ตอนที่ 63 ต้องมีแผนการลับสะเทือนฟ้าดินอยู่แน่ ๆ

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลาก็เวียนมาถึงวันจันทร์ เหลือเวลาอีกเพียงสัปดาห์สุดท้ายก่อนรอบการคิดบัญชีถัดไปจะสิ้นสุดลง

ภายในห้องน้ำ หูอี๋ชิ่นตัดสินใจขั้นเด็ดขาด เธอกำลังหารือแผนการลับขั้นสุดท้ายกับกลุ่มบริษัทเยว่ฝู่

ภายในโซนทำงาน เวิงจื่อฉินกับเส้าอีฉีร้อนใจเรื่องตัวเลขสถิติจนแทบจะทึ้งผมตัวเองร่วงทีละกำมือ

ทว่าในห้องทำงานประธาน หยางรั่วเฉียนมองดูตัวเลขต่าง ๆ ที่หลังบ้านแล้วยิ้มกริ่มจนแทบหุบไม่อยู่

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ พอกระแสทราฟฟิกหมดเกลี้ยง อัตราการเพิ่มของผู้ติดตามของหูอี๋ชิ่นก็ดิ่งลงเหว ความเป็นไปได้ที่จะทะลุหนึ่งแสนคนภายในเดือนนี้เข้าใกล้ศูนย์แบบไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย!

ห้าล้านหยวน!

เงินห้าล้านหยวนกำลังจะตกถึงมือแล้ว

เป้าหมายที่ชาติก่อนต้องใช้เวลาถึงสิบปีกว่าจะสำเร็จ มาชาตินี้หยางรั่วเฉียนกำลังจะทำได้ครึ่งทางในเวลาอันสั้น เป็นใครก็ย่อมตื่นเต้นทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

หยางรั่วเฉียนจ้องหน้าจอระบบหลังบ้านตาไม่กะพริบ คอยกดรีเฟรชทุกสองสามวินาที กลัวเหลือเกินว่าจู่ ๆ จะมีอุบัติเหตุอะไรโผล่มาทำให้ยอดของหูอี๋ชิ่นพุ่งพรวดขึ้นมา

"บอส มีเรื่องด่วนครับ!" ด้านนอกประตู มีเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของเส้าอีฉีดังขึ้น

เรื่องด่วน?

คนคุมฝ่ายประชาสัมพันธ์อย่างมันจะมีเรื่องด่วนอะไรได้ ทายาทเศรษฐีคนนี้วัน ๆ เอาแต่กระเสือกกระสนทำอะไร ทำงานรับเงินเดือนชิล ๆ ไปไม่ได้หรือไง

หยางรั่วเฉียนปิดหน้าระบบหลังบ้านของกิลด์ลงบนคอมพิวเตอร์ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "เข้ามา"

เส้าอีฉีมุดเข้ามาในห้องทำงาน พอเห็นว่าฉางจื่อฉิงไม่อยู่ก็ทำตัวสบายทันที เขาทิ้งตัวลงนอนกึ่งนั่งบนโซฟาแล้วถามอย่างไม่จริงจัง "ท่านประธานหยาง พี่หยาง อย่าปล่อยให้พวกเราเคว้งอยู่แบบนี้เลยน่า ขอคำชี้แนะหน่อยสิครับ"

อุตส่าห์วิเคราะห์จิตใจของหยางรั่วเฉียนสารพัด ทุ่มเทเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งสัปดาห์ แต่ตัวเลขของหูอี๋ชิ่นก็ยังไม่มีกระเตื้องขึ้นมาเลย ความล้มเหลวแบบนี้ทำเอาเส้าอีฉีที่เคยมั่นใจเต็มร้อยเกือบสติแตก

ถ้าหากหยางรั่วเฉียนร้อนรนเหมือนกันและไม่พอใจกับตัวเลข นั่นก็ยังพอทำเนา

เพราะมันจะแปลว่าหยางรั่วเฉียนประเมินพลาดเอง ตัวเลขของหูอี๋ชิ่นมันดันไม่ขึ้นจริง ๆ ไม่ใช่ความผิดของฝ่ายปฏิบัติการกับฝ่ายประชาสัมพันธ์

แต่พอเห็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยมีสีหน้าผ่อนคลาย สบายอารมณ์ แถมยังดูมีความสุขขนาดนี้ เส้าอีฉีก็เข้าใจทันทีว่า ปัญหาอยู่ที่ตัวเขากับเวิงจื่อฉินต่างหาก พวกเขาคลำทางผิดทิศเอง

จะมีเจ้านายที่ไหนเห็นสตรีมเมอร์ในสังกัดยอดตกต่ำติดดินแล้วยังดีอกดีใจได้ขนาดนี้กันเล่า

หยางรั่วเฉียนเป็นเจ้านายที่มีสติดี แถมยังเป็นคนเก่งกาจระดับหาตัวจับยากอีกต่างหาก!

เส้าอีฉีตัดสินได้ในทันที ชัดเจนแล้วว่าหยางรั่วเฉียนมีแผนการอื่นแน่ เพื่อนร่วมรุ่นจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ต้องกำลังใช้ฐานะของหูอี๋ชิ่นมาวางแผนลับที่บอกใครไม่ได้ ซึ่งถ้าเปิดเผยออกมาเมื่อไหร่ คงจะสร้างแรงสั่นสะเทือนสะท้านแผ่นดินเป็นแน่!

หรืออาจจะลามไปกระทบบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ระดับหัวแถวพวกนั้นเลยก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

และจุดแตกหักที่สำคัญก็อยู่ที่ตัวหูอี๋ชิ่นที่ดูแสนจะธรรมดาคนนี้นี่เอง

ในฐานะลูกชายคนเดียวของประธานบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เส้าอีฉีเคยได้ยินได้เห็นสงครามธุรกิจอันแยบยลและซับซ้อนมานับไม่ถ้วน บ่อยครั้งที่มักจะวางหมากซ่อนกลไว้ในจุดที่ไม่มีใครสนใจสักจุดสองจุดเพื่อปูทางไปสู่เกมใหญ่ จากนั้นก็รอคอยจังหวะเวลา ระเบิดออกมาทีเดียว เปลี่ยนจากจุดเดียวให้กลายเป็นวงกว้าง การเดินหมากอันยอดเยี่ยมจึงค่อย ๆ โผล่พ้นเหนือน้ำขึ้นมา

เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองยังไม่มีฝีมือระดับนั้น เส้าอีฉีคิดตกได้ดังนี้ก็หายสติแตกทันที

ยายเด็กเวิงจื่อฉินนั่นยังนึกว่าฝ่ายปฏิบัติการของตัวเองมีข้อผิดพลาด ร้อนใจจนวิ่งพล่านไปทั่วเพราะกลัวถูกหัวหน้าตำหนิ แต่เธอไม่มีทางนึกออกหรอกว่า พวกที่เป็นเจ้านายคนจิตใจมันดำมืดและลึกล้ำขนาดไหน

ตอนที่เส้าอีฉีตั้งใจจะมาถามหยางรั่วเฉียนตรง ๆ ยายเด็กทึ่มนั่นยังพยายามห้ามไว้เพราะกลัวว่าเขาจะโดนด่า

เธอคงไม่ทันคิดว่า เขา เส้าอีฉี เป็นเด็กเส้นที่มั่นคงที่สุด ไม่มีทางโดนเจ้านายด่าเด็ดขาด

หยางรั่วเฉียนโดนถามจนงงเป็นไก่ตาแตก ยิงคำถามสามคอมโบใส่อีกฝ่าย "ปล่อยให้เคว้งอะไร ขอคำชี้แนะอะไร นายกำลังพูดบ้าอะไรของนายอยู่เนี่ย"

พวกทายาทเศรษฐีนี่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวผลาญเงินจนสมองพังไปหมดแล้วหรือยังไง

เมื่อเห็นสีหน้าของหยางรั่วเฉียนที่ทำราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เส้าอีฉีก็ยิ่งปักใจเชื่อข้อสันนิษฐานของตัวเองเข้าไปใหญ่ ระดับเจ้านาย แถมยังเป็นเจ้านายที่เก่งกาจขนาดนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่รู้เรื่องอะไรเลย

หึๆ เพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยคนนี้ทำธุรกิจเก่งกาจก็จริง แต่ฝีมือการแสดงกลับไม่ได้เรื่องเลยสักนิด

"เลิกแกล้งทำไขสือได้แล้ว" เส้าอีฉีขี้เกียจจะยื้อยุดชักเย่อกับหยางรั่วเฉียน จึงถามออกไปตรง ๆ "สตรีมเมอร์ที่ชื่อหูอี๋ชิ่นนี่มันยังไงกันแน่ สถิติมันผิดปกติเกินไป นี่นายแอบวางแผนการลับอะไรที่บอกใครไม่ได้อยู่ใช่ไหม"

คนพูดไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนฟังกลับคิดเตลิดไปไกล

หัวใจของหยางรั่วเฉียนกระตุกวูบ

คงไม่ใช่หรอกนะ... หรือว่าแผนการอันสมบูรณ์แบบในการขัดเกลาพนักงานของเขา จะถูกทายาทเศรษฐีอย่างเส้าอีฉีมองออกทะลุปรุโปร่งภายในเวลาแค่สัปดาห์เดียวจริง ๆ

ไม่อย่างนั้นทำไมอีกฝ่ายถึงได้ใช้น้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจขนาดนั้น ว่าต้องมีแผนการร้ายอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังหูอี๋ชิ่นแน่ ๆ

แล้วถ้าแผนแตกขึ้นมาจริง ๆ จะถูกระบบตัดสินว่าเป็นการออกคำสั่งให้พนักงานผู้รับผิดชอบดูแลสตรีมเมอร์โดยตรงดำเนินงานในทิศทางตรงกันข้าม จนเข้าข่ายจงใจบริหารแบบเฉื่อยชาหรือเปล่า

หลังจากตรวจเช็กซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ หยางรั่วเฉียนก็พบว่าระบบไม่ได้ส่งเสียงเตือน และเงินรางวัลของเขาก็ไม่ได้ถูกยกเลิกแต่อย่างใด ถึงได้แอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พวกพนักงานจะหูไวตาไวกันเกินไปแล้วไม่ได้หรือไง ช่วยหัดอู้งาน ช่วยหัดปล่อยจอยกันเยอะ ๆ หน่อยเถอะ!

เป็นเจ้านายนี่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

เมื่อตรวจเช็กหน้าต่างระบบเรียบร้อยแล้ว หยางรั่วเฉียนก็มั่นใจได้ในเวลานี้ว่า เส้าอีฉีต้องสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของหูอี๋ชิ่นแน่ แต่เพราะยังขาดข้อมูลสำคัญ จึงยังฟันธงไม่ได้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหนกันแน่

ค่อยยังชั่ว รอดตัวไปที...

ต้องไม่ให้เส้าอีฉีล่วงรู้รายละเอียดใด ๆ ที่เกี่ยวข้องโดยเด็ดขาด!

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องปิดให้มิดภายในสัปดาห์นี้ ไม่อย่างนั้นเงินรางวัลห้าล้านหยวนได้อันตรธานหายไปกับตาแน่

หยางรั่วเฉียนรวบรวมสมาธิให้มั่นคง แล้วปั้นหน้าทำเป็นลึกล้ำหยั่งไม่ถึงขึ้นมาทันที "ดูให้ดี ๆ แล้วก็เรียนรู้ให้เยอะ ๆ บางเรื่องถ้าถามออกมามันก็หมดสนุกกันพอดี เรื่องที่นายอยากรู้ พอถึงเวลาที่ควรจะรู้ นายก็จะได้รู้เองนั่นแหละ"

ถึงเวลาที่ควรจะรู้ ก็จะได้รู้เองงั้นเหรอ...

เส้าอีฉีพยักหน้าพลางครุ่นคิด "ว่าแล้วเชียว นายมีแผนการอื่นเตรียมไว้จริง ๆ ด้วย... แบบนี้ฉันก็เบาใจแล้ว"

เขาไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงจนถึงที่สุด เพราะความลับทางการค้าบางอย่าง ต่อให้เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ก็บอกไม่ได้อยู่แล้ว นี่เป็นเรื่องปกติมาก ในเชิงธุรกิจก็ต้องว่ากันไปตามเนื้อผ้า

ตอนนี้เส้าอีฉีได้รับการยืนยันจากปากของหยางรั่วเฉียนด้วยตัวเองแล้วว่า สตรีมเมอร์หูอี๋ชิ่นคนนี้เป็นเพียงบทโหมโรงของแผนการสะเทือนฟ้าดินบางอย่าง เป็นสัญญาณแตรศึกของสงครามธุรกิจอันดุเดือด... ข้อมูลเท่านี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

และในทำนองเดียวกัน มันยังแสดงให้เห็นว่าเพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยคนนี้ จริง ๆ แล้วยังคงไว้ใจเขามากทีเดียว

หยางรั่วเฉียนยังไม่ค่อยวางใจ จึงกำชับเตือนไปอีกประโยค "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านไปไกลล่ะ"

ถ้าขืนปล่อยให้เส้าอีฉีคิดค้นอะไรที่เป็นประโยชน์ขึ้นมาได้ เรื่องมันจะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่

"วางใจเถอะ ฉันรับรองว่าจะรูดซิปปากให้สนิท ไม่พูดอะไรออกไปแม้แต่คำเดียว" เส้าอีฉีพยักหน้าอย่างขึงขังจริงจัง "หลังจากฉันก้าวขาออกจากห้องทำงานนี้ไป ทุกอย่างในบริษัทจะดำเนินไปตามปกติเหมือนเดิมทุกประการ!"

หยางรั่วเฉียนยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ เพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยคนนี้ยังพอคุยรู้เรื่องอยู่บ้าง "ดีแล้ว! นายรู้คนเดียวก็พอ อย่าไปพูดให้คนอื่นฟังล่ะ"

เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการ เส้าอีฉีก็เดินกลับมายังโซนทำงานด้วยความกระปรี้กระเปร่าและเบิกบานใจ

เวิงจื่อฉินเป็นกังวลมาก พอเห็นเส้าอีฉีเดินออกมาก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที "เป็นยังไงบ้างคะ ท่านประธานหยางไม่ได้ด่าคุณใช่ไหม ไม่ได้หักเงินเดือนใช่ไหม ไม่ได้ไล่คุณออกใช่ไหมคะ"

ความจริงแล้วเส้าอีฉีอยากจะแชร์ความลับในใจออกไปเดี๋ยวนั้นเลย อยากจะบอกเวิงจื่อฉินให้รู้ว่า เจ้านายหยางดึงตัวหูอี๋ชิ่นเข้ามา ไม่ใช่เพื่อจะปั้นให้โด่งดังตั้งแต่แรกแล้ว แต่ใช้เธอเป็นอาวุธลับในสงครามธุรกิจต่างหาก

แต่ความเป็นมืออาชีพทำให้เขาข่มความอยากเม้าท์มอยอย่างรุนแรงเอาไว้ได้ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยท่าทีลึกลับหยั่งไม่ถึง "สบายใจได้ การคาดการณ์ของฉันไม่ผิดพลาดหรอก"

"การคาดการณ์ของคุณเหรอคะ คาดการณ์อะไรกัน" น้องสาวฝ่ายปฏิบัติการกะพริบตาปริบ ๆ ถามด้วยความงงงวยไม่เข้าใจ

แต่ดูจากท่าทางแล้ว เส้าอีฉีไม่โดนท่านประธานหยางดุด่า ผลลัพธ์ก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว

"ท่านประธานหยางเขามีแผนอื่นอยู่แล้ว การที่หูอี๋ชิ่นทำยอดไม่ขึ้นไม่ใช่ความรับผิดชอบของพวกเราหรอก วางใจได้เลย ท่านประธานหยางอธิบายให้ฉันฟังจนกระจ่างแจ้งแล้ว" เส้าอีฉีเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

เวิงจื่อฉินลากเสียงยาว "อ๋อ... แล้วอธิบายว่าอะไรล่ะคะ อย่ามาทำตัวเป็นมนุษย์ปริศนาแบบนี้น่า"

"เฮ้อ เจ้านายสั่งไว้ไม่ให้ฉันพูดน่ะสิ" เส้าอีฉีเพลิดเพลินกับความรู้สึกเหนือกว่าที่เกิดจากความไม่สมมาตรของข้อมูลเป็นอย่างยิ่ง "ถ้าอยากรู้ ก็ต้องพึ่งความสามารถในการทำความเข้าใจของเธอเองแล้วล่ะนะ"

เวิงจื่อฉินขบคิดอยู่นานสองนาน ก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าหยางรั่วเฉียนจะเล่นท่ายากสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอะไรกับตัวหูอี๋ชิ่นได้ จึงทำได้เพียงเอ่ยว่า "คุณนี่รู้เยอะจังเลยนะคะ"

เธอไม่ได้แกล้งเยินยอไปแกน ๆ เพราะนับตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทมาจนถึงตอนนี้ แทบไม่มีพนักงานคนไหนเดาใจท่านประธานหยางออกเลย ทุกคนได้แต่มองดูเขาโชว์ฝีมือเหนือชั้นอยู่ฝ่ายเดียว

ทว่าตอนนี้ ดูเหมือนเส้าอีฉีจะเดาได้แล้วว่าท่านประธานหยางคิดจะทำอะไรต่อไป

แม้จะช้าไปสักหน่อย แต่คนที่ตามความคิดของท่านประธานหยางทัน ก็นับว่าเก่งกาจมากแล้วจริง ๆ

เส้าอีฉีโดนชมจนตัวลอย "มันแน่อยู่แล้ว คิดว่าฉันคนนี้เป็นใครกันล่ะ"

เขาน่ะเป็นถึงลูกชายประธานกรรมการบริษัทในตลาดหลักทรัพย์เชียวนะ!

ความคิดพวกผู้บริหารน่ะ ถ้าเขาไม่เข้าใจ แล้วใครจะเข้าใจ

...

ณ ห้องทำงานประธาน หยางรั่วเฉียนเพิ่งจะส่งตัวอันตรายอย่างเส้าอีฉีพ้นประตูไป ก็เห็นฉางจื่อฉิงเดินสวมส้นสูงก้าวเข้ามาในห้องทำงานพอดี

"เป็นอะไรไปคะ" ฉางจื่อฉิงจับความเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของหยางรั่วเฉียนได้อย่างง่ายดาย "ทำไมหน้าตาเหมือนคนเพิ่งรอดตายมาอย่างนั้นล่ะ"

สำหรับคนที่รู้ไส้รู้พุงกันดีอย่างฉางจื่อฉิง หยางรั่วเฉียนไม่มีอะไรต้องปิดบัง "เพื่อนร่วมรุ่นมหา'ลัยที่เป็นทายาทเศรษฐีของเราคนนั้นเก่งชะมัด เกือบจะมองทะลุจุดประสงค์ที่แท้จริงของผมแล้วว่าที่รับหูอี๋ชิ่นเข้ามาก็เพื่อเคี่ยวกรำพนักงาน"

ฉางจื่อฉิงตกใจเช่นกัน ขาเรียวยาวที่เพิ่งยกขึ้นไขว่ห้างรีบวางลงทันควัน "อ้าว เขาเดาออกแล้วเหรอคะ"

หากเรื่องแบบนี้แพร่งพรายไปถึงหูพนักงานเข้า อาจส่งผลเสียต่อขวัญและกำลังใจของพวกเขาได้

"ยังหรอก โดนผมใช้ไหวพริบกลบเกลื่อนจนไขว้เขวไปหมดแล้ว เลยเดาไม่ออกเสียทีเดียว" หยางรั่วเฉียนหัวเราะ "หมอนั่นเข้าออกบริษัทใหญ่ ๆ เป็นว่าเล่น แถมยังมีพ่อแท้ ๆ คอยสั่งสอนถ่ายทอดวิชาให้อีก ประสาทสัมผัสเลยไวมากจริง ๆ"

เดาไม่ออกก็ดีแล้ว

ฉางจื่อฉิงเปิดฝาขวดน้ำแร่ดื่มพลางเอ่ยขึ้น "วันหลังก็เพลา ๆ เรื่องเคี่ยวกรำพนักงานพวกนี้ลงบ้างเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้นสักวันต้องถูกจับได้แน่"

หยางรั่วเฉียนที่เพิ่งขวัญผวาจากเส้าอีฉีเห็นด้วยกับความเห็นของฉางจื่อฉิงอย่างยิ่ง เรื่องกระทบขวัญกำลังใจน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าเกิดระบบสั่งยกเลิกการแจกเงินรางวัลขึ้นมา นั่นแหละถึงจะร้องไห้ไม่ออกของจริง

ต่อไปคงต้องคิดหาวิธีอื่นแทนแล้ว...

"ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ หลังจากนี้ผมไม่ทำแล้ว"

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเห็นพ้องต้องกัน ประตูห้องทำงานประธานก็พลันถูกผลักเปิดออก

หูอี๋ชิ่นไม่แม้แต่จะเคาะประตู เธอเดินพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา ในมือถือกระดาษเอสี่ไว้หนึ่งแผ่น

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ เธอก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ท่านประธานหยาง ท่านประธานฉาง นี่คือใบลาออกของฉันค่ะ รบกวนเซ็นชื่อให้ด้วยนะคะ"