ตอนที่ 57 คนหนุ่มสาวอย่าทำตัวอ่อนต่อโลกเกินไป

หวงหรูสือที่กำลังกระวนกระวายใจอยู่ถึงกับยืนเอ๋อไปชั่วขณะเมื่อถูกถามแบบนี้

ความฝันงั้นเหรอ?

ดูเหมือนว่าความฝันของเขาจะเป็นจริงไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

ตอนนี้เขามีแฟนคลับมากมายขนาดนี้ แถมยังได้รับข้อเสนอร่วมงานโฆษณาที่ให้ผลตอบแทนดีๆ อยู่เรื่อยๆ แค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว

ท่านประธานหยางกำลังจะมาไม้ไหนกันแน่?

หวงหรูสือเกาหัวแกรกๆ "เอ่อ ท่านประธานหยางครับ? ความฝันอะไรเหรอครับ?"

สีหน้าของหยางรั่วเฉียนยิ่งทวีความจริงจังขึ้นไปอีก "นายไม่อยากขยายธุรกิจให้ยิ่งใหญ่ขึ้น ไม่อยากก้าวหน้าไปอีกขั้นบนพื้นฐานที่มีอยู่ ไม่อยากได้รับอิสระในการตัดสินใจที่มากกว่านี้ ไม่อยากกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ที่โด่งดังเป็นพลุแตกอย่างแท้จริงเลยเหรอ?!"

หา?

หวงหรูสืออึ้งไปเลย

ขยายให้ยิ่งใหญ่ขึ้น? ก้าวหน้าไปอีกขั้น? ได้รับอิสระในการตัดสินใจมากขึ้น?

ถ้อยคำพวกนี้ฟังดูเหมือนเข้าใจง่าย แต่พอเอามารวมกันแล้วทำไมถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะว่าหมายความว่าอย่างไร?

สมองของหวงหรูสือหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยหยั่งเชิงออกมาประโยคหนึ่ง "ท่านประธานหยางครับ ผมพอใจกับบริษัทมากๆ แล้วครับ บริษัทได้ทำให้ความฝันของผมเป็นจริงแล้ว!"

"นายจะพูดว่าความฝันของตัวเองเป็นจริงแล้วได้ยังไงกัน?" หยางรั่วเฉียนถามกลับด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดใจ "คนหนุ่มสาวอย่าทำตัวอ่อนต่อโลกเกินไปสิ... ไม่ใช่สิ คนหนุ่มสาวก็ต้องมีไฟแบบคนหนุ่มสาว! ตอนนี้นายอาจจะประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว แต่นายจะหยุดอยู่แค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องรู้ไว้นะว่าหากตั้งเป้าไว้สูงสุด ผลลัพธ์ก็จะได้ระดับกลาง หากตั้งเป้าไว้ระดับกลาง ผลลัพธ์ก็จะได้แค่ระดับล่าง คนหนุ่มสาวน่ะต้องตั้งเป้าไว้ที่จุดสูงสุดตลอดเวลาสิ!"

"หลังจากที่บริษัทของเราผ่านการพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว เราตัดสินใจที่จะมอบสิทธิ์ในการเปิดสตูดิโอของตัวเองให้แก่พนักงานดีเด่น!"

"ต่อไปนี้นายสามารถฟอร์มวงบอยแบนด์ขึ้นมาเองได้ สามารถตั้งทีมดำเนินงานของตัวเองได้ โดยที่บริษัทจะเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายด้านบุคลากรและค่าดำเนินการทั้งหมด ภายใต้โมเดลนี้นายจะได้รับส่วนแบ่งกำไรที่สูงขึ้น ส่วนแบ่งของบริษัทจะลดน้อยลง แถมยังไม่ต้องรับผิดชอบความเสียหายใดๆ ทั้งสิ้น ต่อให้ล้มเหลวขึ้นมา บริษัทก็พร้อมจะแบกรับความเสี่ยงไว้ให้เอง!"

หวงหรูสือที่เดิมทีมีความวิตกกังวลอยู่บ้างถึงกับเบิกตากว้างขึ้นมาทันที!

พนักงานคนอื่นๆ โดยเฉพาะเส้าอีฉีกับหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ที่เป็นลูกหลานบ้านทำธุรกิจ ถึงกับตกใจจนแทบจะลุกพรวดขึ้นมา

ทุกคนในที่นี้ต่างรู้ดีแก่ใจว่าคำพูดนี้ของท่านประธานหยางมีน้ำหนักมหาศาลเพียงใด!

ได้เปิดสตูดิโอของตัวเอง ฟอร์มวงบอยแบนด์และทีมดำเนินงานขึ้นมาเอง ถ้าได้กำไรก็เป็นของตัวเอง แต่ถ้าขาดทุนบริษัทเป็นคนรับจบ!

แถมบริษัทยังออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดของสตูดิโอให้อีกเหรอ?

นี่มัน... นี่มันก็เท่ากับให้หวงหรูสือไปเป็นเจ้านายคน คอยดูแลทีมงานและลูกน้องของตัวเองอย่างเต็มตัว แถมยังเป็นกิจการประเภทที่มีแต่ได้กับได้ ไม่มีทางขาดทุนไม่ใช่หรือไง?

ไม่ว่าจะทำอะไร บริษัทก็จะไม่เข้าไปก้าวก่ายเลยแม้แต่น้อย "อิสระในการตัดสินใจ" ในระดับนี้ มันจะยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว!

แม้แต่ทายาทเศรษฐีอย่างเส้าอีฉียังอดที่จะอิจฉาอยู่ในใจไม่ได้

หวงหรูสือปฏิเสธออกไปโดยสัญชาตญาณ "ท่านประธานหยางครับ นี่มัน... คือผมเป็นแค่คนเต้นกินรำกิน คงรับผิดชอบตำแหน่งสำคัญขนาดนี้ไม่ไหวหรอกครับ"

หยางรั่วเฉียนส่ายหน้าพลางยื่นมือไปแตะไหล่ของหวงหรูสือแล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจัง "นายพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกแล้ว ผมเองก็เต้นไม่เป็น ไลฟ์สดก็ไม่เป็น แบบนี้แปลว่าผมเปิดกิลด์ไลฟ์สดไม่ได้งั้นเหรอ? ผมบริหารงานไม่เป็น แปลว่าผมเป็นเจ้านายคนไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

"ในทางกลับกัน ตอนนี้นายต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ เมื่อก่อนนายเป็นแค่สตรีมเมอร์ธรรมดาๆ แต่ตอนนี้ยังพ่วงตำแหน่งผู้รับผิดชอบสตูดิโอด้วย ตรงไหนที่นายทำไม่เป็น นายก็สามารถจ้างลูกน้องที่เก่งๆ มาร่วมทีมได้ พอไอเดียเริ่มตีบตัน นายก็ปรึกษาเพื่อนร่วมทีมในบอยแบนด์ได้..."

"การที่นายสามารถติดอันดับคลิปที่ต้องดูบน Bilibili ได้ภายในเวลาแค่หนึ่งเดือน แถมยังสร้างคลิปที่ยอดวิวเติบโตเร็วที่สุดขึ้นมาได้ นายก็ได้พิสูจน์ความสามารถของตัวเองไปแล้ว เพียงแต่นายยังไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง"

"สู้ๆ เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้ จำไว้ว่าต่อไปนี้นายคือผู้นำของทีมแล้วนะ! ลุยได้อย่างเต็มที่เลย!"

ลุยได้อย่างเต็มที่เลย...

น้ำเสียงของหยางรั่วเฉียนที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจปนการให้กำลังใจ และแฝงความคาดหวังเอาไว้ ทำให้หวงหรูสือถึงกับขอบตาร้อนผ่าว น้ำตาแทบจะไหลริน ความรู้สึกกระหายที่จะพิสูจน์ตัวเองและพิสูจน์ว่าสายตาของท่านประธานหยางไม่ได้มองคนผิดเอ่อล้นขึ้นมาในใจทันที

"ตกลงครับ ท่านประธานหยาง! ผมจะไม่ทำให้ความคาดหวังของบริษัทผิดหวังเด็ดขาด ผมจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังแน่นอนครับ!"

หยางรั่วเฉียนพยักหน้าลงอย่างหนักแน่น

ใช่แล้ว นายอย่าทำให้ฉันผิดหวังเด็ดขาดล่ะ ไปดึงคนเข้ามาในวงบอยแบนด์ของนายเยอะๆ รีบเจือจางยอดแฟนคลับที่มากจนน่ากลัวของนายออกไปให้ไวเลย!

ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานของสตูดิโอน่ะเหรอ?

เมื่อเทียบกับเงินโบนัสจากระบบแล้ว ค่าใช้จ่ายดำเนินงานแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรเลยสักนิด!

ขอแค่บอยแบนด์มีจำนวนคนมากพอ ต่อให้ไม่ได้โบนัสห้าสิบล้านหรือห้าล้าน แล้วโบนัสห้าแสนจะยังไม่ได้อีกเหรอ

คนนอกวงการอย่างหวงหรูสือไม่เคยบริหารสตูดิโอมาก่อน สมาชิกบอยแบนด์ที่เขารับเข้ามาไม่มีทางดึงดูดยอดแฟนคลับได้มากมายแน่นอน ย่อมสามารถใช้ค่าเฉลี่ยมาเจือจางจำนวนแฟนคลับจริงของตัวหวงหรูสือเองได้อย่างแน่นอน

ยุคนี้การค้าทำยาก วงการไลฟ์สดกับวงการบันเทิงยิ่งขับเคี่ยวกันอย่างดุเดือด สตูดิโอของหวงหรูสือแห่งนี้ โอกาสแป้กสูงถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์!

ปั้นไม่ขึ้น แถมยังไม่กระทบกระเทือนยอดแฟนคลับเดิมอีกด้วย

จัดการตามขั้นตอนนี้ไป หวงหรูสือก็ยังคงเป็นหวงหรูสือคนเดิม แต่กลับสามารถทำเงินโบนัสจากระบบให้เขาได้มากขึ้น

เป็นแผนการที่สมบูรณ์แบบ ได้ประโยชน์สองต่อชัดๆ!

พอหยางรั่วเฉียนคิดถึงตรงนี้ ในใจก็เริ่มชื่นชมตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว เพื่อที่จะหาเงินจากระบบให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แรงบันดาลใจของเขาช่างพรั่งพรูไม่หยุด ผุดขึ้นมาทีละเรื่องไม่ขาดสาย

เมื่อมองดูหวงหรูสือที่เปี่ยมไปด้วยพลัง หยางรั่วเฉียนก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดีมาก สองวันนี้คุณไม่ต้องไลฟ์สดแล้ว ไปทำแผนงานสตูดิโอแบบละเอียดออกมา บริษัทเตรียมจะจัดสรรงบประมาณก้อนแรกให้คุณ"

"รับทราบครับ ท่านประธานหยาง!"

หยางรั่วเฉียนมองส่งหวงหรูสือที่เดินจากไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ แล้วจึงเบนสายตากลับมามองพนักงานคนอื่นๆ ที่กำลังแสดงสีหน้าอิจฉา

"เอาละ พิธีมอบรางวัลพนักงานดีเด่นครั้งนี้สิ้นสุดลงเท่านี้ ในอนาคตบริษัทจะมีการคัดเลือกเป็นระยะ ทุกคนทำงานกันต่อเถอะ!"

พูดจบ หยางรั่วเฉียนก็เดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองอย่างอารมณ์ดี

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เขียนเสือให้วัวกลัวหรือวาดฝันหลอกล่อพนักงาน

สิ่งที่เรียกว่า "การคัดเลือกเป็นระยะ" นี้ ย่อมเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อหยางรั่วเฉียนรู้สึกว่าศิลปินคนไหนมีกระแสเติบโตรวดเร็วเกินไป จนเงินโบนัสลดฮวบจนทนดูไม่ได้ ถึงจะหยิบขึ้นมาคัดเลือกสักที

ส่วนรางวัลพนักงานดีเด่น ย่อมได้รับการปรับแต่งแบบเฉพาะเจาะจงตามตัวสตรีมเมอร์แต่ละคนโดยหยางรั่วเฉียน เพื่อใช้กฎของระบบเจือจางจำนวนแฟนคลับจริงให้ได้มากที่สุด

หยางรั่วเฉียนจิบน้ำไปคำหนึ่ง พลางพึมพำกับตัวเอง "ทำไมรู้สึกว่าการหาเงินจากระบบ มันเหนื่อยใจยิ่งกว่าตอนกอบกู้บริษัทในชาติก่อนอีกเนี่ย"

ไม่หรอก ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ!

……

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ถ้วยรางวัลถูกส่งมาถึง ในเวลาเดียวกันแผนงานสตูดิโอที่หวงหรูสือร่างขึ้นก็เสร็จสมบูรณ์เรียบร้อย

พอถึงเวลาเริ่มงาน หวงหรูสือก็มายืนรออยู่หน้าห้องทำงานของหยางรั่วเฉียน ยื่นแผนงานปึกหนาเตอะให้อย่างนอบน้อม

"ท่านประธานหยาง นี่คือแผนงานของผมครับ เชิญท่านตรวจดูได้เลยครับ!"

หยางรั่วเฉียนพยักหน้าเบาๆ มอบถ้วยรางวัลกับใบประกาศเกียรติคุณอันประณีตให้หวงหรูสือ ส่วนอีกมือหนึ่งก็รับแผนงานปึกหนานั้นมา

แค่กวาดสายตาดูคร่าวๆ หยางรั่วเฉียนก็นิยามแผนงานฉบับนี้ได้ทันที มันคือการคิดเองเออเองฟินเองล้วนๆ

ในแง่การคัดเลือกคน หวงหรูสือถึงกับอยากดึงรูมเมตสมัยมหาวิทยาลัยสองคนมาร่วมวงบอยแบนด์ด้วย ในนั้นยังมีคนที่รับหน้าที่ตากล้องรวมอยู่ด้วยอีกต่างหาก!

แถมทีมดำเนินงานก็จัดวางได้เละเทะสิ้นดี ผู้จัดการที่รับหน้าที่ประสานงานกับโครงการอื่นก็ไม่มี แผนการฝึกเต้นอย่างมืออาชีพกับแผนการไลฟ์สดก็ไม่มี อาศัยแค่ลูกฮึดเลือดร้อนของคนไม่กี่คนล้วนๆ

มือสมัครเล่นเกินไปแล้ว!

นึกภาพออกเลยว่าหลังจากสตูดิโอนี้ตั้งขึ้นมา มันจะกลายเป็นความวุ่นวายโกลาหลขนาดไหน

แต่นี่ไม่ใช่แผนงานที่หยางรั่วเฉียนต้องการหรอกเหรอ

สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว ช่างถูกใจเขาเหลือเกิน!

หวงหรูสือเห็นเจ้านายของตัวเองอ่านแผนงานโดยไม่พูดไม่จา ก็เอ่ยถามอย่างกระสับกระส่าย "ท่านประธานหยางครับ ท่านคิดว่าแผนงานนี้เป็นอย่างไรบ้าง ยังมีตรงไหนที่ต้องแก้อีกไหมครับ ผมเองก็เพิ่งเคยทำแผนแบบนี้เป็นครั้งแรก หาข้อมูลจากในอินเทอร์เน็ตมาตั้งเยอะ ท่านลองดูหน่อยครับว่าจะพอผ่านได้ไหม"

หาข้อมูลมาตั้งเยอะเหรอ

พอนึกขึ้นได้ว่าตอนหวงหรูสือเริ่มทำไลฟ์สดเคยซื้อคอร์สเรียนโต่วอินราคาเก้าจุดเก้าหยวนมาด้วย หยางรั่วเฉียนก็แทบจะหลุดขำออกมา

ผ่านไหมงั้นเหรอ

มันยิ่งกว่าผ่านเสียอีก ไม่จำเป็นต้องแก้ไขอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

แผนการที่ครอบคลุมถึงขั้นก้าวลงหลุมพรางครบทุกหลุมแบบนี้ ต่อให้เป็นหยางรั่วเฉียนมาทำเองก็ใช่ว่าจะทำได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ยังจะมีอะไรต้องแก้อีกเหรอ

พูดตามตรง การจะทำแผนงานออกมาได้ห่วยแตกขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีพรสวรรค์ติดตัวอยู่บ้างเหมือนกันนะเนี่ย

"ไม่ต้องปรับปรุงแล้ว แผนของคุณยอดเยี่ยมมาก" หยางรั่วเฉียนพลิกดูแผนงานในมืออย่างเป็นมืออาชีพ พยักหน้าเป็นระยะพร้อมเผยสีหน้าชื่นชม "ในแผนนี้มีความคิดสร้างสรรค์ระดับอัจฉริยะหลายจุดที่กระทั่งผมเองก็ยังคิดไม่ถึง ยอดเยี่ยมมาก ยอดเยี่ยมจริง ๆ!"

ดีขนาดนั้นเลยเหรอ

ความคิดสร้างสรรค์ที่แม้แต่ท่านประธานหยางยังคิดไม่ถึงเชียวเหรอ

คงเป็นท่านประธานหยางกำลังถ่อมตัวอยู่ละมั้ง...

เมื่อได้รับการยอมรับจากเจ้านาย หวงหรูสือไม่ได้เหลิงแม้แต่น้อย เขากำถ้วยรางวัลและใบประกาศเกียรติคุณอันเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศไว้แน่น พลางเอ่ยอย่างจริงจัง "ท่านประธานหยาง งั้นผมจะจัดตั้งสตูดิโอตามแผนงานนี้เลยนะครับ"

"ไปเถอะ จำไว้ว่าจงเชื่อมั่นในตัวเอง! และยิ่งต้องเชื่อมั่นในแผนงานฉบับนี้ของตัวเองด้วย!" หยางรั่วเฉียนตบไหล่หวงหรูสืออย่างแรง ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองไปทันที

ไม่ใช่ว่ามีธุระด่วนอะไรหรอก แต่เขากลัวว่าถ้าไม่รีบไป คงกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่จริง ๆ

บทสนทนาระหว่างทั้งสองคนทำให้พนักงานคนอื่น ๆ ในบริษัทเห็นแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจ

นี่แหละคือกลุ่มบริษัทคุยเผิง!

เพียงแค่เวลาสองเดือน เจ้านายกับพนักงานกลับเข้ากันได้อย่างกลมเกลียว และเชื่อใจกันได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ!

ความมั่นใจคืออะไรกันล่ะ

ใส่ทองหยองเต็มตัว ซ้ายกอดขวาโอบ อวดเงินเก็บมหาศาล วาดฝันขายฝันให้พนักงานอย่างบ้าคลั่ง หรือแสร้งทำเป็นห่วงใยอย่างนั้นเหรอ

ไม่ใช่เลย ท่าทีแบบท่านประธานหยางนี่ต่างหาก ถึงจะเรียกว่าความมั่นใจที่แท้จริง!

มั่นใจในตัวเอง มั่นใจในสายตาของตัวเอง มั่นใจในตัวพนักงาน และมั่นใจในบริษัทอย่างรอบด้าน

นี่แหละคือสง่าราศีของผู้แข็งแกร่ง!

...

ภายในห้องทำงาน ฉางจื่อฉิงรออยู่ก่อนตั้งนานแล้ว พอเห็นหยางรั่วเฉียนเดินเข้ามา เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความเป็นห่วง "นายปล่อยให้หวงหรูสือไปตั้งสตูดิโอเองแบบนั้น จะไหวเหรอ รู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะทำเรื่องพวกนี้ได้เลยนะ"

"เชื่อมั่นในสายตาของเจ้าของห้องเช่าเธอเถอะ" หยางรั่วเฉียนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานอย่างสบายใจ "มาหาฉันมีเรื่องอะไรล่ะ"

ในมือฉางจื่อฉิงถือเอกสารที่หนาไม่น้อย ย่อมต้องมีเรื่องอื่นมารายงานแน่นอน

เมื่อเห็นท่าทีของหยางรั่วเฉียน ฉางจื่อฉิงก็วางใจลง เธอคลี่เอกสารในมือวางลงบนโต๊ะทำงานแล้วเอ่ยว่า "สัปดาห์ก่อนนายไม่ได้ให้ฉันร่างรายชื่อ... เอ่อ สตรีมเมอร์ที่แทบไม่มีทางประสบความสำเร็จหรอกเหรอ ฉันคัดเลือกมาได้สองสามคน นายลองดูสิ"

อ๋อ?

ใช้เวลาสัปดาห์เดียวก็เสร็จแล้วเหรอ

ยายคนนี้ทำงานมีประสิทธิภาพเกินไป ถ้าชักช้ากว่านี้หน่อยคงดี...

ระบบไม่อนุญาตให้จงใจถ่วงเวลาเพื่อกะจังหวะสรุปยอดสิ้นเดือน ไม่อย่างนั้นหากถ่วงไปจนถึงวันสุดท้ายของเดือนแล้วค่อยรับสมัครสตรีมเมอร์เข้ามา ก็ย่อมคว้าเงินรางวัลห้าสิบล้านหยวนได้อย่างสบาย ๆ

ทว่า "เวลาในการตัดสินใจ" ที่สมเหตุสมผลนั้นยังคงอยู่ภายใต้ขอบเขตของกฎเกณฑ์

ตอนนี้ถ่วงเวลามาได้เกือบสองสัปดาห์แล้ว... ไม่สั้นไม่ยาว ถือว่าพอถูไถไปได้

หยางรั่วเฉียนยืดตัวตรง หยิบเอกสารขึ้นมาสองชุดแล้วเริ่มอ่านอย่างจริงจัง