ตอนที่ 66 ผมยังต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำ

วันศุกร์

ในฐานะวันทำงานวันสุดท้ายของสิ้นเดือน หลายบริษัทต่างยุ่งกันจนหัวหมุนเพื่อคว้าโอกาสในวันสุดท้ายนี้ทำยอดตัวเลขประจำเดือนให้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด

สตูดิโอของหลินเฉาที่เพิ่งโดนเบื้องบนด่ายับมาหมาด ๆ จนต้องสาบานว่าจะล้างอายให้ได้นั้น ยิ่งยุ่งวุ่นวายหนักเข้าไปอีก

วันนี้คือเวทีเปิดตัวครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่หูอี๋ชิ่นย้ายเข้ามาอยู่กิลด์เยว่ฝู่!

ตำแหน่งแนะนำและการโหมประโคมข่าวพร้อมสรรพ กองทัพหน้าม้าและทีมงานปั่นของขวัญต่างเตรียมการรับมืออย่างรัดกุม เป้าหมายของพวกเขามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือต้องดันยอดผู้ติดตามของหูอี๋ชิ่นให้พุ่งขึ้นอย่างน้อยหนึ่งแสนคนภายในวันนี้

การไลฟ์สดครั้งนี้ จะเป็นเสียงระฆังส่งวิญญาณของกิลด์คุยเผิง!

ป่านนี้พวกนั้นคงพากันอุดอู้อยู่ในออฟฟิศ จ้องจอคอมพิวเตอร์พลางตัวสั่นงันงก ภาวนาไม่ให้หูอี๋ชิ่นโด่งดังขึ้นมาอยู่แน่ ๆ

……

ในเวลาแทบจะไล่เลี่ยกัน ณ เฉียนต๋าพลาซา เมืองจินไห่

พนักงานทุกคนของกลุ่มบริษัทคุยเผิงต่างถือบัตรกำนัลช็อปปิ้งมูลค่าสองหมื่นหยวนของตัวเองพลางกระตือรือร้น หมายมั่นจะเพลิดเพลินไปกับความสุขของการช็อปฟรีแบบไม่ต้องจ่ายสักแดง

ส่วนเรื่องงานน่ะเหรอ

พนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเขาจะมีอะไรให้ต้องกังวล สู้ถือบัตรกำนัลไปกวาดซื้อของ แล้วเฝ้าดูท่านประธานหยางเปิดศึกถล่มแหลกอย่างสบายใจเฉิบไม่ดีกว่าหรือ

แม้แผนการทั้งหมดของท่านประธานหยางจะเป็นเพียงการคาดเดาของเส้าอีฉี แต่ทุกคนในใจก็เชื่อไปแล้วเจ็ดแปดส่วน เหลือแค่รอผลลัพธ์สุดท้ายเฉลยออกมาเท่านั้น

ส่วนเรื่องหยุดงานแบบได้เงินเดือน แถมบริษัทยังแจกบัตรช็อปปิ้งให้นั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกพนักงานเก่าคงรู้สึกหวาดระแวงอยู่บ้าง

ทว่าตอนนี้พวกเขาชินชาเสียแล้ว

กระนั้น บริษัทที่ผ่านการขยับขยายมาหมาด ๆ ย่อมไม่ได้มีแค่พนักงานเก่า แต่ยังมีพนักงานใหม่อยู่ด้วย

ทั้งสมาชิกในสตูดิโอของหวงหรูสือ และเหวินเหลียนจี ผู้จัดการสาวที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่

เหวินเหลียนจีมาสัมภาษณ์วันพุธ เริ่มงานวันพฤหัสบดี พอถึงวันศุกร์ก็ได้รับแจ้งว่าทุกคนได้หยุดงานแบบได้รับค่าจ้างหนึ่งวัน ซ้ำยังมีวงเงินช็อปปิ้งให้อีกสองหมื่นหยวน ทำเอาเธอแทบจะช็อกจนสติหลุด

ถ้าไม่ใช่เพราะกิลด์คุยเผิงเริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างในตอนนี้ เหวินเหลียนจีคงนึกว่าตัวเองหลงเข้ามาในรังของแก๊งมิจฉาชีพไปแล้ว

คนละสองหมื่นหยวนเชียวนะ!

พนักงานในบริษัทมีเกินสามสิบคนแล้วด้วย!

บริษัทต้องทำกำไรได้มหาศาลขนาดไหนถึงจะใจป้ำได้ปานนี้

วิธีที่หาเงินได้เยอะขนาดนี้ ปกติแล้วมักจะถูกเขียนระบุไว้ในประมวลกฎหมายอาญาทั้งนั้น

"ไปเถอะ ไปซื้อของกัน!" เวิงจื่อฉินโบกบัตรกำนัลในมือ กวักมือเรียกเพื่อนร่วมงานอย่างตื่นเต้น "ฉันเล็งกระโปรงตัวหนึ่งไว้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อน จนป่านนี้ยังทำใจซื้อไม่ลง วันนี้ได้โอกาสซื้อพอดี!"

เหวินเหลียนจีถูกลากตัวไป ทว่ายังคงกล้า ๆ กลัว ๆ "คะ... คือว่า พวกเราใช้เงินนี้ได้จริง ๆ เหรอคะ"

เพิ่งมาทำงานได้แค่วันเดียว งานการยังไม่ได้แตะสักชิ้น ก็จะผลาญเงินบริษัทไปสองหมื่นหยวนแล้ว มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือ

เวิงจื่อฉินเห็นปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมงานใหม่ก็หลุดหัวเราะพรืด

ดูเอาเถอะ นี่มันคำถามอะไรกัน

ย้อนนึกไปเมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่เธอยังเป็นพนักงานใหม่ เธอก็เคยหวาดระแวงแบบนี้เหมือนกัน

เวิงจื่อฉินชี้ไปยังที่แห่งหนึ่งไม่ไกลพลางเอ่ยแซว "ซื้อไปเถอะ! ไม่เห็นเหรอว่าเจ้านายกับประธานฉางก็เป็นแกนนำเปิดฉากช็อปปิ้งอยู่นั่นแล้ว ไม่ต้องคิดมากเลยสักนิด"

ที่หน้าร้านขายโทรศัพท์มือถือ หยางรั่วเฉียนกำลังกวาดตามองหวังเจียฝู รูมเมตและตากล้องของหวงหรูสือตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "เสี่ยวหวัง พวกเรารู้จักกันมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังเกรงใจกันอยู่อีก สมาร์ตโฟนออกมาตั้งกี่ปีแล้ว ทำไมยังใช้โทรศัพท์ปุ่มกดอยู่อีกเนี่ย"

"ท่านประธานหยางครับ ผม... โทรศัพท์เครื่องหนึ่งมันแพงเกินไปน่ะครับ" หวังเจียฝูยิ้มเจื่อน "ผมยังต้องผ่อนบ้าน แล้วก็ต้องเตรียมเงินตกแต่งบ้าน อีกสองเดือนก็ต้องแต่งงานแล้วด้วย สองหมื่นหยวนนี้ผมกะว่าจะเอาไปซื้อพวกเฟอร์นิเจอร์กับเครื่องใช้ไฟฟ้า จะได้ช่วยลดภาระทางการเงินลงบ้าง"

มือถือเครื่องเก่าเมื่อห้าปีก่อนแม้จะตกรุ่นไปไกลแล้ว ทว่าอย่างน้อยก็ยังพอใช้งานได้ ไม่ถึงขั้นจำเป็นต้องเปลี่ยน

จะแต่งงานงั้นเหรอ

การให้พนักงานที่กำลังจะแต่งงานได้หยุดพักร้อนแบบได้รับเงินเดือนสักช่วงหนึ่ง ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและมีมนุษยธรรมอย่างยิ่ง

พอดีเลย หวังเจียฝูดำรงตำแหน่งสำคัญที่สุดตำแหน่งหนึ่งในสตูดิโอของหวงหรูสือเสียด้วย

ถ้าได้หยุดงานขึ้นมา ความคืบหน้าในการสร้างสตูดิโอก็จะถูกดึงให้ช้าลงไปอีกไม่ใช่หรือไง

หยางรั่วเฉียนพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที "แต่งงานเหรอ แต่งงานก็ดีสิ ต้องเตรียมตัวอะไรบ้างล่ะ ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกัน ไหนช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยซิ"

หา?

ทำไมจู่ๆ ท่านประธานหยางถึงอยากจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องแต่งงานขึ้นมาล่ะ

หรือว่าจะเป็น...

หวังเจียฝูกวาดสายตามองสลับไปมาระหว่างหยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงอยู่สองรอบ ก่อนจะกดเสียงให้เบาลงโดยไม่รู้ตัว "ท่านประธานหยางครับ พูดตรงนี้จะดีจริงๆ เหรอ ไม่ต้องหลบไปคุยกันหน่อยเหรอครับ"

"หลบอะไร" หยางรั่วเฉียนชะงักไป พลอยกดเสียงให้เบาลงตามไปด้วยแล้วแอบกระซิบถามต่อ "เอ่อ... ถ้านายมีเรื่องลำบากใจที่พูดยากก็ไม่ต้องพูดหรอก ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำงาน ผมไม่ได้กำลังสั่งงานนายอยู่นะ"

เรื่องบ้าอะไรกัน เรื่องลำบากใจเนี่ยนะ!

ท่านประธานหยางนี่ช่างไม่ประสีประสาเรื่องพรรค์นี้เอาเสียเลยจริงๆ

มุมปากของหวังเจียฝูกระตุกเบาๆ ก่อนจะตอบไปตรงๆ "ผมกับแฟนจัดกันแบบเรียบง่ายครับ แค่พาผู้ใหญ่สองฝ่ายมาเจอกัน ซื้อแหวนขอแต่งงาน จัดเตรียมเรือนหออย่างพวกเฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าให้เรียบร้อย สุดท้ายก็จองสถานที่จัดงานแต่งแบบครบวงจรก็พอแล้วครับ"

ฟังดูก็ยังค่อนข้างยุ่งยากอยู่นะเนี่ย...

ทั้งสองคนเดินคุยพลางเดินดูของไปเรื่อยๆ อ้าปากทีไรก็สั่งห่อชิ้นนี้บ้าง สั่งให้ส่งชิ้นนั้นไปที่บริษัทบ้าง ทำเอาเหล่าพนักงานขายยิ้มแก้มแทบปริ

หยางรั่วเฉียนซื้อบอนไซต้นสนเพิ่มให้บริษัทหนึ่งต้น พยักหน้ารับคำ "งั้นก็น่าจะกินเวลาไม่น้อยเลยสิ นายจัดสรรเรื่องงานกับชีวิตส่วนตัวได้ลงตัวเหรอ"

"อ๋า เจ้านายครับ ผมไม่มีปัญหาหรอกครับ อาศัยช่วงเวลาเลิกงานไปจัดการก็เรียบร้อยแล้ว" หวังเจียฝูรีบอธิบายยกใหญ่ "วางใจได้เลยครับ ชีวิตส่วนตัวของผมไม่กระทบกับงานแน่นอน"

"ไม่ใช่ชีวิตส่วนตัวกระทบงาน แต่งานมันกระทบชีวิตส่วนตัวต่างหาก" หยางรั่วเฉียนเอ่ยตักเตือนด้วยความหวังดีสุดหัวใจ "การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญที่สุดเรื่องหนึ่งในชีวิต จะทำแบบขอไปทีลวกๆ ได้ยังไง"

"เจ้านายครับ ผมไม่ได้..."

หยางรั่วเฉียนยกมือขึ้นห้ามไม่ให้หวังเจียฝูพูดต่อ "นายเลิกงานทุกวันก็ปาเข้าไปห้าโมงเย็นแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปทำเรื่องอื่นอีกล่ะ แถมแต่งงานแล้วก็ต้องอยากมีลูกใช่ไหม งานกดดันขนาดนี้ จะเอาเวลาและความสุขที่ไหนไปใช้ชีวิตคู่"

เจ้านายครับ เอาจริงๆ งานของผมมันไม่ได้กดดันขนาดนั้นเลยนะครับ

ทำงานในบริษัทคุณมันจะไปมีความกดดันอะไรหนักหนา ตัวคุณเองไม่รู้แก่ใจบ้างเหรอ...

หวังเจียฝูอยากจะอธิบายแก้ต่างให้ตัวเองสักสองสามคำ ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปาก เจ้านายฝั่งโน้นก็เอ่ยปากสั่งการอีกระลอก:

"เอาแบบนี้ เดือนหน้าผมอนุมัติวันลาแต่งงานแบบได้รับเงินเดือนให้นายสองสัปดาห์ นายไปจัดการงานแต่งของนายให้เรียบร้อย ไม่ต้องมาทำงานล่ะ จำไว้เลยนะว่าห้ามมาทำงานเด็ดขาด อ้อจริงสิ เมื่อกี้นายบอกว่างานแต่งเปลืองเงินมากใช่ไหม ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมใส่ซองในนามบริษัทให้ นายก็ตั้งใจยุ่งเรื่องแต่งงานไปเถอะ อย่าไปคิดถึงเรื่องงานอีก เอาตามนี้นะ"

หวังเจียฝูฟังแล้วได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก ทำไมฟังจากน้ำเสียงของเจ้านายแล้ว ดูเหมือนการอนุมัติวันลานี้จะทำให้เขามีความสุขเอามากๆ กันนะ

ปกติเจ้านายทั่วไปไม่ใช่ว่าเกลียดพนักงานแต่งงานมีลูกที่สุดหรอกหรือ

บนโลกนี้มีเจ้านายที่ยินดีจากใจจริงเพียงเพราะพนักงานจะแต่งงานอยู่จริงๆ ด้วยเหรอ

หวังเจียฝูซาบซึ้งใจจนตื้นตัน "เจ้านายครับ ขอบคุณมากครับ..."

เปล่าเลย คนที่ต้องขอบคุณคือกูต่างหาก!

หยางรั่วเฉียนแอบสบถแซวในใจ

"ไปเถอะ ได้เวลาพอดี ไปกินข้าวกัน!" หยางรั่วเฉียนหาโควตากินเงินเดือนฟรีให้บริษัทได้ชั่วคราวอีกหนึ่งตำแหน่ง อารมณ์จึงเบิกบานยิ่งนัก "จะแต่งงานแล้วก็ต้องบำรุงร่างกายให้แข็งแรง พอดีเลย วันนี้สั่งหอยนางรมจิลลาร์โดมาเพียบ กินบำรุงให้เต็มที่ไปเลยนะ!"

หวังเจียฝูไม่รู้ว่าหอยนางรมจิลลาร์โดคืออะไร แต่เดาเอาก็พอจะรู้ว่าต้องเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศระดับท็อปอย่างแน่นอน

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวของร้านอาหาร พนักงานคนอื่นๆ แทบจะมากันครบหมดแล้ว คนที่ร่าเริงก็จับกลุ่มคุยกัน ส่วนสายกินก็เอาแต่นั่งจ้องเมนูตาไม่กะพริบ...

ขณะที่สาวน้อยติดเน็ตอย่างหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ก็ทำเหมือนเช่นเคย เธอเสียบหูฟังบลูทูธเข้ากับหู แล้วเปิดแพลตฟอร์มฉลามไลฟ์ขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ