ตอนที่ 60 เจ้านายทำแบบนี้ต้องมีความหมายลึกซึ้งแน่ ๆ

กลุ่มบริษัทคุยเผิง

วันรุ่งขึ้น พนักงานทุกคนต่างมาทำงานตามปกติ

สำหรับการมีเพื่อนร่วมงานคนใหม่เข้ามา ไม่มีใครรู้สึกว่ามีปัญหาอะไร บริษัทพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ก็ต้องขยายกิจการ ต้องรับสมัครสตรีมเมอร์หน้าใหม่เพิ่มอยู่แล้ว นี่เป็นเรื่องธรรมดามาก

แต่ทว่า... พนักงานสาวฝ่ายปฏิบัติการอย่างเวิงจื่อฉินกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เมื่อวานหลังจากเลิกงาน วีแชตทำงานของเธอจู่ ๆ ก็ได้รับการแจ้งเตือนขอเป็นเพื่อน ชื่อที่แสดงคือหูอี๋ชิ่น ซึ่งก็คือสตรีมเมอร์คนใหม่ที่ท่านประธานหยางเพิ่งรับเข้ามา

สตรีมเมอร์แอดวีแชตของฝ่ายปฏิบัติการ เดิมทีก็เป็นเรื่องธรรมดามาก

แต่เรื่องกลับเริ่มเบี่ยงเบนไปในทิศทางที่ไม่ปกติเสียอย่างนั้น

หูอี๋ชิ่นถึงกับกล้าฝ่าฝืนกฎระเบียบพนักงานอย่างเปิดเผย ด้วยการสอบถามเรื่องงานในเวลาเลิกงาน

หากมีแค่นี้ก็ยังพอทำเนา เพราะเมื่อดูจากระดับความพิลึกพิลั่นของกฎระเบียบพนักงานกลุ่มบริษัทคุยเผิงแล้ว การจะคาดหวังให้พนักงานใหม่ปรับตัวได้ตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงานคงไม่สมจริงเท่าไรนัก

ทว่าปัญหาก็คือ พอเริ่มคุย หูอี๋ชิ่นก็คอยตามตื๊อเรียกร้องทรัพยากรการโปรโมตสารพัดอย่าง แทบอยากจะขึ้นหน้าแรก ขึ้นภาพหน้าปก ได้รับทรัพยากรที่ดีที่สุดของทั้งกิลด์เสียตั้งแต่วันพรุ่งนี้

ใจร้อนเกินไปแล้ว

ตั้งแต่เกาน่ายวิ๋นจนถึงหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ นี่เป็นครั้งแรกที่เวิงจื่อฉินเจอสตรีมเมอร์ที่มีทัศนคติใจร้อนรนขนาดนี้ ในใจอดไม่ได้ที่จะแอบสงสัยว่าทำไมเจ้านายถึงรับคนแบบนี้เข้าบริษัทมา

แต่ด้วยมารยาท เวิงจื่อฉินจึงยังคงตอบกลับไปสองสามประโยค และบอกหูอี๋ชิ่นอย่างจริงจังว่าอย่าถามเรื่องงานในเวลาเลิกงาน ทั้งยังอย่าเข้ามาก้าวก่ายการตัดสินใจของฝ่ายปฏิบัติการ สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำเนื้อหาไลฟ์สดของตัวเองให้ออกมาดี

ส่วนเรื่องตำแหน่งแนะนำ...

ตำแหน่งแนะนำของกิลด์คุยเผิงไม่เคยถูกงัดออกมาใช้เองเลยสักครั้ง ล้วนขายต่อให้บริษัทคู่ค้าไปในราคาสูงลิ่วทั้งสิ้น

ต่อให้อยากได้ก็ไม่มีให้หรอก

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็เดินสายสร้างกระแสจนแมสไปแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องใช้ของพรรค์นี้ บางครั้งแพลตฟอร์มไลฟ์สดถึงกับเป็นฝ่ายเอาสตรีมเมอร์ทั้งสามคนของพวกเขาไปแปะไว้บนตำแหน่งเด่น ๆ เองเสียด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องใช้การ์ดทราฟฟิกเลยแม้แต่น้อย

ทว่า พอถึงเวลาทำงานในวันที่สอง หูอี๋ชิ่นก็มาหาเวิงจื่อฉินอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยท่าทีร้อนรนเล็กน้อย "คุณฝ่ายปฏิบัติการคะ วันนี้ช่วยให้ตำแหน่งแนะนำภาพหน้าปกกับฉันสักอันได้ไหมคะ"

"คุณทำหน้าที่สตรีมเมอร์ของคุณให้ดีเถอะค่ะ เรื่องฝ่ายปฏิบัติการพวกเรามีการตัดสินใจของตัวเองอยู่แล้ว" ในรอบสองเดือนนี่เป็นครั้งแรกที่เวิงจื่อฉินเกิดอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาในใจ "จะตีเหล็ก เนื้อเหล็กก็ต้องแกร่งพอด้วยตัวเองก่อนนะคะ"

ประโยคนี้ถือว่าไม่ไว้หน้ากันอยู่บ้าง หูอี๋ชิ่นถูกตอกกลับจนชะงักงันไปหลายวินาที ก่อนที่สีหน้าจะบึ้งตึงลง แล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

พออีกฝ่ายลับสายตาไปแล้ว เวิงจื่อฉินก็หันไปมองเส้าอีฉี พลางขมวดคิ้วถาม "ฉันทำไมรู้สึกว่าคนที่เจ้านายรับเข้ามาคราวนี้ดูแปลก ๆ นะ สไตล์การไลฟ์สดของเธอ รู้สึกว่าไม่ใช่ปัญหาเรื่องเนื้อหากับการดันยอดเลย... ถ้าเธอไม่ยอมปรับเปลี่ยนตัวเอง ผู้ชมไม่มีทางยอมรับแน่นอน"

คนที่ดูไลฟ์สดส่วนใหญ่ก็เพื่อผ่อนคลาย ใครจะไปชอบสตรีมเมอร์ที่เอาแต่บ่นนู่นบ่นนี่ พล่ามแต่คำตัดพ้อไม่หยุดปากกันล่ะ

เส้าอีฉีที่รับผิดชอบฝ่ายประชาสัมพันธ์ในตอนนี้ก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิดเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มทำงานมาอย่างหาได้ยาก ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้เอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก "ทุกครั้งที่เจ้านายมองคนไม่เคยพลาดเลยนะ ต่อให้พูดถอยไปหมื่นก้าว อย่างน้อยในตัวคนนั้นก็ต้องมีศักยภาพที่ขุดขึ้นมาได้ เพราะงั้น น่าจะเป็นปัญหาที่พวกเรามากกว่า"

เวิงจื่อฉินรู้สึกปวดหัวขึ้นมาบ้าง "พวกนายฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็มองว่าเธอไม่ค่อยมีความหวังเหมือนกันเหรอ"

"ต่อให้ทุ่มทราฟฟิกมหาศาลให้หูอี๋ชิ่น แล้วพยายามปั้นมุกแทบตาย ด้วยสไตล์การไลฟ์สดของเธอ ก็รั้งยอดคนพวกนั้นไว้ไม่อยู่หรอก" เส้าอีฉีส่ายหน้า "หรือว่าพวกเราลองไปถามตัวเจ้านายเองเลยดีไหม"

ระหว่างเส้าอีฉีกับเพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยอย่างหยางรั่วเฉียนไม่ได้มีช่องว่างห่างเหินอะไรมากมายอยู่แล้ว

ไม่เข้าใจตรงไหนก็แค่ถามตรง ๆ

ทว่าเวิงจื่อฉินไม่รู้ว่าเส้าอีฉีมีความสัมพันธ์ระดับนี้ เธอจึงรีบส่ายหน้าทันที "ตั้งแต่เกาน่ายวิ๋นจนถึงหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ สตรีมเมอร์ทั้งสามคนล้วนเป็นท่านประธานหยางที่ลงมาดูแลด้วยตัวเองทั้งนั้น พวกเราอย่างมากก็แค่คอยช่วยตีกลองประโคมอยู่ข้าง ๆ... ถ้ายังไม่พิสูจน์ความสามารถของพวกเราอีก ท่านประธานหยางคงจะโกรธเอาใช่ไหมคะ"

เขาไม่น่าจะโกรธหรอกมั้ง...

เส้าอีฉีคิดในใจ แต่ปากไม่ได้โต้แย้งออกไป

หลังจากคราวก่อนที่แผนประชาสัมพันธ์ของเขาถูกหยางรั่วเฉียนชมเปาะแต่กลับโดนโยนทิ้งไม่เอามาใช้ ทายาทรุ่นสองคนนี้ก็เก็บความอัดอั้นไว้เต็มอก ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องพิสูจน์ความสามารถของตัวเองต่อหน้าเพื่อนเก่าให้ได้สักครั้ง!

กินของเขาใช้ของเขา จะให้มานั่งทำตัวเป็นเด็กเส้นอย่างสบายอกสบายใจได้ยังไงกัน

ต่อให้จะเป็นเด็กเส้น อย่างน้อยก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้เห็นก่อน แล้วค่อยไปเป็นเด็กเส้น

"งั้นพวกเรามาทำแผนงานกันสักฉบับ วิเคราะห์ดูให้ละเอียดว่าทำไมเจ้านายถึงรับหูอี๋ชิ่นเข้ามาในบริษัท" เส้าอีฉียืดตัวนั่งหลังตรงแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง "ก่อนอื่นเลย เจ้านายไม่มีทางมองพลาดแน่ คนที่เขาถูกใจต้องมีศักยภาพบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ซึ่งพร้อมจะดังระเบิดระเบ้อ ข้อนี้เธอเห็นด้วยไหม"

เวิงจื่อฉินพยักหน้า "เห็นด้วยค่ะ"

ครั้งแรกอาจเป็นเรื่องบังเอิญ ครั้งที่สองอาจเป็นโชคช่วย แต่ครั้งที่สาม นั่นคือฝีมือล้วน ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย

ในเมื่อสายตาของเจ้านายไม่มีทางมีปัญหา คนที่มีปัญหาก็คือพวกเขาสองคน

"ก่อนหน้านี้ผมเคยดูไลฟ์ของเธอแล้ว ไม่ว่าจะลูกเล่นความสนุกของรายการหรือด้านอื่น ๆ ก็ไม่ค่อยได้เรื่องทั้งนั้น ตอนนี้ผมยังมองไม่เห็นทางเลยว่าเธอจะดังขึ้นมาได้ยังไง" เส้าอีฉีเอามือลูบคางพลางครุ่นคิด "เธอคิดว่าควรเริ่มลงมือจากด้านไหนดีล่ะ"

"ถึงแม้ทุกครั้งท่านประธานจะปรับเปลี่ยนคอนเทนต์ไลฟ์ของสตรีมเมอร์ แต่ทิศทางหลักโดยรวมไม่เคยเปลี่ยนไปเลยค่ะ" เวิงจื่อฉินตอบอย่างรวดเร็ว "เพราะงั้น ทางออกของปัญหาก็ยังคงอยู่ที่การไลฟ์กินอาหารนี่แหละ"

เส้าอีฉีเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง "แล้วข้อได้เปรียบด้านการไลฟ์กินอาหารของบริษัทเราคืออะไรล่ะ"

ข้อได้เปรียบงั้นเหรอ

ข้อได้เปรียบด้านการไลฟ์กินอาหาร?

ชั่วพริบตานั้น ประกายความคิดก็ผุดขึ้นในหัวของเวิงจื่อฉิน!

เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเพิ่งตาสว่าง "โรงอาหารพนักงานค่ะ!"

มิน่าล่ะ พอท่านประธานหยางสร้างโรงอาหารพนักงานเสร็จปุ๊บก็หาสตรีมเมอร์สายกินเข้ามาทันที ที่แท้ก็มีเจตนานี้แอบแฝงอยู่นี่เอง

ได้แต่บอกว่าสมกับเป็นท่านประธานหยาง เรื่องสองเรื่องที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันเลย เขากลับสามารถนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันจนกลายเป็นโครงข่ายอันแจ่มชัดได้!

ที่แท้กุญแจสำคัญก็อยู่ที่โรงอาหารพนักงานนี่เอง!

เส้าอีฉีพลอยยิ้มออกมาด้วย "ใช่แล้ว โรงอาหารพนักงานนั่นแหละ หูอี๋ชิ่นชอบคิดว่าที่ตัวเองทำไลฟ์ไม่รุ่งเป็นเพราะคอนเทนต์ไม่ดีพอไม่ใช่เหรอ ตอนนี้โรงอาหารของเราก็ช่วยอัปเกรดคอนเทนต์ไลฟ์ให้เธอพอดิบพอดี มาดูกันสิว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง"

ถึงตอนนี้ทั้งสองคนมั่นใจแล้วว่า ตนเองสามารถจับความคิดและแผนการในใจของหยางรั่วเฉียนได้อยู่หมัด

ขณะเดียวกันก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าหยางรั่วเฉียนช่างทำงานได้รัดกุมไร้ช่องโหว่เหลือเกิน แค่ขยับมือเพียงเล็กน้อย ก็จัดการแผนการต่อเนื่องเป็นทิวแถวได้เรียบร้อย

คนที่จะเป็นเจ้านายได้เนี่ย ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ ทำอะไรก็แฝงความหมายลึกซึ้งไปหมด

ทว่าเวิงจื่อฉินก็นึกถึงอีกปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ทันที "แต่ท่านประธานหยางตั้งกฎไว้ไม่ใช่เหรอคะว่า ในช่วงเวลาพักห้ามทำงานใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับงานเด็ดขาด ถ้าเปิดไลฟ์กินอาหารตอนช่วงเวลากินข้าว จะไม่ถือว่าผิดกฎข้อนี้เหรอคะ"

"ไม่เป็นไรนี่ ก็ให้เธอไลฟ์หลังเวลาพักกลางวันสิ" เส้าอีฉีโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ยังไงวัตถุดิบก็วางอยู่ตรงนั้น ไม่บินหนีไปไหนหรอก"

เวิงจื่อฉินยังคงวางใจไม่ลงอยู่บ้าง "พออัปเกรดคอนเทนต์ไลฟ์แล้ว มันจะดังได้จริง ๆ เหรอคะ... ทำไมฉันยังรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เลย"

เส้าอีฉีกล่าว "ลองดูก่อน ถ้าไม่ได้ผล พวกเราค่อยไปคิดหาทางอื่น"

"ตกลงค่ะ เดี๋ยวฉันไปจัดการให้" เวิงจื่อฉินที่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะปั้นสตรีมเมอร์ให้ดังเปรี้ยงปร้างด้วยกำลังของตัวเองให้จงได้ ตอบตกลงในที่สุด

แม้ว่าทั้งคู่จะไม่ชอบนิสัยของหูอี๋ชิ่น แต่เมื่อคิดว่าตนกำลังจะช่วยให้บริษัทได้ขุนพลเอกที่เปี่ยมความสามารถเพิ่มขึ้นมาอีกคน ทั้งสองคนก็รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างเต็มเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรงอันไร้ขีดจำกัด