ตอนที่ 100 ปกติสภาพจิตใจเจ้านายก็เป็นแบบนี้แหละ

พอได้ยินสิ่งที่เรียกว่า "ทิศทางใหญ่" ของหยางรั่วเฉียนจบลง คนทั้งบริษัทต่างพากันอึ้งกิมกี่

แม้แต่จูฉี่เฟิง ลุงรปภ. ที่ไม่ค่อยรู้เรื่องวงการสตรีมเมอร์เท่าไร ยังถึงกับยืนอึ้งไปครึ่งวินาทีหลังได้ยินคำพูดสุดพิลึกพิลั่นนี้ของหยางรั่วเฉียน

อะไรคืออาชีพที่ทั้งชวนให้คนชอบและชวนให้คนเกลียดกันล่ะ

นี่มันไม่ใช่ทิศทางใหญ่อะไรแล้วมั้ง นี่มันปัญหาเชาว์ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?!

เหวินเหลียนจีที่ตอนแรกยังตื่นเต้นสุดขีด พอลองขบคิดคำพูดของหยางรั่วเฉียนดูอย่างละเอียด ก็พบว่าตัวเองฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด

"พี่เวิง พี่ฟังเข้าใจไหมคะ" ผู้จัดการสาวหมดปัญญา จำต้องหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเวิงจื่อฉิน "รู้สึกว่าท่านประธานพูดลึกซึ้งจังเลยค่ะ"

เวิงจื่อฉินส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย "ไม่เข้าใจเลย เส้าอีฉีล่ะ นายเข้าใจไหม นายอ้างตัวว่าเป็นคนที่เข้าใจความคิดในใจของท่านประธานที่สุดในบริษัทไม่ใช่เหรอ"

ทว่า เส้าอีฉีกลับไม่เหมือนคนอื่นที่ทำหน้าตาเหม่อลอย เขากลับดูมั่นใจและเชี่ยวชาญคล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง

"เรื่องนี้ไม่เห็นจะยากตรงไหน ก็แค่ทำแบบฝึกหัดอ่านจับใจความก็สิ้นเรื่อง"

เหวินเหลียนจีชะโงกหน้าเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "อ่านจับใจความเหรอคะ"

"ใช่แล้ว เรามาวิเคราะห์คำพูดของเจ้านายทีละคำทีละประโยค โดยเริ่มจาก 'ความล้มเหลวไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว' ประโยคนี้กัน" เส้าอีฉีเอ่ยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ความหมายแฝงของประโยคนี้เรียบง่ายมาก นั่นคือให้เราเรียนรู้จากประสบการณ์ความสำเร็จในอดีต อย่าปล่อยให้ภาพลักษณ์ภายนอกของสตรีมเมอร์คนใดคนหนึ่งมาหลอกตาเอาได้"

เวิงจื่อฉินตาสว่างขึ้นมาทันที จึงร่วมวิเคราะห์เป็นตุเป็นตะตามไปด้วย "งั้นคำว่า 'การกลัวความล้มเหลวต่างหากที่น่ากลัว' ก็น่าจะหมายถึงสนับสนุนให้เรากล้าเซ็นสัญญากับคนที่ไม่น่าจะดังมาเป็นสตรีมเมอร์งั้นเหรอคะ"

"ไม่ใช่ค่ะ" เหวินเหลียนจีขมวดคิ้ว แย้งขึ้นมาว่า "คำพูดของท่านประธานจะตื้นเขินขนาดนั้นได้ยังไงกัน ตามที่ฉันมองนะคะ ความหมายของคำว่า 'ล้มเหลว' มันไม่ได้หมายถึงความล้มเหลวตามความหมายเดิมๆ หรอก แต่มันหมายถึงความล้มเหลวในจิตวิญญาณของบริษัทคุยเผิงของเราต่างหาก ถ้าเราเลือกเดินตามรอยทางที่ซ้ำซากจำเจ ต่อให้สุดท้ายจะดังขึ้นมาได้ มันก็คือความล้มเหลวอยู่ดีค่ะ"

บรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนทยอยเข้าร่วมวงสนทนามากขึ้นทุกที...

"ถ้างั้น ความหมายที่แท้จริงของท่านประธานหยาง ก็คืออยากให้พวกเราไม่ยึดติดกับรูปแบบหรือกรอบใดกรอบหนึ่ง และจินตนาการให้กว้างไกลที่สุดสินะครับ"

"น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ" เส้าอีฉีพยักหน้า ก่อนจะสรุปฟันธง "เยี่ยมมาก งั้นต่อไป เรามาวิเคราะห์กันต่อว่า อาชีพอะไรที่ทั้งทำให้คนชอบและทำให้คนเกลียดไปพร้อมๆ กัน คำถามนี้อาจฟังดูแปลก แต่ก็น่าจะมีคำตอบอยู่นะ"

ซ่งลี่ซินที่มีความคิดค่อนข้างอนุรักษนิยมเสนอความเห็นของตัวเองขึ้นมาก่อน "ขอทานไหมครับ บางทีผมเห็นขอทานก็รู้สึกว่าน่าสงสาร แต่ความเฉื่อยชาที่อยากได้อะไรมาฟรีๆ โดยไม่ลงแรงของบางคน พอผมเห็นแล้วก็อดเกลียดไม่ได้เหมือนกัน"

"ไม่ใช่หรอก ความสงสารไม่ได้แปลว่าชอบ ฉันคิดว่าน่าจะเป็นพวกนายหน้ามากกว่า... บางทีเวลาเรามืดแปดด้าน นายหน้าก็มีประโยชน์มากจริงๆ แต่บางครั้ง เราก็เกลียดไอ้พวกคนกลางพวกนี้จนเขี้ยวสั่นเหมือนกัน"

"มีความต้องการก็ไม่ได้แปลว่าชอบเหมือนกันนี่ครับ ผมว่าน่าจะเป็นคนที่ทำงานในฌาปนสถานพวกนั้นมากกว่า... มีทั้งความรู้สึกขอบคุณและความกลัวปนกันอยู่"

"แต่ความกลัวกับความเกลียดมันไม่เหมือนกันสักหน่อยนี่!"

พื้นที่ทำงานเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่ ทุกคนต่างถกเถียงกันคนละประโยคสองประโยค เถียงกันอยู่นานก็ยังไม่ได้ข้อสรุป

เส้าอีฉีเองก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดเช่นกัน

สรุปแล้วมันคืออาชีพอะไรกันแน่ ที่ทำให้คนทั้งชอบทั้งเกลียด...

เดี๋ยวนะ...

เส้าอีฉีพลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็เงยหน้าขึ้นตะโกนหยุดการถกเถียงอันไร้จุดสิ้นสุดของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ "ผมรู้แล้ว! พวกคุณเข้าใจความหมายของท่านประธานหยางผิดกันหมดเลย!"

"คุณตื่นรู้ขึ้นมาอีกแล้วเหรอคะ" เหวินเหลียนจีหันขวับมามอง

"มุมมอง เราต้องเข้าใจคำพูดของท่านประธานหยางจากมุมมองที่ต่างออกไปต่างหาก!" เส้าอีฉีดีดนิ้วเป๊าะอย่างมาดมั่น "ความหมายของท่านประธานหยางคือบอกให้เราอย่าวิเคราะห์ปัญหาจากมุมมองแค่มุมเดียว!"

"หมายความว่ายังไงคะ" หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

"อาชีพอะไร ที่เวลาเราเป็นฝ่ายเผชิญหน้าจะเกลียดมันมาก แต่พอมีโอกาสให้เราได้ไปทำเอง กลับแทบอยากจะพุ่งตัวเข้าไปทำล่ะ" เส้าอีฉีบอกใบ้

เวลาต้องเผชิญหน้าจะเกลียดมาก แต่กลับแทบอยากจะพุ่งตัวเข้าไปทำเอง...

"ครูเหรอ"

"ไม่ใช่ คนที่อยากเป็นครูยังถือว่าเป็นส่วนน้อยอยู่ดี"

"ฉันรู้แล้ว เจ้านายยังไงล่ะ ผู้นำองค์กรน่ะ!" เหวินเหลียนจีร้องขึ้นมา "ความหมายของเจ้านายคือ คอนเทนต์ของสตรีมเมอร์คนต่อไปของเรา ต้องเอนเอียงไปทางพวกนายทุน!"

"แต่ท่านประธานหยางก็ไม่ได้น่ารังเกียจอะไรนี่คะ..."

พอพูดถึงเรื่องนี้ ลู่ซูหยวนที่เคยโดนกลั่นแกล้งตอนอยู่โชว์รูมรถยนต์ 4S ก็อดสอดปากขึ้นมาไม่ได้ทันที "ท่านประธานหยางเป็นข้อยกเว้นค่ะ พวกคุณไม่เคยทำงานที่บริษัทอื่นกันล่ะสิ จริงๆ แล้วเจ้านายส่วนใหญ่โคตรจะน่ารังเกียจเลย"

"งั้นสตรีมเมอร์คนต่อไปของเรา ให้หาสตรีมเมอร์มาสวมบทบาทเป็นเจ้านายบริษัทเหรอ ทิศทางของเนื้อหาไลฟ์สดล่ะจะไปทางไหน"

เส้าอีฉีทายาทเศรษฐีรุ่นสองตาเป็นประกาย "บันทึกชีวิตประจำวันของเจ้านายดีไหม มีสตรีมเมอร์คนหนึ่งดังเป็นพลุแตกเพราะทำแบบนี้มาแล้วนะ!"

ทันใดนั้นก็มีคนคัดค้าน "ไม่ใช่สิ ก่อนหน้านี้นายไม่ได้บอกเหรอว่า ท่านประธานหยางสั่งห้ามไม่ให้เราทำตามกระแสน่ะ"

"งั้นก็ไลฟ์อย่างอื่นสิ อย่างเช่นละครสั้นแนวเจ้านายใจดำโดนพนักงานหัวหมอรุมยำเละเป็นไง"

ให้มนุษย์เงินเดือนที่ปกติโดนกดขี่ข่มเหงได้สะใจเล่นๆ น่ะเหรอ

แต่ไม่นานความคิดนี้ก็ถูกทุกคนปัดตกไปอีก

"เฟกเกินไป น่ากระอักกระอ่วนชะมัด..."

"แค่ฟังฉันก็รู้สึกว่าไม่น่าดูแล้ว"

"แล้วจะเอายังไงกันดีล่ะ"

"ไม่ต้องรีบร้อน ประโยคสุดท้ายเจ้านายไม่ได้บอกไว้เหรอว่า ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ให้ไปถามท่านผู้... ผู้นำฉางน่ะ" เส้าอีฉียืนขึ้นแล้วเดินไปตรงหน้าฉางจื่อฉิงที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ

"เอ่อ ประธานฉางครับ ช่วยให้คำแนะนำหน่อยสิครับ"

ฉางจื่อฉิงที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างมีหรือจะให้คำแนะนำอะไรได้ เธอกอดอกแล้วเอ่ยอย่างเนือยๆ "ฉันแนะนำให้พวกคุณไปถามเจ้านายโดยตรงเลยดีกว่าค่ะ"

กล้าเตะลูกบอลมาให้ฉันงั้นเหรอ

งั้นฉันก็เตะกลับไปให้พวกเธอซะเลย

เหล่าพนักงานที่ได้รับ "คำแนะนำ" พากันเงียบกริบไปทั้งกลุ่มอีกรอบ

คำแนะนำของท่านประธานหยางคือ มีปัญหาอะไรให้ไปหาประธานฉางช่วยแก้

คำแนะนำของประธานฉางคือ มีปัญหาอะไรให้ไปหาท่านประธานหยางช่วยแก้

พวกคุณสองคนกำลังเล่นตุ๊กตาแม่ลูกดกกันอยู่หรือไง

สภาพจิตใจของผู้นำทั้งสองคนในเวลาปกติเป็นแบบนี้กันเรอะ

ยังดีที่เส้าอีฉียังมีความเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัยกับผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองคนนี้อยู่ ในเมื่อถามต่อหน้าไม่ได้ ส่งข้อความวีแชตไปถามส่วนตัวก็คงไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม

"หยางรั่วเฉียน พวกเราวิเคราะห์ความหมายของประโยคนั้นของนายออกแล้วนะ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้กำหนดทิศทางเลย นายคิดว่าเนื้อหาการไลฟ์สดของเราควรขยายไปในทิศทางไหนดี"

หยางรั่วเฉียนที่กำลังดูหนังอยู่ในห้องทำงาน จู่ๆ ได้ยินเสียงข้อความเข้า จึงทำได้เพียงกดหยุดชั่วคราว แล้วก้มหน้าเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู

เมื่อเห็นข้อความที่เส้าอีฉีส่งมา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของหยางรั่วเฉียนอย่างห้ามไม่อยู่

ยอดเยี่ยมมาก ขนาดฉันเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองพล่ามอะไรออกไป พวกนายกลับถอดรหัสความเข้าใจออกมาได้เป็นตุเป็นตะเชียวนะ

มีบรรยากาศการทำงานที่มั่วซั่วสับสนขนาดนี้ การจะปั้นสตรีมเมอร์เกรดสิบแปดให้ไม่ดังมันจะไปยากอะไร

หยางรั่วเฉียนไม่รู้แม้แต่น้อยเลยว่า เส้าอีฉีกับพนักงานพวกนั้นหารือกันจนได้เรื่องอะไรออกมา

แต่ถึงไม่รู้เนื้อหา ก็ออกคำสั่งได้เหมือนกัน

หยางรั่วเฉียนพิมพ์ส่งๆ แต่งคำสั่งที่คลุมเครือไม่ชวนให้เข้าใจส่งกลับไปให้เส้าอีฉีคำหนึ่ง "ความเรียล"