ตอนที่ 97 โดยหลักการแล้ว

อาคารเซิ่งจิ่งหาวหยวน ห้องประชุมสุดหรู

"ท่านประธานหยาง เชิญดื่มน้ำชาตามสบายเลยครับ" ผู้จัดการหลิวรินน้ำชาให้หยางรั่วเฉียนอย่างกระตือรือร้น พลางเอ่ยยืนยันอีกรอบ "ที่คุณต้องการคือซื้อชั้น 24 ทั้งชั้นเลย ถูกต้องไหมครับ"

หากจะบอกว่าคราวก่อนการประจบเอาใจยังมีส่วนที่เสแสร้งอยู่บ้าง มาคราวนี้ในใจของผู้จัดการหลิวก็เหลือเพียงความตกตะลึงระคนสงสัยล้วนๆ

เถ้าแก่หยางคนนี้ทำธุรกิจอะไรกันแน่

ห้าเดือนก่อนยังเช่าได้แค่ 400 ตารางเมตร สองเดือนก่อนยังเช่าแค่ชั้นเดียว ตอนนี้กลับมีเงินพอจะซื้อขาดทั้งชั้นเลยเนี่ยนะ?!

หยางรั่วเฉียนสวมชุดสูทที่ฉางจื่อฉิงตั้งใจเลือกให้อย่างประณีตจนดูมีราศีจับ ยิ่งทำให้ผู้จัดการหลิวไม่กล้าประมาทเลินเล่อ ครั้งก่อนที่เจอกัน ท่านประธานหยางยังแต่งตัวเรียบง่ายอยู่เลย ทว่าคราวนี้กลับเปลี่ยนสไตล์ไปเป็นคนละคน

ทั้งหรูหรา สุขุม และสง่างามภูมิฐาน

เปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้ได้ในเวลาเพียงสองเดือน ต้องฟันกำไรก้อนโตมาแน่ๆ

บริษัทที่ซื้ออาคารสำนักงานระดับหรูได้ทั้งชั้นโดยไม่กระทบต่อกระแสเงินสด อย่างน้อยๆ ต้องมีรายได้เดือนละ 20 ล้านหยวน!

วันนี้ซื้อได้หนึ่งชั้น ปีหน้าจะไม่กว้านซื้อทั้งตึกเลยหรือ

ท่านประธานหยางคนนี้ ในอนาคตอาจกลายมาเป็นเจ้านายของเขาโดยตรงเลยด้วยซ้ำ... แม้ความเป็นไปได้จะไม่สูงนัก แต่การประจบประแจงไว้ตอนนี้ก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหลุดสักชิ้น

เผื่อว่ามันเป็นจริงขึ้นมา นี่ก็ถือเป็นการลงทุนแบบจับเสือมือเปล่าที่ได้กำไรมหาศาล

เมื่อคิดได้ดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้จัดการหลิวยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก "ท่านประธานหยางครับ งั้น...ผมคุยเรื่องรายละเอียดในสัญญากับคุณเลยดีไหมครับ"

หยางรั่วเฉียนหยิบปากกาหมึกซึมชั้นดีออกจากกระเป๋าเอกสาร ยื่นให้ติงเต้าอี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ "รายละเอียดในสัญญา คุณปรึกษากับทนายของผมเถอะ"

พูดจบ เขาก็หยิบโบรชัวร์ประชาสัมพันธ์อาคารสำนักงานที่วางอยู่ริมโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านตามลำพัง

ผู้จัดการหลิวรีบตอบรับรัวๆ แล้วหยิบสัญญาเล่มหนาปึกออกมา ยื่นส่งให้ติงเต้าอี้ที่นั่งอยู่อีกฝั่ง "ลองดูนะครับ"

อาศัยจังหวะที่ทั้งสองคนกำลังศึกษารายละเอียดในสัญญา หยางรั่วเฉียนก็กวาดสายตาดูข้อมูลแนะนำของอาคารสำนักงานสุดหรูแห่งนี้อย่างรวดเร็ว

ถึงจะซื้อชั้น 24 ทั้งชั้น ก็มีพื้นที่แค่ 3,000 ตารางเมตร ยังขาดจากโควตาเบิกจ่าย 8,000 ตารางเมตรที่ระบบให้มาอยู่อีกตั้ง 5,000 ตารางเมตร หยางรั่วเฉียนยังต้องหาโครงการที่เหมาะสมมาผลาญโควตาที่เหลือนี้ออกไปให้ได้

แต่ตอนนี้สิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความบันเทิงสารพัดอย่างของบริษัทก็จัดเต็มจนล้นแล้ว ไอ้พื้นที่อีก 5,000 ตารางเมตรที่เหลือนี่จะเอาไปทำอะไรดีล่ะ

"คุณคิดว่าบริษัทเรายังขาดอะไรอยู่อีกบ้าง" หยางรั่วเฉียนเปิดแผ่นพับไปทีละหน้าอย่างจนปัญญา จึงเอ่ยถามฉางจื่อฉิงที่อยู่ข้างๆ

เดิมทีฉางจื่อฉิงก็รู้สึกว่าตัวเองถูกลากมานั่งให้ครบจำนวนคนอยู่แล้ว พอจู่ๆ โดนยิงคำถามใส่ สมองก็ยังประมวลผลตามไม่ทัน "ตอนนี้ก็น่าจะไม่ขาดอะไรแล้วนี่คะ"

ปัจจุบันบริษัทมีสตรีมเมอร์แค่ 4 คน แต่พื้นที่กว้างถึง 3,000 ตารางเมตร ต่อให้รวมห้องนวด โรงอาหารพนักงาน ห้องสันทนาการอะไรพวกนั้นเข้าไปหมดแล้ว พื้นที่สำนักงานก็ยังเหลือเฟือจนดูโล่งโจ้งเกินไปอยู่ดี

สิ่งของที่เกินมาน่ะมีเพียบ แต่สิ่งที่ขาด ฉางจื่อฉิงยังนึกไม่ออกจริงๆ

ในมุมมองของฉางจื่อฉิง การจะซื้อตึกทั้งชั้นมันเป็นเรื่องที่เกินความจำเป็นเสียด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นผู้อำนวยการของตนมีท่าทีเช่นนั้น หยางรั่วเฉียนจึงไม่เซ้าซี้ต่อ พลางพลิกดูข้อมูลแนะนำในมือต่อไป

ในที่สุด เมื่อเปิดไปถึงหน้าสุดท้าย ดวงตาของหยางรั่วเฉียนก็พลันสว่างวาบขึ้นมา

ในโบรชัวร์ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า บนชั้นดาดฟ้าของอาคารสำนักงานแห่งนี้ มีสระว่ายน้ำปรับอุณหภูมิในร่มอยู่ด้วย!

แถมพื้นที่ยังครอบคลุมราวๆ 5,000 ตารางเมตรพอดีเป๊ะ!

ตอนนี้เอง ติงเต้าอี้กับผู้จัดการหลิวก็ตรวจดูสัญญาจนเสร็จเรียบร้อยเกือบหมดแล้ว

"ท่านประธานหยาง สัญญานี้ผมดูเรียบร้อยแล้วครับ ไม่มีปัญหา" ติงเต้าอี้ยื่นสัญญาให้หยางรั่วเฉียนพลางเอ่ยขึ้น

หยางรั่วเฉียนรับสัญญามา พลิกดูผ่านๆ ไม่ได้ตั้งใจอ่าน

จิตใจของเขาถูกสระว่ายน้ำบนชั้นดาดฟ้าดึงดูดไปจนหมดสิ้นแล้ว

"ไม่มีปัญหาก็เซ็นเลย" หยางรั่วเฉียนส่งสัญญากลับไป ก่อนจะหันไปมองผู้จัดการหลิว "ผู้จัดการหลิว เมื่อกี้ผมเห็นในแผ่นพับแนะนำอาคารสำนักงาน บอกว่าบนดาดฟ้ามีสระว่ายน้ำปรับอุณหภูมิอยู่ด้วยเหรอครับ"

พอได้ยินลูกค้ารายใหญ่ถามคำถามนี้ขึ้นมา หัวใจของผู้จัดการหลิวก็กระตุกวูบลงไปทันที

นี่มันสถานการณ์ไหนกัน เถ้าแก่ใหญ่โตขนาดนี้จะไม่รู้เชียวหรือว่าบนยอดตึกมีสระว่ายน้ำ เป็นตัวเขาเองที่ไม่สนใจ หรือเป็นฝ่ายตนที่แจ้งไม่ทั่วถึงกันแน่

ตอนนี้เขากำลังตำหนิว่าทางอาคารสำนักงานแจ้งข้อมูลไม่ทั่วถึงหรือเปล่า

แต่ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน เมื่อคำนึงว่าอีกฝ่ายคือท่อน้ำเลี้ยงรายใหญ่ ขอโทษไปก่อนเลยย่อมดีที่สุด

"ท่านประธานหยาง ต้องขออภัยด้วยครับ เป็นความบกพร่องของทางเราเองที่แจ้งไม่ทั่วถึง" ผู้จัดการหลิวลุกขึ้นยืนค้อมเอว พลางกล่าวขอโทษซ้ำๆ "เอาแบบนี้แล้วกันครับ ผมขอตัดสินใจแทน มอบบัตรสมาชิกให้คุณห้าสิบ...หนึ่งร้อยใบ ทั้งสระว่ายน้ำและอุปกรณ์ฟิตเนสภายในสระ สามารถเข้าใช้บริการได้ฟรีตลอดห้าปี ดีไหมครับ"

อันที่จริง แม้สระว่ายน้ำบนชั้นดาดฟ้าจะหรูหรา แต่อัตราการใช้งานกลับไม่สูงเลย ลูกค้าส่วนใหญ่ไม่มีเวลาหรือไม่ก็ไม่สนใจจะไปว่ายน้ำ แถมค่าบำรุงรักษาก็ใช่ว่าจะน้อย

ทว่าเพื่อรักษาหน้าตาของอาคารสำนักงานระดับไฮเอนด์และสร้างจุดขาย การมีสระว่ายน้ำปรับอุณหภูมิกับฟิตเนสที่มีอุปกรณ์ครบครันจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่ขาดไม่ได้

อย่าว่าแต่บริษัทคุยเผิงจะมีคนมาว่ายน้ำจริงๆ สักกี่คน ต่อให้พนักงานทุกคนของพวกเขามากันหมด ค่าเข้าที่เก็บได้ก็เป็นแค่เศษเงินขนหน้าแข้งเมื่อเทียบกับค่าบำรุงรักษา

สู้ถือโอกาสนี้ทำบุญคุณแบบได้น้ำใจไปเลยยังดีกว่า

"ไม่ๆๆ คุณเข้าใจผิดแล้วครับ ผู้จัดการหลิว" หยางรั่วเฉียนเก็บปากกาหมึกซึม เสียบไว้ที่กระเป๋าเสื้อ "ผมสนใจสระว่ายน้ำปรับอุณหภูมิแห่งนี้ และอยากจะซื้อมันไว้ด้วยต่างหาก"

ทั้งติงเต้าอี้ ฉางจื่อฉิง และผู้จัดการหลิว ต่างพากันอึ้งงันไปตามๆ กัน

ซื้อสระว่ายน้ำเนี่ยนะ?!

ผู้จัดการหลิวรู้สึกว่าสมองของตัวเองประมวลผลไม่ทันไปชั่วขณะ

เขายังนึกว่าท่านประธานหยางแค่อยากจะแจกสวัสดิการให้พนักงานบริษัท แจกบัตรฟิตเนสอะไรเทือกนั้น ใครจะไปคาดคิดว่าอีกฝ่ายกลับอยากซื้อสระว่ายน้ำทั้งสระ

"ท่านประธานหยาง เรื่องนี้...คุณแน่ใจนะครับว่าไม่ได้ล้อเล่น" ผู้จัดการหลิวปาดเหงื่อเย็นที่ซึมออกมาบนหน้าผาก "คือว่า ทั้งราคาของตัวสระว่ายน้ำเอง แล้วก็ค่าบำรุงรักษาหลังจากนี้ มัน 'ไม่น้อย' เลยนะครับ"

ถึงแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมีกำลังทรัพย์มหาศาล เขาก็ยังจงใจเน้นคำว่า "ไม่น้อย" เป็นพิเศษ

ฉางจื่อฉิงหันไปมองหยางรั่วเฉียน ส่ายหน้าเบาๆ แต่รัวเร็วเป็นระลอก พลางเอ่ยเตือนสุดกำลัง "บอสคะ พวกเราคิดดูอีกทีดีกว่าไหม จะซื้อสระว่ายน้ำไปทำไมกันคะ ตอนจำเป็นต้องใช้ค่อยเช่าเอาก็ไม่สายนี่นา!"

หยางรั่วเฉียนมองดูทั้งสามคนที่ตกตะลึง ในใจแอบรู้สึกโล่งอก โชคดีที่มีระบบคอยช่วยปกปิดความสมเหตุสมผลของแหล่งที่มาของเงินทุนบริษัท ไม่อย่างนั้นแค่รายได้จากสตรีมเมอร์สี่คนแล้วคิดจะซื้อสระว่ายน้ำ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังมองออกว่ามีเงื่อนงำ

"เรื่องราคาทางเราจัดการเองครับ" หยางรั่วเฉียนเมินเสียงคัดค้านของฉางจื่อฉิง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "พวกคุณแค่เตรียมสัญญามาก็พอ"

แค่เตรียมสัญญามาก็พอ ช่างเปย์หนักอะไรขนาดนี้...

ทว่า แม้สระว่ายน้ำแห่งนี้จะเป็นตัวดูดเงินขาดทุนตัวฉกาจ แต่จะขายได้หรือไม่นั้น ผู้จัดการหลิวยังไม่มีอำนาจตัดสินใจ ต้องขออนุมัติจากผู้บังคับบัญชาก่อนถึงจะเคาะได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งสายตาให้ผู้ช่วย แล้วยิ้มพลางกล่าวขอตัว

"ทั้งสามท่านดื่มชา นั่งรอสักครู่นะครับ เรื่องนี้ผมจำเป็นต้องไปขอคำปรึกษาจากหัวหน้าก่อน"

ผ่านไปหลายนาที เขาถึงเดินกลับเข้ามาในห้องรับรอง

"ท่านประธานหยางครับ หัวหน้าบอกว่า ตามหลักการแล้วสระว่ายน้ำนี้ขายไม่ได้ครับ"

หยางรั่วเฉียนขมวดคิ้ว รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ถ้าซื้อสระว่ายน้ำไม่ได้ พื้นที่ห้าพันตารางเมตรนั่นเขาจะเอาโครงการอะไรมาผลาญงบโปะลงไปดีล่ะ

ทันใดนั้น ฉางจื่อฉิงก็ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหู ลมหายใจแผ่วเบารินรดใบหูของหยางรั่วเฉียน "บอสคะ คำว่าตามหลักการแล้วไม่ขายน่ะ มันแปลว่า ขายได้ แต่ต้องเพิ่มเงินค่ะ"