ตอนที่ 81 หัวใจสถิต ณ ปลายทางฝัน ไม่ปล่อยให้ช่วงวัยอันงดงามสูญเปล่า

ลู่สือเซี่ยนทำเพียงพยักหน้าเรียบๆ บ่งบอกอย่างสงบนิ่งว่าตนรับทราบแล้ว ทว่านักศึกษาสาวคนนั้นกลับโดนความน่ารักของเขาตกเข้าอย่างจัง

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเป็นพิธีการ ก็ต้องจริงจังและสำรวมหน่อย

ใบหน้าที่เปี่ยมล้นด้วยความเป็นเด็กหนุ่ม ทว่ากลับแสดงออกด้วยบุคลิกที่สุขุมเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ ช่างสร้างเสน่ห์ความต่างที่ชวนเอ็นดูอย่างมหาศาล

ไม่นานนัก พิธีมอบรางวัลด้านนอกก็เริ่มดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ

ขณะยืนอยู่หลังเวที ลู่สือเซี่ยนก็ได้ยินเสียงพิธีกรดังแว่วผ่านไมโครโฟนเข้ามา

"เรียนท่านผู้นำ แขกผู้มีเกียรติ คณาจารย์ที่เคารพรัก และเหล่านักเรียนทุกท่าน สวัสดีตอนบ่ายครับ!"

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่พิธีมอบรางวัลการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติ ประจำปี 2008 (เขตการแข่งขันมณฑลซู) การแข่งขันรอบลีกในครั้งนี้กินเวลาหลายเดือน ผ่านการขับเคี่ยวแข่งขันกันอย่างดุเดือดของเหล่ายอดฝีมือจากทั่วทั้งมณฑล ตลอดระยะเวลาการแข่งขัน ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างยึดมั่นใน..."

ลู่สือเซี่ยนยังฟังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย ขัดจังหวะการรับฟังของเขา

"ครั้งนี้ถือว่านายชนะไปก่อนก็แล้วกัน แต่ในสนามการแข่งขันระดับประเทศ ฉันไม่มีทางออมมือให้อย่างเด็ดขาด!"

หืม? อยู่ๆ ก็มาประกาศศึกอะไรของหมอนี่กันวะเนี่ย

ลู่สือเซี่ยนหันหน้าไป ก็พบเด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

"ขอถามหน่อย คุณเป็นใคร เราสนิทกันเหรอครับ" ลู่สือเซี่ยนไม่เคยทำหน้าตาดีๆ ใส่พวกที่ชอบมาหาเรื่องอยู่แล้ว แน่นอนว่ายกเว้นสาวสวยไว้คนหนึ่ง

เด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามคาดไม่ถึงว่าลู่สือเซี่ยนจะกล้าห้าวขนาดนี้ เขาตบอกอันกว้างใหญ่ของตัวเองแล้วพูดว่า "นายจำไว้แค่ว่าฉันชื่อเฉินควงเซิ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะกัปตันทีมพวกเราสละสิทธิ์ นายไม่มีทางได้อันดับหนึ่งหรอก"

ลู่สือเซี่ยนพลันรู้สึกไร้สาระเหมือนตัวเองหลุดเข้าไปอยู่ในพล็อตนิยาย

หมอนี่มีออร่าลดไอคิวติดตัวมารึไงกัน

แบบนี้มันจะไม่ค่อยดีมั้ง ไม่พกสมองมาเลยเหรอ

ตนไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาเจอคู่แข่งพรรค์นี้เนี่ย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่สือเซี่ยนจึงเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ออกจะปวดใจอยู่บ้าง "ข้อแรก พวกเราไม่ได้เป็นศัตรูกัน ถ้าไม่ใช่เพราะการแข่งชีววิทยาโอลิมปิก ฉันคิดว่าฉันคงไม่มีทางได้เจอนายด้วยซ้ำ"

"ข้อสอง ฉันจะได้อันดับหนึ่งหรือไม่ สำหรับฉันแล้วไม่ได้สำคัญอะไรเลย ฉันต้องการแค่โควตาตัวแทนมณฑล ตอนนี้นายจะมองว่าฉันเป็นอันดับแปดก็ได้"

"ข้อสาม พอถึงการแข่งขันระดับประเทศ นายจะออมมือหรือไม่ออมมือ สำหรับฉันแล้วมันไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด ฉันไม่ได้แข่งแค่กับนาย แต่กำลังแข่งกับผู้เข้าแข่งขันจากหลายสิบเขตทั่วประเทศ มีนายหรือไม่มีนายก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ เข้าใจไหม"

"ข้อสี่ ในฐานะนักเรียนที่มาจากมณฑลเดียวกัน เมืองเดียวกัน ต่อไปพอเข้ามหาวิทยาลัยก็คือคนบ้านเดียวกัน ในฐานะคนบ้านเดียวกัน สิ่งที่นายควรคิดคือการรวมพลังเพื่อพึ่งพาอาศัยกัน ไม่ใช่มาเปิดศึกกันเอง เข้าใจหรือยัง"

ชุดคำถามกระแทกจิตวิญญาณเป็นชุดของลู่สือเซี่ยน ทำเอาเฉินควงเซิ่งยืนมึนตึ้บไปในทันที

สายตาที่เมื่อครู่ยังแสร้งทำเป็นดุดัน ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเคว้งคว้าง สุดท้ายก็ได้แต่เดินคอตกกลับไปทางเดิมที่มา

รุ่นพี่อาสาสมัครสาวที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

"เอ่อ... นี่เธอไม่ได้พูดเป่าหูจนเขาเป๋ไปเลยเหรอเนี่ยคะ"

ลู่สือเซี่ยนพลันทำหน้างง "เรื่องของคนมีความรู้ จะเรียกว่าเป่าหูได้ยังไงครับ นี่เขาเรียกว่าชี้แนะ หรือว่าผมพูดตรงไหนผิดไปงั้นเหรอ"

"มันก็... เหมือนจะมีเหตุผลอยู่จริงๆ นั่นแหละนะ" หญิงสาวเริ่มจะมึนตามไปด้วยแล้ว

ลู่สือเซี่ยนผายมือสองข้างออก "ก็ใช่น่ะสิครับ"

ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ เสียงจากเวทีประธานก็ดังขึ้นมา "ขอเรียนเชิญแขกผู้มีเกียรติมอบรางวัลให้แก่ตัวแทนนักเรียนที่ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งของการแข่งขันรอบลีกครับ"

พลันได้ยินสัญญาณนี้ รุ่นพี่อาสาสมัครสาวก็รีบส่งสัญญาณให้ลู่สือเซี่ยนเดินนำออกไปก่อน

ด้วยเหตุนี้ สมาชิกทีมตัวแทนมณฑลทั้งแปดคนที่สวมชุดนักเรียนของแต่ละโรงเรียนจึงก้าวขึ้นเวทีพร้อมกัน

ลู่สือเซี่ยนสวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งอยู่เพียงลำพัง ถูกขนาบซ้ายขวาด้วยกลุ่มคนที่สวมชุดนักเรียนสีดำของโรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิง

ส่งผลให้เขาดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งขึ้นไปอีก ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือนั้น แทบจะกลายเป็นตัวประกอบช่วยขับเน้นเขาไปโดยปริยาย

เมื่อถือใบประกาศนียบัตรไว้ในมือ ลู่สือเซี่ยนก็ยืนเปล่งประกายอยู่บนเวที พร้อมกล่าวความรู้สึกสดๆ หลังได้รับรางวัลอย่างน่าประทับใจยิ่งนัก

"สวัสดีครับทุกคน ในฐานะนักเรียนชั้นมัธยมสี่คนหนึ่ง การที่ผมสามารถคว้าผลงานนี้มาได้ในครั้งนี้ ผมรู้สึกขอบคุณและภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งครับ ผมอยากจะขอบคุณโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง โรงเรียนอันเป็นที่รักที่ทุ่มเทบ่มเพาะผมอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว ขอบคุณพ่อแม่ที่เชื่อมั่นและคอยให้กำลังใจผมเสมอมา รวมถึงอาจารย์ที่ปรึกษาของผม ครูเหมยถิง ที่คอยให้ความช่วยเหลือผมอย่างใหญ่หลวง ผมขอขอบคุณทุกคนจากก้นบึ้งของหัวใจครับ"

"ผู้คนมักกล่าวกันว่า เมล็ดพันธุ์หนึ่งเมล็ด มีเพียงการหยั่งรากลึกลงไปในผืนดินอันอุดมสมบูรณ์เท่านั้น จึงจะผลิบานเปี่ยมด้วยพลังชีวิตอันไร้ขีดจำกัด และนักเรียนคนหนึ่ง ก็มีเพียงการอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เปี่ยมล้นด้วยพลังชีวิตเท่านั้น ถึงจะเติบโตมุ่งไปข้างหน้าได้อย่างงดงาม ผมรู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่งที่ในช่วงเริ่มต้นของชีวิต ได้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ บนผืนแผ่นดินอันงดงามและอุดมสมบูรณ์แห่งจินหลิงนี้ ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่วิเศษเช่นนี้ ผืนผ้าใบในชีวิตของผมจึงได้ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันอันเจิดจ้าเช่นนี้ครับ"

"เพื่อไม่ให้สิ่งเหล่านี้ต้องสูญเปล่า ผมจะแปรเปลี่ยนความซาบซึ้งและหยาดเหงื่อแห่งความกตัญญูให้กลายเป็นการลงมือทำ เพื่อตอบแทนโรงเรียน บ้านเกิด และมาตุภูมิ ขออวยพรให้หัวใจของพวกเราทุกคนได้พักพิงในที่ที่ความฝันนำพาไป และไม่ทำให้ช่วงเวลาวัยเยาว์อันแสนงดงามต้องสูญเปล่าครับ"

สิ้นเสียงของเขา ใต้เวทีก็พลันดังกึกก้องไปด้วยเสียงปรบมืออันจริงใจและอบอุ่นเกรียวกราว

ท้ายที่สุดแล้ว เด็กที่ไม่ประหม่าแถมยังพูดจาได้ดี มีผลการเรียนยอดเยี่ยม ซ้ำยังรู้จักกตัญญูรู้คุณและตอบแทนบุญคุณแบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่เอ็นดู

การกล่าวสุนทรพจน์ในครั้งนี้ทำให้แขกผู้มีเกียรติระดับแนวหน้าหลายคนในงานจดจำเขาได้ทันที

ครั้นเขาก้าวลงจากเวทีและกลับมานั่ง อธิการบดีของมหาวิทยาลัยจินหลิงถึงกับตัดสินใจตบโต๊ะ ณ ที่นั้นทันทีว่า ขอเพียงคะแนนสอบเกาเข่าของลู่สือเซี่ยนแตะเกณฑ์สายเอก มหาวิทยาลัยจินหลิงก็พร้อมจะเปิดรับเขาเข้าศึกษาทุกเมื่อ

ต่อเรื่องนี้ ลู่สือเซี่ยนทำได้เพียงกล่าวขอบคุณเท่านั้น

หลังจากนั้นเป็นการประกาศรายชื่อครูผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยม เหมยถิงเองก็ได้รับเกียรติบัตรมาใบหนึ่งต่อจากเขา

เพียงแต่เมื่อลู่สือเซี่ยนเหลือบมองไป ใบหน้าของเธอกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับว่าไม่ได้ให้ค่ากับมันเลยแม้แต่น้อย

ในท้ายที่สุด หลังจากลู่สือเซี่ยนรับรางวัลเสร็จ ก็ได้ถ่ายรูปร่วมกับบรรดาแขกผู้มีเกียรติคนสำคัญ จากนั้นจึงถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกับครูผู้ฝึกสอนอย่างเหมยถิงและครูจากโรงเรียนของตนตามลำดับ

เมื่อเสร็จสิ้นการเซ็นสัญญาเข้าร่วมทีมตัวแทนมณฑลในสถานที่จริง พิธีมอบรางวัลของวันนี้จึงเป็นอันเสร็จสิ้นลง

นอกจากลู่สือเซี่ยนที่มาจากโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งแล้ว นักเรียนอีกเจ็ดคนที่เหลือจากโรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิงต่างก็ต้องกลับโรงเรียนเพื่อเข้าเรียนตามปกติ รอจนถึงช่วงปิดเทอมฤดูร้อนในเดือนกรกฎาคมจึงจะได้พบกันอีกครั้งในการเข้าค่ายฝึกซ้อมของทีมตัวแทนมณฑล

ท่ามกลางการห้อมล้อมของคณะครูในโรงเรียน ลู่สือเซี่ยนเดินทางกลับมาพร้อมกับเกียรติยศ และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากบรรดาเพื่อนนักเรียน

บางทีสมาชิกคนอื่นๆ ในทีมตัวแทนมณฑลอาจจะยังคงเพลิดเพลินกับความตื่นเต้นและภาคภูมิใจที่เกียรติยศนี้นำพามา ทว่าลู่สือเซี่ยนกลับต้องหวนคืนสู่ชีวิตการเรียนที่ยุ่งวุ่นวายทว่าเงียบสงบอีกครั้ง

นั่นเพราะการสอบเกาเข่าประจำปี 2008 ใกล้เข้ามาแล้ว

ยังเหลือเวลาอีกสิบกว่าวันเท่านั้น เขาก็ต้องก้าวเข้าสู่สมรภูมิการแข่งขันอันดุเดือดร่วมกับผู้คนนับแสนทั่วทั้งมณฑล

อาจเป็นเพราะรู้ถึงสถานการณ์ของลู่สือเซี่ยน ในช่วงเวลาสิบกว่าวันที่เหลืออยู่นี้จึงไม่มีใครมารบกวนเขาอีกเลย

ลู่สือเซี่ยนสลัดเรื่องการแข่งชีววิทยาโอลิมปิกทิ้งไปชั่วคราว แล้วเริ่มลงมือวางแผนการทบทวนตำราเพื่อเตรียมลุยโค้งสุดท้ายของการสอบเกาเข่าให้ตัวเอง

คนที่รู้จักลู่สือเซี่ยนดีต่างรู้กันทั้งนั้น

ประเดิมด้วยข้อสอบจริงสักชุดก่อนเลยก็แล้วกัน!

ฝึกทำโจทย์มานับพันวัน เพื่อใช้งานในวันเดียว

เวลานี้ไม่ใช้ แล้วจะไปใช้ตอนไหน

จากผลสะท้อนที่ได้จากข้อสอบจริง วิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษ แค่ทบทวนเพื่อตอกย้ำความเข้าใจและรักษาระดับปัจจุบันไว้ก็เพียงพอแล้ว

ชีววิทยาสำหรับการสอบเกาเข่านั้นแทบจะไม่ต้องไปสนใจชั่วคราวได้เลย แชมป์การแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับมณฑลย่อมสามารถผยองได้ถึงเพียงนี้

หลักๆ แล้วอยู่ที่วิชาเคมีกับฟิสิกส์ทั้งสองวิชา ที่ต้องพยายามเน้นความมั่นคงปลอดภัยไว้ก่อน

ไม่จำเป็นต้องไปตะลุยโจทย์ข้อยากระดับปราบเซียนหรือจุดยากซับซ้อนอะไรอีกต่อไปแล้ว

ในช่วงเวลานี้ ขอแค่จำความรู้พื้นฐานทั้งหมดให้ขึ้นใจอย่างแม่นยำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

รับประกันว่าจะไม่ทำแต้มจากข้อแจกคะแนนหลุดมือไปแม้แต่คะแนนเดียว ส่วนโจทย์ปราบเซียนก็พยายามเก็บแต้มให้ได้มากที่สุด เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว