ตอนที่ 95 การจัดการวิกฤตพีอาร์อันสมบูรณ์แบบที่ท่านประธานหยางสาธิตด้วยตัวเอง

หลังจากเปิดเครื่อง หยางรั่วเฉียนก็เปิดหน้าเว็บอย่างร้อนใจ รีบคลิกเข้าไปดูคอมเมนต์นั้นทันที

เป็นไปตามที่คาดไว้ ในฐานะการตอบกลับจากบัญชีทางการโดยตรง มันจึงถูกดันขึ้นเป็นคอมเมนต์ยอดนิยมอย่างรวดเร็ว ยึดตำแหน่งบนสุดที่สะดุดตาที่สุดในบรรดาคอมเมนต์ทั้งหมดได้อย่างเหนียวแน่น

ทว่าสิ่งที่หยางรั่วเฉียนคิดไม่ถึงก็คือ ในคอมเมนต์ย่อยใต้โพสต์นั้น กลับไม่มีเสียงก่นด่าจากชาวเน็ตเลยแม้แต่ข้อความเดียว

ส่วนใหญ่ล้วนเป็นการแซวคู่รักหนุ่มสาวคู่นั้น หรือไม่ก็หัวเราะก๊ากใส่กันตรงๆ

[ทำไมเจ้าของคลิปกับแฟนถึงเห็นหน้าแรกแล้วคิดอกุศลกันล่ะเนี่ย พวกคุณสองคนกล้าเปิดประวัติการท่องเว็บให้ดูหน่อยไหม [ยอดนิยม] กดถูกใจ 3.96 แสนครั้ง เจ้าของคลิปถูกใจสิ่งนี้]

"@เจ้าของคลิป ทำไมเงียบไปเลยล่ะครับ เพราะไม่อยากพูดหรือเปล่าเนี่ย"

"เจ้าของคลิปคงรู้สึกซวยฉิบหาย"

"ป่านนี้คงกำลังเสียใจอยู่ล่ะสิว่าทำไมไม่เปิดโหมดไร้ร่องรอย..."

"อย่าเพิ่งรีบ เจ้าของช่องกำลังลบประวัติการท่องเว็บข้ามคืนอยู่ เดี๋ยวก็น่าจะแคปหน้าจอส่งหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์แล้ว"

"เดิมทีเจ้าของคลิปกะจะประจานบริษัทนี้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะประจานตัวเองซะงั้น ฮ่าๆๆ!"

"ฉันสงสัยเลยลองไปส่องหน้าแรกของบริษัทนี้ดู พูดตามตรงนะ มันแอบสแตรกต์ยิ่งกว่าที่เจ้าของคลิปพูดไว้เสียอีก..."

"หน้าแรกของบริษัทพวกเขามีมินิเกมอยู่ด้วย พวกคุณไปเล่นกันหรือยัง มันดูกากๆ ไปหน่อยนะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงเล่นแล้วเพลินจนหยุดไม่ได้เลย"

"ฉันก็ไปเล่นมาเหมือนกัน พอเล่นเสร็จเวลาก็ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว แปลกพิลึกชะมัด"

"เดี๋ยวนะ จุดที่พวกนายสนใจมันอยู่ตรงไหนกันแน่เนี่ย ทำไมถึงมีบริษัทที่ออกแบบหน้าแรกเว็บไซต์เป็นแบบนี้ได้วะ"

"ทีมงานทางการออกมาพูดอะไรหน่อยสิ เว็บไซต์ที่ดีไซน์แบบอสมมาตรขั้นสุดของพวกคุณเนี่ยมันขัดหูขัดตาจนฉันทรมานไปหมดแล้ว ฉันขอไปออกแบบให้พวกคุณได้ไหม ฟรีไม่คิดเงินสักหยวนเลย ขอแค่อย่ามาทำให้อ้วกแตกอีก ตอนนี้กลางคืนนอนฝันก็มีแต่หน้าเว็บเฮงซวยของพวกคุณ อ้วก"

"ไม่ว่าจะเป็นหน้าแรกหรือการตอบกลับอันนี้ บริษัทนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังปล่อยจอยสุดๆ ไปเลยแฮะ..."

"เมื่อวานดูหน้าแรกบริษัทนี้ที่บ้าน พ่อแม่เดินผ่านเข้ามาเห็นเข้า เลยโดนฟาดไปยกใหญ่เลย"

"เอ่อ มีคำถามข้อนึง ทำไมพ่อแม่นายเห็นหน้าเว็บแบบนี้แล้วถึงต้องฟาดนายด้วยล่ะ"

"เมื่อวานตอนเรียนฉันเปิดดูหน้าแรกของบริษัทนี้ ครูประจำชั้นเรียกผู้ปกครองทันทีเลย บอกว่าฉันกำลังเข้าเว็บไซต์ลามกอนาจาร"

"ก็ยังเป็นคำถามเดิม ทำไมครูประจำชั้นของนายถึงรู้ว่านั่นเป็นเว็บไซต์ลามกอนาจารล่ะ"

"ถามได้ดี แนะนำให้ไปถามพ่อแม่กับครูต่อหน้าเลย รับรองว่าจะได้รับของรางวัลเซอร์ไพรส์หนึ่งชุดแน่นอน"

"แนะนำให้พวกคุณไปดูโพสต์อัปเดตล่าสุดของเจ้าของคลิปนี้ดูสิ ตัวเขาเองก็ติดมินิเกมกากๆ นี้จนถอนตัวไม่ขึ้นไปแล้วเหมือนกัน"

หยางรั่วเฉียนเลื่อนดูคอมเมนต์เยาะเย้ยซ้ำเติมพวกนี้ทีละข้อความ ยิ่งอ่านแต่ละข้อความ อารมณ์ก็ยิ่งสับสนปนเปขึ้นเรื่อยๆ

ความเห็นอกเห็นใจขั้นพื้นฐานที่สุดของชาวเน็ตหายไปไหนกันหมดแล้ว

พวกคุณชอบผดุงความยุติธรรม รุมสวดเจ้านายหน้าเลือดที่รังแกประชาชนตาดำๆ ไม่ใช่เหรอไง ทำไมตอนนี้กลับมารุมหัวเราะเยาะเหยื่ออย่างแล้งน้ำใจกันหมดล่ะ

จิตสำนึกที่ดีล่ะ

ความรู้สึกเห็นใจคนที่ตกเป็นเบี้ยล่างโดยสัญชาตญาณหายไปไหนหมด

ไม่ไปประณามหน้าเว็บห่วยแตก ไม่ไปด่าบริษัทที่ขูดรีดพนักงาน ไม่ไปร้องเรียนฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่ท่าทางยโสโอหัง แต่กลับมีเวลามาเล่นมุกในช่องคอมเมนต์ แถมยังชวนทุกคนไปเล่นเกมกากๆ นั่นด้วยกันอีก!

เดิมทีหยางรั่วเฉียนยังหวังจะใช้วิกฤตพีอาร์ครั้งนี้ทำลายภาพลักษณ์ของบริษัท เพื่อถ่วงดุลกับยอดผู้ติดตามของหวงหรูสือที่กำลังพุ่งพรวดเสียหน่อย

แต่ดูตอนนี้สิ มันไม่ใช่การถ่วงดุลเลยสักนิด แต่เป็นการร่วมด้วยช่วยกันดันทั้งสองทางต่างหาก!

กระแสที่สตรีมเมอร์ทุกคนในชาร์กพากันเล่นมินิเกมเพิ่งจะซาลงไป อีกฝั่งก็ดันต่อยอดกระแสขึ้นมาใหม่อีก

แถมแพลตฟอร์มไลฟ์สดก็ยังแค่โปรโมตให้กลุ่มผู้ชมหมวดเกมไปรอบหนึ่ง แต่ Bilibili นี่ต่างออกไป มันยิงแนะนำกระแสระลอกใหญ่ให้กับผู้ใช้สายชอบเผือกทุกคนโดยตรง และยังเป็นการดึงทราฟฟิกให้สตรีมเมอร์ทุกคนในสังกัดของบริษัทอีกด้วย!

ภาพลักษณ์ของบริษัทไม่เพียงไม่ถูกป้ายสี แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นกันเองขึ้นมาเสียอย่างนั้น...

แบบนี้จะให้หยางรั่วเฉียนไปเรียกร้องความเป็นธรรมจากที่ไหนได้

เขาเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทงกๆ มาตลอดหนึ่งเดือน ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการลงแรงที่ให้ผลตรงกันข้ามเสียอย่างนั้น!

"บอส ยืนเหม่ออะไรอยู่คะ" ประตูหน้าห้องทำงานถูกผลักเปิดออก ฉางจื่อฉิงเดินก้าวเข้ามาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างยิ่ง "ทำไมฉันถึงเป็นคนสุดท้ายในบริษัทที่รู้เรื่องนี้ล่ะเนี่ย ฮะ แสร้งสาธิตการแก้วิกฤตพีอาร์แบบไร้ที่ติให้พนักงานดูงั้นเหรอ ทำตัวเท่ต่อหน้าคนอื่นเก่งจังเลยนะ"

หยางรั่วเฉียนแอบจัดการทุกอย่างจนเรียบร้อยอยู่คนเดียวอีกแล้ว แถมไม่ยอมปริปากบอกเธอสักคำ!

อุตส่าห์กังวลแทบแย่ว่าภาพลักษณ์ของบริษัทจะดิ่งลงเหวเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า ที่แท้หลายวันมานี้ก็ห่วงเก้อไปเอง เจ้าของห้องเช่าของเธอเพิ่งจะกอบโกยความชื่นชมบูชาจากพนักงานไปยกใหญ่ ช่างน่าหมั่นไส้เสียจริง

เมื่อมองดูท่านผู้อำนวยการที่กำลังแก้มป่องด้วยความหงุดหงิด หยางรั่วเฉียนก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก มีเรื่องทุกข์ใจแต่พูดไม่ได้สักคำ

ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่เป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้ ผมเองก็เหมือนกันนั่นแหละ...

ชาวเน็ตกับผู้ชมยุคนี้ไม่เล่นตามตำรากันเลยสักนิด...

สายตาของหยางรั่วเฉียนหยุดอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "งานทางฝั่งคุณน่ะทั้งยุ่งทั้งเครียด เรื่องงานพีอาร์จะมาคอยกังวลให้ปวดหัวทำไมล่ะครับ"

"งานฉันยุ่ง ความกดดันสูงงั้นเหรอ" ฉางจื่อฉิงถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห เธอโน้มตัวลงมาสบตากับหยางรั่วเฉียนตรงๆ พลางใช้นิ้วจิ้มไปที่กลางอกของเขา "นายกล้าเอามือทาบอกแล้วพูดประโยคนี้ใหม่อีกรอบไหมล่ะ"

ถ้าไม่ใช่เพราะยังพอมีลูกน้องในมือให้คอยดูแล ฉางจื่อฉิงคงต้องสงสัยแล้วว่าตำแหน่งผู้อำนวยการของตนมีไว้ทำไมกันแน่!

"อะแฮ่ม เดือนนี้ใกล้ถึงเวลาจ่ายเงินเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ คุณรีบไปทำสรุปมาเถอะ" หยางรั่วเฉียนรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตัวเองทันที "เดือนนี้ค่าคอมมิชชันของบางคนน่าจะสูงพอตัวเลยนะ คุณลองไปคำนวณดูหน่อยไหม"

ฉางจื่อฉิงส่งเสียงฮึในลำคอ "นายคิดว่าฉันเป็นใครกัน เพิ่งคำนวณเสร็จไปเมื่อกี้นี่เอง จะให้ฉันส่งให้นายดูไหมล่ะ"

ตั้งแต่รับบทเป็นเจ้านายมานานขนาดนี้ ความจริงแล้วหยางรั่วเฉียนเพียงแค่กำหนดเงินเดือนพื้นฐานและเกณฑ์การให้ค่าคอมมิชชันตามสัญญาไว้เท่านั้น สำหรับจำนวนเงินเดือนจริงๆ ในแต่ละเดือนที่พนักงานใต้บังคับบัญชาจะได้รับ เขากลับไม่มีตัวเลขที่แน่ชัดในหัวเลย

ด้วยเหตุนี้จึงเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาบ้าง

"ได้สิ ส่งมาให้ผมดูหน่อย"

ฉางจื่อฉิงยืดตัวตรงขึ้น หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดจิ้มสองสามที "ส่งให้นายแล้ว เปิดดูเอาเองเถอะ ข้อมูลทั้งหมดเป็นตัวเลขหลังหักภาษีแล้วนะ"

หยางรั่วเฉียนเปิดไฟล์เอกสารขึ้นมา พลางทำมือส่งสัญญาณโอเค "ได้รับแล้วครับ"

[เกาน่ายวิ๋น: เงินเดือนพื้นฐาน 9,600 ค่าคอมมิชชัน 213,901]

เมื่อเห็นตัวเลขนี้ หยางรั่วเฉียนก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะลองคิดคำนวณคร่าวๆ

เงินเดือนเดิมที่ตั้งไว้ตอนแรกคือ 8,000 ระหว่างนั้นบริษัทปรับขึ้นเงินเดือนให้พนักงานทุกคนรอบหนึ่ง 20% เงินเดือนพื้นฐานจึงขยับเป็น 9,600 ไม่มีปัญหาอะไร

สัดส่วนการแบ่งรายได้จากการเปย์ระหว่างแพลตฟอร์มไลฟ์สด กิลด์ และตัวสตรีมเมอร์คือ 40%, 20% และ 40% ตามลำดับ นั่นหมายความว่า กำไรที่เกาน่ายวิ๋นทำให้กับบริษัทในแต่ละเดือนนั้นเกือบแตะหนึ่งแสนหยวนแล้ว

สตรีมเมอร์อีกสามคนมีระดับการทำกำไรที่แตกต่างกันออกไป แต่เมื่อนำมารวมกัน รวมทั้งบวกรายได้จากค่าสปอนเซอร์โฆษณาของหวงหรูสือเข้าไปด้วย รายได้ของบริษัทในเดือนนี้แตะเกินเจ็ดแสนหยวนอย่างไม่มีปัญหาแน่นอน

"อาชีพสตรีมเมอร์มีช่วงเวลาทำเงินสั้น รายได้จะสูงลิ่วก็เป็นเรื่องปกติ" หยางรั่วเฉียนเลื่อนหน้าจอลงมา แล้วเบนความสนใจไปที่สลิปเงินเดือนของพนักงานทั่วไป "มาดูระดับเงินเดือนของคนอื่นบ้างดีกว่า"

[ฉางจื่อฉิง: เงินเดือนพื้นฐาน 24,000 รายได้จากผลงาน 30,000]

[เหวินเหลียนจี: เงินเดือนพื้นฐาน 8,000 ค่าคอมมิชชัน 5,379.98]

[เส้าอีฉี: เงินเดือนพื้นฐาน 12,000]

[เวิงจื่อฉิน: เงินเดือนพื้นฐาน 12,000]

[ลู่ซูหยวน: เงินเดือนพื้นฐาน 9,600]

[...]

ดีมาก ดีจริงๆ โกยเงินกันไปเยอะๆ เถอะ พอพวกคุณมีอิสรภาพทางการเงินกันหมดแล้ว ในบริษัทก็จะได้ตั้งหน้าตั้งตาอู้งานกันให้เต็มที่ ทำงานให้น้อยลงหน่อย

พนักงานแต่ละคนต่างฟาดเงินไปเป็นกอบเป็นกำ หยางรั่วเฉียนจึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำในใจขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ไม่รู้ว่าเดือนนี้ผมจะได้เงินเท่าไหร่กันนะ"

คิดพลาง หยางรั่วเฉียนก็เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาทันที