ตอนที่ 96 ที่แท้คนที่รายได้น้อยที่สุดในบริษัทก็คือผมเองสินะ ฮ่าๆ

ตกค่ำ ที่บ้าน

หยางรั่วเฉียนรีบกินข้าวเย็นเสร็จตั้งแต่หัวค่ำ แล้วกลับเข้าห้องตัวเอง เขานั่งอยู่บนโซฟาตามลำพังพลางแหงนหน้ามองเพดานอย่างหมดคำจะพูด

เมื่อเช้าตอนอยู่ที่บริษัท ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเลยแอบดูเงินเดือนของพวกพนักงาน จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเปิดดูเงินโบนัสของตัวเองบ้าง

"ระบบเพาะบ่มศิลปินโนเนมระดับสิบแปด"

"โฮสต์: หยางรั่วเฉียน"

"ปัจจุบันบริษัทมีศิลปินในสังกัด: 4 คน ทุกคนล้วนอยู่ในระดับดาราดัง รวมยอดเงินโบนัสทั้งสิ้น 2,000 หยวน"

"มอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว"

"เงินทุนบริษัท: .63 หมายเหตุ: วงเงินรายเดือนไม่สามารถนำไปชำระหนี้สินได้ และห้ามโอนเงินทุนของบริษัททั้งหมดเข้าสู่บัญชีส่วนตัวของโฮสต์ไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม"

"ยินดีด้วยที่โฮสต์เพาะบ่มศิลปินออกมาได้สี่คน ได้รับรางวัลขั้นสูง: คูปองเบิกจ่ายขั้นสุดยอด บริษัทของโฮสต์สามารถซื้อที่ดินสำหรับใช้ในกิจการบริษัทได้สูงสุด 8,000 ตารางเมตร โดยค่าใช้จ่ายในการซื้อรวมถึงค่าบำรุงรักษาหลังจากนี้ ระบบจะเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด"

"ภารกิจขยายขนาดเฟสสาม: บริษัทของโฮสต์เริ่มแสดงสัญญาณพร้อมจะทะยานขึ้นแล้ว โปรดขยายขนาดบริษัทให้มีพนักงานอย่างน้อย 60 คน ขยายพื้นที่บริษัทให้มีขนาดอย่างน้อย 8,000 ตารางเมตร และทำให้สตรีมเมอร์ในสังกัดคนใดคนหนึ่งได้รับรางวัลระดับเมืองขึ้นไป เมื่อทำภารกิจสำเร็จ วงเงินรายเดือนที่ระบบจัดสรรให้จะอัปเกรดจากเดือนละ 1,000,000 หยวนเป็นเดือนละ 5,000,000 หยวน"

"หมายเหตุ: ผู้จัดงานมอบรางวัลระดับเมืองต้องเป็นหน่วยงานทางการ แพลตฟอร์มไลฟ์สดระดับยักษ์ใหญ่ หรือสื่อมวลชนที่น่าเชื่อถือเท่านั้น รางวัลไก่กาปาหี่จะไม่ได้รับการยอมรับ"

หลังจากอ่านสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดจนจบ หยางรั่วเฉียนก็รู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปเลย

ภารกิจซ้ำซากพวกนั้นหยางรั่วเฉียนไม่ได้สนใจสักนิด สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือเงินโบนัสของตัวเองต่างหาก

สองพัน...

ในช่วงไม่กี่สิบนาทีก่อนการตัดรอบบัญชีขั้นสุดท้าย ด้วยแรงหนุนส่งอย่างมหาศาลจากหน้าแรกอันสุดแสนแอบสแตรกต์ของบริษัท ทั้งทีมแดนเซอร์กล้ามโตและซ่งลี่ซินต่างก็ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองได้สำเร็จทั้งคู่

ต่างพากันกลายเป็นสตรีมเมอร์ระดับดาราดังกันหมด

ทั้งสี่คนช่วยกันทำเงินก้อนโตให้หยางรั่วเฉียนคนละ 500 หยวนเป๊ะๆ รวมกันแล้วได้ตั้ง 2,000 หยวนแน่ะ!

ช่างเป็นตัวเลขที่น่าตกตะลึงอะไรเบอร์นี้

ใครมันจะไปเชื่อว่า รายได้ของหยางรั่วเฉียนกลับต่ำที่สุดในบริษัท เสียยิ่งกว่าพวกพนักงานรักษาความปลอดภัยกับแม่บ้านทำความสะอาดเสียอีก

"เดือนนี้ผมวิ่งวุ่นทำนู่นทำนี่ตั้งเยอะแยะ สุดท้ายได้เงินมาแค่สองพันเนี่ยนะ" หยางรั่วเฉียนมองการแจ้งเตือนเงินเข้าในโทรศัพท์มือถือแล้วทนไม่ไหวจนต้องบ่นอุบ "ต่อให้ไปเข้าโรงงานขันน็อตยังได้มากกว่านี้เลยมั้งเนี่ย!"

เจ้าระบบ แกมันไม่ใช่คนจริงๆ!

ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าไอ้คนหน้าซื่อตาใสอย่างหวงหรูสือ เวลาแทงข้างหลังผมนี่มาเป็นชุดไม่หยุดหย่อนเลยนะ!

นายทำแบบนี้คู่ควรกับความไว้ใจของผมเหรอ

คู่ควรกับที่ผมทุ่มเทปั้นสตูดิโอขนาดนั้นไหม

นายตอบแทนผมด้วยเงินแค่ 500 หยวนเนี่ยนะ

หยางรั่วเฉียนโกรธจนจุกอก เดิมทีเขานึกว่าเดือนนี้จะก๊อบปี้ความสำเร็จของเดือนที่แล้วแล้วฟันเงินเข้ากระเป๋าได้อีกห้าล้านหยวน แต่ใครจะไปคิดว่าอย่าว่าแต่ห้าล้านเลย แม้แต่ห้าพันหยวนเขายังหาไม่ได้ด้วยซ้ำ

"การยึดติดกับทฤษฎีเดิมๆ มันพาคนฉิบหาย ครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนราคาแพงจริงๆ" หยางรั่วเฉียนนวดขมับ "แล้วเดือนหน้าจะเอายังไงต่อดีล่ะเนี่ย"

ยังไงก็ตาม ต้องเปลี่ยนวิธีคิดใหม่ทั้งหมด!

หลังจากเค้นสมองคิดอยู่นาน หยางรั่วเฉียนก็ตบขาตัวเองฉาด "แล้วผมจะลงไปจัดการทุกอย่างละเอียดยิบขนาดนั้นทำไม โยนสเปกคร่าวๆ ให้พนักงาน แล้วให้พวกนั้นไปหาสตรีมเมอร์กันเอาเองตามเกณฑ์ก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอ"

สเปกพวกนี้ต้องคลุมเครือพอ แปลกประหลาดพอ และทางที่ดีระหว่างข้อกำหนดแต่ละข้อยังต้องมีความขัดแย้งกันเองด้วย

พอกลายเป็นแบบนี้ พนักงานที่ได้รับคำสั่งไปก็ต้องมึนตึ้บเป็นไก่ตาแตกแน่นอน

คำสั่งไม่ชัดเจน การปฏิบัติงานก็ไร้ประสิทธิภาพ หาจุดยืนไม่เจอ ไม่เข้าใจความต้องการ ภายในบริษัทเกิดความสับสนวุ่นวาย สตรีมเมอร์ที่รับเข้ามาแบบนี้ ย่อมไม่มีอนาคตแน่ๆ

ในฐานะเจ้านายที่มีลูกน้องใต้บังคับบัญชาตั้งมากมาย มันก็ไม่สมควรต้องลงไปลุยเรื่องรับสมัครคนด้วยตัวเองจริงๆ นั่นแหละ

"พอดีเลย ให้พวกพนักงานไปปวดหัวกับเรื่องรับคนกันเอง ส่วนผมจะได้ฉวยโอกาสนี้ดูว่าจะทำภารกิจขยายขนาดบริษัทรอบนี้ให้เสร็จยังไง"

...

วันจันทร์ เวลาเข้างาน

ภายในออฟฟิศ บรรดาพนักงานที่ได้รับเงินเดือนต่างตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ พากันอวดสลิปเงินเดือนของตัวเองกันเซ็งแซ่

ในบริษัทไม่ได้มีกฎห้ามพนักงานคุยเรื่องเงินเดือนกัน ดังนั้นตลอดหลายเดือนมานี้ การเอาสลิปเงินเดือนมาอวดกันจึงกลายเป็นกิจกรรมกระชับมิตรระหว่างเพื่อนร่วมงานไปโดยปริยาย

"เหวินเหลียนจี ทำไมค่าคอมมิชชันของเธอถึงสูงขนาดนี้เนี่ย?!"

"ก็ยังดีนะ ฉันไม่อิจฉาหรอก เพราะเงินเดือนพื้นฐานของฉันสูงกว่า ฮิๆ"

"ลุงพ่อครัว ลุงได้เงินเดือนเท่าไหร่อะครับ?"

"พวก นายโดนหักเงินไปสองร้อยหยวนได้ยังไงน่ะ?"

"อย่าพูดถึงเลย เมื่อวานซืนตอนบ่ายฉันเห็นว่าเหลืองานอีกนิดเดียว เลยกะจะแอบทำงานล่วงเวลาสักสองนาทีให้มันเสร็จๆ ไป ที่ไหนได้ ดันโดนท่านประธานหยางจับได้คาหนังคาเขา เฮ้อ"

"แอบทำงานล่วงเวลาเนี่ยนะ? แถมยังทำในบริษัทอีก? นายโคตรใจกล้าเลยว่ะ"

"พูดถึงท่านประธานหยางขึ้นมา พวกนายคิดว่าเดือนๆ หนึ่งท่านประธานหยางหาเงินได้เท่าไหร่กัน?"

"ดูจากสวัสดิการที่ท่านประธานหยางแจกพวกเราสิ มือเติบขนาดนั้น จ่ายเงินเดือนก็ใจป้ำสุดๆ เดือนหนึ่งอย่างต่ำๆ ต้องมีหลักล้านหยวนแน่"

"ระดับฝีมืออย่างท่านประธานหยาง จะได้เงินเยอะขนาดนั้นฉันก็ยอมรับจากใจจริงเลยนะ"

"ยังไงก็ต้องได้เยอะที่สุดอยู่แล้ว... ทั้งบริษัทนี้เป็นของท่านประธานหยางเลยนะ!"

"ตอนนี้ท่านประธานหยางน่าจะมีทรัพย์สินสักยี่สิบล้านหยวนแล้วมั้ง!"

"อิจฉาจัง..."

"จะอิจฉาทำไมล่ะ มีความสามารถเหมือนท่านประธานหยางหรือเปล่าล่ะ? ถ้าไม่มีก็ก้มหน้ารับเงินเดือนไปตามระเบียบเถอะ"

หยางรั่วเฉียนที่เพิ่งเดินพ้นประตูบริษัทเข้ามา ก็ได้ยินบทสนทนาทำนองนี้พอดิบพอดี

เดือนหนึ่งอย่างต่ำๆ หลักล้านหยวน...

มหาเศรษฐีผู้มีทรัพย์สินยี่สิบล้านหยวน...

ฮ่าๆ พนักงานพวกนี้ฝันไปเถอะว่าตัวเขาจะมีทรัพย์สินยี่สิบล้าน อย่าว่าแต่อะไรเลย เดือนที่แล้วเงินที่เขาได้เข้ากระเป๋ามีแค่สองพันหยวนเท่านั้นแหละ

ในบริษัทนี้ ต่อให้เป็นรปภ.หรือพนักงานทำความสะอาด เงินเดือนยังเยอะกว่าหยางรั่วเฉียนที่เป็นเจ้าของบริษัทเสียอีก แถมยังเยอะกว่าตั้งมากโข

ในฐานะเจ้านาย เงินที่เขาได้กลับน้อยกว่าลูกน้องเนี่ยนะ!

"แฮ่มๆ" ยิ่งคิดหยางรั่วเฉียนก็ยิ่งหงุดหงิด จึงแกล้งกระแอมไอเสียงดังสองทีเพื่อขัดจังหวะการพูดคุยอันออกรสของเหล่าพนักงาน

"ท่านประธานหยาง อรุณสวัสดิ์ครับ!"

"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธานหยาง!"

"เริ่มต้นเดือนใหม่ ผมขอประกาศว่าบริษัทของเราจะมีการปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่ในบางส่วน" หยางรั่วเฉียนสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฝ่ายปฏิบัติการ เวิงจื่อฉิน!"

เวิงจื่อฉินลุกขึ้นยืน สีหน้าเปี่ยมด้วยความจริงจัง "ท่านประธานหยาง พร้อมเสมอค่ะ!"

"เธอติดตามผมมาหลายเดือนแล้ว ถึงเวลาที่ต้องเรียนรู้ที่จะยืนหยัดด้วยตัวเองเสียที ต่อไปเรื่องการดูแลสตรีมเมอร์ของกิลด์ ผมจะมอบอำนาจให้เธอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว หวังว่าจะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะ!" น้ำเสียงของหยางรั่วเฉียนไม่ดังนัก ทว่าหนักแน่นมั่นคงอย่างยิ่ง

มอบอำนาจแต่เพียงผู้เดียวงั้นเหรอ?

นี่เราเรียนจบหลักสูตรแล้วใช่ไหม?

ท่านประธานหยางยอมรับในตัวฉันอย่างสมบูรณ์แบบแล้วสินะ?

เวิงจื่อฉินตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น "ขอรับรองว่าจะไม่ทำให้เจ้านายต้องผิดหวัง และจะไม่ทำให้ความไว้วางใจของบริษัทต้องสูญเปล่าค่ะ!"

ไม่หรอก เธอทำให้ผิดหวังไปเลยน่าจะดีกว่า...

หยางรั่วเฉียนแอบบ่นอุบในใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ "ผู้จัดการ เหวินเหลียนจี"

เหวินเหลียนจีลุกขึ้นยืน "ท่านประธานหยางมีอะไรจะสั่งการคะ?"

"ต่อไปเรื่องการรับสมัครสตรีมเมอร์เข้ามาใหม่ ผมขอยกให้เธอเป็นคนดูแล นับจากนี้ผมจะแค่กำหนดทิศทางกว้างๆ กับความต้องการคร่าวๆ ให้เท่านั้น ส่วนจะเลือกใครเป็นพิเศษ ให้ไปปรึกษาหารือกับเส้าอีฉีและเวิงจื่อฉินให้มากๆ"

หยางรั่วเฉียนออกคำสั่งไปพลาง แอบชื่นชมในความฉลาดปราดเปรื่องของตัวเองอยู่ในใจ

นี่แหละคือแผนการยืมมือคนอื่นมาถ่วงแข้งถ่วงขากันเอง พอมีคนสามคน งานก็ไม่มีใครอยากทำจนอดน้ำตาย

ทันทีที่หยางรั่วเฉียนโยนเงื่อนไขที่คลุมเครือไม่ชัดเจนไปให้คนสามคนตีความ ความเห็นของทั้งสามคนย่อมแตกต่างกันคนละทิศละทางแน่ และคงไม่มีใครยอมก้มหัวให้ใคร

ประสิทธิภาพในการทำงานจะต้องถูกฉุดให้ช้าลงอย่างมหาศาลแน่นอน

เวิงจื่อฉินที่ยังไม่รู้ซึ้งถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ก็ตอบรับอย่างตื่นเต้นเช่นกัน "รับทราบค่ะ ท่านประธานหยาง!"

เยี่ยมมาก คนติดกับดักไปแล้วสองคน

หยางรั่วเฉียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วเริ่มจัดแจงงานให้พนักงานคนอื่นต่อ "ลู่ซูหยวน ย้ายตำแหน่งไปอยู่แผนกบุคคลเพื่อทำหน้าที่เอชอาร์ชั่วคราว ปรับขึ้นเงินเดือนยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้บริษัทต้องการรับสมัครพนักงานต้อนรับเพิ่มอีกสองคน เธอรับหน้าที่ดูแลเรื่องนี้ไป..."

ลู่ซูหยวน สาวน้อยพนักงานต้อนรับที่เพิ่งทำงานได้ไม่กี่เดือนกลับได้ทั้งเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือน ดีใจจนแทบเนื้อเต้น "รับรองว่าจะทำงานที่คุณมอบหมายให้สำเร็จเรียบร้อยค่ะ!"

"...ส่วนเธอ รับผิดชอบตรงส่วนนี้"

"แล้วก็นาย ต่อไปให้คอยช่วยงานเขา..."

"..."

"ทนายติง ผู้อำนวยการฉาง ตามผมมานี่หน่อย"

หลังจากจัดสรรกำลังคนเสร็จสรรพ หยางรั่วเฉียนก็หันหลังเดินออกจากบริษัท พร้อมกับโบกมือลาทุกคน "ถ้าอย่างนั้นบริษัทก็ฝากทุกคนด้วยนะ ผมต้องไปเจรจาโครงการที่สำคัญกว่า บ๊ายบาย!"