ตอนที่ 56 คนหนุ่มสาวเอ๋ย ความฝันของคุณคืออะไร

เมื่อเห็นพนักงานทุกคนก้มหน้าก้มตากินอาหารกันอย่างมีความสุข หยางรั่วเฉียนก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด เขาหยิบอาหารในส่วนของตัวเองแล้วเดินไปหาที่นั่ง

"พนักงานของคุณแทบจะช็อกตายเพราะโรงอาหารนี้อยู่แล้วค่ะ" ฉางจื่อฉิงที่เลือกที่นั่งไว้นานแล้วนั่งรออยู่สิบกว่านาทีกว่าหยางรั่วเฉียนจะมาถึง อดแซวไม่ได้ "คุณดูพวกเขาสิ ถ่ายรูปกันใหญ่ทีละคนสองคน"

หยางรั่วเฉียนซดน้ำแกงพระกระโดดกำแพงไปคำหนึ่งแล้วหัวเราะ "โรงอาหารแบบนี้น่ะ ตั้งแต่อดีตมามีเรื่องดราม่าทะเลาะเบาะแว้งกันไม่รู้กี่ครั้ง ถูกผิดอย่างไรก็ยากจะตัดสิน แต่บรรดาเจ้านายต่างรู้ดีว่า ภายในโรงอาหารเล็กๆ แห่งนี้นี่แหละที่ตัดสินความรุ่งเรืองและความพินาศของบริษัทมานับไม่ถ้วน ล้มลุกคลุกคลานกันไป... ท่อนกลางผมลืมละ เอาเป็นว่าภาพบรรยากาศที่คึกคักมีชีวิตชีวาและการแก่งแย่งแข่งขันอันดุเดือดนี้ ไม่ใช่สัญญาณบ่งบอกว่าบริษัทกำลังจะตกต่ำลงเรื่อย... เอ่อ กำลังจะก้าวหน้าหรอกเหรอ?"

"ท่านประธานช่างมีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริงๆ ค่ะ!"

หลังหยอกล้อกันไปมาไม่กี่ประโยค พนักงานก็ทยอยกินข้าวเสร็จ บางคนวิ่งไปพักผ่อนที่ห้องสันทนาการ บางคนก็ไปห้องนวดเพื่อผ่อนคลาย...

ส่วนหยางรั่วเฉียนกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เริ่มขบคิดถึงอนาคตและทิศทางข้างหน้าของบริษัท

ฝั่งฉางจื่อฉิงยังคัดเลือกรายชื่อคนไม่เสร็จสมบูรณ์ ในช่วงที่บริษัทว่างอยู่หลายวันนี้ เขาจะมัวมา "นั่งกินนอนกินจนหมดตัว" ไม่ได้เด็ดขาดใช่ไหมล่ะ?

เกาน่ายวิ๋น หวงหรูสือ และหร่วนหมิ่นเอ๋อร์... ยอดแฟนคลับของทั้งสามคนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างมั่นคง เดือนหน้าคงรวมกันได้เงินรางวัลให้หยางรั่วเฉียนอย่างมากสุดแค่หนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น

รายได้ของเจ้านายต่ำกว่าพนักงานเสียอีก ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปคงโดนคนในวงการหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่

มีโอกาสกอบกู้อะไรได้บ้างไหมนะ?

ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่เป็นการกลั่นแกล้งทั้งสามคน และยอดแฟนคลับไม่ลดลง จะมีวิธีไหนที่สามารถพลิกสถานการณ์ได้บ้างไหม จะพอมีช่องโหว่ของระบบให้มุดเข้าไปได้บ้างหรือเปล่า?

แม้กฎข้อห้าม 213 ข้อจะดูเยอะและน่ากลัวมาก แต่คนเราคงไม่ยอมอั้นฉี่จนตายหรอกจริงไหม

ทันใดนั้น ประกายความคิดหนึ่งก็วาบขึ้นมาในหัวของหยางรั่วเฉียน

"ถ้ายอดแฟนคลับของคนคนเดียวลดลงไม่ได้ แล้วถ้าเราปรับโครงสร้างใหม่ เพิ่มคนเข้าไป ยอดแฟนคลับจะถูกเฉลี่ยให้เจือจางลงไหมนะ?"

ตัวอย่างเช่น ตอนนี้หวงหรูสือเป็นแค่ "แดนเซอร์กล้ามโต" ที่มีคนเดียว ถ้าเพิ่มคนเข้าไปอีกหลายๆ คน จนกลายเป็น "ทีมแดนเซอร์กล้ามโต" ระบบจะคำนวณยอดแฟนคลับอย่างไร?

จะคำนวณจากแฟนคลับของทั้งทีม หรือว่าจะเอายอดแฟนคลับมาหารเฉลี่ยให้สมาชิกแต่ละคน แล้วค่อยคำนวณแยกกัน?

แล้วเงินรางวัลจะจ่ายอย่างไร? สมาชิกทุกคนในทีมจะได้คำนวณเงินรางวัลแยกเป็นรายบุคคล หรือว่าหนึ่งทีมจะนับเป็นศิลปินได้แค่คนเดียว และไม่สามารถรับเงินรางวัลซ้ำซ้อนได้?

แววตาของหยางรั่วเฉียนสว่างวาบขึ้นมาทันที เขารีบตรวจสอบกฎระเบียบที่เกี่ยวข้องของระบบในทันใด

ไม่นาน เขาก็พบข้อมูลที่เกี่ยวข้องในกฎข้อที่ 153

[บอยแบนด์/เกิร์ลกรุ๊ปจะถูกนับเป็นศิลปินเพียงหนึ่งคนเท่านั้น ยอดแฟนคลับจริงจะนำค่าเฉลี่ยของทั้งทีมมาคำนวณ]

[ตัวอย่างเช่น เกิร์ลกรุ๊ปที่มีสมาชิกสามคนและมียอดแฟนคลับจริงสามล้านคน จะถูกนับเป็นศิลปินหนึ่งคนที่มีแฟนคลับจริงหนึ่งล้านคน และได้รับเงินรางวัลตามระดับขั้นนั้นเพียงหนึ่งส่วน]

[สมาชิกใหม่ที่รับเข้ามาในทีมจะไม่ถูกนับรวมในโควตาการรับสมัครเดือนละหนึ่งคน แต่ผู้ที่ได้รับการว่าจ้างจะต้องมีสไตล์ที่ตรงกับทีมและผ่านเกณฑ์การรับสมัครขั้นพื้นฐานทั้งหมด ห้ามรับเข้ามาส่งเดช มิฉะนั้นจะถูกยกเลิกการจ่ายเงินรางวัล]

หลังจากอ่านคำอธิบายของระบบจบ หยางรั่วเฉียนก็ดีใจจนเนื้อเต้น—ความคิดของเขามันเป็นไปได้จริงๆ ด้วย!

แม้จะมีข้อจำกัดมากมาย แต่อย่างน้อยก็ยังมีหวังที่จะกอบกู้สถานการณ์ได้!

ตอนนี้หวงหรูสือทำเงินรางวัลให้เขาได้แค่เดือนละ 500 หยวน ซึ่งไม่พอยาไส้ด้วยซ้ำ แต่ถ้าสามารถรับคนเพิ่มเข้ามาอีกสักสองสามคน เพื่อหารเฉลี่ยยอดแฟนคลับจริง เงินรางวัลก็อาจจะถูกดึงกลับมาได้แล้ว!

อีกอย่าง การทำแบบนี้เป็นเพียงแค่การเปลี่ยนวิธีคำนวณในเชิงสถิติเท่านั้น ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพัฒนาการของตัวหวงหรูสือเองจริงๆ จึงไม่ใช่การทำร้ายคนอื่นโดยที่ตัวเองก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร

เยี่ยมยอด!

ถึงระบบจะตั้งข้อจำกัดไว้ แต่วิธีย่อมมีมากกว่าปัญหาเสมอ!

ก็แค่ห้ามรับคนมั่วซั่วไม่ใช่เหรอ งั้นก็ให้หวงหรูสือไปเลือก "เพื่อนร่วมทีม" ด้วยตัวเองเลยสิ แบบนี้ไม่มีทางที่จะไม่ตรงตามเกณฑ์แน่

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทันที หยางรั่วเฉียนเปิดโปรแกรมเวิร์ดขึ้นมา แล้วร่างแผนงานด้วยความกระตือรือร้นเปี่ยมล้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยางรั่วเฉียนก็ถือเอกสารแผนงานที่ยังอุ่นๆ จากเครื่องพิมพ์เดินออกมาจากห้องทำงาน ก่อนจะประกาศกับพนักงานทุกคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานว่า "ทุกคนวางมือจากงานตรงหน้ากันสักครู่ครับ ต่อไปนี้จะขอประกาศข่าวดีสักหน่อย!"

เหล่าพนักงานที่โดนข่าวดีกระหน่ำใส่หน้าครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดสองเดือนที่ผ่านมาต่างรักษาความสงบนิ่งได้อย่างดี แต่ละคนหันหน้ากลับมามองเจ้านายของตัวเอง

"บริษัทตัดสินใจว่า หลังจากนี้จะมีการคัดเลือกศิลปินดีเด่นและพนักงานดีเด่นตามผลงานของทุกคนอย่างไม่เป็นทางการ พร้อมทั้งมอบสวัสดิการสุดพิเศษให้อีกหนึ่งชุดครับ!"

ศิลปินดีเด่น พนักงานดีเด่นงั้นเหรอ?!

เจ้านายที่ไม่เคยใช้มาตรการสร้างแรงจูงใจประเภทนี้ ได้ดีก็ได้ด้วยกัน เจ๊งก็เจ๊งด้วยกัน จู่ๆ ก็นึกอยากจะปูนบำเหน็จรางวัลขึ้นมาแล้วงั้นเหรอ?

แล้วเจ้านายที่ใจป้ำมาตลอดจะให้รางวัลเป็นอะไรล่ะ?

บ้าน? รถ?

หรือว่าจะแจกเงินสดตรงๆ ไปเลย?

สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความอิจฉาพลันพุ่งตรงไปที่หวงหรูสือทันที

ทุกคนพอจะเดาตัวเต็งศิลปินดีเด่นและพนักงานดีเด่นของบริษัทได้เกือบหมดแล้ว ถึงแม้สตรีมเมอร์ทั้งสามคนของบริษัทจะเก่งกาจกันหมด แต่ความฮอตปรอทแตกของหวงหรูสือนั้นเหนือกว่าอีกสองคนอย่างเห็นได้ชัด

โฆษณาที่ร่วมถ่ายทำกับร้านชานมมี่เสวี่ยปิงเฉิงก็เพิ่งกอบโกยกำไรมหาศาลกลับมาให้บริษัท

และฝ่ายปฏิบัติการที่ดูแลหวงหรูสือก็คือเวิงจื่อฉิน

พนักงานดีเด่น โอกาสเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ต้องเป็นสองคนนี้แน่นอน

เป็นไปตามคาด พนักงานเห็นหยางรั่วเฉียนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกังวานว่า "ขอแสดงความยินดีกับศิลปินดีเด่น หวงหรูสือ! และเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการของเขา เวิงจื่อฉิน ด้วยครับ!"

"ตอนนี้กำลังเร่งสั่งทำเกียรติบัตรกับถ้วยรางวัลอยู่ จะมีพิธีมอบในสัปดาห์หน้านะครับ!"

"ยินดีด้วยกับทั้งสองท่าน ที่ได้เป็นพนักงานดีเด่นของคุยเผิง มีเดีย เอ็นเตอร์เทนเมนต์!"

พนักงานทุกคนในโซนทำงานต่างพากันปรบมือ เสียงปรบมือกึกก้องดังไปทั่วทั้งชั้น รวมถึงเกาน่ายวิ๋นและหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ที่ไม่ได้รับเลือกด้วยเช่นกัน

ความพยายามตลอดสองเดือนมานี้ของหวงหรูสือทุกคนต่างประจักษ์แก่สายตา ทั้งออกไปเต้นกลางดึกท่ามกลางอากาศร้อนระอุ ทั้งแบกรับแรงกดดันสารพัดเพื่อไล่ตามความฝัน ทั้งริเริ่มช่วยบริษัทติดต่อรับงานโฆษณาชิ้นแรกเข้ามา...

จะบอกว่าทุ่มเทไม่มากก็คงไม่ได้

ถ้าเขาไม่ได้เป็นพนักงานดีเด่น แล้วใครจะมีสิทธิ์?

หวงหรูสือลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ใบหน้าไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นตื้นตันเอาไว้ได้เลย

เมื่อสองเดือนก่อน เขายังเป็นแค่คนชั้นล่างของสังคมที่ต้องตระเวนหางานจนหัวหมุนอยู่ในห้องเช่าซอมซ่อ ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุดกลับถูกท่านประธานหยางมองเห็นคุณค่า วางแผนการไลฟ์สดให้อย่างใส่ใจ ถึงขั้นยอมไปตากแดดตากลมถ่ายทำด้วยตัวเอง...

พูดได้เลยว่า ท่านประธานหยางคือผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา!

ตำแหน่งพนักงานดีเด่นนี้ ตนเองช่างละอายใจเหลือเกินที่จะรับไว้!

"ท่านประธานหยางครับ น...นี่เป็นเพราะท่านชี้ทางสว่างให้ผมตั้งแต่แรก การที่ผมทำมาได้ถึงจุดนี้ในวันนี้ เป็นความดีความชอบของทุกคนในบริษัทต่างหากครับ... ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรเลย..."

ในโซนทำงานมีเสียงหยอกล้อดังขึ้นมาทันที

"พี่หวง ถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ! ความพยายามของพี่ ท่านประธานหยางมองเห็นตลอดนะ!"

"ใช่แล้วๆ..."

หร่วนหมิ่นเอ๋อร์มองดูบรรยากาศที่ทุกคนรักใคร่กลมเกลียว ไม่มีแทงข้างหลัง ไม่มีการเหน็บแนมประชดประชัน ในใจก็นึกขอบคุณตัวเองเหลือเกินที่ตอนนั้นรวบรวมความกล้าโทรศัพท์มาสมัครงานกับหยางรั่วเฉียน

หากไม่มีสายนั้น ป่านนี้ตนเองอาจจะถูกบังคับให้กลับบ้าน หรือไม่ก็ต้องตระเวนหางานอย่างทุกข์ทรมาน ไม่ก็คงยอมจำนนต่อชีวิตไปแล้ว แล้วกลายเป็นสตรีมเมอร์เกมหญิงดาษดื่นทั่วไป

สภาพแวดล้อมในการทำงานแบบนี้ แม้แต่ในฝันก็ยังไม่กล้าคิดเลย!

ส่วนหวงหรูสือที่ค่อยๆ ก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าหยางรั่วเฉียนนั้นแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ

ชายหนุ่มที่เมื่อไม่นานมานี้ยังต้องกลุ้มใจเรื่องปากท้อง จู่ๆ กลับได้รับการห้อมล้อมจากผู้คนมากมายขนาดนี้ และกำลังจะได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นจากเจ้านาย!

หยางรั่วเฉียนกระแอมเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะเอ่ยถามหวงหรูสือด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่งว่า "คนหนุ่ม ในใจนายยังมีความฝันอยู่ไหม?"