ตอนที่ 67 หยางรั่วเฉียน แกมันร้ายกาจนัก!

ร้านอาหารแห่งนี้ตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของเฉียนต๋าพลาซา สามารถชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองได้จากหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น สไตล์การตกแต่งเป็นแบบโมเดิร์นมินิมอล ใช้โทนสีดำ ขาว และเทาเป็นหลัก แซมด้วยของตกแต่งจากโลหะและคริสตัล ให้บรรยากาศที่ดูหรูหราแต่ไม่เอิกเกริก

หยางรั่วเฉียนเดินผ่านบริกรที่ดูเป็นมืออาชีพและสุภาพเรียบร้อยเข้าไปนั่งที่หัวโต๊ะ โดยมีฉางจื่อฉิงนั่งลงข้างกาย

บรรดาพนักงานต่างชินชากับบรรยากาศที่ค่อนข้างสบายๆ และผ่อนปรนของบริษัทแล้ว อีกทั้งยังรู้ว่าท่านประธานหยางไม่ใช่พวกชอบขัดจังหวะความสนุกบนโต๊ะอาหาร จึงไม่ได้หยุดกิจกรรมที่ทำอยู่ ยังคงคุยเรื่องของตัวเองและก้มหน้าเล่นโทรศัพท์กันต่อไป

"บรรยากาศดีจัง นายเห็นไม้กระถางตรงประตูไหม" พอหย่อนก้นนั่งลง ฉางจื่อฉิงก็ออกปากชมเปาะ "เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร แล้วก็โต๊ะเก้าอี้พวกนี้ ไฮเอนด์มากเลยนะ"

ราคาอาหารมื้อนี้ ดูทรงแล้วเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์คงหมดไปกับค่าบรรยากาศแน่ๆ

"มันก็แน่อยู่แล้ว..."

หยางรั่วเฉียนเพิ่งจะเริ่มอวดโม้ได้นิดเดียว จู่ๆ ทางโต๊ะของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ก็มีเสียงดังสนั่นขึ้นมา

แถมเสียงนี้ พนักงานกลุ่มบริษัทคุยเผิงยังคุ้นหูกันเป็นอย่างดีอีกด้วย

"สวัสดีค่าทุกคน ฉัน 'เสี่ยวหูกินไม่อิ่ม' ขวัญใจทุกคนเองนะคะ! วันนี้ฉันมาอยู่ที่ห้องอาหารฝรั่งเศสวิวกลางคืนที่หรูที่สุดในเผิงเฉิงแล้ว เชื่อว่าทุกคนคงเดาออกกันแล้วใช่ไหมล่ะคะว่าฉันอยู่ที่ไหน?"

หูอี๋ชิ่นเรอะ?!

ทุกคนชะงักมือจากสิ่งที่ทำพร้อมกันทันที สายตานับสิบคู่หันขวับไปมองที่หร่วนหมิ่นเอ๋อร์เป็นจุดเดียว

"ขะ...ขอโทษค่ะ..." จู่ๆ หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ก็ตกเป็นเป้าสายตากลางวงล้อมจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "ฉันกดผิดค่ะ! บลูทูธไม่ยอมต่อให้ ขอโทษจริงๆ ค่ะ เจ้านายคะขอโทษค่ะ ผอ.ฉางขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษทุกคนด้วย! ฉันพลาดเอง ฉันผิดไปแล้ว!"

ซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย!

หูฟังบลูทูธไม่ต่อก็แย่พอแล้ว ทำไมถึงยังเผลอไปกดเข้าห้องไลฟ์ของหูอี๋ชิ่นได้อีกล่ะ?

ปกติเธอดูแต่ไลฟ์เกมเพื่อศึกษาการเล่นของพวกผู้เล่นระดับท็อป ไม่เคยชายตามองพวกไลฟ์กินเลยสักนิด

ใครจะไปรู้ว่าวันนี้พอกดเข้าแอปชาร์ก ทั้งหน้าปกทั้งหน้าแรก ไลฟ์ของหูอี๋ชิ่นจะยึดพื้นที่ไปหมดทั้งแพลตฟอร์ม เธอแค่มือลั่นนิดเดียวก็กดเข้าไปซะแล้ว

ผลก็คือต้องมาขายหน้าต่อหน้าคนทั้งบริษัทแบบนี้

ตอนนี้หร่วนหมิ่นเอ๋อร์อายจนแทบจะเอาเท้าเขี่ยพื้นสร้างบ้านได้สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นอยู่แล้ว

ความกระอักกระอ่วนดำเนินไปได้เพียงชั่วครู่ หยางรั่วเฉียนก็ปรบมือช่วยคลี่คลายสถานการณ์ "ไม่เป็นไรๆ หูอี๋ชิ่นกับบริษัทเรายกเลิกสัญญากันด้วยดี ไม่มีข้อพิพาทอะไรกันทั้งนั้น ทำตัวสบายๆ เข้าไว้ กินข้าวกันเถอะ กินข้าว!"

สำหรับสตรีมเมอร์ที่ลาออกไปได้หนึ่งสัปดาห์แถมยังช่วยนำเงินโบนัสห้าล้านหยวนมาให้เขาคนนี้ ตอนนี้เจ้าหล่อนจะทำอะไรอยู่ หยางรั่วเฉียนก็ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

หร่วนหมิ่นเอ๋อร์แอบเหลือบมองฉางจื่อฉิง เมื่อแน่ใจว่าผู้บริหารทั้งสองคนไม่ได้ติดใจเอาความจริงๆ ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เมื่อเทียบกับหยางรั่วเฉียนที่เข้าถึงง่ายแล้ว พนักงานในบริษัทกลับรู้สึกยำเกรงฉางจื่อฉิงมากกว่าเสียอีก

ส่วนเรื่องที่หยางรั่วเฉียนบอกว่ายกเลิกสัญญากันด้วยดีอะไรนั่น หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ไม่เชื่อสักคำเดียว

เพราะเมื่อครู่นี้ เธอแอบเห็นกิลด์ใหม่ที่หูอี๋ชิ่นย้ายไปสังกัดแล้ว เหมือนกับที่เส้าอีฉีวิเคราะห์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยน นั่นคือกิลด์เยว่ฝู่!

ว่าแล้วเชียว สีหน้าของท่านประธานหยางดูเหมือนจะสงบนิ่ง แต่ความจริงกำชัยชนะไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว

ไม่ใช่แค่หร่วนหมิ่นเอ๋อร์คนเดียว แม้แต่พนักงานคนอื่นๆ ในบริษัทก็เริ่มตระหนักถึงเรื่องนี้ได้เช่นกัน...

พวกเขาแสดงความเข้าขากันอย่างเหลือเชื่อในช่วงเวลาสำคัญที่สุดเช่นนี้ ต่างคนต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดห้องแชตลับเฉพาะพนักงาน แล้วแอบสุมหัวกันต่อหน้าผู้บริหารทั้งสองคน

จังหวะนั้นเอง บริกรก็เปิดประตูห้องส่วนตัวเข้ามา ในมือถือถาดสีเงิน ด้านบนมีอาหารเรียกน้ำย่อยจานเย็นที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ไอควันสีขาว เมื่อฝาครอบถูกเปิดออก ตับห่านซอสไวน์แดงที่ห่อหุ้มด้วยกลุ่มควันขาวก็ปรากฏสู่สายตา กลิ่น สี และรสชาติสมบูรณ์แบบ แค่เห็นก็น้ำลายสอ

ทว่าเมื่อเทียบกับสงครามธุรกิจที่กำลังจะปะทุขึ้น บรรดาพนักงานกลับไม่ได้มีความอยากอาหารเลิศรสตรงหน้านี้สักเท่าไร กินไปได้สองคำก็แอบก้มมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย พลางแสดงความคิดเห็นกันอย่างดุเดือดในกลุ่มแชตพนักงาน

ลู่ซูหยวน น้องพนักงานต้อนรับเริ่มพิมพ์เปิดประเด็นตามเคย "พวกพี่เห็นไลฟ์กันหรือยังคะ? กิลด์เยว่ฝู่จริงๆ ด้วยอ่ะ!"

ติงเต้าอี้ที่ก่อนหน้านี้คิดจะปรามเส้าอีฉีอยู่บ้าง เมื่ออยู่ต่อหน้าข้อเท็จจริงอันชัดเจนเช่นนี้ก็จำต้องยอมรับอย่างหมดใจ "เส้าอีฉี นายดันเดาถูกเผงเลยแฮะ"

เหวินเหลียนจี ผู้จัดการดูแลสตรีมเมอร์คนใหม่มองดูด้วยความงุนงง พิมพ์ถามขึ้นมาว่า "เอ่อ ทุกคนคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอคะ? ทำไมฉันฟังไม่เข้าใจเลย?"

เส้าอีฉีส่งอีโมจิหัวเราะลั่นไปหลายตัวอย่างภาคภูมิใจ "งานนี้ก็ต้องพูดถึงสายตาอันเฉียบแหลมของฉันสักหน่อยแล้ว เรื่องมันเป็นแบบนี้..."

ภายในเวลาไม่กี่นาที เส้าอีฉีก็วาดภาพสมรภูมิสงครามธุรกิจอันซับซ้อนและเต็มไปด้วยจิตสังหารทุกย่างก้าวให้พนักงานใหม่ฟัง ทำเอาเหวินเหลียนจีร้องอุทานไม่ขาดปาก เอ่ยปากชมว่าสุดยอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ที่แท้กิจกรรมเอาต์ติงเล็กๆ ครั้งหนึ่ง เป้าหมายสุดท้ายกลับเป็นการทำให้กิลด์ใหญ่แห่งอื่นลังเลไม่กล้าลงมือทำอะไรบุ่มบ่าม... นอกจากอัจฉริยะอย่างท่านประธานหยางแล้ว ใครจะไปคิดค้นวิธีที่ร้ายกาจทว่าแนบเนียนไร้ร่องรอยได้ถึงเพียงนี้กัน?

อย่างว่าแหละ คนอย่างพวกเขาน่ะ ก้มหน้าก้มตาเป็นมนุษย์เงินเดือนไปเถอะ

ถ้าไม่มีฝีมือระดับท่านประธานหยาง ยังคิดจะฝ่าฟันเปิดทางเลือดในวงการไลฟ์สดอีกเหรอ?

จูฉี่เฟิง คุณลุง รปภ. แทรกขึ้นมาได้จังหวะ "เอาเป็นว่า ตอนนี้พวกเราก็รอดูกันว่า กิลด์เยว่ฝู่ที่ทุ่มทุนทำการตลาดรอบนี้ไปไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยวน จะช่วยให้หูอี๋ชิ่นเพิ่มยอดฟอลโลเวอร์ได้เท่าไร แล้ววันนี้เธอจะได้เงินโดเนตกลับมาสักแค่ไหน"

ประชาสัมพันธ์ประโคมข่าวทุกทิศทาง พื้นที่แนะนำโชว์หราเต็มหน้าแรก ค่าใช้จ่ายมหาศาลในร้านอาหารหรูหรา...

หักกลบลบต้นทุนทั้งหมดรวมถึงต้นทุนค่าเสียโอกาสแล้ว หนึ่งแสนหยวนไม่ใช่ตัวเลขที่เกินจริงเลยสักนิด

ในที่สุด เวิงจื่อฉินที่มีความเชี่ยวชาญด้านงานปฏิบัติการมากกว่าคนอื่นก็สรุปว่า "ถ้าไลฟ์รอบนี้จบลงแล้วมียอดฟอลโลเวอร์เพิ่มขึ้นเกินหนึ่งแสนคน กับได้เงินโดเนตสักสามหมื่นหยวน ในระยะยาวก็ถือว่าไม่ขาดทุนค่ะ แต่ถ้าต่ำกว่าตัวเลขนี้ ก็เรียกว่าพังไม่เป็นท่าแน่นอน"

หูอี๋ชิ่นยังถือเป็นหน้าใหม่ แถมเดิมทียอดฟอลโลเวอร์ก็น้อย ผลได้ลดน้อยถอยลงจากการดันแต่ละครั้งจึงยังไม่เด่นชัด ถูกทรัพยากรระดับนี้โถมใส่ วันเดียวฟอลโลเวอร์พุ่งขึ้นหนึ่งแสนคนคือเกณฑ์ขั้นต่ำที่สุดแล้ว

กระหน่ำประชาสัมพันธ์บุกแหลกขนาดนี้ แทบจะรีดเค้นบ่อทราฟฟิกจนเกลี้ยงทุกซอกทุกมุม ถ้ายังได้ฟอลโลเวอร์เพิ่มแค่ไม่กี่หมื่นคน อนาคตก็อย่าหวังว่าจะปั้นขึ้นมาได้อีกเลย

"พวกเรามารอดูกัน!"

"แอบตื่นเต้นแฮะ... ขออย่าให้ท่านประธานหยางมองพลาดเลยนะ"

"สายตาของท่านประธานหยางไม่มีทางพลาดอยู่แล้ว รอดูเรื่องสนุกได้เลย"

พอทุกคนคุยสัพเพเหระกันเสร็จ ต่างก็สวมหูฟัง เปิดแพลตฟอร์มชาร์กขึ้นมา แล้วเริ่มดูไลฟ์สดของหูอี๋ชิ่น

......

ในภาพวิดีโอ หูอี๋ชิ่นปรับฟิลเตอร์หน้าเนียนผิวขาวขึ้นจนสุด สวมชุดสไตล์เน็ตไอดอล เดินทอดน่องเอะอะโวยวายอย่างวางก้ามเข้าไปในร้านอาหารสไตล์ยุโรปคลาสสิกอันเงียบสงบ

หูอี๋ชิ่นถือกล้องที่สั่นไหวไปมา เอ่ยปากพูดโดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น "ทุกคนในครอบครัว มาค่ะ วันนี้ฉันจะพาพวกคุณมาจัดหนักของนอกระดับไฮเอนด์กัน!"

พูดจบ เธอก็จ้องมองสีหน้ากระอักกระอ่วนของพนักงานเสิร์ฟและสายตาดูแคลนของลูกค้ารายอื่น ก่อนจะสวาปามเนื้อส่วนโอโทโร่ของปลาทูน่าครีบน้ำเงินชิ้นใหญ่เข้าไปทั้งชิ้นด้วยท่าทางเกินเบอร์เหมือนกินแตงโม เธอเคี้ยวเสียงดังจั๊บๆ แล้วออกความเห็นด้วยน้ำเสียงอู้อี้ "อืม ไม่เลว ละลายในปากเลย..."

"นี่คือคาเวียร์ชั้นยอด ทุกคนในครอบครัวคะ ฉันจะโชว์กินรวดเดียวทั้งถ้วยให้ดูเลย! อืม เค็มไปนิดแฮะ..."

"เนื้อโกเบ จัดไปหนึ่งคำ... อืม ใช้ได้ ละลายในปากเหมือนกัน"

ถึงตอนนี้ คอมเมนต์บนหน้าจอที่เดิมทีค่อนข้างสงบก็เริ่มมีเสียงท้วงติงปรากฏขึ้น

"ไม่มีใครรู้สึกเลยเหรอว่าสตรีมเมอร์คนนี้ไร้มารยาทมาก?"

"เฮ้ย ช่วยเพิ่มคลังคำศัพท์หน่อยได้ไหม? ไอ้คำว่าละลายในปากน่ะจะใช้ไปกี่รอบกันฮะ?"

"แม่งเอ๊ย เห็นสตรีมเมอร์ยัดห่าเข้าไปแบบนั้น กูนึกว่าหมาบุกส้วมซะอีก อันฟอลแล้วเว้ย!"

"เดี๋ยวนี้แพลตฟอร์มชาร์กดันขยะอะไรขึ้นมาให้ดูกันวะเนี่ย กดรีพอร์ตไปหนึ่งที"

เวลานี้หูอี๋ชิ่นกำลังซดหูฉลามเสียงดังซวบๆ เหมือนกินบะหมี่ พอเห็นคอมเมนต์พวกนี้เข้า เธอก็ตบตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดังปังทันที "แอดมินอยู่ไหม จัดการแบนพวกนี้ให้หมด อยากดูก็ดู ไม่อยากดูก็ไสหัวไปไกลๆ!"

พอคำนี้หลุดออกมา คอมเมนต์บนหน้าจอก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที!

ผู้ชมที่เดิมทีแค่ตั้งใจเข้ามาดูเรื่องสนุกก็ทนไม่ไหวต้องพิมพ์ขึ้นมาบ้าง "ในคอมเมนต์เขาก็พูดไม่ผิดนี่ สตรีมเมอร์ทำตัวไร้มารยาทจริงๆ!"

"สตรีมเมอร์คิดว่าตัวเองไม่มีปัญหาใช่ไหม? งั้นก็ขอแช่งให้เวลานั่งรถไฟนั่งเครื่องบินวันหลังต้องเจอแต่เด็กเปรตกรีดร้องโวยวายร้องไห้จ้าใส่หน้าทุกรอบเลยนะ คิกๆ"

"เด็กเปรตอย่างน้อยก็ยังอ้างได้ว่ายังไม่โต สตรีมเมอร์โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว ยังหน้าด้านเอาตัวเองไปเทียบกับเด็กเปรตอีกเหรอ?"

"เรื่องมารยาทฉันไม่ค่อยสนใจหรอก แต่สตรีมเมอร์คนนี้ไลฟ์น่าเบื่อจริงๆ ไม่มีลูกเล่นสร้างสีสันอะไรสักอย่าง"

"ยังจะแบนคนอีกเหรอ? ของขวัญมึงอดไปเถอะ"

"สตรีมเมอร์ขยะ ไลฟ์ขยะ แพลตฟอร์มขยะ"

"สตรีมเมอร์จะร้อนตัวอะไรขนาดนั้น? ดิ้นพล่านเลยนะ"

"บล็อก"

...

พนักงานกลุ่มบริษัทคุยเผิงมองดูหูอี๋ชิ่นที่หน้าดำหน้าแดงเปิดศึกด่าทอกับคนดู แล้วสีหน้าตึงเครียดของแต่ละคนก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ภายใต้แรงดันมหาศาลจากการดันหน้าฟีด มีคนทะลักเข้ามาในห้องไลฟ์เพียบก็จริง ทว่ายอดกดติดตามกลับเพิ่มขึ้นช้าเต่าคลาน แถมยังไม่มีใครยอมควักเงินจริงมาเปย์ของขวัญให้สักแดงเดียว!

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ยอดแฟนคลับของหูอี๋ชิ่นเพิ่งจะกระเสือกกระสนแตะหลักแปดหมื่นต้นๆ เท่านั้น และทิศทางการเติบโตนี้ก็เริ่มส่งสัญญาณชะลอตัวลงอย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งไปกว่านั้น ข้อความในคอมเมนต์ส่วนใหญ่มีแต่คำก่นด่า ผู้ดูแลห้องแบนจนนิ้วล็อกก็ยังไม่ทันการ จะมีแฟนคลับตัวจริงสักกี่คนกันเชียว

ในกลุ่มแชตพนักงาน เวิงจื่อฉินเป็นคนแรกที่เปิดประเด็น "ไม่ต้องดูต่อแล้ว หูอี๋ชิ่นล้มเหลวไม่เป็นท่า แผนการของท่านประธานหยางสำเร็จอย่างงดงาม ทางฝั่งกิลด์เยว่ฝู่เตรียมตัวรับความฉิบหายบันเทิงเริงใจได้เลย"

"สุดยอด..."

"วางหมากตั้งแต่ต้น หลอกให้เยว่ฝู่เอ็นเตอร์เทนเมนต์นึกว่าตัวเองขุดเจอขุมทรัพย์ ล่อให้พวกนั้นทุ่มทรัพยากรโปรโมตมหาศาล สุดท้ายก็เจ๊งยับไม่เป็นท่า..."

"ฉันขอประกาศไว้ตรงนี้ ต่อไปนี้ท่านประธานหยางคือไอดอลของฉัน!"

"เมื่อก่อนฉันคิดว่าประธานฉางน่ากลัวกว่าท่านประธานหยางซะอีก... ตอนนี้เพิ่งตาสว่าง ว่าคนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ"

"ห้ามทำให้ท่านประธานหยางขุ่นเคืองเด็ดขาด ไม่งั้นแม้แต่จะตายยังไงยังไม่รู้ตัวเลย!"

เวลานี้หยางรั่วเฉียนเพิ่งจะแกะหอยนางรมตัวโตออกจากฝา แล้วส่งเข้าปากไปคำหนึ่ง

รสชาติดีแฮะ...

แต่ทำไมกับข้าวบนโต๊ะถึงยังเหลืออยู่อีกตั้งครึ่งหนึ่งล่ะเนี่ย?

หรือว่าพวกนี้จะไม่ชอบกินของพวกนี้กันนะ?

เมื่อเห็นว่าลูกน้องเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือกันมาตั้งแต่เริ่ม แถมอาหารโต๊ะจีนชั้นเลิศยังเหลือบานเบอะ หยางรั่วเฉียนจึงถามด้วยความสงสัย "วันนี้ทุกคนดูไม่ค่อยเจริญอาหารกันเลยเหรอครับ? คราวหน้าผมจะได้เปลี่ยนร้านใหม่"

"เปล่าครับเปล่า!" หวงหรูสือเงยหน้าขึ้นมาทันที คว้าตะเกียบด้วยความเร็วแสงแล้วคีบกับข้าวบนโต๊ะยัดใส่ปากแบบสุ่มสี่สุ่มห้า "อร่อยมากครับ อร่อยสุดยอดไปเลยจริงๆ ท่านประธานหยางสายตาเฉียบแหลมมากครับ!"

ปฏิกิริยาของพนักงานคนอื่นก็ไม่ต่างกันเลย ต่างคนต่างแย่งกันคีบกับข้าวเข้าปาก ถึงขนาดที่ยังไม่ทันได้เคี้ยวก็รีบชิงออกความเห็นกันจ้าละหวั่น

"อร่อยมากจริงๆ ค่ะ!"

"ท่านประธานหยางก็คือท่านประธานหยาง เมนูที่สั่งมายังอร่อยกว่าคนอื่นสั่งเลยค่ะ!"

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

หยางรั่วเฉียนทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะกับอาการผิดปกติที่เกิดขึ้นกะทันหันของลูกน้องพวกนี้

ทำไมพนักงานพวกนี้พอเล่นมือถือเสร็จแล้ว ถึงได้มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ กันหมด?

หรือว่าเรื่องที่บริษัทเตรียมจะใส่ซองช่วยงานให้หวังเจียฝูจะรั่วไหลออกไป แล้วพนักงานพากันซาบซึ้งในความใจกว้างมีเมตตาของเขากันนะ?

ต้องใช่แน่ๆ!

ให้ตายสิ ก็แค่ใส่ใจดูแลพนักงานเอง ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรตรงไหน

คิดได้ดังนั้น หยางรั่วเฉียนก็ระบายยิ้มออกมาแล้วโบกมือพลางพูดด้วยท่าทีผ่อนคลาย "ทุกคนไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอกครับ มันเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว ปกติผมก็ทำแบบนี้เป็นประจำ"

...

ในเวลาเดียวกัน ณ กิลด์เยว่ฝู่

หลินเฉามองดูข้อมูลตัวเลขไลฟ์สดอันน่าอนาถใจแล้วทิ้งตัวลงไปกองกับเก้าอี้ ปากก็พร่ำบ่นพึมพำไม่หยุด "เป็นไปได้ยังไง มันจะเป็นไปได้ยังไง..."

การไลฟ์ของหูอี๋ชิ่นห่วยแตกถึงระดับนี้ ต่อให้เป็นคนโง่เง่าแค่ไหนก็ย่อมดูออก ว่าหล่อนมันก็แค่โคลนตมที่เอาขึ้นมาฉาบฝาผนังไม่ได้!

สตรีมเมอร์เปี่ยมศักยภาพบ้าบออะไรกัน ไร้สาระทั้งเพ

สมาชิกทุกคนในสตูดิโอ ตั้งแต่ผู้จัดการดูแลสตรีมเมอร์ไปจนถึงหัวหน้าฝ่าย ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงสักคนเดียว!

เสียเงินไปตั้งเท่าไร ทุ่มโปรโมตไปตั้งขนาดไหน ผิดใจกับคนอื่นไปตั้งกี่คน สุดท้ายกลับได้ผลลัพธ์แบบนี้มาเนี่ยนะ?

ละลายหายไปกับน้ำหมดแล้ว พังพินาศหมดแล้ว!

ผ่านไปนานเท่าใดมิอาจทราบได้ เสียงคำรามด้วยความเคียดแค้นชิงชังของหลินเฉาก็ดังแหวกความเงียบงันปานป่าช้าในแผนกทำงานออกมา

ในน้ำเสียงนั้นยังเจือไปด้วยความตาสว่าง

"หยางรั่วเฉียน แกมันอำมหิตนัก! จิตใจแกมันช่างชั่วร้ายเหลือเกิน!"

มาเยี่ยมเยียนเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้งั้นเหรอ จุดประสงค์ที่แท้จริงของแกก็คือการกำจัดความคิดที่จะดึงตัวคนแบบไม่ลืมหูลืมตาของคู่แข่งทั้งหมดต่างหาก!

และเขากับหลินเฉา ก็โชคร้ายอย่างยิ่งที่ต้องตกเป็นเหยื่อสังเวยในแผนการอันชั่วร้ายนี้

"คนอย่างฉันหลินเฉามันมีความสำคัญอะไรนักหนา ถึงต้องมาเจอแบบนี้ด้วยวะ?!"