ตอนที่ 51 ขยายออฟฟิศแล้ว แต่ก็เหมือนยังไม่ได้ขยาย

ช่วงบ่ายผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงาน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของพนักงานทุกคน หยางรั่วเฉียนก็สาวเท้าก้าวออกจากบริษัทอย่างว่องไว

เมื่อเช้าพวกพนักงานยังนึกว่าการปรับขึ้นเงินเดือนจะเริ่มในเดือนหน้า ใครจะไปรู้ว่าพอตกบ่าย เห็นแจ้งเตือนเงินเดือนเข้าบัญชีจากธนาคาร พวกเขาถึงได้ตระหนักว่า คำพูดของท่านประธานหยางที่ว่าจะขึ้นเงินเดือน คือขึ้นให้เดี๋ยวนั้นเลย ไม่มีคำว่าเล่นตุกติกหรือสร้างภาพแม้แต่นิดเดียว!

"เจ้านายที่ได้รับความรักท่วมท้นขนาดนี้ ช่างหาดูได้ยากจริงๆ เลยนะคะเนี่ย" ฉางจื่อฉิงเดินพ้นประตูหน้าบริษัทพลางเอ่ยแซวขึ้นมาลอยๆ

เอาแต่รักใคร่ชื่นชมผมจะมีประโยชน์อะไร พวกเธอช่วยทำงาน... ไม่สิ พวกเธออย่าได้ขยันทำงานเชียวนะโว้ย!

หยางรั่วเฉียนแอบกรีดร้องโวยวายอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าคำพูดตัดพ้อพวกนี้ก็ได้แต่เก็บงำไว้ในอกเท่านั้น

เนื่องจากช่วงกลางวันดื่มเหล้าไปบ้าง เพื่อความปลอดภัย หยางรั่วเฉียนจึงไม่ได้ขับรถเอง แต่เรียกคนขับรถรับจ้างให้ขับไปส่งพวกเขาทั้งสองคนกลับถึงโครงการคอนโด

ตอนกำลังเปลี่ยนรองเท้า เมื่อเห็นว่าหยางรั่วเฉียนไม่ได้ตามเข้าประตูห้องของตนเองเหมือนอย่างเคย มือของฉางจื่อฉิงก็ชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความผิดหวังระคนสงสัย "วันนี้ไม่มากินข้าวด้วยกันเหรอคะ"

นับตั้งแต่เหตุดินเนอร์ใต้แสงเทียนอันล้มเหลวไม่เป็นท่าในครั้งนั้น ทุกเย็นหยางรั่วเฉียนจะแวะมาฝากท้องที่ห้องของฉางจื่อฉิงอย่างรู้หน้าที่ตลอด ผ่านไปครึ่งเดือน มันจึงกลายเป็นความเคยชินอันรู้ใจกันของคนทั้งคู่ไปเสียแล้ว

วันนี้พอจู่ๆ หยางรั่วเฉียนไม่มา ฉางจื่อฉิงกลับรู้สึกไม่คุ้นชินขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ไม่ใช่ว่าทั้งสองคนมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน หากแต่เป็นเพราะวันนี้คือวันสรุปยอดบัญชีของระบบ หยางรั่วเฉียนจึงไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวสักเท่าไร

"ผมมีธุระต้องรีบจัดการน่ะ หาอะไรกินง่ายๆ ก็พอ ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปฝากท้องกับคุณใหม่นะ"

พูดจบ หยางรั่วเฉียนก็ปิดประตูห้อง ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา รอคอยการสรุปยอดรอบที่สามของระบบอย่างใจจดใจจ่อ

แม้ตัวเลขข้อมูลของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์จะพุ่งขึ้นมาไม่น้อย ทว่าเวลานี้ก็อยู่แค่ในระดับ 'ดาราตกอับ' เท่านั้น ยังห่างไกลจากขั้น 'ดาราชั้นผู้น้อย' อีกหลายขุม ดังนั้นรายได้ส่วนตัวของเขาในเดือนนี้ย่อมรักษาไว้ได้อย่างแน่นอน

จะต้องไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด

แม้เงินรางวัลนี้จะห่างไกลจากห้าสิบล้านที่เคยหวังไว้ลิบลับ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้หยางรั่วเฉียนไม่ต้องเสี่ยงกับการอดตายอีกต่อไป

สองเดือน กวาดรายได้เข้ากระเป๋าไปเนื้อๆ หนึ่งแสนหยวน ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มเดินเข้าสู่ลู่ทางที่ถูกต้องแล้ว!

ตอนนี้หยางรั่วเฉียนคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ระบบจะมอบรางวัลพิเศษหรือภารกิจอื่นใดเพิ่มเติมมาให้อีกหรือไม่

อย่างเช่นการเบิกงบซื้อรถยนต์ หรือภารกิจขยายขนาดบริษัทแบบคราวก่อนโน้น

ในไม่ช้า เสียงการสรุปผลจากระบบก็ดังขึ้นข้างหู

[ระบบเพาะบ่มศิลปินโนเนมระดับสิบแปด]

[โฮสต์: หยางรั่วเฉียน]

[ศิลปินในสังกัดบริษัท: 3 คน แบ่งเป็น ดาราตกอับ 1 คน, ดาราชั้นผู้น้อย 1 คน, ดาราดัง 1 คน]

[แจกจ่ายรางวัลเรียบร้อยแล้ว]

[เงินทุนบริษัท: .02 หยวน หมายเหตุ: วงเงินประจำเดือนไม่สามารถนำไปชำระหนี้สินกู้ยืมได้ และห้ามโยกย้ายเงินทุนทั้งหมดของบริษัทเข้าสู่บัญชีส่วนตัวของโฮสต์ไม่ว่าจะในรูปแบบใดก็ตาม]

[ยินดีด้วยที่โฮสต์เพาะบ่มศิลปินได้ครบสามคน ได้รับแพ็กเกจของขวัญเปิดศักราช: ใบอนุญาตสารพัดนึก 1 ใบ เมื่อบริษัทของโฮสต์จำเป็นต้องดำเนินงานหรือจัดกิจกรรมบันเทิงใดๆ แต่ยังขาดใบอนุญาตที่เกี่ยวข้อง สามารถใช้ใบอนุญาตสารพัดนึก 1 ใบเพื่อรับสิทธิ์ในการดำเนินงานนั้นได้ทันที]

[ภารกิจขยายขนาดระยะที่สอง: บริษัทของโฮสต์เริ่มเข้าที่เข้าทางอย่างค่อยเป็นค่อยไป จำนวนพนักงานทยอยเพิ่มขึ้น ทว่าหากต้องการให้องค์กรมีประสิทธิภาพในการทำงานสูงขึ้น พนักงานและพื้นที่สำนักงานในปัจจุบันยังถือว่าห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ โปรดขยายขนาดบริษัทให้มีพนักงานครบ 30 คน และขยายพื้นที่ใช้สอยของบริษัทให้ได้อย่างน้อย 2,000 ตารางเมตร เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น วงเงินประจำเดือนที่ระบบจัดสรรให้จะอัปเกรดจากเดือนละ 500,000 หยวน เป็นเดือนละ 1,000,000 หยวน]

มาตามนัดจริงๆ ด้วย!

หยางรั่วเฉียนมองดูรางวัลที่ระบบประทานให้พลางถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้น

ใบอนุญาตสารพัดนึก ทำความเข้าใจได้ไม่ยาก...

สมมติว่าในอนาคตบริษัทอยากจะจัดรายการวาไรตี้ขึ้นมาสักรายการ ใบอนุญาตใบนี้ก็จะช่วยให้หยางรั่วเฉียนข้ามขั้นตอนอันซับซ้อนยุ่งยากและระเบียบหยุมหยิมทั้งหลายไปได้ในพริบตา

เพียงแต่วัดจากขนาดและชื่อเสียงของบริษัทในยามนี้ ชั่วคราวยังคงไม่มีความจำเป็นต้องหยิบใบอนุญาตใบนี้มาใช้

"ภารกิจขยายบริษัทรอบสองมาแล้วสินะ...แต่ดูจากท่าทีของระบบแล้ว ทำไมถึงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังพยายามเค้นให้ผมเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของบริษัทยังไงพิกล"

ล้อกันเล่นหรือเปล่า เรื่องพรรค์นั้นหยางรั่วเฉียนไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด!

ยังไงระบบก็ไม่ได้ระบุเจาะจงว่าต้องรับคนตำแหน่งอะไรเข้ามา อย่างแย่ที่สุด ผมก็แค่จ้างทีม รปภ. มาเพิ่มอีกสักกองร้อยหนึ่งก็สิ้นเรื่อง...

ทว่าความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัว เสียงเตือนจากระบบก็ดังขัดจังหวะทันควัน

[ตรวจพบว่าจำนวนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทเกินความต้องการของบริษัทไปมาก หากโฮสต์ยังคงเปิดรับสมัครต่อ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่วนเกินจะไม่ถูกนับรวมในจำนวนพนักงานที่มีผลตามเงื่อนไข]

เมื่อได้ยินเสียงเตือน หยางรั่วเฉียนก็ถอนหายใจยาว

ให้มันได้อย่างนี้สิ ช่องโหว่ที่จงใจเล่นแง่โจ่งแจ้งขนาดนี้คงไม่มีทางรอดสายตาระบบไปได้จริง ๆ

"ให้ผมเอาเปรียบสักนิดสักหน่อยมันจะตายหรือยังไงกันฮะ"

หยางรั่วเฉียนที่ตั้งแต่ผูกมัดกับระบบมาเพิ่งจะทำเงินได้แค่แสนกว่าหยวน แถมเงินส่วนใหญ่ยังต้องเอาไปโปะหนี้เงินกู้อีก เริ่มจะเดือดดาลขึ้นมาแล้ว "วันนี้ต่อให้ยากแค่ไหน ผมก็จะเจาะช่องโหว่นี้ให้ได้คอยดู!"

สิ่งที่เกินความต้องการปกติไม่ยอมให้ผ่านใช่ไหม

ได้!

ถ้างั้นผมก็จะจัด "ความต้องการปกติ" ให้ดู

พอดีเลย ตอนนี้บริษัทยังขาดห้องอาหารสำหรับพนักงานอยู่ไม่ใช่หรือไง ระบบสั่งให้ขยายบริษัทใช่ไหม ดีล่ะ ขยายเป็นโรงอาหารพนักงานไปเลยก็แล้วกัน

ในเมื่อมีโรงอาหารพนักงานแล้ว การจ้างพ่อครัวมาทำอาหารสักสองสามคนก็ฟังดูสมเหตุสมผลสุด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ

แล้วถ้าจะจ้างฝ่ายจัดซื้อวัตถุดิบเพิ่มอีกสองสามคน จ้างนักโภชนาการมาช่วยออกแบบเมนูอาหารให้ได้สารอาหารครบถ้วนอีกสักคน มันก็นับเป็นขอบเขตความต้องการปกติไม่ใช่หรือไง

เศษขยะจากอาหารทำความสะอาดยากจะตายไป การจ้างพนักงานทำความสะอาดเพิ่มอีกสักสองสามคนก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ใช่ไหมล่ะ

เป็นไปตามคาด หลังจากปล่อยหมัดชุดนี้ออกไป ระบบก็เงียบกริบไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ ถือเป็นการยอมรับความสมเหตุสมผลของการเปิดโรงอาหารพนักงานไปโดยปริยาย

"อัจฉริยะ ชัดเจนเลยว่าผมแม่งโคตรอัจฉริยะ!" เมื่อเห็นว่าตัวเองเอาตัวรอดจากภารกิจขยายบริษัทไปได้อีกเปลาะหนึ่ง หยางรั่วเฉียนก็อดที่จะหัวเราะลั่นออกมาไม่ได้

……

วันรุ่งขึ้น ระหว่างทางไปทำงาน

หยางรั่วเฉียนเอ่ยถึงแผนการขยายบริษัทให้ฉางจื่อฉิงที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับฟัง

"ในที่สุดคุณก็รู้ตัวสักทีนะว่าพื้นที่บริษัทเราเริ่มจะไม่พอใช้แล้ว" ฉางจื่อฉิงเห็นพ้องด้วยเป็นอย่างยิ่ง "ต่อไปสตรีมเมอร์ของเราต้องมีเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แน่ คงต้องใช้คนดูแลเพิ่ม อีกทั้งยังต้องการฝ่ายศิลป์อะไรพวกนั้นด้วย ขืนจ้างเอาต์ซอร์ซตลอดไปแบบนี้ต้นทุนมันสูงเกินไปค่ะ"

"ใช่" หยางรั่วเฉียนที่กำลังขับรถอยู่พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของฉางจื่อฉิง "ไม่ใช่แค่งานศิลป์หรอกนะ แต่อาหารการกินของพนักงานก็เป็นปัญหาใหญ่เหมือนกัน ค่าเช่าที่สมัยนี้แพงหูฉี่ เงินที่พนักงานจ่ายค่าข้าวไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็กลายเป็นค่าเช่าร้านของพ่อค้าแม่ค้าทั้งนั้น ไม่คุ้มเอาซะเลย"

เมื่อได้ยินหยางรั่วเฉียนพูดแบบนี้ ฉางจื่อฉิงก็รู้สึกปลาบปลื้มใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เจ้าของห้องเช่าคนนี้ของเธอรู้จักประหยัดต้นทุนของบริษัทเป็นแล้ว หายากจริง ๆ นี่มันเรื่องมหัศจรรย์ชัด ๆ!

บริษัทให้เงินช่วยเหลือค่าอาหารแก่พนักงานในเกณฑ์ที่สูงลิบลิ่วอยู่ทุกวัน มิหนำซ้ำถ้าเงินช่วยเหลือก้อนนั้นไม่พอ บริษัทยังใจป้ำให้เบิกเพิ่มได้อีกต่างหาก!

มันเข้าท่าที่ไหนกันเล่า

ควรจะหาโรงอาหารเอาต์ซอร์ซสักแห่งมาร่วมมือกันตั้งนานแล้ว จะได้แก้ปัญหาเรื่องปากท้องของพนักงาน แถมยังกดต้นทุนค่าอาหารส่วนนี้ให้ต่ำลงได้ด้วย

เบิกเนตรแล้ว บอสของเธอในที่สุดก็มีวันที่คิดได้กับเขาเหมือนกัน!

มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ นะเนี่ย!

ฉางจื่อฉิงพยักหน้าหงึก ๆ พร้อมกับแกว่งแก้วกาแฟในมือไปมา "ใช่ค่ะ แล้วคุณคิดไว้หรือยังคะว่าจะร่วมมือกับโรงอาหารหรือร้านอาหารร้านไหน"

แถวตึกสำนักงานมีร้านที่รับงานแบบนี้อยู่ไม่น้อย ขอแค่มีจำนวนออร์เดอร์เยอะ ราคาโดยทั่วไปก็ไม่ได้แพงมาก ต่อให้มาตรฐานอาหารจะสูงลิ่วแค่ไหน ปกติต้นทุนต่อคนก็ไม่มีทางเกินยี่สิบหยวนหรอก

"ร่วมมืออะไรกัน" หยางรั่วเฉียนทำสีหน้าประหลาดใจ "ทำไมผมต้องไปร่วมมือกับคนอื่นด้วย"

ฉางจื่อฉิงตามความคิดเขาไม่ทันไปชั่วขณะ จึงเอ่ยปากถาม "ถ้าไม่ร่วมมือกับร้านอาหาร อย่าบอกนะว่าคุณจะให้ฉันลงครัวไปทำกับข้าวเลี้ยงพนักงานเป็นโขยงนั่นเองน่ะ"

"เราก็เปิดโรงอาหารเอง จ้างพ่อครัวมาเองสิ คุณเป็นอะไรไปเนี่ย เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ทำไมถึงคิดไม่ออก"

เปิดโรงอาหารเอง จ้างพ่อครัวมาเองเนี่ยนะ...

ฉางจื่อฉิงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะย่อยประโยคที่ฟังดูสยดสยองพิลึกนี้ นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่กว่าจะเค้นเสียงถามออกมาได้อย่างยากลำบาก "คุณ...คุณเพิ่งบอกว่าอยากจะขยายบริษัท ความจริงแล้วคืออยากจะขยายเพื่อทำโรงอาหารขึ้นมาเนี่ยนะ คุณบอกว่าเดี๋ยวนี้อาหารเดลิเวอรีแพงเกินไป ก็เลยจะเปิดโรงอาหารพนักงานของตัวเอง แถมยังจะจ้างพ่อครัวมาโดยเฉพาะเลยเหรอคะ"

คิดจะเช่าพื้นที่หลายร้อยตารางเมตรในเซิ่งจิ่งหาวหยวนที่ที่ดินแพงระยับระดับตารางนิ้วละทองคำ แล้วยังจะจ้างพ่อครัวมาเป็นการเฉพาะ เพียงเพื่อที่จะได้ตัดงบเงินช่วยเหลือค่าอาหารของพนักงานในบริษัทแค่สิบกว่าคนเนี่ยนะ

ต่อให้เป็นเด็กอนุบาลก็ยังคิดเลขออกเลยมั้งว่าทำแบบนี้นอกจากจะไม่ช่วยลดต้นทุนแล้ว มันยังจะทำให้ค่าใช้จ่ายพุ่งพรวดขึ้นจนน่าตกใจต่างหากเล่า!

แล้วนี่มันเรียกว่าขยายบริษัทภาษาอะไรกันยะ

ขยายเพื่อทำโรงอาหารเนี่ยนะ?!

ขยายก็เหมือนไม่ได้ขยายเลยสักนิดไม่ใช่หรือไงยะ!

"นั่นแหละ ของข้างนอกไม่ถูกสุขอนามัย คุณภาพก็ขึ้นอยู่กับดวง ถ้ากินแล้วเป็นอะไรขึ้นมา เผลอๆ จะต้องนับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงานด้วยซ้ำ" หยางรั่วเฉียนรู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองพูดนั้นไร้สาระสิ้นดี แต่ก็ยังเอ่ยอย่างฉะฉานเปี่ยมเหตุผล "อีกอย่าง พนักงานนั่งกินข้าวในออฟฟิศมันไม่สบายตัวเลย แถมยังทำลายสิ่งแวดล้อมได้ง่ายอีก โรงอาหารพนักงานนี่แหละที่จะแก้ปัญหาทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

ฉางจื่อฉิงแทบจะเป็นลม "นายเปิดโรงอาหารแห่งหนึ่งต้องใช้เงินเท่าไร ต้องรับคนเพิ่มกี่คน เพื่อพนักงานแค่หยิบมือเดียวเนี่ยนะ ต้นทุนมันไม่มีทางลดลงได้หรอกย่ะ!"

การจะทำธุรกิจร้านอาหารให้ได้กำไร อัตราการหมุนเวียนของโต๊ะถือเป็นตัวเลขที่สำคัญอย่างยิ่ง มีเพียงลูกค้าแวะเวียนมาเยอะๆ จนเกลี่ยต้นทุนคงที่ออกไปได้เท่านั้นถึงจะเกิดกำไรขึ้นมาได้ พ่อครัวหนึ่งคนกับพนักงานเสิร์ฟหนึ่งคนบริการลูกค้า 10 คนหรือ 100 คน เงินเดือนที่ได้รับก็เท่ากัน

ไม่ว่าจะมีลูกค้ากี่คน ค่าเช่าก็ยังเท่าเดิม

ดังนั้นยิ่งคนเยอะ ต้นทุนเฉลี่ยต่อจานก็ยิ่งต่ำ

แต่พนักงานในบริษัทมีอยู่แค่นี้ แถมโรงอาหารพนักงานก็แทบจะไม่เปิดให้คนนอกเข้า เงินที่โรงอาหารแห่งหนึ่งต้องเผาทิ้งในแต่ละเดือนจึงยากจะประเมินได้เลย!

ถ้าไม่ใช่เพราะหยางรั่วเฉียนกำลังขับรถอยู่ ฉางจื่อฉิงคงอดไม่ได้ที่จะประเคนมะเหงกใส่หน้าผากเขาสักทีแล้ว!

"คิดทบทวนดูอีกทีเถอะค่ะ บอส!"

ปัญหาคือ หยางรั่วเฉียนจะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรือ

เขาเข้าใจ แต่ไม่แคร์เลยสักนิด

รอให้ทำภารกิจขยายบริษัทเสร็จสิ้น วงเงินรายเดือนก็จะเพิ่มเป็นหนึ่งล้านหยวน ค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานของโรงอาหารแค่แห่งเดียวมันจะไปนับเป็นอะไรได้

ลองคิดดูสิ บริษัทมีอาหารมื้อใหญ่สุดหรูหราไม่ซ้ำกันให้บริการทุกมื้อเที่ยง ใจของพวกพนักงานจะยังจดจ่ออยู่กับงานได้อีกหรือ

ไม่มีทางอยู่แล้ว!

พอปรับเรื่องอาหารการกินให้ดีขึ้น ช่วงเช้าพวกพนักงานก็จะเอาแต่เฝ้ารอเวลากินข้าว เมื่อไม่มีกะจิตกะใจทำงาน ยอดผู้ติดตามของศิลปินในสังกัดก็จะเพิ่มขึ้นช้าลง แล้วเขาก็จะได้รับเงินรางวัลจากระบบอย่างเป็นกอบเป็นกำ...

นี่มันวงจรบวกชัดๆ!

หยางรั่วเฉียนไม่สนใจเสียงคัดค้านอย่างรุนแรงของฉางจื่อฉิง แล้วออกคำสั่งสูงสุดในฐานะเจ้านายทันที "ไปเช่าชั้น 24 ทั้งชั้นมาเลย เอาครึ่งหนึ่งทำเป็นโรงอาหารพนักงาน อีกครึ่งหนึ่งทำเป็นห้องไลฟ์สด!"

"แล้วก็ถือโอกาสประกาศรับสมัครงานทางอินเทอร์เน็ตด้วย เราจะรับหัวหน้าเชฟชั้นยอดสองคน กับผู้ช่วยเชฟที่มีประสบการณ์โชกโชนอีกสามคน ให้เงินเดือนสูงกว่ามาตรฐานในวงการทั้งหมด!"

ฉางจื่อฉิงสติแตกโดยสมบูรณ์ "เถ้าแก่ เจ้าของห้อง บอส! เพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยที่รักของฉัน ยังจะเอาเชฟชั้นยอดสองคนอีก นี่นายจะทำโรงอาหารพนักงานหรือร้านมิชลินกันแน่ยะ?!"