามเคย ยังคงต้องพึ่งเทพลู่สำแดงเดชแล้วล่ะ" คราวนี้มีคนชอบประจบอีกคนรีบรับมุกต่อ

เมื่อคนร่วมวงคุยเริ่มเยอะขึ้น ลู่สือเซี่ยนก็ชักจะรับมือไม่ไหว

ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน ฉันเก่งกาจขนาดนั้นจริง ๆ หรือเนี่ย

"ฮัลโหล"

ยังดีที่เวลานี้มีเสียงทดสอบไมโครโฟนดังขึ้นจากลำโพง จึงทำให้พวกเขาหยุดคุยสัพเพเหระกันเสียที

คนที่ถือไมโครโฟนอยู่บนเวทีก็คือซูฉางชิง นายกสมาคมการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับมัธยมศึกษาของมณฑลซู และดำรงตำแหน่งคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพแห่งมหาวิทยาลัยจินหลิงอีกด้วย

ซูฉางชิงก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือแวบหนึ่ง แล้วจึงเริ่มกล่าว

"ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่ผ่านเข้ามาถึงสถานที่คัดเลือกทีมตัวแทนมณฑลประจำปีนี้ได้ การได้มาอยู่ตรงนี้ก็ถือเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่งแล้ว ผมเชื่อมั่นว่าใบประกาศนียบัตรที่จะมอบให้พวกเธอในอีกไม่กี่วันข้างหน้า จะช่วยเปิดทางให้กับการศึกษาต่อของพวกเธอได้ไม่มากก็น้อย"

"ดังนั้น ไม่ว่าผลงานในวันนี้จะออกมาเป็นอย่างไร ขอให้ทุกคนมองโลกในแง่ดี อย่าไปยึดติดกับผลการสอบครั้งนี้จนเกินไป"

"ลำดับต่อไป ขอให้ทุกคนแบ่งเป็นสองกลุ่มตามที่จัดไว้ แล้วเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังห้องปฏิบัติการตามลำดับ ทุกขั้นตอนการทำงานของพวกเธอจะถูกผู้คุมสอบบันทึกและให้คะแนน ดังนั้นขอให้คิดไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนลงมือทำ"

เมื่อซูฉางชิงประกาศเริ่มการสอบรอบสอง ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างแยกย้ายไปยังตำแหน่งของตนเอง แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องต่าง ๆ

เมื่อพวกเขาไปถึง ก็เป็นเวลาเก้าโมงเช้าพอดี

การทดลองในการแข่งขันรอบลีกไม่ได้เข้มงวดเท่ากับการแข่งขันระดับประเทศ การแข่งขันระดับประเทศต้องทำการทดลองถึงสี่อย่าง ส่วนการแข่งขันรอบลีกทำเพียงแค่สองอย่างเท่านั้น

ช่วงเช้าหนึ่งอย่าง ช่วงบ่ายหนึ่งอย่าง รวมคะแนนเสร็จสิ้นและกำหนดโควตาทีมตัวแทนมณฑลได้ ภารกิจของวันนี้ก็ถือว่าจบลง

ไม่นาน ลู่สือเซี่ยนก็ได้รับโจทย์การทดลองของช่วงเช้า ซึ่งเป็นการสอบการทดลองทางชีวเคมี นั่นคือการหาค่าคงที่ไมเคลิส (Michaelis constant) ของเอนไซม์คาตาเลส (catalase)

โจทย์ข้อนี้อยู่ในขอบเขตที่เหมยถิงกำหนดไว้ให้ ลู่สือเซี่ยนเคยทำมาก่อนแล้ว เพียงแต่การทดลองนี้มีวิธีวัดหลากหลายแบบ และในโจทย์ก็ไม่ได้ระบุเจาะจงลงไป

หากเป็นวิธีทั่วไปตามมาตรฐาน ก็แค่ทำซ้ำตามขั้นตอนเดิม ขอเพียงไม่ผิดพลาด โดยพื้นฐานแล้วก็คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไร

สารเคมีที่วางอยู่บนโต๊ะทดลองมีเพียงสารละลายไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ สารละลายโพแทสเซียมเปอร์แมงกาเนต และสารละลายพื้นฐานอื่น ๆ ความหมายนี้ย่อมหมายถึงวิธีไทเทรตด้วยโพแทสเซียมเปอร์แมงกาเนตมิใช่หรือ

ลู่สือเซี่ยนหยิบขวดรูปชมพู่มาหกใบ แล้วเติมสารเคมีลงไปตามลำดับการทดลองที่กำหนดไว้

เขาลงมือปฏิบัติทีละขั้นตอนตามแผนการทดลอง และในที่สุดก็ได้ค่าคงที่ไมเคลิส หรือค่า Km จากผลการทดลองออกมา

ขั้นตอนของลู่สือเซี่ยนถอดแบบมาจากเหมยถิงทั้งหมด ด้วยระดับฝีมือของเธอ ต่อให้ลู่สือเซี่ยนเรียนรู้มาได้เพียงครึ่งเดียว ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คุมสอบมองเขาด้วยความทึ่งแล้ว

แม้ช่วงเช้าจะมีการทดลองเพียงอย่างเดียว ทว่าค่อนข้างซับซ้อน แค่ชุดเดียวก็มีคะแนนเต็มถึงห้าสิบคะแนน

ถึงแม้ลู่สือเซี่ยนจะลงมือได้อย่างชำนาญ แต่เพื่อความแน่นอน เขาจึงจงใจไม่เร่งความเร็ว

พอเขาทำการทดลองเสร็จและเขียนบันทึกขั้นตอนการทดลองเรียบร้อย เวลาก็เลยสิบเอ็ดโมงไปแล้วโดยไม่รู้ตัว

ครั้นถึงช่วงบ่าย โจทย์ก็ถูกประกาศออกมา เป็นการผ่าชำแหละในการทดลองทางสัตววิทยา เพียงแต่เป้าหมายที่ต้องผ่าชำแหละคือเจ้าแมลงสาบ

เมื่อได้ยินโจทย์ข้อนี้ เขาก็แทบจะสติแตก ทำไมถึงเป็นการทดลองทางสัตววิทยาอีกแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขามีอคติอะไรกับแมลงสาบ แต่เป็นเพราะเขาถูกเหมยถิงทรมานจนแทบจะอ้วกต่างหาก

นับตั้งแต่เธอรู้ว่าจุดอ่อนของลู่สือเซี่ยนคือการทดลองทางสัตววิทยา เหมยถิงก็เอาสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังมาให้เขาผ่าชำแหละทุก ๆ ไม่กี่วัน

แมลงสาบยิ่งเป็นแขกประจำในบรรดาสัตว์เหล่านั้น ช่วงแรก ๆ เขาถึงกับอ้วกไปตั้งหลายครั้ง ต่อมาจึงค่อย ๆ ชินชาไปเอง

เฮ้อ ถึงจะทำจนเอียนแค่ไหนก็ยังต้องทำซ้ำ เว้นแต่ว่าเขาจะไม่เอาคะแนนแล้ว

ลู่สือเซี่ยนสังเกตส่วนท้องของแมลงสาบตามขั้นตอนการผ่าชำแหละมาตรฐาน จากนั้นจึงกรีดเปิดตามแนวขอบ ดึงเปลือกส่วนท้องออก แล้วกำจัดไขมันสีเหลืองทิ้งไป

สุดท้ายจึงเผยให้เห็นระบบย่อยอาหารที่สมบูรณ์ไร้รอยเสียหาย แล้วจึงบันทึกผลการทดลอง

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง โจทย์ข้อนี้ก็เสร็จสิ้นลง

ผู้คุมสอบที่อยู่ด้านข้างมองการเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่วของเขาพลางยกนิ้วโป้งให้

ทว่าสิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ความชำนิชำนาญถึงเพียงนี้ของลู่สือเซี่ยน ต้องแลกมาด้วยชีวิตของเหล่าแมลงสาบที่ล้มตายใต้เงื้อมมือเขารุ่นแล้วรุ่นเล่า

เมื่อลงชื่อเสร็จแล้ว ลู่สือเซี่ยนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้องปฏิบัติการก่อนเวลา

สูดรับอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกแล้วเขาก็บิดขี้เกียจ ความอึดอัดในห้องปฏิบัติการเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

ทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงไซเรนของรถตำรวจดังกึกก้องมาจากด้านนอก

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงมีเสียงไซเรนตำรวจดังเข้ามาในรั้วโรงเรียนได้

หัวใจของลู่สือเซี่ยนกระตุกวูบลงทันที หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว