ตอนที่ 79 ยืนหยัดบนความจริง เงยหน้ามองดวงดาว

เขาพุ่งไปที่หน้าต่างของตึกทดลองทันที

เมื่อมองลงไปจากตรงนี้ ก็เห็นเพียงแนวกั้นรอบตึกด้านล่างถูกขึงไว้อย่างแน่นหนา

ด้วยระยะสายตาที่ถูกบดบัง ทำให้มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ไม่นาน เสียงหวอของรถพยาบาลก็ดังแว่วเข้ามา

เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ตอนนั้นเอง ลู่สือเซี่ยนกลับได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่คณะกรรมการจัดการแข่งขันว่า ทุกคนที่ทำการทดลองเสร็จแล้วให้รีบไปรวมตัวกันที่หอประชุม ไม่อนุญาตให้เดินเข้าออกตามใจชอบ

ลู่สือเซี่ยนกลับมาที่หอประชุมพร้อมความสงสัยเต็มอก

ตอนนี้ข้างในยังมีคนไม่มาก ดูเหมือนว่าการทดลองจะยังทำกันไม่เสร็จ

ทว่าหลังจากรออยู่ครึ่งชั่วโมง คนในหอประชุมก็เริ่มทยอยเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ

ลู่สือเซี่ยนมองคนที่ทยอยเดินเข้ามา สีหน้าแต่ละคนดูผิดปกติไปบ้าง

มีจุดร่วมอยู่อย่างหนึ่ง ดูเหมือนคนพวกนี้จะเป็นกลุ่มสองทั้งหมด

ผ่านไปครู่หนึ่ง ตู้เผิงเฉิงก็เดินเข้ามา ลู่สือเซี่ยนทนไม่ไหวจริงๆ จึงเอ่ยถามเขาเสียงเบา "พี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ ทำไมอยู่ๆ ถึงเอิกเกริกขนาดนี้"

ตู้เผิงเฉิงมองเขา แล้วนั่งลงตรงหน้าน้ำเสียงค่อนข้างหนักอึ้ง "มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มสอง กลัวแมลงสาบจนสติแตก ทำการทดลองผ่าไม่ได้ สุดท้ายก็คุมสติไม่อยู่ ฉันพอจะจำเธอได้อยู่บ้าง ปกติเป็นคนประหยัดและเงียบๆ ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าสุดท้ายเธอจะเลือกกระโดดจาก..."

ตู้เผิงเฉิงพูดยังไม่ทันจบ แต่ลู่สือเซี่ยนก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว

"คงไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ เมื่อกี้ผมเห็นรถพยาบาลมาแล้ว"

ตู้เผิงเฉิงทำได้เพียงส่ายหน้า "ใครจะรู้ล่ะ มันกะทันหันเกินไป ไม่มีใครคาดคิดแล้วก็ห้ามไม่ทันด้วย พยายามทุ่มเทอย่างหนักกว่าจะมาถึงด่านนี้ได้ สุดท้ายกลับกลายเป็นแบบนี้เพียงเพราะเรื่องไม่คาดคิดแค่นิดเดียว"

"คุ้มเหรอครับ" อารมณ์ของลู่สือเซี่ยนดิ่งวูบลงสู่ความหดหู่ "การได้มาถึงตรงนี้ก็หมายความว่าได้รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลแล้วนะ"

"ไม่รู้สิ แต่ในฐานะเด็กแข่งขันโอลิมปิกเหมือนกัน ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ ทุกคนมองเห็นแต่เกียรติยศของเรา อภิสิทธิ์เรื่องโควตาเข้าเรียนต่อกับการลดคะแนนสอบที่ว่านั่น"

"แต่ใครจะรู้บ้างว่าแรงกดดันที่พวกเราต้องแบกรับมันมหาศาลแค่ไหน ความพยายามที่ทุ่มเทอยู่เบื้องหลังมันยากเกินกว่าจะจินตนาการได้ขนาดไหน"

พูดจบ ตู้เผิงเฉิงก็หัวเราะเยาะตัวเอง "นายรู้ไหมว่าเพื่อให้ได้คะแนนทฤษฎีชีววิทยาโอลิมปิกนี้มา ก่อนหน้านี้ฉันไปลงเรียนพิเศษกับที่ที่ดีที่สุดแถวบ้าน คาบหนึ่งตกเกือบพันหยวน เพื่อส่งให้ฉันแข่งต่อ พ่อฉันถึงกับยอมขายรถคันโปรดไปแล้ว"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องทำการทดลองเลย เสียทั้งเงินทั้งแรงไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้ โลกนี้มันไม่ยุติธรรมอยู่แล้ว แต่พวกเราก็ยังคงพยายามเพื่อมันต่อไป"

"ยังดีที่พ่อแม่ฉันอารมณ์ค่อนข้างดี ทำให้ฉันไม่ต้องเสียพลังงานไปกับการรับมือเรื่องนี้มากนัก"

"แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นล่ะ ฉันนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ อย่าลืมนะว่าการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกก็ถูกมองอย่างมีอคติอยู่แล้ว รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลก็ช่วยอะไรได้จำกัด ครั้งนี้โอกาสสูงมากที่ฉันจะไม่ได้เข้าทีมตัวแทนมณฑล แต่ฉันไม่มีทางเลือก"

พอพูดจบ ในดวงตาของเขากลับเริ่มเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา

ลู่สือเซี่ยนนิ่งเงียบ เขาพูดอะไรไม่ออก นอกจากทอดถอนใจแล้วเขาก็ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และจบลงอย่างกะทันหันเช่นกัน

สุดท้ายเรื่องนี้ก็ถูกเปิดผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยข้อสรุปที่ว่าแรงกดดันจากการแข่งขันมีมากเกินไปและอาจมีความผิดปกติทางจิตใจ

ราวกับหินกรวดที่ถูกโยนลงไปในบ่อน้ำ นอกจากเสียงจ๋อมเบาๆ และระลอกคลื่นที่แผ่ออกไปไม่กี่ระลอกบนผิวน้ำ ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิสูจน์ได้อีกเลยว่ามันเคยมีตัวตนอยู่

ทุกอย่างกลับคืนสู่ภาวะปกติอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติเสียเหลือเกิน

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เด็กสาวคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง และไม่รู้แม้แต่ชื่อของเธอ

สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น

ทว่าในใจของเขากลับสะเทือนใจกับเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง

ดังที่กล่าวไว้ใน "โรงน้ำชา" ว่า ฝุ่นละอองทุกเม็ดในยุคสมัย หากตกลงบนตัวคนคนหนึ่ง ล้วนหนักหนาดั่งขุนเขา

ตอนนี้เขามองทุกสิ่งทุกอย่างด้วยสายตาที่เป็นกลางและเป็นความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

ไม่ใช่แค่การแข่งขันเท่านั้น ในปี 2008 นี้ หรือแม้แต่ในอนาคตอีกสิบกว่าปีข้างหน้า จะมีโศกนาฏกรรมเช่นนี้เกิดขึ้นอีกมากเท่าไรกัน

เรื่องที่ผ่านไปแล้วไม่มีความจำเป็นต้องรื้อฟื้นขึ้นมาอีก

บางทีสิ่งที่เราควรจะมองเห็นมากกว่าก็คือปัญหาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ว่าแท้จริงแล้วเราควรจะทำอย่างไรกันแน่?

ท้ายที่สุดแล้วเราควรเข้าใจอะไร และอนาคตควรทำอะไรต่อไป บางทีนี่อาจเป็นความหมายสำคัญที่แท้จริงหลังจากเรื่องนี้เกิดขึ้น

......

หลายชั่วโมงผ่านไป เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลงทุกที

ในที่สุดคณะกรรมการการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับมัธยมศึกษาของมณฑลซูก็เริ่มประกาศผลการตัดสินรอบสุดท้าย

"อิงตามคะแนนสอบปฏิบัติการรอบสองนี้ คณะกรรมการจัดการแข่งขันได้คำนวณคะแนนสัมพัทธ์เทียบกับค่าเฉลี่ยตามน้ำหนักอย่างยุติธรรมและโปร่งใส จากนั้นจึงนำมาจัดอันดับ"

"ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 8 คนที่ครูจะขานชื่อต่อไปนี้ จะได้เป็นสมาชิกของทีมตัวแทนมณฑลในครั้งนี้ หากมีการสละสิทธิ์หรือเกิดเหตุสุดวิสัยจนไม่สามารถเข้าร่วมแข่งขันได้ จะให้ผู้ที่มีอันดับถัดไปขึ้นมาแทน"

"ต่อไปนี้ ครูจะขอประกาศรายชื่อสมาชิกที่ได้เข้าสู่ทีมตัวแทนมณฑล"

"อันดับที่หนึ่ง โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ลู่สือเซี่ยน คะแนนรวม 239 ค่าที 110.6"

"อันดับที่สอง โรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิง เฉินควงเซิ่ง คะแนนรวม 224 ค่าที 105.2"

"อันดับที่สาม โรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิง เฮ่อหมิงเฉียน คะแนนรวม 212 ค่าที 99.6"

"อันดับที่สี่ โรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิง หลี่เหมิงเหมิง คะแนนรวม 211 ค่าที 98.9"

......

"คะแนนข้างต้นจะได้รับการประกาศบนเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ หากภายในสามวันไม่มีข้อทักท้วงใดๆ จะจัดพิธีมอบรางวัลขึ้นในสัปดาห์หน้า โดยสถานที่จัดงานจะแจ้งให้ทราบในภายหลัง"

แม้ว่าจะคว้าผลงานอันยอดเยี่ยมด้วยการเป็นอันดับหนึ่งในการสอบรอบสอง และได้เข้าสู่ทีมตัวแทนมณฑล

แต่ลู่สือเซี่ยนกลับไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นดีใจเกิดขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

นอกจากนักเรียนของโรงเรียนมัธยมสาธิตฯ แล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ต้องรีบเดินทางกลับก่อนที่ความมืดจะปกคลุมไปทั่ว

ก่อนออกเดินทาง จู่ๆ ลู่สือเซี่ยนก็ได้ยินเสียงตะโกนของตู้เผิงเฉิงและนักเรียนคนอื่นๆ ที่มาจากต่างอำเภอและต่างเมือง

"ลู่สือเซี่ยน! เฮ้! นายฟังอยู่หรือเปล่า!"

"ฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการเลยนะ ว่าตอนนี้นายคือหัวหน้ากองทัพต่อต้านโรงเรียนมัธยมสาธิตฯ แล้ว!"

"นายคือความหวังเดียวแล้วนะ นายจะเป็นตัวแทนพวกเราก้าวต่อไปเรื่อยๆ ใช่ไหม!"

"เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ลืมการแข่งชีวะแล้วกลับไปสู้กับเกาเข่าละนะ นายต้องพยายามต่อไปด้วยล่ะ!"

"ลู่สือเซี่ยน สู้ๆ! ต้องก้าวออกไปจากมณฑลซู แล้วพุ่งชนทีมชาติให้ได้นะ!"

......

เมื่อฟังคำอวยพรที่ลอยมาจากคนละทิศละทางในระยะไกล

เมื่อนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของตู้เผิงเฉิง ลู่สือเซี่ยนก็ละทิ้งความเยือกเย็นและเหตุผลที่มีมาตลอด

เขาไม่อาจนิ่งเงียบได้อีกต่อไป ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกในหัวใจได้อีกแล้ว

เขาปาดรอยน้ำตาตรงหางตาอย่างเงียบงัน พลางโบกมือตอบรับพวกเขาสุดแรง

"ผมจะทำแน่นอน!"

"พวกนายวางใจได้เลย!"

"ผมจะแบกรับส่วนของพวกนายก้าวไปจนถึง...ด่านสุดท้าย!"

ในวันนี้ สิ่งที่การแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกมอบให้แก่ลู่สือเซี่ยน อาจมีมากกว่าแค่คะแนนสอบมากมายนัก

บางทีพวกเขาอาจเคยตกอยู่ในความสับสน เคยถูกเข้าใจผิด และอาจไม่ได้เริ่มต้นเรียนการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกเพียงเพราะความรักอันบริสุทธิ์ตั้งแต่แรก

แต่อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็ยืนหยัดมาตั้งแต่ต้นจนจบ

แสงไฟสว่างไสวในเวลาเช้ามืดนับครั้งไม่ถ้วน อาจเพียงเพื่อทำความเข้าใจรูปแบบการเชื่อมต่อของกรดอะมิโนในสายพอลิเพปไทด์ไม่กี่สายที่ไม่เคยเห็นด้วยตาเปล่ามาก่อน

มีเพียงในความสว่างเท่านั้นจึงจะมองเห็นแสงสว่าง โลกใบนี้เดิมทีก็มืดมิด จึงต้องเผาผลาญตัวเองเพื่อส่องสว่างเส้นทางเบื้องหน้า

บางทีมันอาจจะฟังดูไกลเกินเอื้อม ดูไม่สมจริงเอาเสียเลย ทว่านี่คือสิ่งที่ลู่สือเซี่ยนกำลังไขว่คว้าอยู่ในเวลานี้จริงๆ

เขาพลันตระหนักได้ว่า ตัวเขาไม่เคยโดดเดี่ยวเลยสักครั้ง

ทั้งด้านหน้า ด้านข้าง และด้านหลังของเขา มีผู้คนนับไม่ถ้วนที่โอบกอดความฝันเดียวกัน ยืนหยัดอยู่บนผืนดินอันมั่นคงใต้ฝ่าเท้า และร่วมแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่พร่างพราวไปด้วยดวงดาว