ตอนที่ 80 ตัวเอกของพิธีมอบรางวัล

ช่วงค่ำ หลังเวลาหกโมงเย็นไปเล็กน้อย รถโรงเรียนจากโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งก็จอดเทียบลงไม่ไกลจากประตูหน้าโรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิงอย่างตรงเวลา

"ลู่สือเซี่ยน! ครูเพิ่งได้รับข่าวมาว่าเธอคว้าอันดับหนึ่งในรอบสอบซ้ำ ได้เข้าทีมตัวแทนมณฑลแล้วนะ! ทำได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ! นี่คือการสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ในสายการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกของโรงเรียนเราในรอบหลายปีมานี้เลยนะ!" ภายในรถโรงเรียน เจียงอวิ๋นคุนยังไม่ทันได้ก้าวลงจากรถ ก็ส่งเสียงเอ่ยด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่งออกมาแล้ว

ทว่าพอเขาเดินเข้ามามองใกล้ๆ กลับพลันพบว่าอารมณ์ความรู้สึกของลู่สือเซี่ยนดูไม่ค่อยปกติเท่าไรนัก

เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?

ในความทรงจำของเขา ลู่สือเซี่ยนไม่เคยมีท่าทางแบบนี้มาก่อนเลย

"ลู่สือเซี่ยน เหมือนก่อนหน้านี้เธอเพิ่งร้องไห้มา ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?" เขารีบถามด้วยความห่วงใย

ตอนนี้ลู่สือเซี่ยนเป็นเป้าหมายที่โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งให้ความสำคัญสูงสุด ทางโรงเรียนยกระดับความใส่ใจในตัวเขาขึ้นอีกหลายขั้น จะให้เกิดเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

ลู่สือเซี่ยนปรับอารมณ์ให้สงบลง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา "ไม่มีอะไรครับอาจารย์ ผมแค่ดีใจมากเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง"

"อาจารย์เจียงครับ อาจารย์ว่าทำไมชีวิตของคนเราถึงได้เปราะบางขนาดนี้ล่ะครับ ในเมื่อสุดท้ายแล้วชีวิตก็ต้องโรยราดับสูญไป แล้วทำไมถึงยังต้องพยายามเบ่งบานกันอย่างสุดกำลังขนาดนั้นด้วย?"

คราวนี้ เจียงอวิ๋นคุนดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หัวใจพลันกระตุกวูบดิ่งลงทันที

ลู่สือเซี่ยนคงไม่ได้คิดมากจนหมกมุ่นกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายหรอกนะ?

ขณะที่เขากำลังเตรียมเรียบเรียงคำพูดเพื่อจะเกลี้ยกล่อมสั่งสอนอยู่นั้น กลับได้ยินลู่สือเซี่ยนพึมพำกับตัวเองขึ้นมาอีกว่า "ความหมายของการมีชีวิตอยู่ บางทีอาจเป็นการทำให้ชีวิตและจิตวิญญาณของตัวเองบริสุทธิ์และงดงามยิ่งขึ้น สิ่งสำคัญของชีวิตคือกระบวนการระหว่างทาง ไม่ใช่ผลลัพธ์ในบั้นปลาย"

"การโรยราดับสูญของชีวิต ในนิยามแบบแคบก็เป็นเพียงแค่ความตายทางชีววิทยาเท่านั้น แต่จิตวิญญาณของมนุษย์มีพลังบางอย่างที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของชีวิต จิตวิญญาณของคนธรรมดาทั่วไปมักจะได้รับการสืบทอดจากคนรอบข้าง ส่วนจิตวิญญาณของบางคนจะคงอยู่ต่อไปในฐานะส่วนประกอบหนึ่งของระบบองค์ความรู้ของมนุษยชาติ"

"จิตวิญญาณที่ยังคงหลงเหลืออยู่เหล่านี้ได้รับการแบ่งปันและส่งต่อโดยมวลมนุษย์ บางทีนี่อาจเป็นพลังที่อยู่เหนือกว่าชีวิต ที่พวกเราต่างดิ้นรนค้นหากันมาโดยตลอดก็เป็นได้"

เจียงอวิ๋นคุน: ???

เธอพูดแทนไปหมดทุกอย่างแล้ว แล้วจะเหลืออะไรให้ครูพูดอีกล่ะ?

ทว่าเมื่อเห็นแววตาของลู่สือเซี่ยนที่กลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง เจียงอวิ๋นคุนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เจ้าตัวคิดตกและคลายปมในใจได้เองนับว่าดีที่สุดแล้ว ช่วยประหยัดแรงเขาไปได้ตั้งเยอะ

เมื่อนั่งรถโรงเรียนกลับมาถึงมัธยมหนึ่ง

ลู่สือเซี่ยนก็ตรงไปอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที ค่ำคืนผ่านพ้นไปโดยไร้เรื่องราว

เช้าวันรุ่งขึ้น นักเรียนทุกคนที่มาเข้าเรียนต่างถูกป้ายประกาศแจ้งข่าวน่ายินดีสีแดงสดที่ตั้งอยู่ตรงชั้นหนึ่งของอาคารเรียนดึงดูดความสนใจไปจนหมด

"เอ๊ะ? เวลานี้ยังไม่ถึงช่วงสอบเกาเข่าเลยนี่นา? ไปเอาข่าวดีมาจากไหนกันน่ะ?"

"อาจจะมีเทพคนไหนไปได้รางวัลอะไรมาอีกล่ะมั้ง?"

"ตอนนี้นี่เพิ่งเดือนพฤษภาคมเองนะ คงไม่ใช่รอบคัดเลือกของการแข่งขันเคมีโอลิมปิกหรอกใช่ไหม?"

"นั่นก็ไม่น่าจะใช่ ถึงสายการแข่งขันของโรงเรียนเราจะตกต่ำลงไปแล้ว แต่ก็คงไม่ถึงขั้นแค่รอบคัดเลือกก็มีสิทธิ์ขึ้นป้ายประกาศหรอกมั้ง"

......

ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครนึกไปถึงตัวเลือกอื่นเลยสักคน

ทว่าพอพวกเขาลองเพ่งมองเนื้อหาบนป้ายประกาศดีๆ ดวงตากลับแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

"คะแนนทำลายสถิติการแข่งขันรอบลีกของมณฑลซูงั้นเหรอ?! ได้เข้าทีมตัวแทนมณฑลสายการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกด้วยผลงานอันดับหนึ่งของรอบสอบซ้ำในการแข่งขันรอบลีก?!"

"โรงเรียนเรายังมีคนเก่งกาจระดับปีศาจแบบนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย? ถึงขั้นเอาชนะพวกตัวตึงของโรงเรียนมัธยมสาธิตได้เลยนะ"

"นี่นายเก็บตัวตัดขาดจากโลกภายนอกไปนานแค่ไหนแล้วเนี่ย? นี่มันเทพลู่ของโรงเรียนเราเชียวนะ!"

"แม้แต่เทพลู่ก็ยังไม่รู้จักเหรอ? ตอน ม.4 เทอมหนึ่งก็สอบข้ามชั้น สอบจำลองก็ได้หกร้อยกว่าคะแนนแบบสบายๆ แข่งขันคณิตศาสตร์รอบลีกก็ได้รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง เรื่องติดทีมตัวแทนมณฑลสายการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกชิลๆ แบบนี้มันน่าแปลกใจตรงไหนกัน?"

"ฉันขอประกาศเลย! บรรดาเทพคนก่อนๆ จงสละบัลลังก์ไปซะ ถึงเวลาเทพลู่ครองเมืองแล้ว!"

......

ลู่สือเซี่ยนที่แอบได้ยินเสียงร้องเอะอะโวยวายเหมือนคนไม่เคยเห็นโลกกว้างพวกนั้น ก็รีบเผ่นหนีออกมาก่อนทันที

นี่มันบทพูดบ้าบออะไรกันเนี่ย? น่าอับอายขายหน้าชะมัด

พอเดินเข้ามาในห้องเรียน สายตาสิบกว่าคู่ของเพื่อนร่วมห้องก็พลันจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว ราวกับเพิ่งเคยเห็นหน้ากันเป็นครั้งแรกอย่างไรอย่างนั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่สือเซี่ยนได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ในห้องจินหลิน

จากเดิมที่เป็นแค่นักเรียนย้ายห้องมาใหม่ที่ไม่มีใครสนใจ ตอนนี้กลับตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้อง ทำเอาเขาไม่ค่อยชินขึ้นมาในทันที

"ท่านเทพทั้งหลาย มีอะไรจะชี้แนะหรือเปล่าครับ?" ลู่สือเซี่ยนประสานมือคารวะ พลางเอ่ยถามออกไปเสียงเบาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ทันใดนั้น โจวเหวินอู่ หัวหน้าห้องจินหลิน มหาเทพผู้ครองอันดับหนึ่งด้วยคะแนนสอบจำลองเกิน 700 คะแนนมาโดยตลอด ก็ลุกขึ้นยืนแล้วพยักหน้าให้เขาพลางเอ่ยขึ้น "ลู่สือเซี่ยน ตอนนี้นายมีคุณสมบัติคู่ควรที่จะเป็นหนึ่งในสมาชิกห้องจินหลินอย่างแท้จริงแล้ว"

"การติดทีมตัวแทนมณฑลเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น หวังว่าปีหน้าจะได้เห็นนายใต้เงาเจดีย์ปั๋วหย่า ริมทะเลสาบเว่ยหมิงนะ"

ลู่สือเซี่ยนพยักหน้ารับ ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกไป นี่น่ะหรือคือราศีของมหาเทพคะแนนเกิน 700?

กากเดนอย่างเขาที่สอบได้แค่หกร้อยหกสิบคะแนน รั้งอันดับท้ายๆ ของห้อง ในที่สุดก็ได้รับการยอมรับแล้วงั้นหรือ?

ช่างไม่ง่ายดายเอาเสียเลย

จู่ๆ เขาก็ซาบซึ้งจนแทบอยากจะร้องไห้

วันศุกร์ เนื่องจากผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งในการแข่งขันรอบลีกและสมาชิกทีมตัวแทนมณฑลส่วนใหญ่เป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมสาธิต มิหนำซ้ำประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขันยังเป็นคณบดีของมหาวิทยาลัยจินหลิงอีก

ในที่สุด พิธีมอบรางวัลการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกรอบลีกจึงถูกกำหนดให้จัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยจินหลิง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมัธยมสาธิต

แม้ว่าปีนี้จะมีตัวประหลาดอย่างลู่สือเซี่ยนโผล่มาคนหนึ่ง ทว่าก็ช่วยอะไรไม่ได้ สถานการณ์เช่นนี้ไม่อาจพลิกกลับได้ในชั่วพริบตา

ถึงแม้จะไม่สามารถช่วงชิงสถานที่จัดพิธีมอบรางวัลมาได้ แต่ครั้งนี้ผู้บริหารของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งก็ยกทัพกันไปไม่น้อยเลยทีเดียว

การที่สามารถเอาชนะโรงเรียนมัธยมสาธิตในสมรภูมิที่อีกฝ่ายเชี่ยวชาญได้ ย่อมถือเป็นการกู้หน้าและสร้างชื่อเสียงให้พวกเขาเป็นอย่างมาก

ดังนั้นขบวนเดินทางในวันนี้จึงดูหรูหราอลังการเป็นพิเศษ นอกจากไช่หมิงหย่วนแล้ว บรรดาผู้บริหารโรงเรียนคนอื่นๆ ต่างก็ไปกันครบทุกคน

ขบวนรถสามสี่คันแล่นมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยจินหลิงพร้อมเพรียงกัน

ลู่สือเซี่ยนมองเหมยถิงที่นั่งรถคันเดียวกัน พลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ครูเหมยครับ ไหนครูเคยบอกว่าถ้ายังไม่ถึงการแข่งขันระดับประเทศ ครูก็จะไม่ยอมมาคุมสอบด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอครับ?"

พอได้ยินคำถามนี้ เหมยถิงก็ดูเหมือนจะอารมณ์บ่จอยขึ้นมาทันที

"พูดถึงแล้วก็หงุดหงิด ก็คณะกรรมการจัดการแข่งขันโทรมาหาฉันน่ะสิ บอกว่าฉันดันถูกคัดเลือกให้ได้รางวัลครูผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยมอะไรทำนองนั้นน่ะ"

"วันนี้พวกตาแก่พวกนี้ก็จะไปด้วย ฉันไม่อยากไปก็ต้องไปอยู่ดี"

ลู่สือเซี่ยนถึงกับพูดไม่ออก สรุปว่าคนข้างๆ นี้นี่แหละคือปรมาจารย์สายอยู่เฉยๆ ก็ชนะตัวจริงเสียงจริง

เนื่องจากมีแขกผู้มีเกียรติมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก พิธีมอบรางวัลในครั้งนี้จึงจัดขึ้นอย่างเป็นทางการยิ่งนัก

สุดท้ายสถานที่จัดงานจึงถูกกำหนดไว้ที่ห้องโถงรับรองแห่งหนึ่ง ซึ่งกว้างขวางและสว่างไสวกว่าหอประชุมเล็กเมื่อคราวก่อนมาก

เดิมทีเจียงอวิ๋นคุนบอกให้ลู่สือเซี่ยนเชิญพ่อแม่มาร่วมงานด้วย แต่ลู่สือเซี่ยนคิดว่าแค่ระดับนี้ คงไม่จำเป็นต้องให้พ่อกับแม่เดินทางไกลมาถึงที่นี่หรอก

ตามแผนของเขา เดี๋ยวก็ยังมีพิธีมอบรางวัลรอบต่อๆ ไปอีก จะให้พวกเขาเทียวไปเทียวมาหลายๆ รอบทำไมกัน?

ลู่สือเซี่ยนจึงปฏิเสธข้อเสนอนั้นไป

ไม่นานนัก ขบวนของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากฝั่งมหาวิทยาลัยจินหลิง ผู้บริหารโรงเรียนหลายคนถูกเชิญไปนั่งจิบชาพูดคุยโดยตรง

ส่วนลู่สือเซี่ยนกับเหมยถิงได้รับเชิญให้ไปรอที่หลังเวที

ต่างจากการแข่งขันคณิตศาสตร์ก่อนหน้านี้ แม้จะได้รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งเหมือนกัน แต่ความหมายที่สื่อออกมานั้นไม่เหมือนกันเลย

ตอนนี้เขาคือตัวเอก คือสมาชิกของทีมตัวแทนมณฑล ย่อมไม่ต้องมีใครขึ้นไปรับรางวัลแทนเขาบนเวทีอีกแล้ว

"รบกวนพวกคุณรอที่หลังเวทีสักครู่นะคะ พอพิธีมอบรางวัลเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เดี๋ยวจะมีประกาศเรียกชื่อ ได้ยินชื่อแล้วก็เดินจากทางเข้าไปขึ้นเวทีรับรางวัลได้เลยค่ะ"

"จริงด้วยสิคะ นักเรียนลู่ ตอนประกาศรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง เนื่องจากคุณได้เหรียญทองอันดับหนึ่ง คุณจะต้องยืนตรงกลางระหว่างเพื่อนๆ แล้วก็เป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณด้วยนะคะ อย่าลืมล่ะ!" นักศึกษาหญิงที่เป็นอาสาสมัครคนหนึ่งกำลังอธิบายรายละเอียดปลีกย่อยให้เขาฟังอย่างละเอียดลออ