ตอนที่ 55 สุขใจ ณ ที่นี้

วินาทีที่ตู้เก็บความร้อนถูกเปิดออก พนักงานทุกคนต่างได้เห็นอาหารชนิดหนึ่งที่เปลือกนอกเป็นสีแดงสด เนื้อใสประกายดุจคริสตัล สีสันอวบอิ่มยั่วยวนใจ ซึ่งตามปกติแล้วจะมีให้เห็นเฉพาะในคลิปสตรีมกินโชว์เท่านั้น

"นั่น...นั่นมันอะไรน่ะ มีใครรู้จักบ้างไหม"

"ดูแล้วเหมือนกุ้งมังกรบอสตันหรือเปล่า"

เส้าอีฉีกับหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ที่เป็นสองคนผู้เคยเห็นโลกกว้างเอ่ยขึ้นพร้อมกันทันที "นี่มันล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย ล็อบสเตอร์บอสตันจะมีก้าม"

พนักงานคนอื่นที่ไม่เคยเปิดหูเปิดตาต่างหันไปมองหน้ากัน แล้วถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ "งั้น...ล็อบสเตอร์ออสเตรเลียกับล็อบสเตอร์บอสตัน อันไหนแพงกว่ากันเหรอ"

"ก็ต้องล็อบสเตอร์ออสเตรเลียสิ!" เส้าอีฉีแทบจะกระโดดตัวลอย "บอสตันนั่นนับเป็นกุ้งมังกรของจริงไม่ได้ด้วยซ้ำ!"

กุ้งมังกรที่แท้จริงจะมีแค่ 'หนวดยาว' ไม่มีก้าม

ราคาก็ย่อมแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นกัน

หร่วนหมิ่นเอ๋อร์กลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งเอื๊อก "ดูท่าทางแล้ว กุ้งมังกรแต่ละตัวหนักอย่างน้อยก็หนึ่งกิโลกรัมเลยนะ...พวกเรา สามารถหยิบกันได้คนละตัวจริงๆ เหรอคะ"

เมื่อเห็นว่าพนักงานทั่วทั้งห้องกลับไม่มีใครกล้าเข้าไปหยิบอาหารเลยสักคน หยางรั่วเฉียนที่มาถึงช้ากว่าใครเพื่อนก็เริ่มอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

เมนูที่อุตส่าห์ลงแรงคิดแทบตาย เชฟที่ยอมทุ่มเงินก้อนโตจ้างมา ทำไมทุกคนถึงได้ดูเหมือนไม่อยากอาหารกันขนาดนั้นล่ะ

"คนที่อยู่ข้างหน้ารีบหยิบหน่อยสิ คนข้างหลังเขารออยู่นะ" หยางรั่วเฉียนผู้เป็นเจ้านายแต่ไม่ยอมแซงคิวเอ่ยเร่ง

ลู่ซูหยวนที่ยืนอยู่หัวแถวสุดและถูกทุกคนจับจ้องแทบจะร้องไห้ออกมา "จะ...เจ้านายคะ ฉันหยิบอะไรได้บ้างเหรอคะ"

วัตถุดิบตรงนี้รวมกันทั้งหมด ซื้อตัวเธอได้ทั้งคนแล้วมั้ง!

ใครจะไปกล้าหยิบกันเล่า!

"หยิบตามสบายเลย อย่ากินทิ้งกินขว้างก็พอ" หยางรั่วเฉียนกระตุ้นต่อ "รีบหยิบเข้า เย็นชืดแล้วจะไม่อร่อยเอานะ!"

เมื่อได้รับไฟเขียวจากเจ้านาย ในที่สุดทุกคนก็ไม่เกรงใจกันอีกต่อไป ต่างคนต่างหยิบอาหารมาคนละส่วน ใส่ลงในถาดอาหารของตัวเอง

"ยังดี ผักพวกนี้ดูแล้วค่อยปกติขึ้นมาหน่อย..." ลู่ซูหยวนที่ขวัญผวากับวัตถุดิบระดับไฮเอนด์เอามือลูบอกเบาๆ "ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่กล้าอ้าปากกินแน่ๆ เลยค่ะ"

เส้าอีฉีที่เบียดอยู่ข้างหลังมองดูสาวน้อยผู้ยังไม่เคยถูกโลกียวิสัยหลอกล่อตาคนนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนไปหนึ่งประโยค "ผักกาดขาวต้นหนึ่งบวกกับน้ำซุปแบบนี้ เอาไปขายในร้านอาหารข้างนอก อย่างต่ำก็ต้องมีสองสามร้อยหยวนแล้วนะ ทางที่ดีเธอระวังหน่อย อย่าทำหกเชียวล่ะ"

ผักกาดขาวต้นหนึ่งขายตั้งสองสามร้อยหยวนเลยเหรอเนี่ย?!

สาวน้อยแผนกต้อนรับเคยได้ยินเรื่องน่าตกใจขนาดนี้ที่ไหนกัน มือที่ถือถาดอาหารสั่นระริก จน 'น้ำแกงใส' หยดลงบนพื้นไปหลายหยดในทันที

แย่แล้ว ทำหกไปตั้งหลายหยด...

ฉะ...ฉันคงไม่ถูกไล่ออกใช่ไหม

เมื่อเห็นว่าหยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงที่เป็นสองผู้ยิ่งใหญ่ของบริษัทไม่ได้ว่าอะไร ลู่ซูหยวนถึงค่อยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เธอเดินไปหาที่นั่งในโรงอาหารแล้วนั่งลงด้วยความกระสับกระส่ายเล็กน้อย

ดีมาก ในที่สุดสาวน้อยแผนกต้อนรับก็ยอมรับสไตล์โรงอาหารของบริษัทเราได้แล้ว!

ทว่าหยางรั่วเฉียนกลับยังรู้สึกไม่ค่อยหนำใจเท่าไหร่...ทำไมพนักงานคนอื่นถึงยังดูไม่ค่อยกล้าจัดเต็มกันอยู่อีกล่ะ

แม้พวกเขาจะตักอาหารกันแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่กล้าหยิบเยอะเกินไปใช่ไหม

แบบนี้จะไปใช้ได้ยังไงกัน

โรงอาหารแทบจะไม่เตรียมอาหารจานหลักไว้ให้เลย จุดประสงค์ก็เพื่อให้พนักงานกินกับข้าวให้อิ่มต่างหาก!

หยิบไปแค่นั้นมันจะไปอิ่มได้อย่างไร

ในเวลาไม่นาน หยางรั่วเฉียนก็เบนสายตาไปหยุดอยู่ที่หวงหรูสือ "นายกินแค่นี้มันจะพอเหรอ"

หวงหรูสือสะดุ้งโหยง รีบตอบไปตามสัญชาตญาณ "อ๊ะ ท่านประธานครับ พอแล้วครับ พอแล้ว!"

"ไม่จริง ไม่พอหรอก" หยางรั่วเฉียนฉีกหน้ากากปากไม่ตรงกับใจของลูกน้องทันควัน "ปริมาณอาหารเดลิเวอรีที่นายสั่งเมื่อวาน อย่างน้อยก็มากกว่าที่นายหยิบตอนนี้ถึงสองเท่า แถมยังมีข้าวสวยชามโตอีกชามหนึ่งด้วย ผมเห็นกับตาว่านายกินจนเกลี้ยงไม่เหลือเลยสักเม็ด!"

"ท่านประธานครับ คือผม..." หวงหรูสือเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งอยู่แล้ว พอโดนเจ้านายทักแบบนี้เข้าก็เริ่มลนลานขึ้นมาทันที

"ไม่ชอบกินเหรอ" หยางรั่วเฉียนถาม

หวงหรูสือรีบปฏิเสธพัลวัน "ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เลย..."

เนื้อย่าง กุ้งมังกร นกพิราบอบ...อาหารประเภทที่สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณการล่าเหยื่อแต่ดั้งเดิมของมนุษย์ได้ดีที่สุดพวกนี้ คนร้อยละเก้าสิบไม่มีทางที่จะไม่ชอบหรอก

แค่ได้กลิ่น น้ำลายก็แทบจะไหลออกมาแล้ว จะไปไม่ชอบได้อย่างไรกัน

เพียงแต่ ของพวกนี้มันแพงเกินไป กินแล้วรู้สึกใจคอไม่ดีชอบกล

เคี้ยวลงไปแต่ละคำ รู้สึกเหมือนไม่ได้กำลังเคี้ยวเนื้อ แต่กำลังเคี้ยวเงินอยู่ชัดๆ

หยางรั่วเฉียนถามอีกครั้ง "ถ้าไม่ใช่เพราะไม่ชอบกิน งั้นก็แปลว่าเมื่อเช้านี้กินเยอะเกินไปเหรอ"

หวงหรูสือรีบอธิบาย "เอ่อ ไม่ใช่ครับท่านประธานหยาง ผมแค่รู้สึกว่าของพวกนี้มันแพงเกินไป กลัวจะกินทิ้งกินขว้างน่ะครับ..."

กินทิ้งกินขว้าง?

"มันจะไปทิ้งขว้างตรงไหน วัตถุดิบก็ซื้อมาทำเป็นอาหารเสร็จหมดแล้ว คุณกิน มันก็ลงไปอยู่ในท้องคุณ คุณไม่กิน อีกเดี๋ยวก็ต้องโดนเททิ้งลงถังขยะอยู่ดี มันไม่มีคำว่ากินทิ้งกินขว้างตั้งแต่แรกแล้ว" หยางรั่วเฉียนช่วยปรับแก้ความคิดที่ไม่ถูกต้องนี้ให้หวงหรูสือ

"เอ่อ..." หวงหรูสือถึงกับหาเหตุผลมาโต้แย้งในทันทีไม่ได้เลย แถมยังรู้สึกว่าที่เจ้านายพูดมาก็มีเหตุผลไม่น้อย

"คุณลองคิดดูนะ พวกเรายอมทุ่มเงินก้อนโตไปซื้อวัตถุดิบ พ่อค้าส่งวัตถุดิบอาหารก็จะได้เงินใช่ไหม พอพวกเขาได้เงิน ก็จะเริ่มรู้สึกว่างเปล่า โดดเดี่ยว และหนาวเหน็บใช่ไหม แล้วพวกเขาก็ต้องมองหาที่พึ่งทางใจใช่ไหม จากนั้นก็จะเข้ามาดูไลฟ์สดใช่ไหม แล้วในที่สุดก็จะมาเปย์เงินให้พวกเราใช่ไหมล่ะ"

หวงหรูสือโดนตรรกะนี้หมุนจนเวียนหัวไปหมดแล้ว "จะ จริงเหรอครับ"

หยางรั่วเฉียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "จริงสิ เพราะฉะนั้นพอปัดเศษไปปัดเศษมาแล้ว วัตถุดิบพวกนี้ก็เท่ากับได้มาฟรีๆ ไม่มีคำว่ากินทิ้งกินขว้างทั้งนั้น วางใจแล้วตักกินไปเต็มที่เลย!"

ที่แท้พอปัดเศษไปปัดเศษมาแล้ว วัตถุดิบชั้นเลิศพวกนี้ก็คือของฟรี... อย่างนั้นหรือ

สิ่งที่เจ้านายพูดแวบแรกฟังดูหลุดโลกมาก แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนจะพอมีเหตุผลอยู่นิดๆ กันนะ

หวงหรูสือที่ไม่เคยเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์มาเลยแม้แต่น้อยได้แต่พยักหน้าหงึกๆ "ได้ครับท่านประธานหยาง งั้นผมตักแล้วนะครับ"

"ตักเลย! จำไว้นะ กินให้เต็มคราบ ของพวกนี้ฟรีทั้งนั้น ไม่กินก็โง่แล้ว!" หยางรั่วเฉียนยังไม่วางใจจึงช่วยกำชับสำทับไปอีกหนึ่งประโยค

เฮ้อ เปิดบริษัทแล้วรับพนักงานเข้ามาทำไมมันถึงได้วุ่นวายเหมือนเลี้ยงลูกแบบนี้นะ!

ขนาดจะกินข้าวยังต้องคอยเกลี้ยกล่อม

หยางรั่วเฉียนถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปยังจุดตักน้ำแกง

ก็เห็นน้องสาวฝ่ายปฏิบัติการอย่างเวิงจื่อฉินกำลังถือกระบวย ตักน้ำแกงใส่ชามของตัวเองอยู่

หยางรั่วเฉียนเดินเข้าไป แล้วชะโงกหน้ามองลงไปในชามน้ำแกงของเธอ

พบว่ามีแต่น้ำแกงล้วนๆ ไม่มีเนื้อหรือเครื่องอะไรอยู่เลยสักชิ้น

"ทำไมไม่ตักพวกเป๋าฮื้อ ปลิงทะเล หรือหูฉลามข้างในลงไปด้วยล่ะ ไม่ชอบกินเหรอ"

เวิงจื่อฉินโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน "ไม่ใช่ค่ะเจ้านาย ฉันกินไม่ไหวเยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ..."

นกพิราบย่างตัวนั้นแคลอรีสูงจะตายไป ขืนกินเข้าไปอีกคงอ้วนแย่

"กินไม่ไหวจริงๆ เหรอ" หยางรั่วเฉียนปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ตามพนักงานแต่ละคน "คุณไม่รู้เหรอว่าอาหารทะเลพวกนี้แคลอรีต่ำมากเลยนะ ไม่เคยได้ยินหรือไงว่ากินพวกนี้เยอะๆ แล้วจะช่วยบำรุงผิวพรรณน่ะ"

ช่วยบำรุงผิวพรรณงั้นหรือ

พอพูดถึงเรื่องผิวพรรณ เวิงจื่อฉินก็เอามือลูบหน้าตัวเองทันที ก่อนจะถามด้วยความสนใจอย่างยิ่ง "จะ จริงเหรอคะ"

จริงกับผีน่ะสิ คงไม่มีใครเชื่อเรื่องพรรค์นี้เข้าจริงๆ หรอกนะ

หยางรั่วเฉียนแย่งกระบวยมาถือไว้เอง ก่อนจะตักเป๋าฮื้อตัวเบ้อเริ่มกับปลิงทะเลตัวใหญ่ยัดลงไปในชามของเวิงจื่อฉิน "จริงสิ! รีบกินเลย!"

หลังจากการเกลี้ยกล่อมอันยาวนานกว่าสิบนาทีผ่านพ้นไป ในที่สุดจานอาหารของพนักงานทุกคนก็ถูกตักจนพูนจาน

หยางรั่วเฉียนมองดูภาพบรรยากาศอันอุดมสมบูรณ์นี้แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความปลาบปลื้มใจ

จากที่เคยชินกับความฟุ่มเฟือยแล้วจะให้กลับไปสมถะนั้นยากนัก รอให้พนักงานพวกนี้ถูกเลี้ยงจนลิ้นเสียไปก่อนเถอะ วันข้างหน้ามิใช่ว่าจะต้องตั้งหน้าตั้งตารอเวลาพักเที่ยงกันทุกวันหรอกหรือ

แผนการอันสมบูรณ์แบบแท้ๆ!

...

แชะ แชะ

ที่โต๊ะตัวหนึ่ง ลู่ซูหยวนกำลังถือโทรศัพท์มือถือ ถ่ายรูปกุ้งมังกรบนโต๊ะอาหารรัวๆ ไปหลายมุม

หลังจากแต่งรูปนิดๆ หน่อยๆ ลู่ซูหยวนก็พิมพ์แคปชันประกอบลงไปหนึ่งประโยค:

"อาหารพนักงานของบริษัท ให้กล้องกินก่อนแล้วกัน!"

โพสต์นี้เพิ่งจะแชร์ลงบนโมเมนต์ในวีแชตได้เพียงไม่กี่นาที ช่องแสดงความคิดเห็นก็แทบแตก

ก่อนหน้านี้ลู่ซูหยวนเคยทำงานที่โชว์รูมรถยนต์ ถึงแม้ความสัมพันธ์กับคนอื่นจะไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ก็แอดวีแชตเพื่อนร่วมงานไว้ไม่น้อย หลังจากลาออกมาแล้วเธอก็ไม่ได้ลบทิ้ง

"อาหารพนักงานเนี่ยนะ จริงเหรอ ทำไมฉันไม่เชื่อล่ะ"

"กุ้งมังกรตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ราคาเท่าไหร่เนี่ย?!"

"ช่วงนี้ผลงานดี เจ้านายเลยเลี้ยงข้าวพวกเธอใช่ไหมล่ะ คงไม่มีทางเป็นแบบนี้ได้ทุกวันหรอกน่า"

"บรรยากาศดูไม่เหมือนโรงอาหารเลย น่าจะเป็นเจ้านายพาไปเลี้ยงข้าวนอกสถานที่มากกว่า"

"ดูท่าเสี่ยวลู่จะไปได้สวยกับบริษัทใหม่นะเนี่ย..."

"ตอนนี้เธอทำงานอยู่ที่ไหนเหรอ"

"เหอะ หน้าตาสะสวยนี่มันดีอย่างนี้นี่เองสินะ"

ในช่องแสดงความคิดเห็นมีทั้งตกตะลึง อิจฉา และริษยา

ทว่าลู่ซูหยวนกลับคร้านจะไปใส่ใจเรื่องพวกนี้ เธอแค่อยากให้พวกคนที่เคยรังแกเธอได้เห็นว่าตอนนี้เธอมีชีวิตที่ดีขนาดไหน ส่วนคนพวกนั้นจะคิดอะไรอยู่ในใจ มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ

เวลาเห็นคนอื่นอวดชีวิตดี๊ดีมักจะรู้สึกขัดหูขัดตาพิลึก แต่พอถึงคราวตัวเองได้อวดบ้าง กลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก!

โคตรสะใจ!

ลู่ซูหยวนที่อารมณ์ดีเป็นพิเศษพลอยเจริญอาหารไปด้วย เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาทันที แล้วเริ่มลิ้มลองวัตถุดิบชั้นเลิศที่แต่ก่อนไม่เคยกล้าแม้แต่จะคิดฝันคำโต

ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าของแพงมันก็อร่อยสมราคานั่นแหละ

......

ที่อีกฝั่งของโรงอาหาร ติงเต้าอี้มองโทรศัพท์มือถือแล้วพูดกับเส้าอีฉีที่นั่งอยู่ตรงหน้า "พ่อแกตามหาอยู่น่ะ เช็กวีแชตหน่อยสิ"

พอได้ยินว่าพ่อตามหา เส้าอีฉีก็ปวดหัวตึบขึ้นมาทันที

หลังจากลังเลอยู่สิบกว่าวินาที เขาก็เปิดวีแชตขึ้นมาแล้วพิมพ์สองคำลงในช่องแชต "มีไร?"

พอส่งสองคำนี้ออกไป อีกฝั่งก็ส่งข้อความเสียงยาวเหยียดกลับมาทันควัน ทั้งด่าทั้งบ่นเป็นชุด

"ไอ้ลูกเวร แกเล่นสนุกพอหรือยังฮะ? อายุอานามปาเข้าไปยี่สิบกว่าแล้วยังทำตัวหลักลอยไปวัน ๆ! ตอนฉันอายุเท่าแกน่ะหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้ตั้งนานแล้ว! รีบมาที่บริษัทเดี๋ยวนี้ มาเรียนรู้อะไรที่มีประโยชน์ซะบ้าง ไม่อย่างนั้นต่อไปแกจะสืบทอดสมบัติตระกูลได้ยังไง? แกได้ยินที่ฉันพูดไหมฮะ? โทรศัพท์ก็ไม่รับ ข้อความก็ไม่ตอบ แกคิดจะก่อกบฏหรือไง?"

เส้าอีฉีไม่สะทกสะท้านกับคำพูดเดิม ๆ ที่ฟังจนหูชาพวกนี้เลยสักนิด เขาใช้มือถือถ่ายรูปพระกระโดดกำแพงกับกุ้งมังกรบนโต๊ะส่งไปให้พ่อบังเกิดเกล้า แล้วพิมพ์ข้อความแนบไปว่า "กำลังกินข้าวอยู่ พ่ออย่าเพิ่งใจร้อนสิ"

"ออกไปเที่ยวเล่นหาของกินข้างนอกอีกแล้ว ทำการทำงานเป็นชิ้นเป็นอันบ้างได้ไหม? ฮะ!?"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เส้าอีฉีคงทำเป็นมองไม่เห็นไปแล้ว

แต่ตอนนี้ล่ะก็...

เส้าอีฉีแค่นหัวเราะหึ ๆ สองที "พ่อ นี่มันอาหารพนักงานของบริษัทพวกผมต่างหากล่ะ ผมได้งานทำแล้ว อย่ามากวนผมอีกเลยน่า"

เสียงเกรี้ยวกราดของผู้เป็นพ่อดังขึ้นมาอีกรอบ "แกอย่ามาต้มฉันซะให้ยาก บริษัทบ้าที่ไหนจะมีอาหารพนักงานแบบนี้? พ่อแกเป็นผู้บริหารบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์มาตั้งกี่ปี คิดจะมาหลอกฉันเหรอ? รีบกลับมาเรียนรู้วิธีบริหารบริษัทกับฉันเดี๋ยวนี้"

เส้าอีฉีตอบกลับ "เรื่องจริงนะ ไม่เชื่อพ่อก็ถามอาติงดูสิ"

พ่อแท้ ๆ ยังคงแผดเสียงคำรามต่อ "เรื่องจริงก็ไม่ได้ รีบลาออกซะ! ไปเป็นลูกจ้างคนอื่นมันจะมีอนาคตอะไร!"

"แล้วเรียนเป็นเจ้านายกับพ่อมันมีอนาคตนักเหรอครับ?" เส้าอีฉีหัวเราะร่า เขาคีบเนื้อกุ้งมังกรเข้าปากแล้วกลืนลงคอไปคำโต "วัน ๆ ต้องคอยเถียงกับบอร์ดบริหาร ออกเช้ากลับดึก ไหนจะต้องรับมือกับวงเหล้า แถมยังต้องมานั่งวิเคราะห์ตัวเลขเห็นแล้วปวดหัวพวกนั้นอีก เหนื่อยจะตายชัก"

"ตอนนี้ผมทำงานที่นี่ ไม่มีแรงกดดันสักนิด ได้เงินเดือนหลักหมื่น เลิกงานห้าโมงเย็นทุกวัน เหนื่อยก็ไปนวด หิวก็ได้กินอาหารมื้อหรู เอะอะก็หยุดพาไปเที่ยว"

"ให้ไปสืบทอดบริษัทพรรค์นั้นของพ่อเหรอ? หมาเห็นยังส่ายหน้าเลย ไม่ไปหรอกครับ บาย"