ตอนที่ 99 มอบหมายงานสไตล์ปริศนาธรรม

แพ็กเกจจ่ายครั้งเดียวเกือบหนึ่งแสนสามหมื่นหยวน...

ฉางจื่อฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจอะไรนัก ปกติแพ็กเกจระดับเรือธงพวกนี้มีไว้ตั้งโชว์เพื่อยกระดับความหรูหราของแบรนด์อยู่แล้ว

ในเมื่อมีแพ็กเกจรวมมิตรทุกบริการแบบเหมาจ่ายระยะยาวที่ราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้ ก็น่าจะมีแพ็กเกจอื่นที่ถูกกว่า เข้าใช้บริการได้บางส่วน ระยะเวลาสั้นกว่า หรือไม่ก็คิดเงินเป็นรายครั้งไปเลย

เธอจึงพิมพ์ถามไปว่า "แล้วมีอะไรอีกไหมคะ มีแผนแพ็กเกจอื่นอีกหรือเปล่า"

หยางรั่วเฉียนตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "สระว่ายน้ำของเราขึ้นชื่อเรื่องความไฮเอนด์อยู่แล้ว ไม่มีแบบอื่น มีแค่แพ็กเกจนี้แพ็กเกจเดียว ถ้ามีแพ็กเกจที่ถูกกว่าโผล่มาแม้แต่อันเดียว ก็ถือว่าเป็นการดูถูกคำว่าไฮเอนด์ เป็นการเหยียบย่ำความหรูหราแล้ว!"

คนนอกอยากมาว่ายน้ำงั้นเหรอ ได้สิ จ่ายค่าสมาชิกหนึ่งแสนสองหมื่นหกพันหยวนมาก่อน

หยางรั่วเฉียนไม่เชื่อหรอกว่าจะมีคนโง่หน้าไหนยอมควักเงินก้อนหนึ่งแสนสองหมื่นหกพันหยวนออกมาจ่ายเพียงเพื่อจะว่ายน้ำ

คนที่ไม่มีปัญญาจ่ายก็คงไม่มาสระว่ายน้ำของบริษัท ส่วนคนที่จ่ายไหว ที่บ้านก็มีสระว่ายน้ำส่วนตัวกันอยู่แล้ว หรืออย่างน้อยก็มีฟิตเนสประจำอยู่แล้ว

สรุปก็คือ นี่เป็นการตั้งราคาที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างยิ่ง จะสูงก็ไม่สุด จะต่ำก็ไม่ใช่ จับกลุ่มลูกค้ากลุ่มไหนไม่ได้เลยสักกลุ่ม

แถมไม่แน่ว่าการตั้งราคาสุดโต่งขนาดนี้อาจจะทำให้ชาวเน็ตรุมประณาม ช่วยทำลายภาพลักษณ์ของบริษัทไปในตัวด้วย

ช่างเป็นแผนการชั้นยอดที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริง ๆ!

ฉางจื่อฉิงมองข้อความที่หยางรั่วเฉียนส่งมา สมองพลันตัดการเชื่อมต่อไปอีกรอบ

ไม่มีแพ็กเกจอื่น...

หมายความว่า ทั้งสระว่ายน้ำมีแค่แพ็กเกจมัดมือชกขั้นสุดยอดราคาหนึ่งแสนสองหมื่นหกพันหยวนอันนี้อันเดียวเนี่ยนะ?!

ต้องรวยล้นฟ้าแล้วสมองมีปัญหาขนาดไหน ถึงจะยอมควักเงินหนึ่งแสนสองหมื่นหกพันหยวนในคราวเดียวเพื่อไปว่ายน้ำกัน

ดูผิวเผินเหมือนว่าแค่ออกกำลังกายเกินสัปดาห์ละสองครั้ง ภายในสามปีก็คืนทุนแล้ว แต่ปัญหาก็คือคนรุ่นใหม่สมัยนี้ส่วนใหญ่แค่อยากออกกำลังกายตามกระแส ไม่ก็ถ่ายรูปอวดลงโซเชียล คนที่อดทนเล่นต่อเนื่องได้จริง ๆ มีน้อยจนนับหัวได้

พอผ่านไปสักเดือนสองเดือนก็เลิกเล่น แล้วเงินที่เหลือไม่เสียทิ้งไปเปล่า ๆ หรือไง

บัตรสมาชิกนี้เป็นบัตรรายสามปี ไม่ใช่บัตรนับจำนวนครั้งนะ!

ติ๊ง!

ลิฟต์ไม่เปิดโอกาสให้ฉางจื่อฉิงได้เกลี้ยกล่อมหยางรั่วเฉียน มันเคลื่อนมาถึงชั้นยี่สิบสี่เรียบร้อยแล้ว

ทันทีที่หยางรั่วเฉียนก้าวออกจากลิฟต์แล้วเห็นพนักงานกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เขาก็ตะโกนเสียงดังทันที "ทุกคนหันมาทางนี้หน่อย ผมมีเรื่องสำคัญจะประกาศ!"

เมื่อเห็นทุกคนวางมือจากงานตรงหน้าอย่างกระฉับกระเฉง หยางรั่วเฉียนก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ช่วงนี้ผมสังเกตเห็นว่า ทุกคนทำงานหนักเกินไป แถมอาหารการกินก็ดีเกินไป จนสุขภาพร่างกายเริ่มเข้าสู่ภาวะกึ่งแข็งแรงกันแล้ว แบบนี้ไม่ดีต่อร่างกายพวกคุณเลยสักนิด"

"ลองคิดดูสิ อุตส่าห์ตรากตรำหาเงินมาทั้งชีวิต พอแก่ตัวไปกลับต้องเอาเงินทั้งหมดไปประเคนให้โรงพยาบาล มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าขนาดไหน"

"ร่างกายคือต้นทุนของการทำงาน ถ้าไม่ดูแลร่างกายให้ดี จะทำงานให้ดีได้ยังไง"

หลังจากร่ายยาวแจกจ่ายซุปไก่บำรุงจิตวิญญาณที่แม้แต่ผียังไม่เชื่อไปชุดใหญ่ ในที่สุดหยางรั่วเฉียนก็เข้าสู่ประเด็นหลัก

"เพราะฉะนั้น เพื่อสุขภาพของพวกคุณ และเพื่อประสิทธิภาพในการทำงานของทุกคน บริษัทได้ซื้อสระว่ายน้ำควบคุมอุณหภูมิบนดาดฟ้าตึกนี้เอาไว้แล้ว ผมขอให้ทุกคนจัดสรรเวลาทำงานสัปดาห์ละหนึ่งชั่วโมง ลุกออกจากโต๊ะไปเดินเล่นยืดเส้นยืดสาย โดยสระว่ายน้ำและฟิตเนสจะเปิดให้พนักงานทุกคนใช้งานได้ฟรี!"

ส่วนฟิตเนสขนาดเล็กเดิมที่อยู่บนชั้นยี่สิบสี่ ก็จะรื้อออกเพื่อขยายพื้นที่สำนักงาน

เมื่อได้ฟังคำปราศรัยอันฮึกเหิมเปี่ยมพลังของท่านประธานหยาง ปฏิกิริยาแรกของพนักงานทุกคนกลับไม่ใช่เรื่องที่บริษัททุ่มเงินมหาศาลซื้อสระว่ายน้ำควบคุมอุณหภูมิ

นี่... สัปดาห์หนึ่งลดเวลาทำงานไปอีกหนึ่งชั่วโมงแล้วเหรอ

จากนั้นพวกเขาถึงค่อยได้สติว่า ท่านประธานหยางซื้อสระว่ายน้ำควบคุมอุณหภูมิบนดาดฟ้าตึกสำนักงานมาจริง ๆ!

ตะ... ต้องจ่ายไปเท่าไหร่กันเนี่ย

ท่านประธานหยางมีเงินขนาดนี้ ไม่เอาไปเปลี่ยนรถใหม่ ไม่เอาไปซื้อคฤหาสน์หรู แต่กลับเอาไปซื้อสระว่ายน้ำให้พนักงานใช้ฟรีเนี่ยนะ?!

เจ้านายบริษัทอื่นแทบจะรีดไถเงินทุกสตางค์จากมือพนักงาน แทบจะเอาซุปไก่กรอกหูเพื่อให้พนักงานก้มหน้าก้มตาทำงานถวายหัว เพียงเพื่อจะให้เงินในบัญชีตัวเองเพิ่มขึ้น

แต่ท่านประธานหยางกลับมีทั้งกิจกรรมสานสัมพันธ์ ทั้งบัตรกำนัลช็อปปิ้ง ทั้งห้องนวด... ตอนนี้ถึงขั้นซื้อสระว่ายน้ำมาให้พนักงานใช้พักผ่อนหลังเกษียณไปเลย...

การกระทำสารพัดอย่างทำให้เหล่าพนักงานพลันเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่า พวกเขาไม่ได้กำลังทำงานให้เจ้านาย แต่กำลังทำงานเพื่อตัวเองอยู่จริง ๆ

บริษัทอื่นที่บอกให้คิดว่าบริษัทคือบ้านน่ะพูดเอาขำไปงั้น

มีแต่กลุ่มบริษัทคุยเผิงนี่แหละที่มองพนักงานเป็นคนกันเองจริง ๆ

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ ท่านประธานหยางชอบทำตัวเป็นคุณพ่อแก่ ๆ เดี๋ยวก็ห่วงสุขภาพพนักงานตรงนี้ เดี๋ยวก็เร่งให้พนักงานใส่ใจกับการพักผ่อนมากกว่าการทำงานตรงนั้น... แค่ขยันขึ้นมานิดเดียวก็ขู่จะหักค่าขนม... เงินเดือนแล้ว

เสือเฒ่าในที่ทำงานอย่างซ่งลี่ซินมองดูภาพนี้แล้ว ถึงกับตื้นตันจนน้ำตาแทบจะไหล

นี่สิถึงจะเป็นทีมของคนรุ่นใหม่

นี่สิถึงจะเป็นองค์กรที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเทียบกับสถานีโทรทัศน์ที่หงอยเหงาไร้ชีวิตชีวาเหมือนบ่อน้ำนิ่ง บรรยากาศภายในของบริษัทคุยเผิงดีกว่าอย่างเห็นได้ชัดเลยจริง ๆ

ไม่ว่าจะเป็นระดับผู้บริหารหรือพนักงานทั่วไปก็ตาม

เมื่อเห็นว่าไม่มีลูกน้องคนไหนมีความเห็นคัดค้านเรื่องนี้ หยางรั่วเฉียนก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ตอนนี้สวัสดิการของบริษัทมีเยอะเกินไป การแยกบัตรอาหาร บัตรห้องนวด บัตรฟิตเนสออกจากกันมันไม่ค่อยสะดวก พรุ่งนี้จะมีบัตรอเนกประสงค์ใบใหม่แจกให้ทุกคน ขอให้เก็บรักษาไว้ให้ดีด้วย ยังมีคำถามอะไรอีกไหมครับ"

เหวินเหลียนจีเด้งตัวลุกขึ้นยืนพรวด ยกมือขึ้นพลางตะโกนรั้งหยางรั่วเฉียนไว้ "ท่านประธานหยางคะ ฉันมีคำถามค่ะ!"

หยางรั่วเฉียนที่เดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานแล้วแอบถอนหายใจในใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยถาม "มีปัญหาอะไรเหรอครับ"

"ท่านประธานหยางคะ ฉันคิดว่าผลงานของสตรีมเมอร์ทั้งสี่คนของเราตอนนี้ค่อนข้างนิ่งแล้ว น่าจะรับสมัครสตรีมเมอร์คนใหม่เข้ามาได้แล้วค่ะ คุณมีคำชี้แนะอะไรไหมคะ" ผู้จัดการสาวคนนี้เห็นเจ้านายตัวเองโชว์ฝีมือขั้นเทพตลอดเดือนที่ผ่านมา หัวใจก็คันยุบยิบจนทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ปกติท่านประธานหยางจะเป็นคนคัดเลือกสตรีมเมอร์เองทุกครั้ง เดือนนี้ยังไงก็น่าจะปล่อยให้ลูกน้องลองทำดูบ้างสักครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ

ประจวบเหมาะกับที่หยางรั่วเฉียนเองก็มีแผนจะออกคำสั่งคลุมเครือ เพื่อให้พนักงานไปตีความกันเอาเองจนเกิดความเห็นไม่ตรงกันอยู่พอดี

ก่อนจะลงมือ หยางรั่วเฉียนยังคงทำประกันความเสี่ยงไว้เป็นครั้งสุดท้าย "ครั้งนี้คุณอยากจะคัดเลือกสตรีมเมอร์เข้ามาเองเหรอ มีความมั่นใจไหมครับ"

"ท่านประธานหยางคะ บอกตามตรงเลยว่าไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ค่ะ..." เหวินเหลียนจีไม่กลัวเลยสักนิดที่จะพูดความจริงต่อหน้าเจ้านาย เธอส่งยิ้มประจบ "แหะ ๆ คุณช่วยชี้แนะทิศทางกว้าง ๆ ให้หน่อยสิคะ"

เยี่ยม เข้าทางฉันเลย!

หยางรั่วเฉียนกลัวเหลือเกินว่าลูกน้องจะร่วมมือกันเหนียวแน่นเกินไป และกลัวว่าพวกเขาจะหวาดระแวงความล้มเหลวมากจนเกินไปจนหันไปเลือกทางที่ปลอดภัยแทน เขาจึงเน้นย้ำกำชับเป็นพิเศษ "หลังจากกำหนดทิศทางกว้าง ๆ ได้แล้ว ต้องปรึกษาหารือกับฝ่ายปฏิบัติการ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ หรือแม้แต่สตรีมเมอร์คนอื่น ๆ ให้มาก ๆ นะครับ รวบรวมความคิดเห็นของทุกคนมาให้เต็มที่ก่อนค่อยตัดสินใจ อ้อ มั่นใจแล้วลุยไปได้เลย ความล้มเหลวมันไม่น่ากลัวหรอก การกลัวความล้มเหลวต่างหากที่น่ากลัว"

หลังจากรินซุปไก่ให้เสร็จสรรพ หยางรั่วเฉียนก็แอบแซะในใจประโยคหนึ่ง ความล้มเหลวมันไม่น่ากลัวจริง ๆ นั่นแหละ ความสำเร็จต่างหากที่น่าสะพรึงกลัว...

พอได้รับไฟเขียวจากเจ้านาย เหวินเหลียนจีก็ดีใจยกใหญ่ "ท่านประธานหยางคะ เชิญคุณว่ามาได้เลยค่ะ คุณช่วยชี้แนะที!"

หยางรั่วเฉียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "อาชีพแบบไหนที่ทั้งทำให้คนชอบ และทำให้คนเกลียดได้ในเวลาเดียวกัน เอาละ ถ้ามีปัญหาอะไรอย่างอื่นอีก พวกคุณก็ไปถามท่านประธานฉางต่อก็แล้วกันนะ"

พอพูดจบ หยางรั่วเฉียนก็แวบหายเข้าไปหลบในห้องทำงานทันที

ประโยคนี้หมายความว่าอะไร แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลย ส่วนลูกน้องจะตีความออกมาเป็นแบบไหน ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ในโซนสำนักงานจึงเหลือไว้เพียงพนักงานที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

รวมไปถึงฉางจื่อฉิง ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการที่ยืนนิ่งอึ้งตาค้างอยู่กับที่ "???"