ตอนที่ 94 ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

สตรีมเมอร์ระดับ dpp ความสามารถในการดึงทราฟฟิกนั้นเกินจินตนาการ ตอนที่เขาไลฟ์สดแล้วกดดูสตรีมเมอร์คนไหน ทราฟฟิกที่พัดพาไปแทบจะเทียบเท่าการขึ้นแบนเนอร์แนะนำหน้าแรก

ทราฟฟิกจะมากหรือน้อยไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ที่สำคัญคือ ทราฟฟิกก้อนนี้ดันซัดโครมเข้าใส่สตูดิโอที่เพิ่งก่อตั้งของหวงหรูสือ!

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เมื่อครู่ท่ามกลางคอมเมนต์วิ่ง หยางรั่วเฉียนยังเห็นข้อความที่เป็นข่าวร้ายอย่างยิ่งสำหรับเขาข้อความหนึ่ง—

"อยู่ดีๆ ก็เห็นสตรีมเมอร์เล่นเกมนี้กันเต็มไปหมด"

มีสตรีมเมอร์เล่นเกมขยะที่เขานึกคึกแล้วทำออกมาลวกๆ กันตั้งเยอะแยะงั้นเหรอ

ไม่สิ ในสตีมมีเกมฟอร์มยักษ์ระดับ 3A ให้เล่นตั้งเยอะแยะไม่ไปเล่น เกมดูดเงินเล่นเพลินๆ ของบริษัทนั้นก็มีไม่ไปเล่น สตรีมเมอร์พวกนี้ว่างจัดจนต้องมาเล่นเกมห่วยๆ ของเขาทำไมกัน

รู้ไหมว่ายิ่งมีสตรีมเมอร์เล่นเพิ่มขึ้นหนึ่งคน ก็เทียบเท่ากับช่วยหวงหรูสือโปรโมตฟรีหนึ่งรอบ เทียบเท่ากับการดึงทราฟฟิกหนึ่งหน และเทียบเท่ากับการสูบเลือดออกจากกระเป๋าตังค์ใบจ้อยที่ไม่ได้มีเงินหนาอะไรของหยางรั่วเฉียนนะโว้ย!

หยางรั่วเฉียนคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ สตรีมเมอร์ในสังกัดเขาเซ็นเข้ามาคนไหนก็ดันดังคนนั้นก็ช่างเถอะ แต่ทำไมแม้กระทั่งเกมเล็กคุณภาพต่ำที่ให้ลุงรปภ.ทำแก้ขัดก็ยังดังขึ้นมาได้อีก

หยางรั่วเฉียนที่ออกจากห้องไลฟ์ไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขากดเข้าไปในหมวดเกมของแพลตฟอร์มชาร์ก อยากดูให้เห็นกับตาว่าพวกสตรีมเมอร์ตัวท็อปพวกนี้ว่างจนต้องไปเล่นเกมเฮงซวยที่มีสามหน่อกลุ่มหวงหรูสือเป็นตัวเอกจริงๆ เหมือนที่คอมเมนต์บอกหรือเปล่า

ทว่า ยิ่งกลัวสิ่งใด สิ่งนั้นก็ยิ่งมา

กวาดสายตามองปราดเดียว หนึ่งหน้ามีสตรีมเมอร์สิบกว่าคน เกินครึ่งดันกำลังเล่นเกมของเขาอยู่จริงๆ

ถึงขนาดมีสตรีมเมอร์บางคนเปลี่ยนชื่อห้องไลฟ์เป็นอะไรเทือกๆ "วันนี้มาเล่นเกมแปลกๆ ชวนหลอนประสาทกัน" ไปแล้วด้วยซ้ำ

ชั่วพริบตา ท่วงท่าอันแข็งแกร่งและสง่างามของสามหนุ่มทีมแดนเซอร์หวงหรูสือก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งหมวดเกมราวกับไวรัส พาเอาชื่อเสียงของหวงหรูสือที่ไม่เบาอยู่แล้ว ข้ามพรมแดนเข้าสู่หมวดเกมที่ปกติไม่ค่อยมีใครดูสตรีมเมอร์สายเต้น

หยางรั่วเฉียนออกจากหมวดเกมด้วยสีหน้าเหม่อลอย เปิดรายชื่อติดตามของตัวเอง แล้วกดเข้าไปในห้องไลฟ์ของหวงหรูสือ

ตอนนี้หวงหรูสือยังไม่ได้เปิดไลฟ์ ทว่ากล่องแชตคอมเมนต์วิ่งกลับเลื่อนเร็วเสียจนลายตา

ในนั้นคำที่โผล่มาบ่อยที่สุด ก็คือประโยคประเภท "ได้ยินชื่อเสียงเลยตามมาดู" กับ "กดติดตามแล้วครับ"

ห้องไลฟ์ที่เปลี่ยนชื่อเป็น "ทีมแดนเซอร์กล้ามโต" มียอดผู้ติดตามพุ่งทะยานแบบก้าวกระโดดเป็นรอบที่สองหลังจากคลิปชินทาการะจิมะเวอร์ชันกล้ามโตออกอากาศ แถมแนวโน้มการเติบโตยังดูจะแซงหน้ารอบแรกเสียอีก!

ต่อให้เป็นหมูสักตัว ภายใต้การโปรโมตประชาสัมพันธ์ของสตรีมเมอร์ระดับท็อปทั่วทั้งเว็บขนาดนี้ ยอดผู้ติดตามก็ไม่มีทางไม่พุ่งหรอก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคอนเทนต์ไลฟ์ของหวงหรูสือเองก็มีคุณภาพสูงอยู่แล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับความปังขนาดนี้ หยางรั่วเฉียนแทบหมดอารมณ์จะเปิดดูห้องไลฟ์ของเกาน่ายวิ๋น เขาเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาด้วยความเร็วสูงสุด เพื่อตรวจสอบข้อมูลยอดแฟนคลับแท้จริงของ "ทีมแดนเซอร์กล้ามโต"

[หวงหรูสือ ยอดแฟนคลับแท้จริงรวม: 1,455,639 เฉลี่ยคนละ: 485,213 ระดับเฉลี่ย: ดาราตกอับ]

ยังถือว่ารอดตัว

หยางรั่วเฉียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้แฟนคลับจะเติบโตอย่างรวดเร็วและดุดัน แต่ก็ยังมีสามคนมาช่วยเฉลี่ยยอด ดังนั้นตัวเลขเฉลี่ยจึงยังพอคุมไหว

เกมเล็กๆ แบบนี้ต่อให้อยู่ดีๆ จะดังเป็นพลุแตก แต่อัตราการร่วงโรยก็ไวมากเช่นกัน เนื้อหาเกมมีไม่เยอะ ความน่าเล่นไม่สูง แถมไม่มีใครหน้าไหนคิดจะอัปเดตเกมนี้อยู่แล้ว อีกไม่กี่วันกระแสก็คงซาลงไปเอง

ยอดแฟนคลับของทีมแดนเซอร์กล้ามโตที่พุ่งพรวดแบบนี้ คงอยู่ได้ไม่นานหรอก

ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียวก่อนถึงวันสรุปยอด ถ้าโชคดีหน่อย เงินห้าหมื่นหยวนก็ยังรักษาไว้ได้ ถ้าโชคไม่ดี อย่างน้อยก็ได้ห้าพันหยวน รวมกับอีกสามคนที่ได้คนละห้าร้อย ก็เป็นหกพันห้าร้อยหยวน ก็ยังพอรับได้

ผ่านไปหลายเดือน หยางรั่วเฉียนเริ่มทำใจยอมรับเงินรางวัลที่ระบบแจกจ่ายลงมาได้อย่างปล่อยวางมากขึ้นเรื่อยๆ

ยังไงตอนเที่ยงก็ไปเนียนกินข้าวโรงอาหารพนักงานได้ ตกเย็นก็ไปเนียนกินมื้อค่ำกับฉางจื่อฉิงได้ ไปกลับที่ทำงานก็นั่งรถบริษัทฟรี... หกพันห้าร้อยหยวน ชีวิตก็ไม่ได้ถึงกับอยู่ไม่ได้สักหน่อย

อีกอย่าง แม้ยอดแฟนคลับทางฝั่งแพลตฟอร์มชาร์กจะพุ่งทะยานอย่างดุเดือด แต่หยางรั่วเฉียนก็มีวิสัยทัศน์กว้างไกลพอที่จะสร้างวิกฤตพีอาร์ขึ้นมาด้วยน้ำมือตัวเองเพื่อป้ายสีภาพลักษณ์ของบริษัท สองฝั่งหักลบกลบหนี้กันแล้ว โอกาสที่สิ้นเดือนนี้เขาจะได้เงินห้าหมื่นหยวนตอนสรุปยอดก็ถือว่าไม่น้อยเลยทีเดียว

เพียงแต่กระแสสังคมยังต้องใช้เวลาบ่มเพาะอีกสักสองสามวัน ทว่าการโปรโมตของเหล่าสตรีมเมอร์กลับเห็นผลทันตา

ด้วยเหตุนี้ หยางรั่วเฉียนจึงรู้สึกโล่งอกกับการตัดสินใจอันชาญฉลาดของตัวเองก่อนหน้านี้ไม่น้อย

โชคดีจริงๆ ที่เรียกหร่วนหมิ่นเอ๋อร์มาสร้างวิกฤตพีอาร์ ไม่อย่างนั้นรายได้เดือนนี้ของเขาคงได้รั้งท้ายสุดในบรรดาพนักงานทุกคนในบริษัทแน่ๆ

"รอสรุปยอด รอสรุปยอดเลย!"

......

วันศุกร์ วันสุดท้ายของการทำงานในสัปดาห์

หยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงมาทำงานที่บริษัทตามปกติ ทว่าพอทั้งคู่เพิ่งจะก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็ถูกหร่วนหมิ่นเอ๋อร์พุ่งเข้ามาดักหน้าไว้พอดิบพอดี

แม่สาวน้อยท่าทางกระปรี้กระเปร่า ไม่คิดจะเก็บซ่อนความภาคภูมิใจต่อหน้าสองผู้นำเลยสักนิด "ท่านประธานหยาง ท่านประธานฉาง หนูมีพรสวรรค์ด้านงานพีอาร์จริงๆ ใช่ไหมคะเนี่ย?! ถึงแม้เจ้านายจะมีความดีความชอบไปสักเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่หนูก็ถือว่ามีเอี่ยวสักสิบเปอร์เซ็นต์ใช่ไหมล่ะคะ?"

พรสวรรค์ด้านพีอาร์อะไรของเธอ?

หยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงถึงกับยืนอึ้งไปพร้อมๆ กัน

ยายเด็กนี่เป็นสตรีมเมอร์สายเล่นเกมไม่ใช่เหรอ ไหงจู่ๆ ถึงบอกว่าตัวเองมีพรสวรรค์ด้านงานพีอาร์ขึ้นมาได้ล่ะ?

หรือว่าเรื่องเมื่อสองสามวันก่อนจะเริ่มลุกลามใหญ่โตในโลกโซเชียลแล้วจริงๆ?

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ" ฉางจื่อฉิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "พีอาร์อะไรกัน?"

หร่วนหมิ่นเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก "ท่านประธานหยางไม่ได้บอกคุณเหรอคะ? อยากจะเซอร์ไพรส์คุณหรือเปล่าน้า?"

อีกด้านหนึ่งของโซนออฟฟิศ เวิงจื่อฉิน สาวน้อยฝ่ายปฏิบัติการก็ส่งเสียงรำพึงรำพันขึ้นมาเช่นกัน "ฉันรู้สึกว่าบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่ท่านประธานหยางทำไม่เป็นเลย เก่งรอบด้านเกินไปแล้ว สมัยนี้เป็นเจ้านายคนนี่ต้องแข่งขันกันหนักขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

เหวินเหลียนจี ผู้จัดการดูแลสตรีมเมอร์พยักหน้าตามพลางหักนิ้วไล่ทีละข้ออย่างคล่องแคล่ว "ตั้งแต่คัดเลือกคน ดูแลการปฏิบัติงาน ยันไปถึงการโปรโมต แล้วก็งานพีอาร์... ท่านประธานหยางคะ มีอะไรที่คุณทำไม่เป็นบ้างไหมเนี่ย?"

"ทุกครั้งที่ฉันคิดว่าท่านประธานหยางได้งัดเอาความสามารถทั้งหมดออกมาโชว์แล้ว เขาก็มักจะใช้ความจริงตบหน้าให้เห็นเสมอว่าจินตนาการของฉันมันช่างตื้นเขินเหลือเกิน"

ขณะที่พนักงานทุกคนกำลังส่งเสียงฮือฮาชื่นชม และสองผู้บริหารกำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกว่าพวกเธอพูดเรื่องอะไรกันอยู่นั้น ในที่สุดตัวละครผู้ทำหน้าที่ 'ผู้รู้รอบด้าน' ประจำบริษัทก็ออกโรงจนได้

ไม่ต้องเดาให้ยาก ย่อมเป็นเส้าอีฉี ทายาทรุ่นสองผู้มีโลกทัศน์กว้างไกลคนนี้นั่นเอง

"นี่แหละที่เขาเรียกว่าการพีอาร์ระดับไร้ที่ติ!" เส้าอีฉีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปัดหน้าจอไปมา พลางเอ่ยปากพูดคุยอย่างคล่องแคล่วฉะฉาน "การพีอาร์ของบริษัทอื่น อย่างมากก็ไม่พ้นสามวิธี คือแกล้งตาย ปากแข็ง แล้วก็ออกมาขอโทษ ไอ้เรื่องแกล้งตายนี่คงไม่ต้องพูดถึง ส่วนผลของการปากแข็ง ก็คงหนีไม่พ้นการโดนรุมด่าหนักกว่าเดิม"

"การยอมก้มหัวขอโทษดูเหมือนจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่ข้อเสียของมันก็คือมักจะทำให้คนอื่นมองว่าบริษัทเราอ่อนแอ และดึงดูดพวกที่จ้องจะหาเรื่องตบทรัพย์เข้ามาได้ง่ายๆ"

"แต่วิธีการพีอาร์ของเจ้านายกลับไม่ทำให้บริษัทดูอ่อนแอลงเลย ทั้งยังไม่โดนชาวเน็ตรุมประณามด่าทอ ซ้ำยังดึงประเด็นทั้งหมดให้กลายเป็นเรื่องตลกขบขันและผ่อนคลาย แถมถือโอกาสนี้เรียกทราฟฟิกก้อนโตเข้าบริษัทไปด้วยในตัวอีกต่างหาก"

เส้าอีฉีไม่ได้ปิดบังความทึ่งที่เจืออยู่ในน้ำเสียงของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

การพีอาร์แบบยิงปืนนัดเดียวได้นกสี่ตัวแบบนี้ ต่อให้เป็นในบริษัทของพ่อเขา ก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยด้วยซ้ำ!

ตรงหน้าประตูลิฟต์ หยางรั่วเฉียนที่กำลังงุนงงสับสน ในที่สุดก็เริ่มจับต้นชนปลายจากคำพูดของพวกพนักงานได้ทีละนิด

ปฏิบัติการพีอาร์... เรียกทราฟฟิกเข้าบริษัท

อย่าบอกนะว่า?!

ไม่จริงน่า ขนาดจงใจก่อเรื่องพีอาร์เพื่อหาเรื่องเจ๊ง ยังเกิดเรื่องผิดคิวขึ้นมาได้อีกเหรอเนี่ย?

จังหวะนั้นหยางรั่วเฉียนรู้สึกจนปัญญาเหมือนกดลูกน้ำเต้าจมน้ำแล้วขันดันลอยขึ้นมาแทน เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปอธิบายอะไรให้ฉางจื่อฉิงที่ยังยืนมึนงงฟัง รีบพุ่งพรวดเข้าไปในห้องทำงานแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ของตัวเองขึ้นมาทันที