ตอนที่ 64 ชนะจนเอียน

หยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงเมื่อครู่ยังคุยกันดี ๆ อยู่เลย ตอนนี้ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปพร้อมกัน

เพิ่งมาทำงานได้อาทิตย์เดียว ก็จะลาออกแล้วเนี่ยนะ?!

แถมไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าแม้แต่น้อย

เงินเดือนต่ำไป สวัสดิการบริษัทไม่ดี หรือว่าโดนกลั่นแกล้งในที่ทำงานกันแน่?

หรือว่าแผนการของพวกเขาสองคนที่คิดจะใช้ความล้มเหลวของหูอี๋ชิ่นมากดปรามพนักงานคนอื่นดันโป๊ะแตก เลยทำให้เธอโมโหจัดจนลาออกไป?

อีกอย่าง หากตอนนี้หูอี๋ชิ่นลาออกไป เงินรางวัลจากระบบจะคำนวณยังไง ก็เป็นปัญหาใหญ่เช่นกัน

หลังนิ่งค้างไปหลายวินาที หยางรั่วเฉียนก็ดึงสติกลับมาได้ทันที เขายังไม่ได้เซ็นชื่อลงบนใบลาออก "ทำไมจู่ ๆ ถึงจะไปล่ะครับ มีอะไรไม่พอใจบริษัทหรือเปล่า"

เครื่องพิมพ์เงินขนาดนี้ ถ้าไม่ปล่อยไปได้ย่อมดีที่สุด

"ขอโทษด้วยค่ะท่านประธานหยาง ฉันพบเส้นทางเติบโตที่ดีกว่าแล้ว คุณรีบเซ็นเถอะค่ะ" หูอี๋ชิ่นสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเด็ดขาดจนไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ ผิดกับสภาพตอนเริ่มงานเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้าราวกับเป็นคนละคน

พบเส้นทางเติบโตที่ดีกว่า...

หยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงไม่ได้โง่ ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าความหมายของประโยคนี้คือถูกบริษัทอื่นซื้อตัวไปแล้วนั่นเอง

หยางรั่วเฉียนไม่ได้เป็นคนอารมณ์ร้อน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมเป็นดินปั้นให้ใครมาบี้เล่น เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นกับใครก็คงรู้สึกไม่สบอารมณ์ทั้งนั้น

ไม่ใช่สิ บริษัทไหนมันว่างจัดขนาดนั้นกัน สตรีมเมอร์ที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าดับสนิทแบบนี้ก็ยังจะมาดึงตัวไปอีก แถมดูจากท่าทีเด็ดเดี่ยวของหูอี๋ชิ่น เงื่อนไขที่อีกฝ่ายยื่นมาคงไม่น้อยแน่ อย่างน้อยก็คงไม่ต่ำกว่าค่าตอบแทนปัจจุบันของเธอ

เงินเดือนขั้นต่ำเกิน 8,000 หยวน หักส่วนแบ่งน้อยกว่า 10% เพียงเพื่อจะรับสตรีมเมอร์สายกินแบบนี้เนี่ยนะ คิดอะไรกันอยู่แน่?

หรือว่าบริษัทอื่นก็ทำเงินจนรวยล้นฟ้า อยากจะหาตัวแป้กสักคนมาดัดนิสัยความหยิ่งผยองของพวกพนักงานเหมือนกัน?

เงินเหลือใช้ไม่มีที่ไป เลยเอามาโยนทิ้งทะเลเล่นใช่ไหม

หยางรั่วเฉียนคิดเท่าไรก็คิดไม่ตก แต่พอเห็นท่าทางแน่วแน่ของหูอี๋ชิ่น ในใจก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเปลี่ยนใจได้แล้ว จึงทำได้เพียงถอนหายใจยาว แล้วเซ็นชื่อลงบนใบลาออก

ยิ่งไปกว่านั้น พอเห็นหูอี๋ชิ่นมีท่าทีเช่นนี้ ความคิดที่จะรั้งไว้ในใจของหยางรั่วเฉียนก็มอดดับลง เขาไม่ได้อดอยากจนไม่มีข้าวกินเสียหน่อย ไม่จำเป็นต้องเอาหน้าอุ่น ๆ ไปแนบก้นเย็นชาของใคร

"จริงสิ คุณ..." พอเซ็นเสร็จ หยางรั่วเฉียนก็ยื่นใบลาออกไป ตั้งใจจะบอกให้หูอี๋ชิ่นไปรับเงินเดือนของสัปดาห์นี้

ทว่าในหัวของหูอี๋ชิ่นตอนนี้มีแต่เรื่องบริษัทในตลาดหลักทรัพย์ เงินเดือนหลักหมื่นหยวน และการดังเปรี้ยงปร้างชั่วข้ามคืน เธอจึงไม่มีแก่ใจจะฟังอดีตเจ้านายคนนี้พูดจาไร้สาระอีกต่อไป พอหยิบใบลาออกได้ก็เดินดุ่ม ๆ ออกจากห้องทำงานไปโดยไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว

เมื่อมองแผ่นหลังอันสง่างามและหยิ่งผยองของอดีตพนักงานคนนี้ หยางรั่วเฉียนก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

เขาไม่เข้าใจการกระทำของหูอี๋ชิ่นเลยแม้แต่นิดเดียว

พนักงานสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด เงินเดือนก็ไม่เอาแล้วงั้นเหรอ ตามใจตัวเองขนาดนี้เลย?

เงินเดือนหนึ่งสัปดาห์ไม่ใช่เงินหรือไง ตั้งสองพันหยวนเชียวนะ

แต่เมื่อเทียบกับเงินสองพันหยวนนี้แล้ว หยางรั่วเฉียนยังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องยืนยัน

พนักงานถูกบริษัทอื่นซื้อตัวไป กรณีฉุกเฉินแบบนี้จะต้องคำนวณเงินรางวัลอย่างไร

ทันใดนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นข้างหูหยางรั่วเฉียน

[ระบบเพาะบ่มศิลปินโนเนมระดับสิบแปด]

[โฮสต์: หยางรั่วเฉียน]

[ตรวจพบว่าศิลปินในสังกัดของโฮสต์ประสบเหตุไม่คาดฝัน กำลังประเมินพฤติกรรมของโฮสต์]

[ไม่พบว่าโฮสต์บริหารงานแบบปล่อยปละละเลย ไม่พบว่าโฮสต์จงใจร่วมมือกับบริษัทอื่นเพื่อบีบให้พนักงานลาออก ไม่พบว่าโฮสต์เจตนาไล่ออกหรือบีบให้พนักงานพ้นสภาพอย่างไม่เป็นธรรม ไม่พบว่า...]

[ไม่พบพฤติกรรมละเมิดกฎใด ๆ ผลการตัดสิน การลาออกของพนักงานในครั้งนี้ถือเป็นเหตุสุดวิสัย จำนวนแฟนคลับที่แท้จริงหยุดคำนวณ เงินรางวัลจ่ายตามปกติ]

[คำนวณเงินรางวัลของสตรีมเมอร์ที่ลาออกล่วงหน้า]

[หูอี๋ชิ่น จำนวนแฟนคลับที่แท้จริงก่อนลาออก: 43,107 คน ระดับ: ดับสนิทตัวพ่อ]

[จำนวนศิลปินในสังกัดบริษัทปัจจุบัน: 3 คน แบ่งเป็นดาราชั้นผู้น้อย 2 คน ดาราดัง 1 คน]

[ภารกิจขยายขนาดบริษัทสำเร็จ วงเงินรายเดือนเพิ่มขึ้นเป็น 1,000,000 หยวน]

[มอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว]

[เงินทุนบริษัท 6,635,237.09 หยวน คำเตือน: วงเงินรายเดือนไม่สามารถนำไปชำระหนี้เงินกู้ได้ และเงินทุนทั้งหมดของบริษัทห้ามโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของโฮสต์ไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม]

สายตาของหยางรั่วเฉียนแทบพร่ามัวเมื่อจ้องมองเลขศูนย์แถวยาวเหยียดที่หูอี๋ชิ่นมอบให้!

สำเร็จแล้ว!

อ่า ไม่สิ ล้มเหลวแล้ว!

หลังผ่านความสำเร็จอันแสนรันทดมาถึงสามครั้ง ในที่สุดหยางรั่วเฉียนก็ได้ลิ้มรสความหอมหวานของความล้มเหลวจากการตรากตรำวางแผนเสียที!

เงินรางวัล 5 ล้านหยวน มาอยู่ในมือแล้ว

ไม่มีเรื่องฉลองเปิดแชมเปญเก้อกลางคัน ไม่มีเรื่องพลิกกลับมาดังเปรี้ยงปร้างกะทันหันในวินาทีสุดท้าย

ช่างเป็นความรู้สึกที่ไม่สมจริงเหลือเกิน ช่างเป็นความรู้สึกที่วิเศษอะไรอย่างนี้!

ภาระหนี้สินสิบล้านหยวนลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่งในชั่วข้ามคืน ขอเพียงทำแบบนี้ได้อีกสักครั้งเดียว หนี้สินก็จะหมดเกลี้ยง ตัวเบาหวิว!

สะใจชะมัด!

เคยล้มเหลวมาแล้วครั้งหนึ่ง พอถอดบทเรียนจากความล้มเหลวครั้งนี้ได้ ยังต้องกลัวว่าจะไม่ล้มเหลวในครั้งหน้าอีกหรือ

ความร่ำรวยระดับพลิกชีวิตอยู่ตรงหน้าแล้ว

ฉางจื่อฉิงที่อยู่ข้างๆ มองสีหน้าของเจ้านายที่เปลี่ยนจากบึ้งตึงเป็นกระสับกระส่าย แล้วเปลี่ยนเป็นดีใจจนเนื้อเต้นในพริบตา เธอจับต้นชนปลายไม่ถูกเลยจริงๆ จึงลองเอ่ยถามหยั่งเชิง "บอส คุณ... คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ"

"ผมจะเป็นอะไรได้ล่ะ" ตอนนี้หยางรั่วเฉียนแทบอยากจะบินกลับห้องตัวเองไปซุกหน้ากับหมอนแล้วหัวเราะให้สุดเสียงเสียเดี๋ยวนั้น "คราวนี้ผมน่ะชนะขาดลอย ชนะจนไม่รู้จะชนะยังไงแล้ว!"

"บอสคะ... สตรีมเมอร์ที่บริษัททุ่มเททรัพยากรไปให้ตั้งมากมายโดนคนอื่นชิงตัวไปเนี่ยนะ คุณยังจะชนะขาดลอยอีกเหรอคะ"

มองมุมไหนก็มีแต่ขาดทุนชัดๆ

หรือว่าหยางรั่วเฉียนจะมีแผนอื่นซ่อนอยู่อีก?

ต้องใช่แน่ๆ... ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีเหตุผลอื่นใดที่จะอธิบายท่าทางของหยางรั่วเฉียนในตอนนี้ได้เลย

ความดีใจที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจนั้นแกล้งทำไม่ได้หรอก

ผู้ชายคนนี้ แอบซ่อนความลับเล็กๆ เอาไว้โดยไม่ยอมบอกเธออีกแล้วสินะ!

หยางรั่วเฉียนไม่รู้จะอธิบายให้ฉางจื่อฉิงฟังอย่างไร จึงโบกมือตัดบทแล้วออกคำสั่งทันที "เพื่อเป็นการฉลองที่บริษัทเราประสบความสำเร็จอย่างงดงามในเดือนนี้ วันศุกร์นี้บริษัทจะจัดกิจกรรมสานสัมพันธ์ แจกบัตรกำนัลช้อปปิ้งให้ทุกคนคนละสองหมื่นหยวน อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ตามใจชอบเลย!"

บริษัทฟันกำไรเข้าเป๋าเหนาะๆ ตั้งห้าล้านหยวน ถึงอย่างไรเงินก้อนนี้เขาก็เอาไปใช้ส่วนตัวไม่ได้ สู้เจียดส่วนหนึ่งมาแจกเป็นรางวัลให้พนักงานเสียเลยดีกว่า

...

ในโซนสำนักงาน ทันทีที่มีข่าวดีเรื่องกิจกรรมสานสัมพันธ์ในวันพรุ่งนี้ส่งมาถึง ทุกคนล้วนยืนอึ้งกันหมด ยกเว้นเส้าอีฉีเพียงคนเดียว

เรื่องที่หูอี๋ชิ่นลาออกอย่างโจ่งแจ้งและเกือบจะแตกหักกับบริษัทนั้นแทบไม่ใช่ความลับอะไรเลย

บรรยากาศตอนนั้นเกือบจะแข็งค้าง ทุกคนต่างเตรียมใจรอรับพายุอารมณ์และการตำหนิอย่างหนักจากท่านประธานหยางกันทั้งสิ้น

รับเงินเดือนสูงลิบลิ่วขนาดนี้ แต่กลับปั้นสตรีมเมอร์คนเดียวยังไม่รอด มิหนำซ้ำยังรั้งคนไว้ไม่ได้อีก ไม่มีใครสามารถปัดความรับผิดชอบนี้พ้น

พวกเขาทำให้ท่านประธานหยางต้องผิดหวัง

ทว่าตอนนี้ ท่านประธานหยางกลับบอกว่าทุกคนทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมากในเดือนนี้ แถมยังแจกบัตรกำนัลช้อปปิ้งให้ทุกคนคนละสองหมื่นหยวนอีกเนี่ยนะ?

นี่... นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน

เส้าอีฉีระงับความตื่นเต้นในใจไม่อยู่ รีบหยิบมือถือขึ้นมากดพิมพ์ข้อความส่งหาหยางรั่วเฉียนทันที "พี่หยาง ตอนนี้ผมบอกความจริงกับเพื่อนร่วมงานได้หรือยังครับ ผมจะอั้นไม่ไหวแล้วเนี่ย!"

ตอนนี้เส้าอีฉีแทบอยากจะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ทันที ว่าสงครามธุรกิจอันดุเดือดเลือดพล่านกำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว!

หยางรั่วเฉียนกำลังคิดจะเลิกงานก่อนเวลาเพื่อไปให้รางวัลตัวเองชุดใหญ่ จู่ๆ ก็เห็นข้อความนี้เด้งขึ้นมา ในใจจึงเกิดความลังเลขึ้นมาเล็กน้อย

เรื่องเคี่ยวกรำพนักงานเนี่ย ควรจะบอกหรือไม่บอกดีนะ

หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดหยางรั่วเฉียนก็ตัดสินใจได้

ช่างเถอะ... บอกพวกนั้นไปก็แล้วกัน อย่างไรเสียเรื่องก็จบลงโดยสมบูรณ์แล้ว อนาคตข้างหน้าเขาก็ไม่ได้คิดจะใช้วิธีนี้อีก บอกออกไปก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร

เขาจึงตอบกลับไปว่า "บอกได้ แต่ระวังคำพูดด้วยล่ะ"