ตอนที่ 52 คุณเรียกสิ่งนี้ว่าโรงอาหารเหรอ

หลังจากจอดรถเรียบร้อย ฉางจื่อฉิงก็เดินเข้าไปในล็อบบี้ของอาคารเซิ่งจิ่งหาวหยวน และเริ่มพูดคุยประสานงานกับพนักงานต้อนรับ

หยางรั่วเฉียนมองดูฉางจื่อฉิงที่วิ่งวุ่นจัดการโน่นนี่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอมีตำแหน่งเป็นถึงผู้อำนวยการฝ่าย แต่สิ่งที่ทำกลับเป็นงานของผู้ช่วยกับเลขาฯ เสียทั้งหมด...

แต่การมี "ผู้ช่วยควบเลขาฯ" แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เรื่องจุกจิกหลายอย่างจะได้ไม่ต้องเปลืองสมองคิดให้มากความ

ครู่ต่อมา พนักงานต้อนรับสาวก็เดินยิ้มแย้มนำทางฉางจื่อฉิงกลับมา ในมือถือแก้วน้ำเปล่ามาด้วยสองใบ

"ท่านประธานหยางคะ เชิญนั่งพักดื่มน้ำตรงนี้สักครู่ค่ะ ผู้จัดการหลิวของเรากำลังลงมาเดี๋ยวนี้แล้วค่ะ"

เครื่องแต่งกายของหยางรั่วเฉียนไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย นอกจากหน้าตาที่ดูดีกว่าคนทั่วไปแล้ว ด้านอื่นๆ ก็ดูไม่ต่างจากพนักงานออฟฟิศธรรมดา แต่พนักงานต้อนรับสาวกลับไม่กล้าเสียมารยาทแม้แต่น้อย

คนที่เป็นเจ้านายเช่าออฟฟิศในเซิ่งจิ่งหาวหยวนได้ แถมยังมีสาวสวยระดับฉางจื่อฉิงคอยตามดูแลไม่ห่าง ย่อมต้องเป็นมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงแน่นอน

เขาแค่ทำตัวติดดินเท่านั้นเอง

รอไม่นาน ผู้จัดการหลิวในชุดสูทผูกไทดูภูมิฐานแบบคนประสบความสำเร็จก็เดินออกมาจากลิฟต์ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้าง ไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว

ผู้จัดการหลิวพอจะจำหยางรั่วเฉียนได้เลือนราง จำได้ว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเพิ่งมาเช่าออฟฟิศขนาดไม่กี่ร้อยตารางเมตรบนชั้น 24 จากนั้นไม่นานก็มาเช่าพื้นที่เพิ่มในชั้นเดียวกัน ได้ยินว่าเอาไปทำห้องนวดอะไรสักอย่างให้พนักงาน

แล้วตอนนี้จู่ๆ เขากลับจะเหมาเช่าทั้งชั้นเลยเนี่ยนะ?!

นี่มันฟันกำไรเละเทะ ธุรกิจกำลังรุ่งโรจน์ชัดๆ!

สำหรับเจ้านายระดับนี้ ผู้จัดการหลิวย่อมต้องพินอบพิเทาอย่างถึงที่สุด

"สวัสดีครับท่านประธานหยาง ขอให้กิจการรุ่งเรืองนะครับ เรียกผมว่าเสี่ยวหลิวก็ได้ มีอะไรให้รับใช้บอกมาได้เต็มที่เลยครับ!"

เสี่ยวหลิวเนี่ยนะ...

ชายวัยสามสิบกว่าๆ มาขอให้คนอายุยี่สิบกว่าเรียกตัวเองว่า "เสี่ยวหลิว"

ถึงคราวนี้หยางรั่วเฉียนจะหอบ "ดีลใหญ่" มาให้ แต่ก็ไม่เห็นต้องประจบประแจงออกนอกหน้าขนาดนี้เลยนี่นา?

หรือช่วงนี้ยอดขายจะกดดันหนักเกินไปกันนะ?

แน่นอนว่าหยางรั่วเฉียนไม่ได้เป็นคนไร้วุฒิภาวะทางอารมณ์ เขาลุกขึ้นยืนจับมือกับอีกฝ่ายแล้วพูดว่า "ผู้จัดการหลิวเกรงใจไปแล้วครับ เรามาคุยเรื่องขั้นตอนกันเถอะ"

นอกจากคุยเผิง มีเดีย เอ็นเตอร์เทนเมนต์แล้ว ชั้น 24 ยังมีอีกบริษัทหนึ่งตั้งอยู่ หากคิดจะเหมาเช่าทั้งชั้น ย่อมต้องไปเจรจาเรื่องการโอนสิทธิ์กับบริษัทนั้นก่อน

"ได้เลยครับ แสดงว่าไม่อยากใช้ออฟฟิศร่วมชั้นกับบริษัทอื่นแล้วใช่ไหมครับ" ผู้จัดการหลิวถามอย่างระมัดระวัง พลางผายมือเชิญหยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงเข้าไปในลิฟต์

"ใช่ครับ บริษัทเรามีความต้องการใช้พื้นที่เพิ่มเติม" หยางรั่วเฉียนพยักหน้า

ผู้จัดการหลิวรีบแสดงความเข้าใจทันที "เข้าใจแล้วครับ มีทางออกอยู่สองวิธี วิธีแรกคือทางเราจะเป็นฝ่ายยกเลิกสัญญากับทางนั้นเอง แต่เงินค่าชดเชยตามสัญญาฝ่ายคุณจะต้องเป็นคนออก ส่วนวิธีที่สองคือคุณไปเจรจาขอทำสัญญาโอนสิทธิ์กับทางนั้นโดยตรง แน่นอนว่าทางเราช่วยเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยให้ได้ครับ จะพยายามต่อรองค่าโอนสิทธิ์ที่สมเหตุสมผลให้คุณเอง"

บังคับยกเลิกสัญญาเนี่ยนะ...

ดูไม่ให้เกียรติคนอื่นเท่าไร แถมเงินที่ต้องจ่ายยังสูงเกินเหตุโดยใช่เหตุ ไม่มีเหตุผลต้องทำแบบนั้นเลย

ในฐานะ "เพื่อนบ้าน" หยางรั่วเฉียนสังเกตเห็นตั้งนานแล้วว่า บริษัทข้างๆ ในระยะหลังมานี้มีผลการดำเนินงานแย่ลงเรื่อยๆ ดูได้จากที่พนักงานเริ่มต้องอยู่โอทีเป็นประจำ พวกหัวหน้าก็หน้าตาบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา และมักมีเสียงด่าทอลอยมาให้ได้ยินเป็นระยะ

ในความทรงจำของหยางรั่วเฉียน อีกครึ่งปีหลังจากนี้ บริษัทนั้นก็ต้องย้ายออกจากอาคารสำนักงานหรูแห่งนี้ไป...

เห็นได้ชัดว่ากระแสเงินสดของพวกเขากำลังจะขาดมืออยู่รอมร่อ เงินค่าโอนสิทธิ์ก้อนนี้อาจช่วยต่อลมหายใจให้พวกเขายื้อไปได้อีกหลายเดือน

"ไปคุยกันหน่อยดีกว่าครับ"

"ได้เลยครับ เดี๋ยวผมพาไปพบประธานหลี่ของทางนั้นครับ"

ภายใต้การนำทางของผู้จัดการหลิว ผู้บริหารของทั้งสองบริษัทก็ได้มาพบกันที่ชั้น 8 ของอาคารเซิ่งจิ่งหาวหยวน ซึ่งเป็นห้องรับรองแขก

ตัวห้องรับรองโอ่อ่ากว้างขวาง ใช้เป็นสถานที่เจรจาระดับสูงได้อย่างสมน้ำสมเนื้อโดยไม่ดูกระจอกแม้แต่น้อย

"ท่านนี้คือท่านประธานหยางจากกลุ่มบริษัทคุยเผิงครับ ส่วนท่านนี้คือประธานหลี่จากต้าตี้เทคโนโลยี ทั้งสองท่านคุยกันไปก่อนนะครับ ผมขอตัวสักครู่" ผู้จัดการหลิวยิ้มพลางส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยยกชาร้อนเข้ามาเสิร์ฟ จากนั้นก็ล่าถอยออกจากห้องประชุมไปอย่างรู้หน้าที่

ประธานหลี่มองประตูที่ปิดลง แล้วปรายตามองฉางจื่อฉิงที่ยังสาวและสวย อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาเงียบ ๆ

คุยเผิง มีเดีย เอ็นเตอร์เทนเมนต์...

ในขณะที่บริษัทพวกเขากำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด เพื่อนบ้านห้องข้าง ๆ กลับเติบโตยิ่งใหญ่จนถึงขั้นนี้แล้วหรือนี่

ก็เป็นจริงอย่างที่หยางรั่วเฉียนคาดเดาไว้ บริษัทต้าตี้เทคโนโลยีดำเนินกิจการยากลำบากขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ กระแสเงินสดฝืดเคืองอย่างหนัก เงินค่าเซ้งก้อนหนึ่งจึงนับเป็นสิ่งล่อตาล่อใจไม่น้อยสำหรับพวกเขา

หลังจากสังเกตหยางรั่วเฉียนที่อายุน้อยกว่าตนเองอยู่หลายปีเป็นเวลาไม่กี่วินาที ประธานหลี่ก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "ท่านประธานหยาง ประธานฉาง พวกคุณตั้งใจจะให้ค่าเซ้งเท่าไหร่ครับ บริษัทเราย้ายออก ต้องหาที่ทำงานใหม่ ความสูญเสียในช่วงเวลาที่ต้องล่าช้าไปนี้... ถ้าให้น้อยเกินไป พวกเราคงย้ายให้ไม่ได้ หวังว่าพวกคุณจะเข้าใจนะครับ"

เพราะกลัวว่าถ้าเรียกราคาสูงไป อีกฝ่ายจะหันไปเช่าชั้นอื่นแทนจนทำให้ตนเองคว้าน้ำเหลว สิ่งที่ประธานหลี่พูดจึงถือว่าสมเหตุสมผล ไม่ได้โก่งราคาจนเกินงาม

แน่นอนว่า ที่เขาร่ายยาวมาตั้งเยอะแยะ ก็แค่หวังให้อีกฝ่ายยอมจ่ายค่าเซ้งให้สูงขึ้นอีกสักหน่อย

อีกอย่าง ในฐานะเจ้านายของบริษัทอันทรงเกียรติแห่งหนึ่ง แม้ตอนนี้จะตกต่ำลงไปบ้าง แต่ศักดิ์ศรีขั้นพื้นฐานก็ต้องมี

ฝั่งกลุ่มบริษัทคุยเผิงอย่างน้อยต้องจ่ายค่าเซ้งสักหนึ่งแสนหยวน เจ้านายบริษัทอย่างฉันไม่มีทางเป็นพวกยอมสละฐานที่มั่นของบริษัทเพียงเพื่อเศษเงินหรอก

"แล้วก็การขนย้ายอุปกรณ์ต่าง ๆ ก็ต้องเสียค่าขนส่ง..." ประธานหลี่ยังคงพล่ามต่อไปไม่หยุด

"สองแสนหยวนครับ" หยางรั่วเฉียนขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด จึงเปิดราคาไปตรง ๆ

"ท่านประธานหยาง คุณนี่สายตาเฉียบแหลมจริง ๆ!" ประธานหลี่ผุดลุกขึ้นยืนทันที สองมือยกถ้วยชาข้างตัวยื่นส่งให้หยางรั่วเฉียน "โธ่เอ๊ย คุณจะมารินชาเองได้ยังไงกันครับ เชิญนั่งเลยครับ นั่งลง เดี๋ยวผมรินชาให้คุณเอง!"

สองแสนหยวนเชียวนะ

คนหนุ่มสาวสมัยนี้ไม่เห็นค่าของเงินกันเลยจริง ๆ

ทำบริษัทบันเทิงมันหาเงินได้ง่ายขนาดนี้เชียวหรือ

อิจฉาจะตายอยู่แล้ว

...

หลังจากเดินออกมาจากห้องประชุม ผู้จัดการหลิวเห็นผู้บริหารของทั้งสองฝ่ายต่างมีสีหน้ากระปรี้กระเปร่า ก็รู้ทันทีว่าการเจรจาสำเร็จลุล่วงแล้ว

"พื้นที่โล่งขนาดสองพันตารางเมตร ทิวทัศน์งดงาม มองเห็นได้กว้างไกลสุดสายตา ท่านประธานหยาง ธุรกรรมครั้งนี้คุ้มค่ามากจริง ๆ ครับ" ผู้จัดการหลิวเอ่ยประจบ "ให้ผมพาคุณไปเซ็นสัญญาเลยไหมครับ"

เมื่อเห็นว่าเงินค่านายหน้าก้อนโตกำลังจะตกถึงมือ อารมณ์ของผู้จัดการหลิวจึงเบิกบานอย่างยิ่ง การเอ่ยปากประจบเอาใจไปตามน้ำจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

"พวกเราต้องการรีโนเวตทั้งชั้นใหม่ แล้วก็อยากทำโรงอาหารพนักงานด้วย แบบนี้ไม่ผิดกฎระเบียบใช่ไหมครับ"

ผู้จัดการหลิวยิ้มแย้มเต็มใบหน้า ตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ "คุณเช่าเหมาทั้งชั้น ไม่ผิดระเบียบอยู่แล้วครับ แต่เรื่องตกแต่งรีโนเวต ห้ามทำในเวลาทำงานตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น รบกวนคุณช่วยเข้าใจตรงนี้ด้วยนะครับ"

ตรงกันข้ามกับอาคารที่พักอาศัย อาคารที่พักอาศัยจะอนุญาตให้ตกแต่งได้เฉพาะในเวลาทำงาน ส่วนอาคารสำนักงานจะอนุญาตให้ตกแต่งได้เฉพาะนอกเวลาทำงานเท่านั้น

พอพูดจบคำนี้ ผู้จัดการหลิวก็พลันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างทะแม่ง ๆ

เมื่อกี้ท่านประธานหยางพูดว่าโรงอาหารพนักงานใช่ไหมนะ

โรงอาหารพนักงานเนี่ยนะ

อ้าวเฮ้ย เดี๋ยวสิ คุณเช่าอาคารสำนักงานราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้ในเซิ่งจิ่งหาวหยวน เพียงเพื่อจะทำโรงอาหารพนักงานเนี่ยนะ

พื้นที่สองพันตารางเมตร เช่ามาทีหนึ่ง ค่าเช่าตกเดือนละตั้งสามแสนหยวนเลยนะ

สามแสนหยวนเลยนะโว้ย

ต่อให้แบ่งพื้นที่แค่สี่ร้อยตารางเมตรมาทำโรงอาหาร แค่ต้นทุนค่าเช่าเดือนหนึ่งก็ปาเข้าไปตั้งหกหมื่นหยวนแล้ว

นายเรียกไอ้นี่ว่าโรงอาหารเหรอ

นี่มันเครื่องบดทำลายธนบัตรชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง

เช่าเหมาทั้งชั้นเพื่อเปิดโรงอาหาร มันไม่ผิดกฎระเบียบก็จริงอยู่หรอก แต่นี่มันต้องประสาทกลับขนาดไหนกันวะ