ตอนที่ 61 เนื้อหอมชวนแย่งชิง

เมืองเผิงเฉิง กิลด์เยว่ฝู่

เวลานี้ หลินเฉาตาแดงก่ำ กำลังจ้องมองหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ที่กำลังเล่นเกมอย่างคึกคักมีชีวิตชีวา ทั้งเล่นไปพลางและมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมอย่างดุเดือดเผ็ดร้อนไปพลาง

"สามเจ็ด สามเจ็ดโว้ย ฝั่งตรงข้ามสามนาทีมาดักฆ่าฉันเจ็ดรอบ เป็นใครมาเล่นก็สติแตกทั้งนั้นแหละ ไสหัวไปเลยพวกเล่นไม่เป็นแต่ชอบสั่ง!"

"อะไรนะ นายถามฉันเรื่องอัตราการชนะตอนเอาสโตนแมนสู้กับดาริอุสเหรอ? แปดสองแล้วกัน นายเล่นไปแปดนาทีโดนตบจนต้องกดยกเลิกเกม ส่วนดาริอุสได้แต้มอันดับเพิ่มยี่สิบแต้มไงล่ะ"

แม้เวลานี้บรรดาผู้ชมจะโดนหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ด่าทอเหยียดหยามอย่างไร้ความปรานี แต่ยอดความนิยมกลับพุ่งสูงลิ่วไม่ยอมลดลงเลยสักนิด กระทั่งคนที่เพิ่งโดนด่าไปหมาด ๆ ยังส่งเครื่องบินให้หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ถึงสองลำ...

ถ้าย้อนเวลากลับไปแล้วฉันไม่ปล่อยตัวเธอไป...

ถ้าตอนนั้นฉันคิดวิธีบริหารแบบนี้ออก...

ยิ่งดูหลินเฉาก็ยิ่งเสียดายแทบกระอักเลือด ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าหยางรั่วเฉียนช่างเก่งกาจและเฉลียวฉลาดเหลือเกินจริง ๆ

ขณะที่กำลังจมดิ่งอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวด โซนโต๊ะทำงานก็พลันเกิดเสียงเอะอะขึ้นมา

"พี่หลิน นี่คือเอกสารแผนงานของพวกเราครับ!"

"พี่หลิน แผนการดึงตัวคนทำเสร็จแล้วครับ พวกเราจะลงมือกันเมื่อไหร่ดี?"

รอบกายของหลินเฉา บรรดามืออาชีพชั้นยอดในวงการต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด แต่ละคนจ้องมองหน้าจอตรงหน้าตน ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

"ไม่ต้องรีบร้อน" หลินเฉาได้สติกลับมา เอ่ยปลอบลูกน้องไปประโยคหนึ่ง "ตอนนี้ศัตรูอยู่ในที่แจ้ง พวกเราอยู่ในที่ลับ วางกับดักซ้อนไว้อีกชั้น คราวนี้พวกเราต้องทำให้สำเร็จในคราเดียวให้ได้"

รอให้ข้อมูลสถิติของหูอี๋ชิ่นใกล้ถึงจุดระเบิดความนิยมเมื่อไหร่ พวกเขาค่อยลงมือฉับพลัน ดึงตัวเธอมาทันที!

"แต่ว่านะพี่หลิน... พวกเราเฝ้าจับตาดูมาทั้งสัปดาห์แล้ว สตรีมเมอร์สายกินที่ชื่อหูอี๋ชิ่นคนนี้ ผลตอบรับตอนไลฟ์สดดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะครับ พวกเราจะดึงตัวเธอมาจริง ๆ เหรอ?" ผู้จัดการดูแลสตรีมเมอร์อีกคนที่รับผิดชอบคอยมอนิเตอร์ข้อมูลแบบเรียลไทม์เอ่ยถามหัวหน้าด้วยความกังวลใจอย่างยิ่ง

คุยเผิง มีเดีย เอ็นเตอร์เทนเมนต์ใช้เวลาไปเต็ม ๆ หนึ่งสัปดาห์ ทุ่มเงินก้อนโตจัดหาวัตถุดิบชั้นเลิศเกรดพรีเมียมสารพัดชนิดมาให้หูอี๋ชิ่น ทั้งยังทำการโปรโมตประชาสัมพันธ์แทบทุกรูปแบบ ผลลัพธ์น่ะมีอยู่บ้าง ทว่าโดยรวมแล้วกลับค่อนข้างน่าผิดหวัง

มองยังไงก็มองไม่ออกเลยสักนิดว่ามีแววจะดังตรงไหน?

ทว่า เรื่องของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์สร้างแรงกระแทกใจให้หลินเฉาหนักหนาสาหัสเกินไป เขาแทบจะไม่เสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พวกเราไม่จำเป็นต้องไปวิเคราะห์หรอกว่าหูอี๋ชิ่นจะดังได้หรือไม่ คนของกิลด์คุยเผิงไม่ใช่พวกไร้น้ำยา พวกนั้นวิเคราะห์ออกอยู่แล้วแน่นอน สิ่งที่พวกเราต้องทำก็แค่ดึงตัวคนที่พวกเขาให้ความสำคัญมาให้ได้ แค่นี้ก็ถือว่าสำเร็จแล้ว!"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ทั้งนั้น! สตรีมเมอร์ในสังกัดกิลด์คุยเผิงแต่ละคนมีวิธีดังเปรี้ยงปร้างไม่ซ้ำกันเลย เกาน่ายวิ๋นกับหวงหรูสือดังชั่วข้ามคืน หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ฉะนั้นคราวนี้ ฉันเชื่อว่ามันคือการสะสมรากฐานอย่างเงียบเชียบเพื่อรอวันระเบิดพลัง ตอนนี้ยอดผู้ติดตามของเธอขึ้นช้า ก็เพื่อรองรับคลื่นลูกใหญ่ระลอกนั้นที่จะตามมาต่างหาก"

หลินเฉาเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าแนวโน้มการเพิ่มขึ้นของยอดผู้ติดตามของหูอี๋ชิ่นได้มาถึงจุดวิกฤตแล้ว คลื่นระลอกใหญ่กำลังจะโถมซัดเข้ามาในอีกไม่ช้า

ถ้าบรรดาลูกน้องของตัวเองมีความสามารถระดับหยางรั่วเฉียนล่ะก็ จะถึงขั้นปล่อยให้หร่วนหมิ่นเอ๋อร์หลุดมือไปได้เรอะ?

ตอนนี้ดันริอาจเริ่มไปสงสัยในสายตาอันเฉียบคมของคนอื่นเขาอีก ช่างน่าขันสิ้นดี

ต้องดึงตัวมา คนคนนี้ กลุ่มบริษัทเยว่ฝู่ของพวกเราต้องดึงตัวมาให้จงได้ ต่อให้สวรรค์ชั้นฟ้าส่งใครมาก็ขวางไม่อยู่!

...

เมื่อเทียบกับห้องทำงานของหลินเฉาที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมมีชีวิตชีวาแล้ว บรรยากาศในโซนโต๊ะทำงานฝั่งคุยเผิง มีเดีย เอ็นเตอร์เทนเมนต์กลับดูอึมครึมชะงักงันอยู่บ้าง

เวลานี้เป็นเวลาบ่ายสามโมง ภายใต้การจัดแจงของฝ่ายปฏิบัติการ ทางห้องครัวจึงเลื่อนเวลาทำอาหารสำหรับพนักงานของหูอี๋ชิ่นให้ช้าลงสองชั่วโมง เพื่อเหลื่อมเวลากับช่วงพักผ่อนตอนเที่ยงวัน

เดิมทีคิดว่าหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วจะราบรื่นไร้กังวล สามารถปักหลักรอให้หูอี๋ชิ่นทะยานบินขึ้นสู่ฟ้าได้เลย ทว่าข้อมูลหลังบ้านตลอดหนึ่งสัปดาห์นี้กลับทำให้เส้าอีฉีและเวิงจื่อฉินใจหายวาบไปครึ่งดวง

"ทำยังไงดีล่ะเนี่ย ตัวเลขพวกนี้มันดูแปลก ๆ นะคะ..." เวิงจื่อฉินกังวลใจยิ่งนัก

เส้าอีฉีเองก็มึนตึ๊บจนจับต้นชนปลายไม่ถูกเช่นกัน "ทุ่มเททรัพยากรลงไปตั้งมากมายขนาดนั้น ทำไมผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ยอดผู้ติดตามถึงเพิ่มมาแค่สามหมื่นคนเองล่ะ? แถมส่วนใหญ่ยังเป็นพวกที่เข้ามาด่าอีกต่างหาก... กระแสคำวิจารณ์ดิ่งฮวบ ๆ เลย"

"ถ้ารวมกับผู้ติดตามเดิมของหูอี๋ชิ่นเอง รวมทั้งหมดก็แค่ห้าหมื่นคนเท่านั้น... แถมวันนี้ความเร็วในการเพิ่มของยอดผู้ติดตามก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัดมาก ดูทรงเหมือนจะรีดเอาศักยภาพทั้งหมดออกมาใช้จนเกลี้ยงแล้วด้วย"

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของทั้งสองคน หูอี๋ชิ่นกำลังนั่งไลฟ์สดกินอาหารจานเด็ดเต็มโต๊ะด้วยท่าทางแห้งแล้งไร้อารมณ์

"พี่น้องทั้งหลาย ปลิงทะเลตัวเบ้อเริ่มเลยจ้า! เคยเห็นปลิงทะเลตัวใหญ่ขนาดนี้กันไหม? ซดคำเดียวเกลี้ยงไปเลย!"

"ซี่โครงแกะย่างจานนี้ดูเข้าท่าดีนะ สตรีมเมอร์จะโชว์ยัดเข้าปากทีเดียวสองชิ้นให้ดูกันสด ๆ ไปเลย..."

"อื้ม รสชาติใช้ได้เลยค่ะ"

"..."

หูอี๋ชิ่นพูดพลางอ้าปากกว้าง แล้วกลืนอาหารลงท้องไปด้วยท่าทางเล่นใหญ่เกินเบอร์...

ในพื้นที่ทำงานซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เส้าอีฉีกับเวิงจื่อฉินจ้องมองไลฟ์สดกินโชว์อันแสนธรรมดา เกลื่อนกลาดตามท้องตลาด และน่าเบื่อจนแทบจะหลับนี้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนปนเป

พังแล้ว...

เที่ยวนี้ดูท่าจะดับสนิทเข้าจริง ๆ แล้ว

พวกเขาอุตส่าห์ลงมือวางแผนผลักดันสตรีมเมอร์ด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก แต่ผลลัพธ์กลับออกมาเป็นแบบนี้เนี่ยนะ?

ท่านประธานหยางจะโมโหไหมนะ...

โดยเฉพาะเวิงจื่อฉินที่อารมณ์ยิ่งย่ำแย่หนักกว่า เธอเพิ่งได้รับการคัดเลือกให้เป็นพนักงานดีเด่นไปหมาด ๆ ทว่าตอนนี้ในมือกลับกำลังจะมีสตรีมเมอร์คนแรกของบริษัทที่ดับสนิทจริง ๆ ปรากฏตัวขึ้นมา

เรื่องนี้ ถ้าพูดออกไปคงอับอายขายขี้หน้าตายชัก

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ"

"หรือพวกเราจะเข้าใจเจตนาของท่านประธานหยางผิดไป?" เวิงจื่อฉินปิดหน้าระบบหลังบ้านที่ทนดูไม่ได้ลงทันที "หรือว่าท่านประธานหยางไม่ได้ตั้งใจจะให้พวกเราจัดแผนให้หูอี๋ชิ่นแบบนี้ตั้งแต่แรก?"

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสงสัยในตัวเองอยู่นั้น ไลฟ์ของหูอี๋ชิ่นก็จบลงพอดี

เห็นเพียงหูอี๋ชิ่นสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากห้องอาหาร มุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังห้องน้ำของบริษัท

ว่าจะไปทำอะไรนั้น แน่นอนว่าเส้าอีฉีกับเวิงจื่อฉินย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ... ล้วงคออ้วก

ให้ตายสิ ช่างกินทิ้งกินขว้างสิ้นเปลืองอาหารชะมัด!

ผ่านไปสิบกว่านาที หูอี๋ชิ่นที่มีรอยบ้วนปากติดอยู่ตรงริมฝีปากอย่างเห็นได้ชัดถึงค่อยเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วตรงรี่มาที่โต๊ะทำงานของเวิงจื่อฉิน

"ฝ่ายปฏิบัติการคะ วันนี้ดูเหมือนสถิติของฉันจะไม่ค่อยดีเท่าไร พรุ่งนี้ช่วยเพิ่มพื้นที่โปรโมตแนะนำให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

ภายใต้การดำเนินงานขั้นเทพของหัวกะทิอย่างเวิงจื่อฉินและเส้าอีฉี หูอี๋ชิ่นเพิ่มยอดแฟนคลับมาได้ไม่กี่หมื่นคนอย่างกระเสือกกระสน ตัวเลขสถิติดูเผิน ๆ เหมือนพอไปวัดไปวาได้ ทว่านี่แทบจะเป็นการรีดเอาศักยภาพทั้งหมดในอนาคตออกมาใช้ล่วงหน้าจนเกลี้ยงแล้ว

ยิ่งคนดูเยอะ กระแสตอบรับยิ่งแย่!

ส่งผลให้การเพิ่มแฟนคลับนับวันยิ่งยากขึ้นเรื่อย ๆ

ทว่าหูอี๋ชิ่นกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด เธอยังคิดว่าผลงานตัวเองไม่เลว จึงเดินมาขอยอดโปรโมตด้วยท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่อง...

เวิงจื่อฉินที่กำลังปวดหัวตึ้บไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเธอแม้แต่น้อย ได้แต่ท่องประโยคเดิมซ้ำ ๆ ราวกับหุ่นยนต์ "เรื่องการโปรโมตแนะนำขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฝ่ายปฏิบัติการพวกเราค่ะ"

หูอี๋ชิ่นที่ถูกปฏิเสธเป็นครั้งที่สามรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง เธอพึมพำเสียงเบาหวิว "ชิ... ก็แค่อยากจะกั๊กทรัพยากรไว้ทุ่มให้สตรีมเมอร์สามคนนั้นล่ะสิ พูดอย่างกับคนอื่นเขาดูไม่ออกงั้นแหละ..."

บริษัทกลุ่มบริษัทคุยเผิงแห่งนี้ นอกจากสวัสดิการดีกว่าหน่อย ก็ไม่ได้ต่างจากที่อื่นตรงไหนเลยนี่นา

"เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?" เวิงจื่อฉินเงยหน้าขึ้นมาขวับ

ถึงแม้เธอจะฟังไม่ถนัด แต่ก็รู้ว่าต้องไม่ใช่คำพูดที่ดีแน่

"ไม่ได้พูดอะไรนี่คะ ไปล่ะ!"

"ยัยคนนี้นี่... จริง ๆ เลย!"

...

ทางฝั่งพนักงาน ความขัดแย้งเล็ก ๆ กำลังเริ่มก่อตัวขึ้น ทว่าน่าเสียดายที่ในบริษัทไม่มีใครชอบฟ้องเจ้านาย หยางรั่วเฉียนซึ่งนั่งอยู่ในห้องทำงานประธานจึงไม่อาจล่วงรู้ข้อมูลเหล่านี้ได้ทันท่วงที

ในเวลานี้ ท่าทางของหยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงถอดแบบมาจากเส้าอีฉีและเวิงจื่อฉินที่อยู่ข้างนอกไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งสองคนต่างนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตรวจดูข้อมูลหลังบ้านของหูอี๋ชิ่นอย่างไม่วางตา

เมื่อเห็นหน้าจอห้องไลฟ์มืดลง ฉางจื่อฉิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นมา "ยอดแฟนคลับที่เพิ่มขึ้นมานี้ดูไม่เลวเลยนะ ถึงจะสู้สามคนก่อนหน้านี้ไม่ได้ แต่ก็พอถูไถอยู่ แผนการสกัดดาวรุ่งพนักงานของนายดูเหมือนจะล้มเหลวแล้วมั้งเนี่ย?"

"เธอไม่เห็นเหรอว่าวันนี้สถิติของหล่อนทรุดหนักขนาดไหน?" หยางรั่วเฉียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกลับ "นี่มันแสดงว่าแผนการของผมกำลังจะสำเร็จต่างหาก"

"ทำไมล่ะ?" ฉางจื่อฉิงเบิกตากว้าง ไม่เข้าใจก็ถามทันที

หยางรั่วเฉียนอารมณ์ดี จึงยินดีที่จะอธิบายให้ฉางจื่อฉิงฟัง "ทราฟฟิกในบ่อรวมทราฟฟิกแต่ละแห่งมีจำกัด การจัดการของเวิงจื่อฉินกับเส้าอีฉีได้สูบเอาทราฟฟิกทั้งบ่อนี้ไปจนเหือดแห้ง นอกจากจะดึงคนดูมาได้ไม่เท่าไรแล้ว ยังทำให้คนดูจำนวนมากให้คะแนนรีวิวแย่อีกต่างหาก เมื่อเป็นแบบนี้ ความยากในการเข้าสู่บ่อทราฟฟิกถัดไปก็จะสูงขึ้นมากเป็นพิเศษ"

พอยากที่จะเข้าไปสู่บ่อทราฟฟิกถัดไป ส่วนบ่อทราฟฟิกเดิมก็ถูกสูบจนแห้งขอด สถิติหลังจากนี้ย่อมเริ่มพังทลายลงมาตามธรรมชาติ

"อย่างนี้นี่เอง... ดูเหมือนนายจะรู้เรื่องพวกนี้เยอะจังเลยนะ บอส" ฉางจื่อฉิงลูบแก้วน้ำบนโต๊ะเบา ๆ พลางเอ่ยถามคำถามที่เธอเคยถามมาก่อนหน้านี้ "แล้วทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่บอกฉันล่ะ?"

"อะแฮ่ม ฮ่าๆๆ เงินเดือนคุณพอใช้ไหม อยากให้ผมขึ้นเงินเดือนให้หรือเปล่าล่ะ"

ฉางจื่อฉิงเบะปาก "ใครอยากให้นายขึ้นเงินเดือนกัน ฉันก็แค่อยากช่วยนายต่างหาก"

ขอแค่เธออยู่ในสภาพที่ไม่เข้าใจอะไรเลยไปตลอดกาล นั่นแหละคือการช่วยเหลือที่ดีที่สุดแล้ว...

หยางรั่วเฉียนแอบค่อนขอดในใจเงียบ ๆ

ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์สุดท้ายก็จะถึงการคิดบัญชีสิ้นเดือนแล้ว...

[หูอี๋ชิ่น ยอดแฟนคลับแท้จริง: ระดับ: ดับสนิทตัวพ่อ]

เงินรางวัลสูงถึงห้าล้านหยวน ตอนนี้วางอยู่ตรงหน้าแล้ว

แถมคราวนี้ ดูท่าจะไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นอีกแล้วจริง ๆ

ขอแค่ผ่านสัปดาห์สุดท้ายนี้ไปได้อย่างราบรื่น เงินรางวัลก้อนโตก็จะตกเข้ากระเป๋าอย่างแน่นอน

แม้จะไม่ใช่เงินรางวัล 50 ล้านหยวนของระดับ "คนเดินดิน" แต่เงิน 5 ล้านหยวนนี้ก็มากพอที่จะช่วยลดภาระเงินกู้บนตัวของหยางรั่วเฉียนไปได้ถึงครึ่งหนึ่ง หากสามารถรักษาสถิตินี้ไว้ได้สักสองเดือน หยางรั่วเฉียนก็จะปลอดหนี้ตัวเบาหวิวอย่างสมบูรณ์แล้ว!

หลังจากนี้ เงินทุกหยวนทุกสตางค์ที่หามาได้ ย่อมตกเป็นของตัวเองทั้งหมด

เมื่อดูจากทิศทางในตอนนี้ การรักษายอดแฟนคลับของหูอี๋ชิ่นให้อยู่ต่ำกว่าหนึ่งแสนคนเป็นเวลาสองเดือน ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรขนาดนั้น

ฮ่าๆๆ!

หนี้สินที่ตามหลอกหลอนหยางรั่วเฉียนมานานถึงสิบปีในชาติก่อน ดูท่าชาตินี้จะใช้เวลาแค่สี่เดือนสั้น ๆ ก็จัดการได้หมดแล้ว!

สตรีมเมอร์สามคนแรกจะเกิดเรื่องผิดแผนไปบ้างเล็กน้อยก็ช่างมันเถอะ ขอแค่ท้ายที่สุดสำเร็จได้ เรื่องทั้งหมดก็ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไร

วันเวลาซวย ๆ ที่ต้องเป็นหนี้ ในที่สุดก็มองเห็นแสงสว่างแห่งการหลุดพ้นเสียที

วันนี้ถือเป็นวันที่หยางรั่วเฉียนมีความสุขที่สุดนับตั้งแต่เกิดใหม่กลับมา

ยกเว้นคราวที่เปิดแชมเปญฉลองไว้คราวหนึ่ง

ครั้งนั้นถือว่าดีใจเก้อไปรอบหนึ่ง

สีหน้าที่เปลี่ยนไปบนใบหน้าของหยางรั่วเฉียนย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของฉางจื่อฉิง เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง "อะไรกัน แค่ให้บทเรียนเล็ก ๆ กับลูกน้องตัวเองต้องดีใจขนาดนี้เลยเหรอ คนที่ไม่รู้นึกว่านายถูกลอตเตอรี่ห้าล้านหยวนแล้วนะเนี่ย"

คำพูดนี้เหมือนจะไม่ผิดเลย ขอแค่หูอี๋ชิ่นประคองตัวไปได้หนึ่งเดือน มันก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกรางวัลห้าล้านหยวนจริง ๆ

หยางรั่วเฉียนนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ พลางกุเรื่องขึ้นมาแถอย่างลอยหน้าลอยตา "การได้เห็นพนักงานเติบโตขึ้น มันก็เหมือนกับการได้เห็นลูกตัวเองโตนั่นแหละ สภาพจิตใจแบบนี้คุณไม่เข้าใจหรอก"

"เหอะ... ทำเป็นพูดเหมือนตัวเองเข้าใจดีนักล่ะ นายก็ไม่มีลูกเหมือนกันแท้ ๆ" ฉางจื่อฉิงแอบพึมพำเถียงกลับเสียงเบาหวิว

...

กริ๊งงง~

ภายในห้องไลฟ์สดเก็บเสียงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของหูอี๋ชิ่นก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นถี่