ตอนที่ 54 ปัดเศษ

หยางรั่วเฉียนพิมพ์ตอบข้อความ "คุณดูสิ่งที่พนักงานพวกนี้ส่งขึ้นมาสิ มีอะไรบ้างเนี่ย ให้พวกเขาเลือกเองว่าจะกินอะไรนี่มันเป็นความผิดพลาดมหันต์จริง ๆ ยังไงก็ต้องให้ผมเป็นคนตัดสินใจแทนพนักงานอยู่ดี"

ความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ของพนักงานบริษัทตัวเองนี่มันต่ำเตี้ยเกินไปแล้ว!

ทางฝั่งฉางจื่อฉิงส่งข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "มันก็ปกติดีไม่ใช่เหรอคะ?"

ผัดหมูพริกหยวก บะหมี่หว่านจ๋า...ของพวกนี้มันมีอะไรผิดปกติตรงไหนกัน?

หยางรั่วเฉียนรู้สึกแค้นเคืองที่ไม่ได้ดั่งใจ "เราจ่ายเงินเดือนแพงลิบจ้างหัวหน้าเชฟมาสองคน ผู้ช่วยเชฟอีกสามคน ให้ทำแค่อาหารพวกนี้ มันไม่คิดว่าสิ้นเปลืองทรัพยากรบุคคลเกินไปหน่อยเหรอครับ?"

เมื่อเห็นข้อความนี้ในช่องแชตวีแชต ฉางจื่อฉิงก็แทบจะสำลักลมหายใจตัวเอง

สิ้นเปลืองทรัพยากรบุคคลเกินไปเนี่ยนะ?

การเปิดโรงอาหารพนักงานสุดหรูเพื่อพนักงานแค่สิบยี่สิบคนต่างหากล่ะที่เป็นการสิ้นเปลืองอย่างแท้จริง!

ไม่ใช่แค่สิ้นเปลืองทรัพยากรบุคคล แต่ยังเปลืองงบประมาณ เปลืองพื้นที่ สิ่งไหนที่สิ้นเปลืองได้ก็ผลาญจนหมดทุกอย่างแล้ว

ฉางจื่อฉิงตอบกลับด้วยข้อความเสียง "แล้วคุณอยากทำยังไงถึงจะไม่สิ้นเปลืองสิ่งที่เรียกว่าทรัพยากรบุคคลล่ะคะ?!"

พอถามคำถามนี้ออกไป ฉางจื่อฉิงก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตัวเองในฐานะผู้อำนวยการนี่ช่างล้มเหลวสิ้นดี

ผู้อำนวยการของบริษัทอื่นต่างก็มีวาจาสิทธิ์ โบกมือทีเดียวก็ชี้เป็นชี้ตายพนักงานนับไม่ถ้วน แค่เอ่ยปากลูกน้องก็ตัวสั่นงันงก พอเดินพ้นประตูห้องทำงานไปก็มีแต่คนเอาไปพูดถึงด้วยความยำเกรง

แล้วฉางจื่อฉิงกำลังทำอะไรอยู่ ตอนนี้เธอกำลังเปิดศึกดึงดันไม่รู้จบกับบอสของตัวเองเรื่องโรงอาหารพนักงาน

นอกจากจะล้มเหลวแล้ว ยังพิลึกพิลั่นเกินบรรยาย

หยางรั่วเฉียนนั่งไขว่ห้าง ตอบกลับไปว่า "ในเมื่อเป็นเชฟระดับมืออาชีพ ก็ต้องใช้งานให้คุ้มค่าที่สุด ถ้าไม่ใช้วัตถุดิบที่ดีที่สุดให้พวกเขา จะแสดงให้เห็นถึงคุณค่าของเงินเดือนก้อนโตนี้ได้ยังไงกันล่ะครับ?"

ในใจของฉางจื่อฉิงเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมา "อะไรคือ 'วัตถุดิบที่ดีที่สุด' คะ พูดมาให้ชัดเจนเลย"

"พรุ่งนี้เป็นวันเปิดประเดิมโรงอาหารพนักงาน อาหารการกินก็ต้องดีหน่อยสิ พนักงานแต่ละคนอย่างน้อยต้องได้กับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างจริงไหมล่ะครับ?" หยางรั่วเฉียนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว

กับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่าง...พนักงานทุกคนเนี่ยนะ...

คุณกะจะยัดให้พวกเขาท้องแตกตายเลยหรือไง

ช่างเถอะ ถ้าปริมาณของอาหารแต่ละจานไม่ได้เยอะมาก กับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างก็พอฟังขึ้นอยู่

ฉางจื่อฉิงถามต่อ "ก็ได้ค่ะ แล้วคุณอยากได้กับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างแบบไหนกันล่ะคะ?"

"คุณค่าทางโภชนาการต้องสมดุล เมนูเนื้อสัตว์สามอย่างกับผักหนึ่งอย่างเป็นเรื่องจำเป็น"

"อืม ๆ ก็ยังถือว่าสมเหตุสมผลอยู่" ฉางจื่อฉิงเปิดแอปพลิเคชันบันทึกข้อความ ตั้งใจจะจดสิ่งที่หยางรั่วเฉียนกำลังจะพูดต่อไป

หยางรั่วเฉียนใคร่ครวญถึงความต้องการของทุกคนอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วเอ่ยอย่างสุขุมรอบคอบ "ไม่ใช่มีคนอยากกินผัดหมูพริกหยวกเหรอครับ? เราก้าวกระโดดไปให้สุดเลย จัดบุฟเฟต์บาร์บีคิวสเต๊กโทมาฮอว์ก เสิร์ฟคู่กับพริกหวานเขียวแดงและกระเทียมสักหน่อย ปัดเศษไปปัดเศษมาก็ไม่ได้ต่างจากผัดหมูพริกหยวกเท่าไรหรอก"

"แล้วก็นะ ไม่ใช่ว่ามีพนักงานอยากกินกุ้งจีเหวยกับบะหมี่เซ่าจื่อหรอกเหรอ? เราก็ปัดเศษสักนิด จัดไปเลยคนละตัว กุ้งมังกรออสเตรเลียนึ่งวุ้นเส้นกระเทียมตัวละสองชั่ง วุ้นเส้นกับบะหมี่ก็เป็นเส้นยาว ๆ เหมือนกัน นับว่าเป็นของประเภทเดียวกันได้ สมเหตุสมผลสุด ๆ"

"สัตว์ที่วิ่งบนบกกับว่ายในน้ำก็มีครบแล้ว ยังขาดแต่สัตว์ที่บินบนฟ้า...ไม่ใช่มีคนอยากกินปีกไก่เหรอ งั้นจานเนื้ออย่างที่สามเราก็จัดนกพิราบย่างแล้วกัน"

"เมนูผักเอาเรียบง่ายหน่อย ผักกาดขาวต้มน้ำซุปใสก็พอแล้ว"

ฉางจื่อฉิงพิมพ์ข้อความลงในโทรศัพท์ด้วยสีหน้าด้านชา

อืม สเต๊กเนื้อย่างปัดเศษไปปัดเศษมามีค่าเท่ากับผัดหมูพริกหยวก กุ้งมังกรนึ่งวุ้นเส้นกระเทียมเท่ากับบะหมี่เซ่าจื่อ ปีกไก่สองชิ้นเท่ากับนกพิราบย่าง

แถมยังมีผักกาดขาวต้มน้ำซุปใสที่ "เรียบง่ายหน่อย" อีก

ช่างเป็นกับข้าวสี่อย่างที่แสนจะธรรมดาเสียจริง

สรุปนี่คืออาหารพนักงานสินะ คนไม่รู้คงนึกว่าเป็นอาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหาร

"แล้วซุปล่ะคะ?" ฉางจื่อฉิงรวบรวมความกล้าหาญเฮือกสุดท้าย ถามคำถามข้อสุดท้ายออกไป

บอสคะ ขอร้องล่ะ ขอเป็นซุปไข่ใส่สาหร่ายง่าย ๆ สักหม้อก็พอแล้วเถอะ

ทว่า หยางรั่วเฉียนที่ตั้งใจจะใช้ของกินมาบั่นทอนความกระตือรือร้นของพนักงานไหนเลยจะยอมทำตามความหวังของฉางจื่อฉิง เขาเปิดปากพูดทันที "ปลิงทะเล เป๋าฮื้อแห้ง หูฉลาม แฮมจินหัว...ให้เชฟทำพระกระโดดกำแพงให้พนักงานของเราคนละชุดไปเลย!"

พระกระโดดกำแพงเนี่ยนะ...

สรุปแล้วคุณกำลังเปิดบริษัทหรือกำลังปรนนิบัติเลี้ยงดูเทวดากันแน่คะเนี่ย?

ต่อให้สั่งซื้อยกล็อตใหญ่จนได้ราคาส่ง กับข้าวสี่อย่างกับซุปหนึ่งอย่างนี้ ตกแล้วต้นทุนวัตถุดิบต่อคนต่อวันก็ต้องมีอย่างน้อยหนึ่งพันห้าร้อยหยวน

เงินเหลือใช้จนไม่มีที่ให้เผาเล่นแล้วหรือไงกันคะ?

หยางรั่วเฉียนมองดูรายการอาหารในมือ พลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

เยี่ยมมาก ต่อไปในแต่ละวันก็แค่อิงตามความเห็นของพนักงานแล้วสลับสับเปลี่ยนเมนูไปเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นหมูผัดพริกหยวกหรือบะหมี่ซ่าวจื่อล้วนไม่มีปัญหา แต่ต้องผ่านการตรวจทานอนุมัติจากหยางรั่วเฉียนเสียก่อน ถึงจะส่งต่อไปให้หัวหน้าพ่อครัวของโรงอาหารได้

แบบนี้ก็ตอบสนองความต้องการด้านมื้ออาหารของพนักงานได้ แถมยังบรรลุเป้าหมายในการกัดกร่อนจิตใจที่มุ่งมั่นของพนักงานได้อีกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริง ๆ

หยางรั่วเฉียนที่รู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นอัจฉริยะกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจอย่างที่สุด เขาจึงส่งความห่วงใยอันแสนอบอุ่นเข้าไปในช่องแชตที่เงียบสงบลงไปแล้วอีกหนึ่งประโยค

"ฉางจื่อฉิง? ทำไมจู่ ๆ ถึงเงียบไปล่ะ?"

"เพิ่งฟื้นค่ะ โดนคุณทำเอาโมโหจนเป็นลมไป!"

......

วันรุ่งขึ้น เหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะถึงเวลาพักเที่ยง

พนักงานทุกคนยังคงขยันขันแข็งทำงานเหมือนเช่นเคย ไม่ได้มีใครจิตใจว้าวุ่นกระวนกระวายเพียงเพราะใกล้จะถึงเวลาพักเลยสักนิด

สำหรับมื้อเที่ยงนั้น ในใจพวกเขาก็มีความคาดหวังอยู่บ้าง แต่ความคาดหวังที่ว่านี้ก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก

ล้วนเป็นเมนูที่พวกเขาสั่งไปเองทั้งนั้น ต่อให้พ่อครัวจะเก่งกาจแค่ไหน จะเนรมิตให้ออกมาวิเศษวิโสสักเพียงใดกันเชียว?

"สูด... หอมจังแฮะ" เส้าอีฉีที่เพิ่งร่างแผนงานประชาสัมพันธ์เสร็จไปหนึ่งชุดจู่ ๆ ก็สูดจมูกฟุดฟิดอย่างแรง "เดี๋ยวนะ ไม่ถูกสิ ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้เป็นหมูผัดพริกหยวกกับบะหมี่ซ่าวจื่อหรอกเหรอ? ทำไมกลิ่นที่ผมได้ยินมันถึงไม่เหมือนอย่างนั้นเลยล่ะ?"

จากประสบการณ์ที่กินมื้อใหญ่เสี่ยงโรคเกาต์มานานหลายปี กลิ่นที่ลอยมาจากข้างนอกนั่นไม่มีทางเป็นหมูผัดพริกหยวกไปได้อย่างเด็ดขาด

กลิ่นที่หอมเข้มข้นกลมกล่อมขนาดนี้ ทำไมดมดูแล้วถึงคล้ายกับพระกระโดดกำแพงเลยล่ะเนี่ย?!

ผมจำได้ว่าเมื่อวานไม่มีใครเสนอเมนูพระกระโดดกำแพงขึ้นไปนี่นา?

เพื่อนเก่าคนนี้ของเขากำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่กันแน่?

ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดหาเหตุผล เวลาเลิกงานก็มาถึงเสียก่อน

ภายใต้การสั่งสอนด้วยคำพูดและทำให้ดูเป็นตัวอย่างมาตลอดสองเดือนของตัวเจ้านายเอง ประกอบกับการปราบปรามการทำงานล่วงเวลาอย่างเข้มงวดของฉางจื่อฉิง พนักงานของบริษัทคุยเผิงจึงไม่มีใครกล้าอยู่ทำงานล่วงเวลาด้วยตัวเองเลยสักคน ไม่ว่าเรื่องในมือจะยุ่งหรือทำเสร็จแล้วหรือไม่ พวกเขาก็ต้องยุติการทำงานลงทันที

"ได้เวลาเลิกงานแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ!"

"ไป ๆ ๆ ไปดูกันว่าหมูผัดพริกหยวกที่โรงอาหารพนักงานจะอร่อยไหม"

ในเมื่อบริษัทเปิดพื้นที่ใหม่ พนักงานย่อมรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา ประกอบกับท้องก็เริ่มหิวจริง ๆ แล้วด้วย คนยี่สิบกว่าชีวิตจึงเก็บข้าวของ หยิบโทรศัพท์มือถือกับบัตรรับประทานอาหารแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

"จุ๊ ๆ ตกแต่งหรูหราจังเลย ภาชนะใส่อาหารก็ประณีตมากด้วย! ถ้าไม่บอกคงนึกว่าฉันหลุดเข้ามาในร้านอาหารหรูที่ไหนสักแห่งแล้วนะเนี่ย"

"หอมมาก ฉันรอไม่ไหวแล้วเนี่ย!"

"รีบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปโพสต์ลงโมเมนต์ก่อนเลย แกล้งทำเป็นว่าตัวเองได้ใช้ชีวิตแบบชนชั้นกลางหรูหราหน่อย"

"หมูผัดพริกหยวกของฉันล่ะ? ทำไมฉันถึงไม่เห็นหมูผัดพริกหยวกเลย? แล้วสิ่งที่ห่ออยู่ในฟอยล์อะลูมิเนียมนี่คืออะไรน่ะ? ฉันต้องหยิบอันไหนเหรอ?"

ขณะที่หลายคนกำลังงุนงงอยู่นั้น ผู้ช่วยพ่อครัวคนหนึ่งก็เดินออกมา แล้วเอ่ยแนะนำกับพนักงานที่กำลังสับสนว่า "ท่านประธานหยางได้อิงตามความเห็นของทุกคนเมื่อวานนี้ และรวบรวมความต้องการของทุกคนมาจัดทำมื้อเที่ยงของวันนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษครับ ทุกคนจะได้กินเหมือนกันหมด โดยสามอย่างนี้เป็นเมนูเนื้อสัตว์ ทางโน้นเป็นเมนูผัก และด้านหลังสุดคือซุป ทุกคนช่วยเข้าแถวรับกันตามลำดับนะครับ ถ้าไม่อิ่มค่อยมาเติมใหม่ได้ครับ"

อ๋อ...

เป็นแบบจัดเซตมาตรฐาน ทุกคนได้เหมือนกันหมดนี่เอง

ลู่ซูหยวนที่ไม่ได้กินหมูผัดพริกหยวกก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไรมากนัก ตอนที่ทำงานเป็นเซลส์เธอก็กินข้าวกล่องทุกวันอยู่แล้ว แต่อาหารของโรงอาหารพนักงานเห็นได้ชัดว่าดีกว่าข้าวกล่องตั้งเยอะ จึงไม่มีอะไรให้ต้องไม่พอใจ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ลู่ซูหยวนก็หยิบอาหารปริศนาจานแรกที่ห่อด้วยฟอยล์อะลูมิเนียมขึ้นมา

"มีกับข้าวตั้งห้าอย่างแน่ะ เสี่ยวลู่ ลองดูสิว่าอย่างที่สองคืออะไร"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันดูให้นะคะ"

ท่ามกลางสายตาอันอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ลู่ซูหยวนเปิดกล่องเก็บความร้อนด้านข้างออก

ชั่วพริบตานั้นเอง โรงอาหารพนักงานที่เดิมทียังส่งเสียงจอแจเล็กน้อยก็พลันเงียบกริบลงจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก