ตอนที่ 65 เช่นนี้แล้ว ข้าศึกย่อมแตกพ่ายไปเอง

หยางรั่วเฉียนที่เพิ่งได้เงินโบนัสก้อนโตเป็นครั้งแรกไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานแม้แต่น้อย เขาสั่งงานส่งเดชไปสองสามประโยค แล้วพาฉางจื่อฉิงออกไปกินอาหารมื้อใหญ่ฉลองทันที

ส่วนเส้าอีฉีที่ได้รับคำตอบยืนยันจากหยางรั่วเฉียนก็ดีใจจนเนื้อเต้น เขาแสร้งกระแอมเบาๆ สองที แล้วเอ่ยอย่างไว้เชิงเล็กน้อย "ทุกคนไม่ต้องเดากันแล้ว เดี๋ยวผมจะอธิบายเบื้องลึกเบื้องหลังอันแยบยลของเรื่องนี้ให้ฟังอย่างละเอียดเอง"

พื้นที่สำนักงานที่เคยจอแจพลันเงียบกริบลงทันตา

ลู่ซูหยวนสาวน้อยพนักงานต้อนรับเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นายรู้ได้ยังไงว่าเรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรซ่อนอยู่"

ไม่ใช่แค่พนักงานต้อนรับเท่านั้น แต่พนักงานคนอื่นๆ ทั้งหมด รวมถึงลุง รปภ. ต่างก็ส่งสายตาใคร่รู้มาเช่นกัน

"เมื่อกี้ผมเพิ่งเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายมาไม่ใช่เหรอครับ" เส้าอีฉีพึงพอใจกับความรู้สึกที่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนเป็นอย่างยิ่ง "ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วที่ผมมั่นใจว่าเรื่องนี้มีกลิ่นทะแม่งๆ"

"เมื่อกี้เจ้านายเพิ่งสั่งผมว่าอย่าปากโป้ง แต่ตอนนี้เรื่องมันจบลงแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังความเป็นมาทั้งหมดอีกต่อไป"

ตอนแรกเวิงจื่อฉินยังเคลือบแคลงสงสัยในคำพูดของเส้าอีฉีอยู่บ้าง แต่เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า ก็ทำให้เธออดเชื่อไม่ได้ "แล้วพี่เดาได้ยังไงคะ"

ก็เพราะคุณชายอย่างฉันเป็นถึงทายาทบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ที่มีหน้ามีตาน่ะสิ ประสบการณ์ถึงได้โชกโชน หูตากว้างไกลขนาดนี้!

เส้าอีฉีกระแอมเคลียร์คอ ทำท่าทางหยั่งรู้ฟ้าดิน "ต้องสังเกตรายละเอียดให้มาก จากร่องรอยเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ก็พอมองเห็นเค้าลางได้แล้ว พวกคุณต้องจำไว้นะว่า ประธานหยางคือหัวกะทิของวงการ ทุกคำพูดที่ดูเหมือนเรียบง่ายของเขา ทุกการตัดสินใจที่ดูเหมือนธรรมดา ล้วนแฝงความหมายลึกซึ้งไว้ทั้งนั้น เพียงแต่พวกคุณสังเกตไม่เห็นกันเอง"

"ความหมายลึกซึ้งเหรอคะ" เวิงจื่อฉินอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก จนอดถามไม่ได้

"ถูกต้อง ความหมายลึกซึ้ง" เส้าอีฉีหัวเราะหึๆ "พวกคุณยังจำได้ไหมว่าเมื่อไม่นานมานี้ เจ้านายเคยจัดทริปกระชับมิตรพาพวกคุณไปที่เผิงเฉิงน่ะ"

ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน

เรื่องแบบนี้ใครจะไปลืมลง บริษัทจ่ายเงินพาพนักงานไปเที่ยว แถมยังชดเชยค่าเสียเวลาให้อีก ต่อให้พลิกดูประวัติศาสตร์ทั้งหมดยังหาได้ยากยิ่งเลย

"แล้วพวกคุณยังจำได้ไหมว่า ตอนที่ไปเผิงเฉิง พวกคุณไปดูงานที่บริษัทไหนกันมา" เส้าอีฉีถามต่อ

"กลุ่มบริษัทเยว่ฝู่ไง" มีคนตอบขึ้นมาทันควัน

เส้าอีฉีทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือตัวเองดังฉาด "นั่นแหละใช่เลย! กุญแจสำคัญของปัญหานี้อยู่ที่กลุ่มบริษัทเยว่ฝู่!"

แววตาของเวิงจื่อฉินฉายความสับสน "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกลุ่มบริษัทเยว่ฝู่เหรอคะ"

"เกี่ยวสิ เกี่ยวข้องกันใหญ่หลวงเลยล่ะ" เส้าอีฉีแค่นหัวเราะ "พวกคุณนี่นะ ประสบการณ์ยังน้อยเกินไป ถูกเจ้านายปกป้องไว้ดีเกินจนไม่รู้ว่าสมรภูมิธุรกิจก็เหมือนสนามรบ หลายๆ ครั้งน่ะ คนอื่นเขาไม่มาเล่นตามกติกาหรือแข่งขันกับเราอย่างขาวสะอาดหรอก โดยเฉพาะบริษัทยักษ์ใหญ่พวกนั้นที่มีเงินทุนมหาศาล"

ไม่แข่งขันอย่างขาวสะอาดงั้นเหรอ?!

แม้พนักงานส่วนใหญ่จะมีประสบการณ์น้อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะโง่เขลา พอได้รับการชี้แนะเพียงนิดเดียว ก็เข้าใจความหมายที่เส้าอีฉีต้องการจะสื่อได้ทันที

"นายหมายความว่า จริงๆ แล้วกลุ่มบริษัทเยว่ฝู่แอบเล่นตุกติกอยู่เบื้องหลัง แต่ท่านประธานหยางมองแผนการชั่วร้ายของพวกเขาออกทะลุปรุโปร่ง ถึงได้จัดทริปกระชับมิตรครั้งนั้นขึ้นมางั้นเหรอ" หวงหรูสือร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน

เส้าอีฉีพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ถูกต้อง! นี่แหละถึงจะเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของเจ้านาย เป้าหมายที่แท้จริงของเขา ก็คือการแทรกซึมเข้าไปในถิ่นของศัตรูเพื่อสืบหาข้อมูลต่างหาก"

เกาน่ายวิ๋นเอ่ยถามเสียงเบา "แต่ถ้าท่านประธานหยางคิดจะรับมือกับกิลด์เยว่ฝู่ แล้วทำไมต้องไปดึงตัวหูอี๋ชิ่นมาด้วยล่ะคะ สองเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกันยังไง"

"เกี่ยวสิ เกี่ยวข้องกันเต็มๆ เลย!" เส้าอีฉีรีบตอบทันที "พวกเธอลองคิดดูนะ ตั้งแต่เจ้านายเปิดบริษัทมา เขารับสตรีมเมอร์เข้าสังกัดเดือนละคน แล้วทุกครั้งคนที่รับเข้ามาก็สามารถแจ้งเกิดโด่งดังขึ้นมาได้ ทั้งๆ ที่กิลด์อื่นไม่มีใครมองเห็นแววเลยสักนิด เรื่องแบบนี้จะไม่ไปสะกิดให้กิลด์อื่นเริ่มจับตามองได้ยังไงกัน"

มีเหตุผลแฮะ...

กิลด์ใหญ่ๆ ต่างก็มีเส้นสายของตัวเอง ย่อมได้ข้อมูลวงในมาเป็นกลุ่มแรกเสมอ

"นายหมายความว่า กิลด์ใหญ่พวกนั้นจะอาศัยความได้เปรียบเรื่องเงินทุน มาแย่งตัวคนไปจากบริษัทเรางั้นเหรอ" จูฉี่เฟิงลุง รปภ. ตาเป็นประกาย และเป็นคนแรกที่ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "วิธีคัดเลือกคนของท่านประธานหยางที่จิ้มใครคนนั้นก็ดังเปรี้ยงปร้าง จะต้องเป็นที่หมายปองของพวกบริษัทยักษ์ใหญ่แน่ๆ พวกเขาจะใช้ความได้เปรียบเรื่องเงินทุนที่มี พอท่านประธานหยางรับสตรีมเมอร์คนไหนเข้ามา พวกเขาก็จะตามมาดึงตัวไปคนนั้นเลยใช่ไหม?!"

สงครามราคาเป็นวิธีที่เรียบง่ายและได้ผลดีที่สุดเสมอมา สำหรับบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ต้องการกดดันบริษัทเล็ก

เส้าอีฉีมองจูฉี่เฟิงด้วยสายตาทึ่งๆ "ลุงอายุไม่น้อยแล้ว แต่หัวไวจริงๆ นะเนี่ย! ใช่แล้ว ตามนั้นเลย!"

ถึงตอนนี้คนอื่นๆ ก็เริ่มเข้าใจตามทันกันหมดแล้ว

เวิงจื่อฉินตาสว่างทันที "หมายความว่า ท่านประธานหยางจงใจรับหูอี๋ชิ่นเข้ามา แสร้งทำเป็นทุ่มเทผลักดันอย่างเต็มที่ แถมยังปั้นสถิติตัวเลขช่วงแรกให้ออกมาดูดี เพื่อล่อให้บริษัทอื่นประเมินสถานการณ์ผิด จากนั้น...พวกเขาก็จะรีบมาชิงตัวไป แล้วก็เหยียบเข้ากับดักของท่านประธานหยางเต็มเปาเลยน่ะสิคะ!"

เส้าอีฉีหัวเราะร่า "ถูกต้อง...ถ้าพวกบริษัทใหญ่พวกนั้นไม่คิดคดทรยศก็รอดตัวไป แต่ถ้าคิดเมื่อไร ก็เท่ากับควักกระเป๋าจ่ายเงินก้อนโตซื้อหลุมลึกไร้ก้นกลับไปแท้ๆ! นี่แหละคือเหตุผลที่ท่านประธานหยางเลือกรับสตรีมเมอร์สายกินที่มีต้นทุนสูงลิบลิ่วเข้ามา!"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

พนักงานทุกคนเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว

กลุ่มบริษัทเยว่ฝู่ทุ่มเงินก้อนโตดึงตัวหูอี๋ชิ่นไป ประเคนให้ทั้งเงินเดือนและส่วนแบ่งระดับเพดานสูงสุด แถมยังต้องจัดคิวโปรโมตทั้งตำแหน่งแนะนำและการประชาสัมพันธ์ให้แน่นเอี้ยด ไม่เพียงแค่นั้น แต่ละวันเยว่ฝู่ยังต้องแบกรับค่าใช้จ่ายมหาศาลจากการไลฟ์กินของเธอ ต้นทุนหนึ่งเดือนลองคำนวณคร่าวๆ ก็ปาเข้าไปอย่างน้อยหกเจ็ดหมื่นหยวนแล้ว!

ค่าใช้จ่ายแค่นี้สำหรับบริษัทที่เข้าตลาดหลักทรัพย์แล้วอาจไม่นับเป็นอะไร แต่ทว่าบริษัทแห่งหนึ่งย่อมไม่ได้เป็นแผ่นเหล็กเนื้อเดียว ภายในย่อมต้องมีผู้จัดการฝ่ายดูแลสตรีมเมอร์คนละคน ทีมปฏิบัติการคนละทีม และสตูดิโอคนละแห่ง

ทีมปฏิบัติการหรือสตูดิโอไหนกล้าดึงตัวหลุมดำยักษ์อย่างหูอี๋ชิ่นไป สตูดิโอนั้นก็เตรียมซวยยกแก๊งได้เลย

เผลอๆ ถึงขั้นถูกไล่ออกและยุบทีมทิ้งไปเลยก็เป็นไปได้

เมื่อมีบทเรียนเตือนใจแบบนี้ ต่อไปใครจะกล้ามาแย่งคนจากกิลด์คุยเผิงตามใจชอบอีก?

พลาดนิดเดียวมีหวังตกงานเอาง่ายๆ!

"ท่านประธานหยางสุดยอดจริงๆ เลยค่ะ...น่ากลัวมาก" เวิงจื่อฉินตบอกตัวเองเบาๆ สีหน้ายังดูตื่นตระหนกไม่หาย

ลองคิดดูสิ ท่านประธานหยางใช้ต้นทุนการดำเนินงานเพียงแค่สัปดาห์เดียว ก็สามารถวางกับดักเล่นงานกิลด์ศัตรูได้ แถมยังข่มขวัญบริษัทใหญ่อื่นๆ ได้อย่างอยู่หมัด...ฟังดูเหมือนง่าย แต่ในความเป็นจริงจะก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียวไม่ได้เลย ความยากในการดำเนินการสูงลิ่ว และต้องมีความเฉียบคมต่อความเปลี่ยนแปลงของตลาดเป็นอย่างยิ่ง

หากกิลด์เยว่ฝู่ไม่ใช้วิธีแข่งขันแบบสกปรก หลุมดำไร้ก้นอย่างหูอี๋ชิ่นก็จะตกค้างอยู่ในมือบริษัทตัวเอง กลายเป็นได้ไม่คุ้มเสีย

หากประเมินตลาดผิดพลาด หูอี๋ชิ่นถูกดึงตัวไปแล้วเกิดดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาจริงๆ นั่นก็เท่ากับตัดชุดวิวาห์ให้คนอื่นใส่ฟรีๆ แถมหลังจากนั้นทุกบริษัทก็จะแห่กันมาแย่งตัวคนอย่างไม่เกรงกลัวหน้าไหนอีก

หากหูอี๋ชิ่นยืนกรานจะอยู่ที่เดิม ไม่ยอมย้ายค่าย เรื่องราวก็จะยิ่งยุ่งยากซับซ้อนขึ้นไปอีก

เรื่องเล็กๆ แค่เรื่องเดียว กลับสะท้อนให้เห็นว่าท่านประธานหยางไม่เพียงรู้เขารู้เราและมองทะลุตลาดการไลฟ์สดในปัจจุบันอย่างแจ่มแจ้งเท่านั้น แต่ยังหยั่งรู้จิตใจมนุษย์ได้อย่างลึกซึ้งและละเอียดอ่อนเหลือเกิน

"แค่รับสมัครหูอี๋ชิ่นคนเดียว จะมีชั้นเชิงซ่อนอยู่เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ถ้าเยว่ฝู่ติดกับดักเข้าจริงๆ แล้วรับตัวหูอี๋ชิ่นไป นั่นก็ไม่เท่ากับว่า..."

เส้าอีฉีโยกหัวไปมา พลางเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ "เป็นเช่นนี้แล ศัตรูย่อมแตกพ่ายไปเอง!"

"น่ากลัวจัง..." ลู่ซูหยวนอุทานด้วยความทึ่ง

เวิงจื่อฉินยิ่งทำสีหน้าตกตะลึงหนักเข้าไปใหญ่ "ปกติเห็นท่านประธานหยางดูอัธยาศัยดี ทั้งยังหนุ่มแน่นแถมหน้าตาหล่อเหลา ไม่นึกเลยว่าจะมีแผนการลึกล้ำขนาดนี้"

"นั่นสิ ถึงขนาดหลอกล่อบริษัทในตลาดหลักทรัพย์ที่เป็นผู้นำของวงการจนหัวหมุนได้เลยนะ!"

ชั่วพริบตานั้น ภาพลักษณ์ของหยางรั่วเฉียนในใจทุกคนก็กลายเป็นบอสชุดดำที่ภายนอกดูเป็นมิตรเข้าถึงง่าย แต่เนื้อแท้กลับวางแผนการไว้ในอุ้งมืออย่างแยบยล

คนที่เป็นระดับผู้บริหารได้เนี่ย ไม่มีใครธรรมดาเลยสักคนจริงๆ

เส้าอีฉีเหลือบมองติงเต้าอี้ที่ปรึกษากฎหมายที่กำลังครุ่นคิดอยู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอวดๆ "พวกคุณคงพอมองออกแล้วใช่ไหมล่ะว่าความสามารถของเจ้านายเราน่ากลัวขนาดไหน? และคงรู้แล้วใช่ไหมว่าการได้ทำงานในกลุ่มบริษัทคุยเผิงน่ะมีอนาคตสดใสแค่ไหน?"

ในฐานะผู้อาวุโสกว่าของเส้าอีฉี ติงเต้าอี้จึงอดตั้งคำถามไม่ได้ "แต่นี่มันเป็นแค่ข้อสันนิษฐานของนายไม่ใช่เหรอ? นายมีหลักฐานไหม? หรือว่าท่านประธานหยางบอกนายมาด้วยตัวเอง?"

เส้าอีฉียังคงมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเองไม่เปลี่ยน "เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ไว้รอดูว่ากิลด์ไหนมาแย่งตัวหูอี๋ชิ่นไปก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอครับ? ถ้าเป็นกิลด์เยว่ฝู่จริง นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าข้อสันนิษฐานของผมถูกต้อง!"

...

ณ กิลด์เยว่ฝู่ ซึ่งตั้งอยู่ไกลถึงเมืองเผิงเฉิง

ภายในสตูดิโอของหลินเฉาก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความปิติยินดีเช่นเดียวกัน

"แย่งตัวมาได้แล้ว!"

"เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ"

หลินเฉามองดูหูอี๋ชิ่นที่กำลังเริ่มเข้าสู่โหมดไลฟ์สดด้วยอารมณ์ปลอดโปร่งโล่งใจเป็นที่สุด หลังจากพ่ายแพ้ให้หยางรั่วเฉียนมาหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็ตีตื้นเอาชนะกลับมาได้หนึ่งยก และพิสูจน์ความสามารถของตัวเองได้เสียที

หลินเฉาถึงกับรู้สึกว่าปมในใจที่มีต่อหยางรั่วเฉียนได้สลายหายไปมากโข

ยังไงซะอีกฝ่ายก็เป็นแค่เถ้าแก่บริษัทเล็ก ๆ เงินทุนมีไม่พอ แม้ชัยชนะครั้งนี้ของเขาจะดูเอาเปรียบไปบ้างเพราะอาศัยเงินหนากว่า แต่ชนะก็คือชนะ แพ้ก็คือแพ้

"พี่หลินครับ นี่เป็นประมาณการค่าใช้จ่ายในหนึ่งเดือนของหูอี๋ชิ่น สตรีมเมอร์คนใหม่ พี่ช่วยตรวจดูหน่อยครับ" ขณะที่หลินเฉากำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง ลูกน้องคนหนึ่งก็ถือรายงานเดินเข้ามาส่งให้เขาอย่างนอบน้อม

พอกวาดสายตามอง เงินเดือนเดือนละหนึ่งหมื่น ส่วนแบ่ง 7% ค่าใช้จ่ายในการไลฟ์สดห้าหมื่น ทั้งตำแหน่งแนะนำและช่องทางประชาสัมพันธ์ล้วนจัดให้อยู่ในระดับเดียวกับสตรีมเมอร์แถวหน้าทั้งสิ้น

หลินเฉาพยักหน้า "ไม่มีปัญหา จัดการตามนี้"

"แต่ว่านะพี่หลิน" ลูกน้องคนนั้นเอ่ยเตือนด้วยความกังวล "เงินเดือนกับค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ยังพอทำเนา แต่เรื่องตำแหน่งแนะนำเนี่ย พี่จัดสรรให้หน้าใหม่ที่ยังไม่มีผลงานเยอะขนาดนี้ ผู้จัดการกับสตรีมเมอร์คนอื่น ๆ ในสังกัดอาจจะไม่พอใจเอานะครับ ทุ่มทุนมหาศาลขนาดนี้ มันคุ้มจริง ๆ หรือครับ"

เม็ดเงินที่จ่ายออกไปตรง ๆ ยังพอว่า แต่การประเคนตำแหน่งแนะนำให้อย่างไม่คิดชีวิตแบบนี้ หากแปลงต้นทุนค่าเสียโอกาสออกมาเป็นเงิน อย่างต่ำ ๆ ก็ต้องมีเกินหนึ่งแสนหยวนขึ้นไป!

โควตาตำแหน่งแนะนำในแต่ละเดือนมีจำกัดเพียงเท่านั้น พอมีคนได้กินเพิ่มขึ้นสองคำ ก็ย่อมต้องมีคนถูกแย่งจนได้กินน้อยลงสองคำเป็นธรรมดา

ถ้าคนที่ได้กินเพิ่มทำตัวเลขออกมาได้ดี หาเงินเข้าบริษัทได้เป็นกอบเป็นกำก็ว่าไปอย่าง แบบนั้นคงไม่มีใครกล้าตั้งข้อสงสัย

แต่หูอี๋ชิ่นคือใครกันล่ะ

หล่อนมีดีอะไรถึงควรได้รับทรัพยากรการโปรโมตมากมายขนาดนั้น

"คุ้มสิ" หลินเฉาหัวเราะหึ "ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งแนะนำ แต่อยู่ที่ว่าหลังจากเราทำแบบนี้แล้ว ทุกคนจะได้เห็น...จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของกิลด์คุยเผิง และจุดอ่อนนี้ก็เพียงพอที่จะขยี้พวกมันให้พังยับเยินอย่างสิ้นเชิง"

ลูกน้องหัวไวทันควัน "จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดหรือครับ พี่หลินหมายถึงเรื่องที่สายป่านทางการเงินของพวกนั้นไม่ได้หนาขนาดนั้นใช่ไหมครับ"

"ถูกต้อง ขอแค่เราปั้นหูอี๋ชิ่นจนติดตลาดได้ ต่อไปพวกมันรับสตรีมเมอร์เข้ามาคนไหนก็จะโดนแย่งตัวไปคนนั้น!" หลินเฉาแย้มรอยยิ้มของผู้ชนะ "เจอแบบนี้เข้าไป พวกมันยังจะผงาดขึ้นมาได้อีกเรอะ"

ต่อหน้าอำนาจเงินทุนอันมหาศาล แม้จะเป็นคนเก่งกาจระดับหยางรั่วเฉียน ก็ต้องยอมยกธงขาวแต่โดยดี

ลาก่อน ปมในใจของฉัน!

ชะตากรรมแห่งความล้มเหลวของแกถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว

ส่วนเรื่องที่ว่าหูอี๋ชิ่นจะปั้นขึ้นหรือไม่นั้น หลินเฉาไม่เคยเก็บมาคิดอยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย

คนที่หยางรั่วเฉียนมองเห็นแวว จะผิดพลาดไปได้อย่างไร

ร้อยทั้งร้อยไม่มีทางพลาดอยู่แล้ว

"พี่หลิน... พี่ตั้งใจจะส่งสัญญาณเตือนนี้ไปถึงกิลด์อื่น ๆ ด้วยใช่ไหมครับ" ลูกน้องคนนั้นถึงกับสะท้านขึ้นมาในใจ แผนการนี้ช่างอำมหิตแท้ ๆ!

ภายใต้การรุมล้อมของฝูงหมาป่า คาดว่ากิลด์คุยเผิงคงถูกรุมทึ้งจนไม่เหลือซากในเวลาอันรวดเร็วแน่!

หลินเฉายกกาแฟขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ "วางหมากเช่นนี้ ศัตรูย่อมแตกพ่ายไปเอง"