ตอนที่ 53 มึงกล้าเรียกไอ้นี่ว่าโรงอาหารเหรอวะ!

สองสัปดาห์ต่อมา ช่วงพักกลางวันของบริษัท

พนักงานส่วนใหญ่ยังคงเหมือนเช่นเคย ใช้เงินช่วยเหลือค่าอาหารของบริษัทสั่งเดลิเวอรีมากินกันแบบง่ายๆ ให้จบไปมื้อหนึ่ง

"บริษัทข้างๆ ย้ายออกไปแล้วเหรอคะ ต้นทุนสูงเกินไปหรือเปล่า" เวิงจื่อฉิน พนักงานสาวฝ่ายปฏิบัติการเอ่ยถามเกาน่ายวิ๋นที่อยู่ข้างๆ พลางเคี้ยวข้าว "ดูเหมือนเพื่อนบ้านใหม่ของเราจะทำธุรกิจอาหารนะเนี่ย"

เกาน่ายวิ๋นมองดูโรงอาหารพนักงานที่สร้างเสร็จเรียบร้อยและกำลังอยู่ในขั้นตอนการทดสอบขั้นสุดท้ายด้วยความกังวลอยู่บ้าง "กลิ่นจะแรงไหมนะ"

เส้าอีฉีก็ขยับเข้ามาใกล้พลางขมวดคิ้ว "ไม่น่าใช่นะ จะมีบริษัทร้านอาหารที่ไหนมาเปิดในที่แบบนี้กัน ไม่ว่าจะนั่งกินที่ร้านหรือเดลิเวอรี มาเปิดร้านในที่พรรค์นี้ไม่มีทางทำกำไรได้หรอก"

"ใครจะไปรู้ล่ะคะ... ยุคนี้เศรษฐีรุ่นสองที่ออกมาทำธุรกิจก็มีเยอะแยะ เงินเหลือใช้จะตาย ไม่มาสนใจเรื่องแค่นี้หรอกมั้ง" ลู่ซูหยวน พนักงานสาวสวยฝ่ายต้อนรับกลืนเกี๊ยวในกล่องข้าวลงคอแล้วช่วยพูดเสริมขึ้นมา

ในฐานะเศรษฐีรุ่นสองตัวจริง เส้าอีฉีไม่เห็นด้วยกับประโยคนี้อย่างยิ่ง "ไม่สิ พวกคุณไม่เคยได้ยินคำนี้เหรอ 'ไม่กลัวเศรษฐีรุ่นสองเที่ยวเตร่สำมะเลเทเมา แต่กลัวเศรษฐีรุ่นสองนึกครึ้มอยากทำธุรกิจ'"

วันๆ เอาแต่กินดื่มเที่ยวเล่น เสวยสุขอย่างหรูหรา มันจะผลาญเงินได้สักเท่าไรกันเชียว

แต่ถ้าทำธุรกิจล่ะ

แป๊บเดียวเงินเป็นล้าน เป็นสิบล้าน หรือแม้แต่เป็นร้อยล้านก็หายวับไปกับตาได้เลยนะ!

"หรือว่ามีเศรษฐีรุ่นสองว่างจัดมาถูกใจธุรกิจอาหารเข้าจริงๆ" บรรยากาศในบริษัทนั้นดีมาก เพื่อนร่วมงานไม่มีช่องว่างระหว่างกัน พอเปิดหัวข้อคุยก็เลยผลัดกันต่อประโยค "มื้อเที่ยงพวกเราไปเนียนขอเขากินได้ไหมเนี่ย"

สองเดือนที่ผ่านมานี้ เดลิเวอรีแถวนี้ถูกพนักงานกวาดกินจนแทบจะครบทุกร้านแล้ว หลายคนจึงอยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง

หวงหรูสือส่ายหน้า "ถ้าเป็นเศรษฐีรุ่นสองเปิดเล่นๆ ร้านที่เปิดก็ต้องเน้นระดับไฮเอนด์แน่นอน ข้าวผัดจานละเจ็ดสิบแปดหยวน กินมื้อหนึ่งแตะเจ็ดแปดร้อยหยวนแบบไม่ต้องคิด ใครจะไปกินไหว"

ถึงช่วงนี้หวงหรูสือจะได้ทั้งของขวัญและรับงานสปอนเซอร์ ทำเงินได้ไม่น้อยเมื่อดูจากฉากหน้า แต่อาชีพสตรีมเมอร์เป็นงานที่กินบุญเก่าจากวัยหนุ่มสาว ไม่รู้เลยว่าจะดับสนิทลงเมื่อไร

ทั้งค่างวดบ้านค่างวดรถต่างก็เป็นภาระกดดันมหาศาล...

เขาไม่กล้าเอาเงินเก็บของตัวเองไปสุรุ่ยสุร่ายกับของกินราคาแพงขนาดนั้นแน่

ปกติได้ดูพวกบล็อกเกอร์สายกินโชว์กินใน Bilibili ให้พอเพลินตาก็พอแล้ว

หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ผู้พอจะมีประสบการณ์อยู่บ้างตาเป็นประกาย "พวกเธอดูพ่อครัวสองคนนั้นสิ ดูมืออาชีพมากเลยนะ"

ทางบ้านเธอทำธุรกิจเล็กๆ อยู่บ้าง บางครั้งก็เคยตามพ่อแม่ไปพบลูกค้าร่วมทำธุรกิจ และเคยกินอาหารกวางตุ้งที่ราคาแพงหูฉี่มาก่อน สายตาในการมองจึงพอมีอยู่บ้าง

"การตกแต่งนั่น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นร้านอาหารระดับซูเปอร์พรีเมียม กินมื้อหนึ่งต้องหมดเงินเท่าไรกันเนี่ย"

จูฉี่เฟิง คุณลุงรปภ. ซดบะหมี่เสียงดังซู้ดแล้วพูดติดตลก "เฮ้อ เซาจื่อเมี่ยนในมือจืดชืดไปในพริบตาเลยแฮะ"

"รู้จักพอเถอะน่า พวกเราได้กินข้าวก็เพราะเงินช่วยเหลือของเจ้านายทั้งนั้น ไม่ต้องจ่ายเองสักบาท" ติงเต้าอี้ ที่ปรึกษากฎหมายที่อายุมากที่สุดขมวดคิ้ว รู้สึกว่าพวกเด็กวัยรุ่นสมัยนี้จิตใจลอยลอยฟุ้งซ่านกันเกินไปแล้ว

พวกวัยรุ่นจิตใจลอยลอยฟุ้งซ่านก็ช่างเถอะ แต่ทำไมลุงรปภ. ที่ดูอายุเจ็ดสิบแปดสิบคนนี้ถึงใจลอยลอยตามไปด้วยล่ะเนี่ย

เจ้านายดีขนาดนี้หาไม่ได้ง่ายๆ แล้วนะ

ทุกคนต่างคุยกันไปคนละทิศคนละทาง มีเพียงเส้าอีฉีที่เป็นเศรษฐีรุ่นสองและกินอาหารเลิศรสจนชินชาเท่านั้นที่ดูสงบนิ่งเป็นพิเศษ

อาหารมื้อหรูอะไรนั่นเขาไม่สนใจหรอก เพราะขืนกินอีกคงได้เป็นเกาต์แน่

พลอยคุยจ้อกันไปพักใหญ่ เวลาล่วงเลยไปถึงบ่ายสองโดยไม่รู้ตัว

ในขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวดึงสมาธิกลับมาทำงาน ฉางจื่อฉิงก็เดินออกมาจากห้องทำงานของหยางรั่วเฉียนกะทันหัน เธอปรบมือเรียกให้ทุกคนหยุดทำงานในมือ "ขอรบกวนเวลาทำงานทุกคนสักสองนาทีนะคะ มีเรื่องจะประกาศค่ะ"

เรื่องที่เวลาทำงานมักจะถูกยึดไปใช้แบบนี้ ทุกคนคุ้นเคยจนเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว ต่างก็หยุดมือจากงานที่ทำอยู่เพื่อรอท่านประธานฉางประกาศ 'ข่าวดี'

หลังจากผ่าน 'การเคี่ยวกรำ' มาสองเดือน พนักงานทุกคนต่างคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าบริษัทของตัวเองไม่มีทางประกาศ 'ข่าวร้าย' แน่นอน

"เนื่องจากมีการปรับเปลี่ยนนโยบายบริษัท หลังจากนี้เงินช่วยเหลือค่าอาหารของทุกคนจะถูกยกเลิกนะคะ" ฉางจื่อฉิงขยับส้นสูงเล็กน้อยพลางเอ่ยกับเหล่าพนักงาน

อ้าว ยกเลิกเงินค่าอาหารเหรอ

พระพุทธเจ้าข้า บริษัทกำลังจะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้วใช่ไหมเนี่ย

ถึงขั้นยกเลิกสวัสดิการพนักงานเป็นประวัติการณ์เลยเหรอเนี่ย

เหล่าพนักงานที่โดนสวัสดิการสารพัดประเคนใส่จนมึนหัวมาตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงาน ในยามนี้กลับไม่รู้สึกตระหนกกับข่าวร้ายเรื่องการตัดสวัสดิการแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับรู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเสียด้วยซ้ำ

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้

ถ้าท่านประธานหยางยังขืนแจกสวัสดิการแบบไม่ลืมหูลืมตาต่อไปเรื่อยๆ พนักงานคงได้หวาดระแวงจนประสาทเสียว่าบริษัทจะล้มละลายวันไหนเข้าจริงๆ

เงินช่วยเหลือค่าอาหารเดือนหนึ่งก็แค่ไม่กี่ร้อยหยวน ถ้าช่วยให้บริษัทผ่อนคลายกระแสเงินสดที่ตึงตัวลงได้บ้าง พนักงานทุกคนก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ยามมีเงิน ท่านประธานหยางร่วมสุขกับพวกเรา ในยามวิกฤตของบริษัท พวกเราจะมีเหตุผลอะไรที่จะไม่ร่วมทุกข์กับท่านประธานหยางล่ะ

เงินค่าอาหาร ตัดไปเลย!

ขอแค่ส่งผลดีต่อการพัฒนาของบริษัท จะตัดอะไรก็ตัดไปเถอะ!

ได้รับการดูแลจากบริษัทมานานขนาดนี้ วันนี้แหละคือเวลาที่พวกเขากลุ่มพนักงานจะได้หลั่งเหงื่อชโลมเลือดเพื่อบริษัทเสียที!

เมื่อเห็นว่าทุกคนยังควบคุมอารมณ์ได้ดี แถมดูมีไฟในการทำงานยิ่งกว่าเดิม ฉางจื่อฉิงก็แอบถอนหายใจยาวในอก พยายามข่มความอยากแซวเอาไว้ แล้วหยิบบัตรรับประทานอาหารปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง "ท่านประธานหยางเป็นห่วงสุขภาพของทุกคนค่ะ รู้สึกว่าการที่ทุกคนกินอาหารเดลิเวอรีทุกวันมันไม่ดีต่อสุขภาพเอาเสียเลย ก็เลยตัดสินใจเปิดโรงอาหารของบริษัทขึ้นมา ให้พนักงานทุกคนกินฟรี ส่วนเงินช่วยเหลือค่าอาหารหลังจากนี้ก็จะไม่มีการแจกอีกแล้วนะคะ"

เหล่าพนักงานที่เพิ่งสาบานในใจว่าจะร่วมหัวจมท้ายกับบริษัท ถึงกับสมองช็อตไปชั่วขณะ

เอ๋

บริษัทเปิดโรงอาหารเนี่ยนะ

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สติ ฉางจื่อฉิงก็เอ่ยปากต่ออีกว่า

"ท่านประธานหยางเช่าพื้นที่ชั้นนี้ไว้ทั้งชั้นแล้วค่ะ ตอนนี้ชั้น 24 ทั้งชั้นเป็นอาณาเขตของบริษัทเรา ฝั่งโน้นอย่างที่ทุกคนเห็น ก็คือโรงอาหารของบริษัท ส่วนอีกฝั่งคือพื้นที่สำนักงานใหม่ ถ้าทุกคนไม่พอใจสภาพแวดล้อมในการทำงานตอนนี้ สามารถทำเรื่องขอย้ายไปฝั่งโน้นได้นะคะ"

"โรงอาหารพนักงานจะเปิดให้บริการในวันพรุ่งนี้ แตะบัตรเข้า ไม่มีค่าใช้จ่าย อาหารทุกอย่างข้างในกินได้ไม่อั้นตามสบาย แต่ห้ามกินทิ้งกินขว้าง และไม่อนุญาตให้ห่อกลับบ้านค่ะ"

"ถ้ามีอะไรที่ทุกคนอยากกินเป็นพิเศษ ให้เขียนคำร้องส่งมาล่วงหน้าหนึ่งวัน พ่อครัวต้องใช้เวลาเตรียมวัตถุดิบค่ะ นี่คือบัตรอาหาร เก็บรักษาไว้ให้ดีๆ ด้วยนะคะ"

พูดจบ ฉางจื่อฉิงก็เดินแจกบัตรรับประทานอาหารให้แก่พนักงานทุกคนทีละคน รวมถึงคุณป้าแม่บ้านและคุณลุง รปภ. ด้วย

"เอาล่ะ มีเรื่องแจ้งแค่นี้ค่ะ พรุ่งนี้ใครอยากกินอะไรก็ส่งรายการให้ฉันก่อนเลิกงานแล้วกัน แยกย้ายไปทำงานได้แล้วค่ะ"

หลังจากฉางจื่อฉิงเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองไป เหล่าพนักงานก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ต่างพากันควักโทรศัพท์มือถือออกมาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างดุเดือดในกลุ่มแชตพนักงาน

ตอนแรกนึกว่าบริษัทตัดสวัสดิการทิ้ง ที่ไหนได้ มันไม่ใช่เรื่องพรรค์นั้นเลยสักนิด!

ไอ้จุดที่ดูยังไงก็เหมือนภัตตาคารหรูหรานั่น พ่อครัวสองคนที่ดูมีความเป็นมืออาชีพสุดๆ นั่น กลับมาคอยให้บริการพวกเขาฟรีๆ เนี่ยนะ? ถ่ายรูปที่นี่ไปโพสต์บอกว่าเป็นร้านอาหารระดับท็อปยังมีคนเชื่อเลย แกกล้าเรียกที่นี่ว่าโรงอาหารพนักงานได้ยังไงกันวะเนี่ย!

สาเหตุที่ยกเลิกสวัสดิการเดิม กลับกลายเป็นว่าท่านประธานหยางรังเกียจว่าสวัสดิการเก่ามันห่วยเกินไปเนี่ยนะ

และในฐานะเพื่อนเก่าเพื่อนตายของหยางรั่วเฉียน เส้าอีฉียิ่งช็อกตาตั้งขึ้นไปอีก เขารู้ดีกว่าพนักงานคนอื่นๆ เป็นไหนๆ ว่าต้นทุนในการสร้างโรงอาหารพนักงานแบบนี้มันสูงลิ่วขนาดไหน! ข้าวผัดหยางโจวหนึ่งจานขายที่นี่ในราคา 78 หยวน ให้ตายยังไงก็แค่พอคืนทุนเท่านั้นแหละ

แล้วตอนนี้ไอ้เจ้าหมูตอนหยางรั่วเฉียนตัวนี้ดันเอามาแจกให้พนักงานกินฟรีๆ เนี่่ยนะ?

แถมยังรองรับเมนูตามสั่งล่วงหน้าอีกต่างหาก?

แม้แต่บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ของพ่อเขายังไม่กล้าเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยโว้ย!

"ไม่ธรรมดา เพื่อนเก่ากูคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ..." เส้าอีฉีพึมพำกับตัวเอง "ตาแก่นั่นยังจะคิดให้กูกลับไปสืบทอดกิจการที่บ้านอีกเรอะ? ตลกสิ้นดี เป็นเจ้านายมันจะไปสบายเท่าเป็นพนักงานใต้ก้นกุฏิของหยางรั่วเฉียนได้ยังไงวะ?"

ผีสางที่ไหนจะอยากไปสืบทอดกิจการพรรค์นั้น ใครอยากทำก็ไปทำเถอะ

แทนที่จะไปคิดเรื่องสืบทอดกิจการ สู้เอาสมองมานั่งคิดให้ละเอียดดีกว่าว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรดี

แม้ว่าเส้าอีฉีจะเคยกินอาหารชั้นเลิศมานักต่อนัก แม้ว่าเส้าอีฉีจะรวยล้นฟ้า อยากกินอะไรก็ได้กินตามใจชอบ... แต่มันต้านทานความจริงที่ว่าโรงอาหารพนักงานแห่งนี้มันฟรียังไงไหวเล่า!

ฟรีเชียวนะเว้ย!

ในกลุ่มแชตของพนักงาน คลื่นความตื่นเต้นซัดกระหน่ำเข้ามาไม่ขาดสาย

ไหน่หยุน: "ฉันชักจะเริ่มเป็นห่วงแล้วสิ... ท่านประธานหยางเล่นใหญ่เบอร์นี้ บริษัทจะไม่ล้มละลายจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

แดนเซอร์กล้ามโต: "เธอต้องเชื่อมั่นในตัวท่านประธานหยางสิ ท่านประธานหยางเป็นใครกัน? ไม่มีทางล้มละลายหรอกน่า"

รปภ.วัย 25: "น่ากลัวเกินไปแล้ว ผมมีชีวิตมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเจอบริษัทไหนที่มีสวัสดิการน่ากลัวเบอร์นี้มาก่อนเลย น่ากลัวจนผมเริ่มสงสัยแล้วว่าท่านประธานหยางเป็นพ่อแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันไปหลายปีของพวกเราหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน ทำไมถึงดีกับพวกเราขนาดนี้?"

พนักงานต้อนรับตัวน้อย: "คุณลุงคะ อายุของคุณลุงเป็นปู่ของท่านประธานหยางได้เลยนะคะ..."

ทายาทรุ่นสองติดลบฝ่ายประชาสัมพันธ์: "พวกเรามาช่วยกันคิดดีกว่าว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรดี? ผอ.ฉางบอกให้พวกเราส่งรายการขึ้นไปก่อนเลิกงานนะ"

ที่ปรึกษากฎหมายติงเต้าอี้: "แม้ว่าท่านประธานหยางจะไม่ได้จำกัดประเภทของวัตถุดิบ แต่ผมก็ยังอยากแนะนำให้ทุกคนอย่าเลือกวัตถุดิบที่แพงจนเกินไปเลยครับ ท่านประธานหยางดีกับพวกเรามากพอแล้ว การโลภหวังเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลย พวกคุณคิดว่ายังไงครับ?"

"เห็นด้วยๆ..."

"เลือกวัตถุดิบที่มีประโยชน์ มีคุณค่าทางอาหาร แล้วก็คุ้มค่าคุ้มราคาก็พอแล้ว"

"อืม พรุ่งนี้ฉันขอเป็นข้าวราดพริกหวานผัดหมูแล้วกัน"

"ฮิๆ ฉันเอาไส้ใหญ่หมูเก้าทบ..."

"ฉันขอกุ้งทะเลห้าตัว มีใครจะ 'หารกลุ่ม' กับฉันไหม?"

"เอาปีกไก่ให้ฉันสักสองชิ้นก็พอแล้ว"

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ห้องทำงานของหยางรั่วเฉียน เขากำลังกวาดสายตามองตารางความต้องการของพนักงานที่ฉางจื่อฉิงส่งขึ้นมา คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างอดไม่ได้

"ข้าวราดพริกหวานผัดหมูเนี่ยนะ?"

"บะหมี่ถั่วลันเตาหมูสับ?"

"กุ้งทะเลนึ่ง แถม แถมยังมีหน้าสั่งแค่ห้าตัวเนี่ยนะ?!"

ไม่สิ ฉันยอมจ่ายเงินเดือนสูงลิ่วจ้างยอดเชฟมาสองคน แต่พนักงานพวกนี้กลับขาดจินตนาการขนาดนี้เลยเหรอ?

ก็ไม่ใช่ว่าพริกหวานผัดหมูมันไม่มีเทคนิคในการทำหรอกนะ ตรงกันข้าม เมนูนี้ต้องอาศัยทักษะพื้นฐานของเชฟในระดับที่สูงมากเลยทีเดียว... แต่ปัญหาก็คือ อาหารจานนี้มันไม่ได้มีพลังดึงดูดที่ทำให้พนักงานตั้งตารอคอยมื้ออาหารอย่างใจจดใจจ่อเลยสักนิดน่ะสิ

ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว ที่หยางรั่วเฉียนเปิดโรงอาหารขึ้นมามันก็สูญเปล่าไม่ใช่หรือไง?

ก็นั่นแหละนะ วันแรกที่เปิดโรงอาหารพนักงาน แต่ละคนต่างก็ยังเกรงใจ ไม่กล้าสั่งวัตถุดิบที่แพงจนเกินไป

"การให้พนักงานเลือกเองว่าอยากกินอะไรมันเป็นความผิดพลาดชัดๆ" หยางรั่วเฉียนกล้าเผชิญหน้าและยอมรับความผิดพลาดของตัวเองอย่างยิ่ง "แถมการให้พวกเขาสั่งอาหารเอง ก็ทำให้ความรู้สึกคาดหวังตื่นเต้นกับมื้อเที่ยงหมดไปด้วย... ช่างตรงกันข้ามกับที่ฉันคิดไว้ตอนแรกโดยสิ้นเชิง"

หยางรั่วเฉียนส่งข้อความไปหาฉางจื่อฉิงทันที: "พรุ่งนี้เธอทำแบบสอบถามขึ้นมาอันหนึ่ง สำรวจดูว่าพนักงานแต่ละคนมีอาหารที่แพ้หรือไม่กินอะไรบ้าง"

ฉางจื่อฉิงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: "ไม่มีปัญหาค่ะบอส แต่ว่าคุณจะเอาแบบสอบถามนี้ไปทำไมเหรอคะ? พนักงานก็เลือกอาหารที่ตัวเองอยากกินเองอยู่แล้วนี่นา วัตถุดิบที่ตัวเองไม่กิน พวกเขาก็คงไม่เลือกสั่งอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?"