ตอนที่ 59 ดึงตัวมา ดึงตัวมาให้ได้!

ในเวลานี้ ที่แผงลอยขายหมาล่าทั่งแห่งหนึ่ง หูอี๋ชิ่นผู้ทาลิปสติกสีแดงสดและวางไม้เซลฟี่ไว้ข้างเท้า กำลังคุยโทรศัพท์กับเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการของสังกัดตัวเองด้วยสีหน้าหงุดหงิดงุ่นง่าน

"ตำแหน่งแนะนำของฉันเมื่อไหร่จะได้สักที พวกคุณทำบ้าอะไรกันอยู่ หักส่วนแบ่งไปตั้งสิบเปอร์เซ็นต์ทุกวัน แต่ไม่ทำอะไรให้เลยใช่ไหม?!"

ไลฟ์สดมาหลายเดือน ยอดสถิติต่าง ๆ นิ่งสนิทไม่กระดิก หูอี๋ชิ่นร้อนใจจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

ทว่าเจ้าหน้าที่ปลายสายกลับมีน้ำเสียงโมโหไม่แพ้กัน "อาทิตย์ที่แล้วก็เพิ่งให้ตำแหน่งแนะนำคุณไปตำแหน่งหนึ่งไม่ใช่เหรอ แต่ผลลัพธ์มันแป้กสนิท แล้วยังจะเอาอะไรอีก? คุณตอบแทนตำแหน่งแนะนำที่ผมอุตส่าห์แย่งชิงมาได้ด้วยตัวเลขแค่นี้ คุณรู้ไหมว่าผมต้องแบกรับความกดดันจากหัวหน้ามากแค่ไหน?!"

สังกัดพวกเขาก็เป็นแค่กิลด์เล็ก ๆ ทรัพยากรตึงมืออย่างยิ่ง ทุกตำแหน่งแนะนำล้วนสำคัญระดับคอขาดบาดตาย

โยนตำแหน่งแนะนำทิ้งน้ำไปอันหนึ่งแล้ว ยังจะหน้าด้านมาขออันที่สองอีกเหรอ

กิลด์พวกเขาจะมีงบให้ลองผิดลองถูกมากมายขนาดนั้นได้ยังไง

"ตำแหน่งแนะนำของพวกคุณมันห่วยแตกเองต่างหากล่ะ!" หูอี๋ชิ่นตะโกนลั่นจนดึงดูดสายตาและค้อนวงใหญ่จากคนรอบข้าง "ให้ตำแหน่งแนะนำมาแต่ไม่ยอมให้งบเบิกค่าใช้จ่ายเพิ่ม ฉันไลฟ์คอนเทนต์แบบนี้จะมีใครมาดู?!"

ไลฟ์แบบนี้หนสองหนยังพอไหว แต่พอบ่อยเข้าก็ไม่มีคนดูคนไหนยอมกินมุกเดิมซ้ำ ๆ อีกแล้ว

เจ้าหน้าที่เย้ยหยันกลับมาทันที "คุณก็ดูด้วยสิว่าไอ้ที่คุณขอเบิกน่ะมันอะไร กินข้าวสองมื้อก็ล่อไปเท่ากับรายได้ทั้งเดือนของคุณแล้ว ผมจะไปช่วยคุณเบิกยังไง ผมจะมีหน้าไปทำเรื่องเบิกให้ได้ยังไง?!"

"งั้นคุณก็บอกมาสิ ว่าต้องทำยังไงถึงจะเบิกค่าใช้จ่ายในการไลฟ์ได้?!" หูอี๋ชิ่นโมโหจนเด้งตัวลุกขึ้นยืนตรง

เสียงเย็นชาของเจ้าหน้าที่ลอยมาจากปลายสาย "คุณต้องสร้างผลงานออกมาก่อน บริษัทถึงจะยอมให้เบิก"

หูอี๋ชิ่นหัวหมุนจนตาลาย จึงพูดย้ำอีกรอบ "ฉันต้องได้รับความช่วยเหลือจากบริษัทก่อน อัปเกรดเนื้อหาไลฟ์ก่อน ถึงจะสร้างผลงานขึ้นมาได้!"

"งั้นคุณก็ไปสร้างผลงานมาสิ" เสียงเอื่อยเฉื่อยของเจ้าหน้าที่ดังขึ้น

หูอี๋ชิ่นสูดหายใจเข้าลึก ๆ "แล้วตอนนี้ฉันไม่ได้มาหาคุณเพื่อขอเบิกงบไปทำผลงานหรือไง?!"

"แล้วผลงานของคุณอยู่ไหนล่ะ?"

หูอี๋ชิ่นสติแตกจนแทบอยากจะทุ่มโต๊ะทิ้ง "แล้วฉันต้องทำยังไงถึงจะสร้างผลงานได้โดยไม่ต้องเบิกงบสักแดงเดียวฮะ?!"

ฝ่ายเจ้าหน้าที่ที่กินเงินเดือนเหมือนกันก็ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับคนที่ไม่รู้จักประเมินตัวเองคนนี้อีก "ยังไงเรื่องเบิกเงินก็ไม่มีทางเบิกได้หรอก แต่ตอนนี้คุณยังมีอีกทางเลือกหนึ่งที่ดีไม่เลว อยากลองฟังดูไหมล่ะ?"

ทางเลือกอื่นเหรอ?

หูอี๋ชิ่นที่เพิ่งถูกอีกฝ่ายประชดประชันใส่ก็ระแวงขึ้นมาเต็มขั้น เธอหยั่งเชิงถามไปว่า "ทางเลือกอะไร? ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่มีทางลาออกเองเด็ดขาด ถ้าไม่ให้ทำต่อ บริษัทก็ต้องไล่ฉันออกเท่านั้น"

เจ้าหน้าที่หัวเราะหึ ๆ "วางใจเถอะ เรื่องนี้เป็นข่าวดีสำหรับเราทั้งสองฝ่าย"

พอดังนั้นว่าเป็นข่าวดี หูอี๋ชิ่นก็เบาใจลงนิดหน่อย "งั้นคุณว่ามา"

"เมื่อกี้มีกิลด์หนึ่งโทรมาหาผม บอกว่าอยากจะเซ็นสัญญาดึงตัวคุณไป เป็นไง ข่าวดีใช่ไหมล่ะ?"

ขอเพียงบรรลุข้อตกลงย้ายสังกัด สำหรับบริษัทสตรีมเมอร์แล้ว ก็เท่ากับส่งตัวพระพุทธรูปองค์โตที่ผลาญเงินอย่างหูอี๋ชิ่นออกไปได้โดยไม่เจ็บตัวแม้แต่น้อย ไม่ต้องจ่ายเงินชดเชยตามกฎหมาย N+1 แถมยังได้เงิน 'ค่าฉีกสัญญา' เข้ากระเป๋าอีกตั้งสองหมื่นหยวน

มีแต่ได้กับได้ ไม่มีทางขาดทุน

แต่หูอี๋ชิ่นก็ไม่ใช่คนโง่ เธอสวนกลับทันควัน "แล้วมันมีประโยชน์อะไรกับฉันล่ะ?"

ให้ตัวเองโดนสองบริษัทเตะไปเตะมาเหมือนลูกบอลอย่างนั้นเหรอ?

เจ้าหน้าที่คาดเดาไว้แล้วว่าเธอต้องถามแบบนี้ จึงตอบกลับอย่างเตรียมการมาเป็นอย่างดี "คุณรู้ไหมว่ากิลด์ที่อยากดึงตัวคุณไปคือใคร?"

"อย่าบอกนะว่าเป็นกิลด์ใหญ่?" หูอี๋ชิ่นถามด้วยความสงสัย

หรือว่าคนตกอับที่ดิ้นรนอยู่ก้นเหวอย่างเธอจะไปเข้าตากิลด์ใหญ่เข้าจริง ๆ?

ถ้าเป็นแบบนั้น การย้ายสังกัดหนนี้ก็ถือเป็นข่าวดีสำหรับเธอจริง ๆ นั่นแหละ

ถึงกิลด์ใหญ่จะมีการแข่งขันแย่งชิงกันดุเดือดกว่า แต่เศษตำแหน่งแนะนำเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังมีปันมาให้บ้าง ย่อมดีกว่าการเปิดไลฟ์แบบตัวเปล่าเล่าเปลือยโดยไม่มีตำแหน่งแนะนำคอยดันเลยสักนิดเหมือนตอนนี้เป็นไหน ๆ

ทว่า ประโยคถัดมาของเจ้าหน้าที่ก็ทำลายภาพฝันของเธอจนแหลกละเอียด "ไม่ใช่กิลด์ใหญ่ แต่ไม่ด้อยไปกว่ากิลด์ใหญ่แน่นอน"

หูอี๋ชิ่นหัวเราะออกมาด้วยความโมโห "คุณเห็นฉันเป็นคนโง่เหรอ? ยังจะมาขายฝันให้ฉันอีก?"

ไม่ด้อยไปกว่ากิลด์ใหญ่อะไรกัน ใครเชื่อคำพูดพรรค์นี้ก็บ้าแล้ว!

เจ้าหน้าที่ดูแลอยากจะสลัดตัวถ่วงผลงานอย่างหูอี๋ชิ่นทิ้งไปให้พ้น ๆ ตั้งนานแล้ว จึงขี้เกียจจะเล่นลิ้นกับเธอ "กิลด์คุยเผิง เคยได้ยินชื่อไหม?"

"ไม่เคยได้ยิน!"

กิลด์บ้าบออะไรกัน แค่ฟังชื่อก็ดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย

"ไม่เคยได้ยินชื่อกิลด์ก็ไม่เป็นไร" น้ำเสียงของเจ้าหน้าที่ยังคงราบเรียบ "แล้ว 'ไหน่หยุน' 'แดนเซอร์กล้ามโต' กับ 'เสี่ยวเสี่ยวหร่วน' คงเคยได้ยินชื่อบ้างใช่ไหม?"

จะไม่เคยได้ยินได้ยังไงกัน?

สตรีมเมอร์สามคนที่ดังเป็นพลุแตกในช่วงเวลาสั้น ๆ พวกนี้ ทำเอาคนอื่นอิจฉาตาร้อนจนแทบคลั่งอยู่แล้ว!

หูอี๋ชิ่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันควัน "อย่าบอกนะว่าสตรีมเมอร์ทั้งสามคนนั้นสังกัดกิลด์คุยเผิง? กิลด์คุยเผิงถูกใจฉันเหรอ?"

"ถูกต้อง คนที่กิลด์นั้นถูกตาต้องใจ ก่อนหน้านั้นล้วนไม่มีชื่อเสียงเรียงนามทั้งสิ้น แต่พอเข้ากิลด์ไปแล้วกลับทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดกันทุกคน โอกาสแบบนี้เธออย่าได้ปล่อยให้หลุดมือไปเชียวล่ะ"

แม้เจ้าหน้าที่จะรู้ว่าคุยเผิงมีเดียเก่งกาจมาก มักจะหามุมมองแปลกใหม่มาดันสตรีมเมอร์ที่ดูเหมือนจะแป๊กสนิทให้โด่งดังเป็นพลุแตกได้เสมอ แต่เขาก็ยอมรับว่าตัวเองไม่มีความสามารถเหมือนคนอื่น ต่อให้พยายามแทบตายก็ไม่มีทางทำให้หูอี๋ชิ่นสร้างกระแสอะไรขึ้นมาได้หรอก

โอกาสที่หูอี๋ชิ่นจะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดนั้นมีถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่น่าเสียดาย เงินก้อนนี้บริษัทของเขาไม่มีปัญญาคว้าเอาไว้ได้

คว้าเงินค่าฉีกสัญญามาสักสองสามหมื่นหยวนก็ถือว่าพอคุ้มแล้วล่ะ

"ตกลง! ฉันยอมย้ายกิลด์!"

หูอี๋ชิ่นตอบตกลงอย่างตื่นเต้นดีใจ

ในใจลึก ๆ ของเธอนั้นคิดมาตลอดว่าสตรีมเมอร์ทั้งสามคนของคุยเผิงอาศัยแค่ดวงกับเทคนิคการตลาดลับ ๆ ล่อ ๆ ใต้โต๊ะเท่านั้น นอกจากความอิจฉาแล้วก็มีแต่ความริษยา

ทว่ายามนี้โอกาสดังกล่าวกลับตกมาถึงคอหอยของตัวเอง เมื่อนึกว่าอีกอย่างมากไม่เกินหนึ่งเดือน เธอก็จะได้ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วเป็นดาวรุ่งดวงใหม่ เธอก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

หูอี๋ชิ่นถึงขั้นเริ่มวาดฝันแล้วว่า พอตัวเองกลายเป็นสตรีมเมอร์เบอร์ใหญ่แล้วจะต้องใช้ชีวิตหรูหราแบบไหน

……

กลุ่มบริษัทคุยเผิง ห้องทำงานประธาน

"เป็นไงบ้าง จัดการเรียบร้อยดีไหม?" หยางรั่วเฉียนมองดูฉางจื่อฉิงที่เดินกลับเข้ามาพลางเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ

ฉางจื่อฉิงนั่งลงบนโซฟาด้านข้าง พลางยกเรียวขายาวขึ้นมาไขว่ห้างตามความเคยชิน "ฉันจัดการเสียอย่าง นายวางใจได้เลย ค่าผิดสัญญาก็แค่สองหมื่นหยวนขี้ปะติ๋ว ทั้งกิลด์ฝั่งนู้นทั้งตัวสตรีมเมอร์ต่างก็ยอมเซ็นสัญญาโอนย้ายแต่โดยดี ไม่ได้เล่นแง่อะไรเลยสักนิด"

"แบบนั้นก็ดี แล้วจะเข้ามาทำเรื่องเริ่มงานเมื่อไหร่?" หยางรั่วเฉียนเหลือบมองท่านั่งของฉางจื่อฉิง

ฉางจื่อฉิงบิดขี้เกียจ อวดทรวดทรงองค์เอวเย้ายวนใจออกมาจนหมดจด "อยู่ระหว่างเดินทางแล้วล่ะ อีกเดี๋ยวก็คงถึง"

ถ้าอย่างนั้นก็ยังมีเวลาเหลืออยู่อีกนิดหน่อย

หยางรั่วเฉียนก้มหน้าลง มือข้างหนึ่งจัดการใส่เงินทุนให้กับแผนเปิดสตูดิโอของหวงหรูสือ อีกทางก็ชวนฉางจื่อฉิงคุยสัพเพเหระ

"เธอใส่ส้นสูงแหลมเปี๊ยบขนาดนั้นทุกวัน ไม่เจ็บเท้าบ้างหรือไง?"

ฉางจื่อฉิงเอื้อมมือไปบีบนวดแถวข้อเท้าตัวเองเบา ๆ "ปกติก็นั่งเป็นส่วนใหญ่ เลยไม่ค่อยเท่าไหร่"

"อาหารที่โรงอาหารยังถูกปากอยู่ไหม?"

แววตาของฉางจื่อฉิงพลันเปล่งประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง "ก็ใช้ได้ ทำไมเหรอ?"

ผู้ชายคนนี้รู้จักถามไถ่ห่วงใยเธอเป็นกับเขาด้วย!

แถมยังถามติดกันตั้งสองประโยคแน่ะ!

ความพยายามตลอดห้าปีของฉัน ในที่สุดก็เริ่มเห็นผลกับเขาบ้างแล้วสิเนี่ย ช่างซาบซึ้งใจจริง ๆ เว้ย!

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เห็นว่าช่วงนี้เธอดูเหมือนจะอวบขึ้นมานิดหน่อย เลยสงสัยว่าเธอกินไขมันมากเกินไปหรือเปล่า" หยางรั่วเฉียนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

ฉางจื่อฉิงที่เมื่อครู่ยังอารมณ์ดีสุดขีดถึงกับชะงักค้างไปในทันที

เธอกะพริบตาถี่ ๆ ราวกับกำลังสงสัยว่าหูของตัวเองมีปัญหาอะไรไปหรือเปล่า

"หยางรั่วเฉียน นายช่วยพูดจาภาษาคนดี ๆ หน่อยได้ไหมห๊ะ?!"

……

ตอนที่หูอี๋ชิ่นเดินเข้ามาในบริษัท ก็ประจวบเหมาะกับเห็นฉางจื่อฉิงเดินหน้าบึ้งตึงด้วยความโมโหออกจากห้องทำงานประธานพอดี

เมื่อมองใบหน้าสะสวยและรูปร่างอันสมบูรณ์แบบนั้น หูอี๋ชิ่นก็เบ้ปากออกมาเบา ๆ

ชิ... ผู้หญิงคนนี้คงเป็น "เลขา" แบบนั้นของเจ้านายกลุ่มบริษัทคุยเผิงสินะ

ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากบริษัทอื่นเลยสักนิด

แต่ดูแล้วสวัสดิการของที่นี่น่าจะดีไม่เบา สมกับที่เป็นบริษัทใหญ่จริง ๆ...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

หลังจากเดินผ่านส่วนต่าง ๆ ของบริษัทมาสั้น ๆ หูอี๋ชิ่นก็เคาะประตูห้องทำงานประธาน

"เข้ามา"

หูอี๋ชิ่นผลักประตูเดินเข้าไป แล้วก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอหลงนึกว่าเจ้านายของกลุ่มบริษัทคุยเผิงจะเป็นพวกผู้ชายวัยกลางคนหรือไม่ก็คนแก่เสียอีก ใครจะไปคิดว่าจะหนุ่มแน่นขนาดนี้ แทบจะเหมือนเด็กมหาวิทยาลัยที่เพิ่งเรียนจบมาหมาด ๆ เลยด้วยซ้ำ!

เมื่อกี้เห็นผู้หญิงสวยคนนั้นเดินออกไป ยังคิดว่าคนที่ได้เปรียบกินเต้าหู้คือเจ้านายตาแก่ของบริษัทนี้เสียอีก...

พอมาเห็นสภาพตอนนี้เข้าจริง ๆ ชักพูดได้ไม่เต็มปากแล้วสิว่าใครกันแน่ที่ได้เปรียบใคร

หูอี๋ชิ่นรีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติก่อนเอ่ยปาก "สวัสดีค่ะท่านประธานหยาง ฉันหูอี๋ชิ่นค่ะ ไม่ทราบว่าวันนี้ทำเรื่องเข้าทำงานได้เลยไหมคะ"

"ไม่มีปัญหา คุณไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลได้เลย สัญญาจ้างงานอยู่นี่ ลองดูนะ ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นได้เลย"

ท่าทีที่หยางรั่วเฉียนมีต่อหูอี๋ชิ่นไม่ได้ดีเด่นเหมือนกับที่ปฏิบัติต่อพวกเกาน่ายวิ๋น หวงหรูสือ และหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ก่อนหน้านี้

นั่นก็เพราะเขาเคยดูไลฟ์ของหูอี๋ชิ่นมาบ้าง รู้สึกว่าทัศนคติของเธอมันดูสุดโต่งไปหน่อย นิสัยก็ไม่ใช่คนน่าคบหาอะไรนัก

เพื่อถอนขนแกะจากระบบ บริษัทสามารถร่วมงานกับเธอได้ แต่ถ้าจะให้มาสุงสิงหรือทำความรู้จักกันลึกซึ้งกว่านี้ หยางรั่วเฉียนก็ไม่ได้คิดจะทำ

แต่ก็นั่นแหละ คนเราย่อมมีเส้นทางเป็นของตัวเอง หยางรั่วเฉียนเองก็ไม่ได้มีความคิดร้ายอะไรกับเธอ

หูอี๋ชิ่นกวาดสายตาดูแวบเดียว ก็สะดุดเข้ากับข้อความอย่างเงินเดือนขั้นต่ำ 8,000 หยวน และส่วนแบ่งรายได้ 10%

สวัสดิการสูงขนาดนี้เลยเหรอ

หรือว่าจริง ๆ แล้วตัวฉันเองจะเป็นเพชรในตมกันแน่นะ

หูอี๋ชิ่นรีบเซ็นชื่อลงในสัญญาทันที จากนั้นก็รีบถามเรื่องที่เธอเป็นกังวลที่สุดออกมา "ท่านประธานหยางคะ คุณคงทราบว่าคอนเทนต์ที่ฉันไลฟ์ จำเป็นต้อง..."

ยังไม่ทันจะเริ่มงาน ก็คิดจะขอตำแหน่งแนะนำขอดันทรัพยากรให้แล้วหรือยังไง

หยางรั่วเฉียนส่ายหน้าพลางเอ่ยขัดขึ้น "เรื่องใด ๆ ก็ตามที่เกี่ยวกับการไลฟ์ของคุณ ให้ไปคุยกับฝ่ายปฏิบัติการเอาเอง ทรัพยากรจะจัดสรรยังไงให้ทีมงานฝ่ายปฏิบัติการรับผิดชอบทั้งหมด ผมไม่ก้าวก่ายเรื่องพวกนี้"

"อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ..."

"ออกไปได้ พรุ่งนี้ค่อยมาเริ่มงาน กลับไปแล้วอย่าลืมอ่านคู่มือพนักงานด้วยล่ะ"

......

เยว่ฝู่เอ็นเตอร์เทนเมนต์

ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบ จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องตะโกนโหวกเหวกคล้ายคนสติแตกดังลั่นขึ้นมา!

"ฮ่าๆๆๆ โดนแล้ว! ในที่สุดก็เจอแล้วโว้ย!"

หลินเฉาลุกพรวดขึ้นมาด้วยสีหน้าฉุนเฉียว "ไอ้เวรเอ๊ย มึงเจออะไรของมึง ที่นี่มันที่ทำงาน จะแหกปากทำห่าอะไรวะ?!"

พนักงานคนที่ต้องนั่งเฝ้าจอคอมพิวเตอร์ติดต่อกันมาร่วมครึ่งเดือน คอยอยู่โอทีกดรีเฟรชข้อมูลของกิลด์คุยเผิงอย่างบ้าคลั่ง สภาพจิตใจแทบจะพังทลายอยู่รอมร่อ

ทำไมบริษัทเฮงซวยนี่มันถึงไม่ยอมเซ็นสตรีมเมอร์สักทีวะ

พวกมันมัวทำห่าอะไรกันอยู่

ทว่าเมื่อครู่นี้เอง ข้อมูลภายในระบบกลับแจ้งเตือนว่า มีหน้าใหม่คนหนึ่งเพิ่งเซ็นสัญญาเข้าร่วมกิลด์คุยเผิงแล้ว!

หลุดพ้นสักทีโว้ย!

"พี่หลิน เซ็นแล้วครับ! กิลด์คุยเผิงยอมเซ็นสตรีมเมอร์แล้วครับ!"

คำด่าที่จ่ออยู่ตรงคอหอยของหลินเฉาถูกกลืนกลับลงท้องไปในทันที

"พวกมันยอมเซ็นสัญญาแล้วเหรอ ดี!" หลินเฉาตบโต๊ะดังปัง เอ่ยสั่งการด้วยแววตาดุดัน "ทุกคน คืนนี้อยู่โอทีกันให้หมด! ทีมปฏิบัติการคืนนี้ต้องส่งรายงานวิเคราะห์มาให้ฉันหนึ่งฉบับ อธิบายรายละเอียดมาให้ชัดว่าสตรีมเมอร์คนนี้ต้องดันยังไงถึงจะดัง ส่วนฝั่งผู้จัดการ ก่อนวันพรุ่งนี้ ร่างสัญญาดึงตัวแบบละเอียดมาให้ฉันหนึ่งฉบับ"

"เรื่องต้นทุนไม่ต้องไปสน!"

พนักงานทุกคนต่างพยายามสะกดกลั้นโทสะเอาไว้ ได้แต่ตอบรับด้วยความจำใจ "รับทราบครับพี่หลิน"