ตอนที่ 68 ยอดเขาสูงเทียมฟ้าจนต้องแหงนมอง

"ท่านประธานหยาง ดื่มชาครับ!"

"ท่านประธานหยาง ทานกับข้าวครับ!"

"ท่านประธานหยาง กระดาษทิชชูค่ะ!"

หยางรั่วเฉียนเพลิดเพลินกับมื้ออาหารนี้ท่ามกลางสายตาอันเปี่ยมด้วยความเคารพยำเกรงของทุกคน พอเช็กบิลเสร็จ พนักงานส่วนใหญ่ก็แตกฮือแยกย้ายกันไป แค่ไม่กี่สิบวินาทีก็หายลับไร้ร่องรอยไปจนหมด

หลังจากผ่านเหตุการณ์ต่างๆ นานากับกิลด์เยว่ฝู่มา พนักงานต่างก็มีความเข้าใจใหม่ต่อเจ้านายของตัวเอง

ท่านประธานหยางเป็นกันเองก็จริง แต่ออร่าบารมีช่างทรงพลังเกินไป อยู่ใกล้เขามากไปมักจะรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง รีบเผ่นออกมาก่อนย่อมดีที่สุด

ดูสิ แผนการที่ซ่อนไว้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ สำหรับท่านประธานหยางแล้วกลับเป็นเรื่องที่ 'ปกติก็ทำอยู่เรื่อยๆ' ราวกับเห็นจนเจนตา

สิ่งที่เรียกว่ายอดเขาสูงเทียมฟ้าจนต้องแหงนมอง ก็คือความรู้สึกแบบนี้นี่เอง

พวกเขาแอบตั้งปณิธานในใจว่า วันข้างหน้าทำงานจะแอบอู้งานไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นหากถูกท่านประธานหยางเพ่งเล็งเข้า จุดจบเกรงว่าจะไม่สวยงามเท่าไหร่แน่

"ทำไมพวกเขาถึงได้ไปกันเร็วนักล่ะ ยังมีของที่อยากได้แล้วยังไม่ได้ซื้ออีกเหรอ" หยางรั่วเฉียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามเส้าอีฉีที่ยังไม่ได้หนีไปไหน

"อยู่ต่อหน้าเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ยังจะมาเก๊กอีกเหรอ" เส้าอีฉีใช้ไม้จิ้มฟันแคะฟันอย่างสบายอารมณ์ พลางเหลือบตามอง "นายทำอะไรลงไป ตัวเองไม่มีความกระจ่างในใจบ้างเลยรึไง"

ทำอะไรลงไปงั้นเหรอ

ก็แค่ให้พนักงานที่กำลังจะแต่งงานหยุดงานสองสัปดาห์โดยยังได้ค่าจ้างไม่ใช่หรือไง

ถึงกับต้องทำให้พนักงานคนอื่นเผ่นกระเจิงกันขนาดนี้เลยเหรอ จะขี้อายกันเกินไปแล้วมั้ง

หยางรั่วเฉียนยิ้มในใจ ปัดเรื่องเล็กน้อยนี้ทิ้งไปไว้ข้างหลัง แล้วกวาดตามองเส้าอีฉีตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ทำไมรู้สึกว่านายไม่ได้ซื้ออะไรเลยสักอย่างล่ะ"

พนักงานคนอื่นหอบข้าวของพะรุงพะรังเต็มตัว มีทั้งอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เสื้อผ้า รองเท้า หรือแม้กระทั่งของเล่นตัวต่อเลโก้อะไรเทือกนั้น...

มีแค่เส้าอีฉีคนเดียวที่มือเปล่า ว่างก็มองซ้ายแลขวา แต่ไม่ยอมซื้ออะไรเลยสักชิ้นเดียว

"ไม่มีอะไรน่าซื้อนี่หว่า" เส้าอีฉีโยนไม้จิ้มฟันลงถังขยะ แล้วยิ้มกวนๆ "เงินสองหมื่นหยวนของนาย ต่อให้ใช้หมดเกลี้ยงยังไม่พอให้อัปเกรดของที่ฉันใส่อยู่ตอนนี้เลย เอาอย่างนี้ไหมล่ะ นายให้ฉันมาสักสองล้านหยวน เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนรถคันใหม่"

ในฐานะเพื่อนสนิทที่ชอบแขวะกันมานานหลายปี มุกตลกทำนองนี้ไม่ได้กระทบกระเทือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่แต่อย่างใด

หยางรั่วเฉียนพยักหน้าอย่างตายด้าน "เออ ลืมไปว่านายเป็นทายาทรุ่นสองเศรษฐีที่ลงมาหาประสบการณ์ชีวิต ขอตัวก่อนล่ะ"

หลังจากหยอกล้อกันไปสองสามประโยค เส้าอีฉีก็พูดถึงเรื่องจริงจังขึ้นมา "ตอนนี้เดือนหนึ่งนายได้ไม่น้อยเลยใช่ไหม ฉันกะดูอย่างต่ำๆ ก็น่าจะเกินสองแสนหยวนแล้วมั้ง ทำไมเสื้อผ้าทั้งตัวรวมกันยังไม่ถึงหนึ่งหมื่นหยวนเลยล่ะ เป็นถึงเจ้านาย ภาพลักษณ์น่ะต้องสร้างขึ้นมาบ้างนะ"

หยางรั่วเฉียนแทบจะกลอกตาบนใส่ทันที

พูดออกไปนายอาจจะไม่เชื่อก็ได้ อย่าว่าแต่หนึ่งล้านหยวนเลย แค่หนึ่งหมื่นหยวนฉันยังได้มาแบบใจสั่นขวัญแขวนอยู่เลย...

อย่าเพิ่งพูดถึงความสุขฟุ่มเฟือยอะไรเลย ตอนนี้ก็แค่อยู่ในระดับพอกินพอใช้ วันๆ หนึ่งยังใช้ชีวิตสู้พนักงานหลายคนในบริษัทไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่ชีวิตแบบนี้จะคงอยู่ได้ไม่นานหรอก ขอแค่โกยเงินจากระบบมาได้อีกห้าล้านหยวน ปลดหนี้สินจนหมด หลังจากนั้นก็จะมีอิสรภาพทางการเงินอย่างแท้จริง

ถึงเวลานั้น ค่อยเสพสุขกับทุกสิ่งที่ชาติก่อนไม่เคยได้สัมผัสให้หนำใจไปเลย!

หยางรั่วเฉียนที่เคยมีประสบการณ์ความล้มเหลวมาครั้งหนึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

หยางรั่วเฉียนใช้รอยยิ้มไม่ยี่หระมากลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนจากความจนของตัวเอง "ฉันไม่ใช่พวกชอบเสพสุขกับความฟุ่มเฟือยเสียหน่อย ฮ่าๆ ไม่ซื้อก็คือไม่ซื้อสิ"

"จุ๊ๆ พลังควบคุมตัวเองสูงลิ่วเลยนะเนี่ย" เส้าอีฉีเอ่ยชม "นายอยากจะใช้ชีวิตสมถะยากจนของนายฉันก็ไม่ห้ามหรอก แต่บริษัทมันก็ต้องมีการเจรจาธุรกิจไม่ใช่เหรอ ตัวนายเองต้องเตรียมชุดที่เหมาะสมไว้สักสองสามชุดสิ แล้วยังต้องหาให้พนักงานที่ดูแลงานด้านนี้ของบริษัทสักสองสามชุดด้วยไม่ใช่หรือไง"

ชุดสูทสำหรับเจรจาธุรกิจงั้นเหรอ?!

มีเหตุผลนี่หว่า!

เอาเงินกองกลางของบริษัทไปซื้อของส่วนตัวไม่ได้ แต่ซื้อในนามของบริษัทได้นี่นา!

สมแล้วที่เป็นคุณชายใหญ่ของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เรื่องหาข้ออ้างใช้เงินส่วนรวมมาหาประโยชน์เข้าตัวเองนี่ช่างเชี่ยวชาญเสียจริง

เงินในบัญชีบริษัทมีตั้งเยอะแยะ ใช้มันเข้าไปสิ!

ทนลำบากตรากตรำมาตั้งนาน วันนี้เขานี่แหละจะหาความสุขใส่ตัวให้เต็มคราบ!

"มีเหตุผล!" หยางรั่วเฉียนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันควัน "นายคิดว่าฉันควรซื้ออะไรบ้างดีล่ะ"

"ฉันแนะนำให้นายซื้อ..."

เพื่อนรักคู่นี้กำลังคุยกันอย่างออกรส ฉางจื่อฉิงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ตลอดก็เอ่ยปากขัดขึ้นมากะทันหัน "ฉันแนะนำว่านายอย่าเพิ่งแนะนำเลย อย่าเอาเซนส์แฟชั่นการแต่งตัวของนายมาทำร้ายหยางรั่วเฉียนจะดีกว่า"

มีเงินอย่างเดียวแล้วจะมีประโยชน์อะไร ซื้อแต่ของแพงอย่างเดียวจะมีประโยชน์อะไร... สไตล์ของเส้าอีฉีเอง จัดอยู่ในขั้นพิลึกพิลั่นตัวพ่อเลยด้วยซ้ำ!

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย รสนิยมการแต่งตัวของเขาก็ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความห่วยแตกอยู่แล้ว

ฉางจื่อฉิงไม่มีทางยอมให้หยางรั่วเฉียนถูกเส้าอีฉีลากลงหลุมเด็ดขาด

เสียงของเส้าอีฉีพลันชะงักกึก เขายกมือขึ้นทั้งสองข้าง ยิ้มกระลิ้มกระเหลี่ย "ได้ๆๆ~ ให้คนสวยอย่างคุณฉางเลือกให้นายก็แล้วกัน"

เขาไม่มีอารมณ์ขุ่นเคืองที่โดนขัดจังหวะกลางคันแม้แต่น้อย ในใจกลับยิ่งรู้สึกฟินที่ได้ยืนดูเรื่องเผือกๆ เสียมากกว่า

ฉางจื่อฉิงไม่เกรงใจแม้แต่นิดเดียว ดึงแขนหยางรั่วเฉียนเดินตรงเข้าร้านสูทหรู ชี้ไปที่แบบหนึ่งแล้วร่ายขนาดสัดส่วนออกมาเป็นชุดอย่างคล่องแคล่วชำนาญ

พนักงานขายหยิบชุดออกมา พลางยิ้มประจบประแจง

"ไม่ลองสวมดูก่อนหรือคะ"

"ไม่ต้องค่ะ" เรื่องขนาดตัวของหยางรั่วเฉียนนั้นฉางจื่อฉิงจำได้ขึ้นใจตั้งนานแล้ว "ห่อเลยค่ะ"

"ยินดีต้อนรับในโอกาสต่อไปนะคะ!"

ขั้นตอนทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

เร็วชะมัด ไหนเขาว่าผู้หญิงเดินช็อปปิ้งกันช้ามากไม่ใช่เหรอ

คราวที่แล้วตอนฉางจื่อฉิงไปซื้อกี่เพ้าก็ใช้เวลาไปไม่น้อยนี่นา ทำไมคราวนี้ถึงได้มีประสิทธิภาพขนาดนี้ได้

หยางรั่วเฉียนยังคิดหาเหตุผลไม่ทันตกผลึก ก็โดนลากเข้าร้านเครื่องประดับ ร้านเข็มขัด ร้านนาฬิกา หรือแม้กระทั่งร้านน้ำหอม ร้านปากกาหมึกซึม และร้านแว่นตา

หยางรั่วเฉียนที่เริ่มมึนหัวตึ้บ พลันเข้าใจขึ้นมาในทันใดว่าทำไมผู้หญิงเดินช็อปปิ้งถึงได้เปลืองเวลานัก

ถึงแม้จะใช้เวลาแค่ร้านละสิบนาที แต่ตระเวนเดินแบบนี้ติดต่อกันก็ปาเข้าไปเกือบชั่วโมงครึ่งแล้ว!

ทรมานคนเกินไปแล้วมั้ง!

ทำไมฉางจื่อฉิงถึงดูไม่เหนื่อยเลยสักนิด หนำซ้ำยังดูกระตือรือร้นออกรสออกชาติขนาดนั้นอีก

หยางรั่วเฉียนที่ตอนแรกยังรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง พอเดินเข้าสู่ร้านที่สาม ประกายในแววตาก็ดับสนิทลงเรียบร้อย

เหนื่อยฉิบหาย

เหนื่อยยิ่งกว่าทำงานทั้งวันเสียอีก!

จนกระทั่งเสียงของฉางจื่อฉิงดังขึ้นข้างหู และมีข้าวของที่เพิ่งซื้อมาถูกยัดใส่อ้อมอกเป็นพะเนินเทินทึก หยางรั่วเฉียนถึงค่อยได้สติตื่นขึ้นมา

"ยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบไปเปลี่ยนชุดเข้าสิ"

"อ้อ ได้..."

หยางรั่วเฉียนเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องลองชุดอย่างเหม่อลอย แล้วเดินก้าวออกมา

แววตาคาดหวังของฉางจื่อฉิงพลันเปลี่ยนเป็นตะลึงลานในทันที เธอปรี่เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงตื่นเต้นไม่น้อย "เข็มขัดต้องคาดแบบนี้ ปากกาเสียบไว้ตรงนี้ เดี๋ยวฉันช่วยใส่แว่นอันนี้ให้นะ... เรียบร้อย เสร็จแล้ว!"

สไตล์เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายทั้งหมดล้วนเป็นแนวหรูหราแบบเรียบง่าย แต่ทุกชิ้นกลับหลอมรวมเข้ากับภาพลักษณ์ของหยางรั่วเฉียนได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

ออร่าแบบนี้ มันช่าง...

สมกับเป็นผู้ชายที่ฉันถูกตาต้องใจจริงๆ!

"เชี่ย หล่อเบอร์นี้ใครวะเนี่ย?!" เส้าอีฉีที่เดินตามมาตลอดทางและเอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือ พอเงยหน้าขึ้นมามองโดยไม่ตั้งใจ ก็ตกใจจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง

หยางรั่วเฉียนเดิมทีก็เป็นคนหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาอยู่แล้ว พอได้รับการจับแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างประณีตจากฉางจื่อฉิง ภาพลักษณ์ทั้งตัวก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันตาเห็น!

ทว่า หยางรั่วเฉียนที่หมดเรี่ยวหมดแรงไม่มีกะจิตกะใจจะมารับคำเยินยอปอปั้นของเส้าอีฉีเลยสักนิด เขาเบิกตาค้างเป็นปลาตายพลางถามอย่างโรยแรง "ช็อปเสร็จยัง ถ้าเสร็จแล้วกลับบ้านได้หรือยัง"

เทียบกับการเดินช็อปปิ้งแล้ว เขาขอยอมทำงานล่วงเวลาที่บริษัททั้งวันยังจะดีเสียกว่า!

"กลับบ้าน! กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!" ฉางจื่อฉิงกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ พูดอย่างกระวนกระวายใจ "เส้าอีฉี นายหาทางกลับเองนะ ฉันกับหยางรั่วเฉียนกลับก่อนละ บาย!"