ตอนที่ 82 เกาเข่าเคลื่อนพลเข้าสู่สมรภูมิ

ต้องยอมรับเลยว่า ด้วยการมีเหรียญทองรางวัลชนะเลิศระดับมณฑลทั้งจากการแข่งคณิตศาสตร์และชีววิทยาโอลิมปิกตุนไว้ เวลาที่เหลือในชีวิตมัธยมปลายของเขาสามารถนอนเล่นชิล ๆ ได้เลย จะเข้ามหาวิทยาลัยกลุ่ม 985 สบาย ๆ ก็ยังได้

แต่ก็นั่นแหละ เส้นทางที่เลือกเอง ต่อให้ต้องร้องไห้ก็ต้องเดินให้สุด

ลู่สือเซี่ยนกลับสู่วงจรชีวิตสามจุดเส้นตรงระหว่างโรงอาหาร ห้องเรียน และหอพักอีกครั้ง

ถึงช่วงเวลานี้อาจมีบางคนวิตกกังวลเป็นอย่างมาก แต่สำหรับห้องของลู่สือเซี่ยน ทุกคนกลับดูไม่ต่างไปจากปกติเลยสักนิด

ล้วนเป็นพวกหัวกะทิขั้นเทพ มีทั้งฝีมือและความมั่นใจ ในใจจึงไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

ขณะที่ภายในรั้วโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งเริ่มทยอยติดป้ายผ้าแบนเนอร์

"ศึกชี้ขาดเกาเข่า เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิต!"

"ฮึดสู้เต็มกำลัง คว้าชัยเด็ดกิ่งกุ้ย ทุ่มเทสุดหัวใจ มีชื่อติดบนป้ายทอง"

"เพื่อนร่วมชั้นร่วมทุกข์สุขสู้ตายแต่นี้ไป สิบสองปีฝ่าฟันลุยลมฝนรู้ผลชี้ขาดปีนี้!"

......

เมื่อตัวเลขนับถอยหลังลดลงเหลือเพียงหลักเดียว ก้าวย่างของเกาเข่าก็ใกล้เข้ามาทุกที

ลู่สือเซี่ยนยังคงโทรศัพท์ไปหาพ่อกับแม่ ถามว่าพวกเขาอยากจะมาดูสักหน่อยไหม

ช่วยไม่ได้ หลังผ่านการสอบเกาเข่าครั้งนี้ไป สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสได้ลงสอบเกาเข่าอีกครั้งหรือไม่

เมื่อย่างเข้าสู่เดือนมิถุนายน

ทัศนคติของบรรดาผู้บริหาร ครูอาจารย์ และเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนในโรงเรียนที่มีต่อนักเรียนชั้นปีสุดท้ายก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ

ขณะเดียวกัน สังคมภายนอกก็ยิ่งผ่อนปรนและเอาใจใส่กลุ่มคนพิเศษกลุ่มนี้มากขึ้นเช่นกัน

หากจะพูดถึงวิธีเปลี่ยนชะตาชีวิตคนคนหนึ่งที่เรียบง่ายที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นการสอบเกาเข่าอย่างแน่นอน

ทำผลงานได้เกินร้อยเพียงครั้งเดียว ก็ได้รับประโยชน์ไปตลอดทั้งชีวิต

เวลานี้ เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก่อนการสอบเกาเข่า

บัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของนักเรียนชั้นปีสุดท้ายทุกคนถูกส่งมาเรียบร้อยแล้ว ทว่าถูกเก็บรักษาไว้ในมือครูประจำชั้น จะแจกจ่ายให้ก็ในเช้าวันสอบเกาเข่า เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

แม้แต่นักเรียนห้องจินหลินก็ไม่มีข้อยกเว้น ยิ่งเป็นช่วงเวลาแบบนี้ โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งก็ยิ่งไม่กล้าหย่อนยานในชั่วขณะใดทั้งสิ้น

บางทีลู่สือเซี่ยนอาจเป็นคนเดียวในโรงเรียนที่ได้รับบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบเร็วที่สุด

เพราะบัตรของเขานั้น มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจงส่งตรงมาให้ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมแล้ว

สุดท้ายเขาจึงเลือกสอบที่สนามสอบโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง

เหลือเวลาอีกสองสามวันก่อนสอบเกาเข่า นักเรียนชั้น ม.ปลายปี 1 และ ม.ปลายปี 2 ทุกคนต่างได้หยุดเรียน เพื่อจัดเตรียมและเว้นสนามสอบให้แก่บรรดานักเรียนชั้นปีสุดท้าย

ในเวลานี้ นักเรียนชั้น ม.ปลายปี 1 ห้อง 1 ทุกคนต่างร่วมใจกันส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจลู่สือเซี่ยนก่อนหยุดเรียน หวังว่าเขาจะทำคะแนนได้ยอดเยี่ยมเพื่อสร้างชื่อเสียงให้แก่ห้องหนึ่ง

วันที่ 5 มิถุนายน เฉินอีอีมอบโปสการ์ดรูปดอกทานตะวันใบหนึ่งให้แก่ลู่สือเซี่ยน

วันที่ 6 มิถุนายน ลู่เจี้ยนกั๋วและเซี่ยซิ่วหม่านเดินทางมายังโรงเรียนมัธยมหนึ่งเพื่อรอให้กำลังใจเขาหน้าห้องสอบ

วันที่ 7 มิถุนายน อากาศยังคงดีต่อเนื่องจากหลายวันก่อน ลมพัดเอื่อยแดดแจ่มใส ราวกับเป็นลางบอกเหตุที่ดี

มาถึงจังหวะนี้ ลู่สือเซี่ยนก็สะสมบัฟเสริมพลังจนเต็มตัว แล้วพุ่งทะยานเข้าสู่สนามรบ

เวลาเก้านาฬิกาตรง ศัตรูตัวแรกที่เขาเผชิญหน้าคือวิชาภาษาจีน

รอบแรก: ลู่สือเซี่ยนเปิดฉากด้วยสกิลยั่วยุใส่มัน

ลู่สือเซี่ยนยั่วยุสำเร็จ ข้อมูลของแม่ทัพฝ่ายศัตรูถูกเปิดเผย

"ข้อสอบชุดนี้ ตอนที่หนึ่ง สอง และสามเป็นข้อสอบแบบปรนัย ตอนที่สี่ ห้า หก และเจ็ดเป็นข้อสอบแบบอัตนัย"

รอบสอง: ภาษาจีนโกรธเกรี้ยว ส่งลูกกระจ๊อกอย่างความรู้พื้นฐานออกไปหยั่งเชิงลู่สือเซี่ยน

"กลุ่มคำในข้อใดต่อไปนี้ คำที่แต้มจุดระบุเสียงพินอินถูกต้องทั้งหมด ( )"

A. โดดเด่น (จัว) คุณภาพ (จื้อ) คำความหมายเชิงบวก (เปา) กลัวสำลักจนไม่ยอมกินข้าว (เย)

B. เปรียบเทียบ (เจี้ยว) ข่มขู่คุกคาม (เฮ่อ) เครื่องหมายเน้นคำ (จั๋ว) เปล่งประกายระยิบระยับ (อี้)

C. จัดการ (ชู่) ยึดมั่นเคร่งครัด (เค่อ) ป้อมสังเกตการณ์ (เหลียว) ดื้อรั้นถือดีในตัวเอง (ปี้)

D. จัดหาอุปทาน (กง) มีส่วนร่วม (อวี๋) ในกระดูกดำ (กู่) แกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอด (หลง)

ลู่สือเซี่ยนกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็พบจุดผิดในข้อ A, C และ D ใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาทีก็หาความจริงเพียงหนึ่งเดียวออกมาได้

โจทย์ปรนัยอีกสองสามข้อถัดไปยังคงไม่อาจหยุดยั้งการไล่สังหารของลู่สือเซี่ยนได้

เขาใช้เวลาห้านาทีอ่านบทความภาษาจีนโบราณในโจทย์ปรนัยเชิงบทความข้อสุดท้ายจนจบอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

บทความมาจากคนคุ้นเคยในตำราเรียนของพวกเขา ผู้ที่เคยมอบบทความ "ส่งตงหยางหม่าเซิงซวี่" ให้แก่นักเรียนทุกคน

ภาษาจีนโบราณนี้คัดมาจาก "หลงยวนอี้สูจี้" ของซ่งเหลียน นักวรรณกรรมชื่อดังในช่วงปลายราชวงศ์หยวนถึงต้นราชวงศ์หมิง

เมื่ออ่านจนจบและมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่งแล้ว เขาก็จัดการโจทย์ปรนัยภาษาจีนโบราณได้อย่างง่ายดาย

ถึงตรงนี้ เบี้ยหน้าม้าและพวกแนวหน้าสละชีพของวิชาภาษาจีนก็ถูกลู่สือเซี่ยนกวาดล้างจนหมดสิ้น

ต่อจากนี้แหละที่ต้องประดาบประลองฝีมือกันอย่างแท้จริง

ให้แปลประโยคจาก "หลงยวนอี้สูจี้" อย่างนั้นหรือ

นี่มันแจกแต้มชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง

ถัดมา วิเคราะห์บทกวี "หลินเจียงเซียน" ที่ประพันธ์โดยโหวเหมิงในสมัยราชวงศ์ซ่งงั้นหรือ

ลู่สือเซี่ยนสวมวิญญาณนักแสดงทันที เขาสมมุติตัวเองเป็นโหวเหมิง แล้วใช้สุดยอดเคล็ดวิชาอินเนอร์เข้าสยบมัน

ข้อต่อไป เติมคำในช่องว่างจากบทกวีและร้อยกรอง

"เกรงเพียงมวลพฤกษาจะร่วงโรยรา ( )"

"ท่านมิเห็นหรือ คันฉ่องบานใหญ่ในห้องโถงสะท้อนผมขาวอันน่าเวทนา ( )"

......

ยังนับว่าใช้ได้ ผลลัพธ์จากการที่ลู่สือเซี่ยนเคยก้มหน้าก้มตาท่องจำบทร้อยกรองและประโยคเด็ดชื่อดังเริ่มออกดอกออกผลแล้ว

คำตอบที่คุ้นเคยผุดขึ้นมาในใจอย่างเป็นธรรมชาติ ลู่สือเซี่ยนฟันดาบปลิดชีพไปทีละข้อ

จากนั้นข้อสอบพาร์ตการอ่านจับใจความก็ส่งบทความ "หมอก" ของปรมาจารย์แห่งสำนักศาสตร์จีนโบราณจี้ออกมา หวังจะทำให้สายตาพร่ามัวเพื่อเอาตัวรอดไปให้ได้

แต่ลู่สือเซี่ยนกลับไม่สะทกสะท้าน ดวงตาอันเฉียบคมมองทะลุกลลวง ดาบเล่มใหญ่ฟาดฟันเข้าใส่หัวของพาร์ตการอ่านจับใจความทันที

มันจึงตกอยู่ในสภาพเลือดไหลไม่หยุด บาดเจ็บสาหัส จนต้องอัญเชิญบทความ "ยา" ของคนบ้าหลู่ซวิ่นออกมารักษาตัวก่อน

ทว่ามีหรือที่ลู่สือเซี่ยนจะไม่ถือโอกาสนี้ไล่ต้อนเผด็จศึก ซ้ำเติมคนล้ม

ในที่สุด ลู่สือเซี่ยนก็มาถึงด่านสุดท้าย

เรียงความตามหัวข้อที่กำหนด "ในทุกกิริยาท่าทาง"

ลู่สือเซี่ยนให้เกียรติขุนพลคนสุดท้ายของฝ่ายศัตรูอย่างเต็มที่ เขาหยุดคิดไตร่ตรองอยู่ห้านาที

หัวข้อนี้เหมือนจะเขียนง่ายแต่ก็เขียนยาก เรื่องราวในทุกกิริยาท่าทางนั้นเขียนง่าย แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกลับอธิบายให้ลึกซึ้งได้ยาก

การสะท้อนภาพใหญ่จากจุดเล็ก ๆ คือกุญแจสำคัญในการตีโจทย์ข้อนี้ให้แตก

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงนำอาวุธที่ไร้เทียมทานที่สุดในโลกมนุษย์อย่างความจริง ความดี และความงาม มามอบให้แก่ประเด็นย่อยทั้งสามข้อตามลำดับ

ตอนจบยังยกระดับแนวคิดขึ้นไปอีกขั้นจนเนื้อหาพุ่งทะยานเสียดฟ้า

ถึงตรงนี้ วิชาแรกอย่างภาษาจีนก็ถูกเขาพิชิตลงได้

หลังจากตรวจทานดูคร่าว ๆ ลู่สือเซี่ยนก็ส่งกระดาษคำตอบแล้วเดินออกจากห้องสอบตรงเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาเป๊ะ

ผลปรากฏว่าพอเขาก้าวพ้นประตูโรงเรียน ยังไม่ทันได้ไปรวมตัวกับพ่อและแม่ ก็ถูกนักข่าวที่ดักซุ่มอยู่นานปรี่เข้ามาจับตัวไว้ทันที

"น้องคนนี้ครับ พี่เห็นว่าน้องน่าจะเป็นคนแรกที่เดินออกมาจากสนามสอบโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งเลย ในฐานะที่เป็นคนแรกที่วิ่งพรวดออกมาจากห้องสอบ ตอนนี้ในใจรู้สึกอย่างไรบ้างครับ"

ลู่สือเซี่ยนไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีวันที่ถูกสัมภาษณ์ในศึกเกาเข่าด้วย จึงเผลอตอบมุกตลกออกไปโดยไม่ตั้งใจ

"ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยครับ เกาเข่าสำหรับผมก็เป็นแค่การสอบครั้งหนึ่งเท่านั้นแหละ ใครควรทำอะไรก็ไปทำเถอะครับ"

คำตอบนี้ทำเอานักข่าวยืนเอ๋อไปเลย ได้แต่มองส่งเขาเดินจากไปด้วยแววตาเหม่อลอย

ไม่นานเขาก็หาพ่อกับแม่เจอ ทั้งสองคนไม่ได้ถามเรื่องคะแนนเลยแม้แต่น้อย เพิ่งอยู่ ม.ปลายปี 1 ก็มาลงสอบเกาเข่าแล้ว ไม่ว่าลู่สือเซี่ยนจะสอบได้คะแนนเท่าไร พวกเขาก็ไม่รู้สึกกดดันอะไรทั้งนั้น

สิ่งที่พวกเขาคิดมีเพียงแค่การทำหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนเสบียงกรังในช่วงสองวันนี้ให้ดีที่สุดเท่านั้น

พักผ่อนเอาแรงในหอพักอยู่ครู่หนึ่ง

บ่ายสามโมงตรง ลู่สือเซี่ยนก็เปิดฉากการต่อสู้ในสมรภูมิที่สอง

พูดตามตรง ความกดดันจากวิชาคณิตศาสตร์ในรอบที่สองนี้เบากว่าภาษาจีนมากโข

ข้อแจกแต้มนี่ไม่ต้องพูดถึง แค่มีมือก็ทำได้แล้ว

ส่วนโจทย์ความยากระดับปานกลางที่ใส่เข้ามาในข้อสอบ ก็เหมือนกับเด็กทารกที่เพิ่งหัดส่งเสียงอ้อแอ้

ลู่สือเซี่ยนปล่อยหมัดเด็ด ซัดออกไปเต็มแรงหนึ่งหมัด ป่านนี้คงจะเจ็บน่าดูเลยสินะ

สุดท้ายก็มาถึงส่วนของโจทย์ข้อเขียนขนาดใหญ่ ซึ่งกระจายหัวข้อมาอย่างสมดุลทีเดียว ตั้งแต่อนุพันธ์ เรขาคณิตวิเคราะห์ ไปจนถึงเรขาคณิตสามมิติ

แม้ว่ารูปแบบของโจทย์ข้อเขียนใหญ่จะมีความคล้ายคลึงกับการแข่งขันรอบลีกของคณิตศาสตร์โอลิมปิกอยู่บ้าง แต่ระดับความยากนั้นเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด

ถ้าตอนแข่งรอบลีกเจอโจทย์ระดับนี้เข้าล่ะก็ ต่อให้หลับฝันเขาก็คงหัวเราะจนตื่นแน่นอน