ตอนที่ 98 แค่จัดชุดคอมโบฟิตเนสมาส่ง ๆ แล้วกัน

คำว่า "โดยหลักการแล้วไม่ขาย" แท้จริงก็คือขายนั่นแหละ...

หยางรั่วเฉียนมุมปากกระตุก อดไม่ได้ที่จะทึ่งในความลึกซึ้งกว้างไกลของภาษาจีน

ความหมายของผู้จัดการหลิวก็คือ ไม่ใช่ไม่ขาย แค่อยากขายให้ได้ราคาสูงขึ้นหน่อย

ความจริงความคิดของทางเซิ่งจิ่งหาวหยวนก็พอเข้าใจได้ สระว่ายน้ำที่เปิดในสถานที่แบบนี้ แทบไม่มีทางมีลูกค้าภายนอกเข้ามาใช้บริการ แหล่งลูกค้าจึงมีเพียงคนในอาคารสำนักงานเท่านั้น

หลายปีที่ผ่านมา สระว่ายน้ำสุดหรูแห่งนี้คงขาดทุนไปไม่น้อย หากขายทิ้งไปในราคาขาดทุนหรือราคาเดิมแบบนี้ ผลงานของผู้จัดการหลิวกับหัวหน้าของเขาจะต้องมีรอยด่างพร้อยที่น่าเกลียดติดอยู่อย่างแน่นอน

สู้เก็บไว้ตรงนั้นให้เป็นตัวนำโชคยังดีกว่า อย่างไรเสียผลประโยชน์จาก "จุดขายเรียกลูกค้า" แบบนี้มีมูลค่าเท่าไร ก็ยากที่จะประเมินเป็นตัวเลขได้

ตราบใดที่ไม่ขาย ก็ถือว่าไม่ขาดทุน

แต่ตอนนี้มีคนอยากมาซื้อ อย่างน้อยตัวเลขทางบัญชีก็ต้องไม่ปรากฏผลขาดทุน มิฉะนั้นพวกเขาก็ยอมปล่อยให้สระว่ายน้ำตั้งทิ้งไว้ให้ขาดทุน เสียค่าบำรุงรักษาราคาแพงลิบลิ่วทุกเดือน ดีกว่ายอมขายเพื่อตัดขาดทุนอย่างเด็ดขาด

ถึงได้บอกว่า บางครั้งผลประโยชน์ของบริษัท ผลประโยชน์ของผู้บริหาร และผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้น ก็ไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด

หยางรั่วเฉียนที่เป็นเจ้านายมาสิบปีคิดเพียงไม่กี่วินาที ก็เข้าใจตรรกะเบื้องหลังทั้งหมด

ขอแค่ฝ่ายตรงข้ามไม่เรียกร้องราคาจนขูดเลือดขูดเนื้อเกินไป หยางรั่วเฉียนที่มีระบบคอยออกเงินให้อยู่แล้ว ก็ไม่ได้รังเกียจพฤติกรรมอัปราคาของคนทำงานเพื่อรักษาผลงานของตัวเองนักหรอก

ส่วนค่าบำรุงรักษาราคาแพง สำหรับหยางรั่วเฉียนแล้วยิ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย—ยังไงระบบก็บอกแล้วว่า ค่าใช้จ่ายหลังจากนี้จะรับผิดชอบให้ทั้งหมด

"ได้ครับ" พอนึกทะลุปรุโปร่งแล้ว หยางรั่วเฉียนก็พยักหน้าอย่างใจกว้าง "เอาตามเดิมแล้วกัน พวกคุณร่างสัญญามา เสร็จแล้วค่อยเอาไปให้ทนายติงดู"

ผู้จัดการหลิวยิ้มแก้มแทบปริ "ได้ ได้ ได้ครับ! แต่การร่างสัญญาฉบับใหม่นี้ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก ท่านประธานหยางมีงานรัดตัว จะกลับบริษัทไปก่อนดีไหมครับ เดี๋ยวพวกเราจัดการเรียบร้อยแล้วจะนำขึ้นไปส่งให้ท่านเอง?"

จะโทษว่าผู้จัดการหลิวตื่นเต้นเกินเหตุก็ไม่ได้

ให้ตายสิ แบบนี้สระว่ายน้ำปรับอุณหภูมิในร่มที่เป็นเหมือนเผือกร้อน เอาไว้แค่กู้หน้า ก็ถูกโยนทิ้งออกไปได้ แถมยังไม่ขาดทุน แล้วยังได้กำไรติดมือมานิดหน่อยด้วยซ้ำ?

ที่สำคัญกว่านั้นคือได้กระแสเงินสดก้อนโตกลับคืนมา!

รวมกับทั้งชั้นที่เพิ่งขายออกไปเมื่อกี้ ค่าคอมมิชชันเดือนนี้คงรับจนมือชาไปหมดแล้ว

ตั้งแต่ท่านประธานหยางย้ายมาที่เซิ่งจิ่งหาวหยวน ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาก็ดีขึ้นวันแล้ววันเล่าจริง ๆ

ท่านประธานหยางคือผู้มีพระคุณในชีวิตของเขาแท้ ๆ

หยางรั่วเฉียนทำภารกิจขยายบริษัทเสร็จสิ้น ก็ไม่อยากอยู่นาน จึงลุกขึ้นกล่าวตามมารยาทประโยคหนึ่ง "งั้นก็ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ"

ผู้จัดการหลิวรีบลุกจากที่นั่ง วิ่งนำหน้าหยางรั่วเฉียนไปเปิดประตูห้องประชุมให้เขา

"ครับ ครับผม! ท่านประธานหยางเดินช้า ๆ นะครับ! เสี่ยวเยี่ย รีบไปส่งท่านประธานหยางเร็วเข้า"

......

หลังจากบอกลาผู้จัดการหลิวที่ออกมาส่งอย่างกระตือรือร้น ทั้งสามคนก็ก้าวเข้าไปในลิฟต์เพื่อกลับบริษัท

ฉางจื่อฉิงทนความอยากบ่นไม่ไหวจริง ๆ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งไปว่า "นายซื้อสระว่ายน้ำมาทำอะไรน่ะ? คิดจะเปิดให้คนภายนอกใช้ หรือจะเปิดให้แค่พนักงานบริษัทเราใช้เท่านั้น?"

หยางรั่วเฉียนกำลังก้มดูโทรศัพท์อยู่พอดี เมื่อเห็นคำถามที่หญิงสาวส่งมา เขาก็ไม่ได้ตอบทันที

เป้าหมายที่เขาซื้อสระว่ายน้ำก็แค่เพื่อให้พื้นที่ของบริษัทแตะเกณฑ์ 8,000 ตารางเมตรตามที่ระบบกำหนด ถือโอกาสจ้างพนักงานอย่างไลฟ์การ์ด คนทำความสะอาด ช่างบำรุงรักษา ที่ไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลักของบริษัทเพิ่มขึ้นอีกจำนวนหนึ่ง เพื่อเร่งทำภารกิจการขยายพื้นที่ที่ระบบต้องการให้เสร็จลุล่วงไปเท่านั้น

คิดจะให้บริษัทเปิดรับสมัครฝ่ายปฏิบัติการมืออาชีพหรือฝ่ายประชาสัมพันธ์มืออาชีพน่ะหรือ ไม่มีทางเด็ดขาด

แค่ระดับฝีมือการทำงานของตัวตลกสามคนในตอนนี้ ก็ทำให้แผนการหลอกตบตาของหยางรั่วเฉียนติดขัดอยู่บ่อย ๆ แล้ว ถ้ามีเพิ่มมาอีกสองสามคนจะไปรอดได้อย่างไร?

หยางรั่วเฉียนที่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องสระว่ายน้ำเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยคิดอย่างจริงจังเลยจริง ๆ ว่า สระว่ายน้ำนี้จะเปิดให้คนทั่วไป หรือจะเปิดให้แค่พนักงานใช้

หากเปิดให้แค่พนักงานใช้ฟรี พฤติกรรมทำการกุศลที่ไม่มีวันคืนทุนได้เลยแบบนี้ ในทางตรรกะแล้วย่อมฟังไม่ขึ้นอย่างสิ้นเชิง อย่าว่าแต่หลอกฉางจื่อฉิงเลย แม้แต่เด็กอมมือก็ยังหลอกไม่ได้

ยุ่งยากจริง... คงต้องบอกว่าจะเปิดให้คนภายนอกเข้ามาใช้แล้วล่ะ

หยางรั่วเฉียนถอนหายใจในใจ ทว่าก็ไม่ได้กังวลอะไรมากมายนัก

อย่างไรเสียสระว่ายน้ำในที่พิลึกกึกกือแบบนี้ก็คงไม่มีคนอื่นมาอยู่แล้ว จะเปิดให้คนภายนอกหรือเปิดให้แค่พนักงานก็แทบไม่ต่างกันเลย

การเปิดสระว่ายน้ำให้คนภายนอกยังพออ้างได้ว่าเป็นการลงทุน ต่อให้สุดท้ายไม่มีคนมาใช้บริการ อย่างมากที่สุดก็แค่การลงทุนล้มเหลวไม่ใช่หรือไง

ใครบ้างจะไม่เคยล้มเหลวกันล่ะ

เดี๋ยวก่อน...

จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด!

หลังจากผ่านประสบการณ์ประสบความสำเร็จอย่างไม่คาดคิดมาหลายครั้ง ตอนนี้หยางรั่วเฉียนจึงอ่อนไหวกับคำว่าล้มเหลวเป็นพิเศษ

คนรุ่นใหม่สมัยนี้ว่างจนถึงขั้นต้องแวะเข้าไปดูหน้าเว็บหลักของบริษัท ต้องเข้าไปลองเล่นมินิเกมกาก ๆ พวกนั้น ดีไม่ดีอาจมีใครว่างจัดจนแจ้นมาถ่ายรูปเช็กอินที่สระว่ายน้ำของบริษัทจริง ๆ ก็ได้?

ตอนนี้กลุ่มบริษัทคุยเผิงเริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างแล้ว ความเป็นไปได้แบบนี้ใช่ว่าจะไม่มี!

ถึงตอนนั้นแค่ถ่ายรูปสักใบแล้วโพสต์ลงโซเชียลมีเดียต่าง ๆ แต่งฟิลเตอร์สักนิด รีทัชภาพสักหน่อย ก็อาจจะกลายเป็นไวรัลดังเปรี้ยงปร้างไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตได้เลย

ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น แผนการปั้นดาราระดับปลายแถวที่ยากลำบากอยู่แล้ว คงยิ่งเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเข้าไปใหญ่

หยางรั่วเฉียนที่มักจะประสบความสำเร็จแบบแปลกประหลาดจากมุมมองพิสดารอยู่เรื่อย ชักจะมีอาการ PTSD กับความสำเร็จเข้าให้แล้ว

ช่วยไม่ได้จริง ๆ การจะล้มเหลวให้ได้สักครั้งมันช่างยากเย็นเหลือเกิน...

ต้องตัดไฟแต่ต้นลม กำจัดทุกโอกาสที่อาจจะทำให้ประสบความสำเร็จให้สิ้นซาก

แม้จะบอกว่าเปิดให้คนภายนอกเข้ามาได้ แต่ตราบใดที่ไม่ผิดกฎหมาย เขาก็ต้องตั้งราคาให้แพงลิบลิ่วจนแตะเพดาน เพื่อสยบพวกเน็ตไอดอลว่างงานทุกคนที่คิดจะแวะมาเช็กอินที่บริษัทให้ถอยกู่ไม่กลับ

เมื่อหยางรั่วเฉียนคิดแผนรับมือได้แล้ว จึงกดแป้นพิมพ์ส่งข้อความตอบกลับฉางจื่อฉิง "เปิดให้ทุกคนเข้ามาใช้แน่นอนครับ แต่พนักงานใช้ฟรี ส่วนคนภายนอกต้องจ่ายเงิน"

เมื่อได้รับข้อความตอบกลับ ฉางจื่อฉิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ดูท่าบอสจะไม่ได้เหลวไหลขนาดนั้น

คงมองเห็นศักยภาพของธุรกิจฟิตเนสเข้าแล้วล่ะสิ?

แต่ว่าบอสกำลังทำธุรกิจในแวดวงสตรีมเมอร์อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงหันเหสายตามาที่ฟิตเนสได้ล่ะ

หลังจากขบคิดครู่หนึ่ง ฉางจื่อฉิงก็กระจ่างแจ้ง—บอสของเธอต้องกำลังปูทางให้กับคอนเทนต์ไลฟ์สดของเหล่าสตรีมเมอร์ในอนาคตอยู่แน่นอน

ทำแบบนี้ นอกจากบริษัทจะขยายธุรกิจไปทางด้านฟิตเนสได้แล้ว ยังสามารถจัดเตรียมสถานที่ไลฟ์สดให้กับพวกสตรีมเมอร์ได้อีกด้วย

พอสตรีมเมอร์สร้างชื่อเสียงจากที่นี่ได้ กระแสความนิยมของสระว่ายน้ำก็ย่อมพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

จากนั้นก็จะมีคนหลั่งไหลกันมาเพราะชื่อเสียง ช่วยขับเคลื่อนธุรกิจสระว่ายน้ำ และยิ่งส่งเสริมให้สตรีมเมอร์มีชื่อเสียงขึ้นไปอีกขั้น

ต่างฝ่ายต่างเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน จนเกิดเป็นวัฏจักรที่ดีขึ้นมา...

ล้ำเลิศ ล้ำเลิศจริง ๆ!

ฉางจื่อฉิงนึกทึ่งในความสามารถด้านการวางหมากและความทะเยอทะยานของหยางรั่วเฉียนอยู่ในใจ เธออดใจไม่ไหวจนต้องพิมพ์ถามไป "บอส แล้วคุณตั้งใจจะกำหนดราคาไว้เท่าไหร่คะ"

หยางรั่วเฉียนตอบกลับโดยไม่ลังเล "สระว่ายน้ำของบริษัทเราหรูหรา บริการก็ทั่วถึง ต้องเน้นเจาะกลุ่มลูกค้าระดับไฮเอนด์เท่านั้นครับ"

"เห็นด้วยค่ะ แต่จะทำยังไงให้เป็นระดับไฮเอนด์ล่ะคะ"

หยางรั่วเฉียนส่งข้อความยาวเหยียดมา "ที่นี่เรามีอุปกรณ์ออกกำลังกายครบทุกประเภท มีสระว่ายน้ำควบคุมอุณหภูมิ สระสปา สระแช่น้ำแข็ง สระน้ำพุร้อน... แล้วก็จ้างเทรนเนอร์ฟิตเนสทั้งชายและหญิงมาเพิ่ม เปิดบริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเจ็ดวันต่อสัปดาห์ คิดราคาวันละ 400 หยวนไม่ถือว่าเกินไปใช่ไหมครับ"

ฉางจื่อฉิงลองคำนวณต้นทุนการดำเนินงานดูแล้ว ก็รู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ จึงตอบกลับไป "ไม่เกินไปค่ะ"

หยางรั่วเฉียนพิมพ์ข้อความต่อ "พวกเราก็ทำระบบบัตรสมาชิกเหมือนฟิตเนสคลับอื่น ๆ ถ้าคำนวณว่าสมาชิกแต่ละคนมาสัปดาห์ละสองครั้ง ปีหนึ่งก็ควรจะเก็บ...หยวน เราทำบัตรสมาชิกแบบสามปี ตั้งราคาไว้ที่...หยวน ได้ใช่ไหมครับ"