ตอนที่ 69 มีคนสุขย่อมมีคนเศร้า

ในคอนโดเจียเหอไว่ทาน ห้องของหยางรั่วเฉียนสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ปัง!

เสียงวางชามและตะเกียบกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างยิ่งของใครบางคน

"อะไรกัน ก็แค่เปลี่ยนเป็นชุดนอนเองไม่ใช่เหรอ" หยางรั่วเฉียนหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา พลางกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ "กินข้าวจะใส่ชุดแบบนั้นได้ยังไงล่ะ ถ้าทำเลอะขึ้นมาซักทีแทบขาดใจเลยนะ"

ฉางจื่อฉิงโมโหจนกินข้าวไม่ลง "แต่นายก็ไม่เห็นต้องรีบเปลี่ยนชุดทันทีที่กลับมาถึงขนาดนั้นเลยนี่!"

เธอยังมองไม่จุลใจเลย ผลคือพอกลับถึงห้อง อีตาคนนี้ก็ถอดเปลี่ยนทันที!

แล้วแบบนี้มันจะไปสนุกตรงไหน รู้งี้เดินเที่ยวต่อที่ห้างอีกหน่อยดีกว่า

"ทำไม ดูเหมือนคุณจะชอบชุดที่แมตช์ออกมาเซ็ตนี้มากเลยนะ?" หยางรั่วเฉียนกระแอมเบา ๆ "ดูจากความเร็วในการรูดบัตรซื้อของของคุณแล้ว จะบอกว่าไม่ได้วางแผนมานานผมไม่เชื่อหรอก"

เวลาช้อปปิ้งชั่วโมงครึ่งสำหรับหยางรั่วเฉียนคือการทรมานอันแสนยาวนาน แต่สำหรับฉางจื่อฉิงแล้ว คงนับได้ว่าเร็วระดับความเร็วแสง

ฉางจื่อฉิงสวนกลับอย่างหงุดหงิด "รีบกินของนายไปเลยไป๊!"

หยางรั่วเฉียนยอมทำตามแต่โดยดี หยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา พลางตักน้ำแกงถั่งเช่าให้ฉางจื่อฉิงหนึ่งถ้วยแล้วดันไปไว้ข้างมือเธอ "อย่าเพิ่งโมโหเลย ซดน้ำแกงหน่อย ดื่มน้ำแกงนะ"

การมาฝากท้องกินข้าวบ้านคนอื่นอยู่เรื่อย แล้วเห็นอีกฝ่ายต้องคอยวุ่นวายง่วนทำโน่นทำนี่ หยางรั่วเฉียนก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง เขาจึงหาเวลาไปเรียนรู้วิธีตุ๋นน้ำแกง อย่างน้อยเวลาทำอาหารจะได้ช่วยอะไรได้บ้าง

"หน้าตาใช้ได้นี่" ฉางจื่อฉิงหยิบช้อนขึ้นมา เป่าเบา ๆ หนึ่งที แต่ยังไม่ยอมเอาเข้าปาก สายตากลับจับจ้องอยู่ที่หยางรั่วเฉียนตลอดเวลา "ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไงนะ?"

หยางรั่วเฉียนก้มหน้าก้มตากินข้าว ตอบกลับเสียงอู้อี้ไม่ค่อยชัด "ชิมดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

ฉางจื่อฉิงขยับช้อน ตักน้ำแกงที่อุณหภูมิกำลังพอดีส่งเข้าปาก ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็เอ่ยชม "รสชาติไม่เลวนี่ เพิ่งเคยตุ๋นน้ำแกงครั้งแรกเหรอ?"

"จะไปเป็นครั้งแรกได้ยังไงกัน" หยางรั่วเฉียนหัวเราะพลางส่ายหน้า "ก็ต้องซ้อมมาแล้วตั้งหลายครั้งถึงจะกล้าเอามาให้คุณกินสิ ไม่อย่างนั้นผมกลัวว่าจะวางยาพิษคุณตายน่ะสิ"

ฉางจื่อฉิงวางช้อนลง วิจารณ์ขึ้นมาหนึ่งประโยค "ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ มันร้อนเกินไป จะซดให้หมดในคำเดียวมันยากเหลือเกิน"

"ร้อนเกินไปจะนับว่าเป็นข้อเสียของน้ำแกงได้ยังไงกัน?" หยางรั่วเฉียนรู้สึกแปลกใจจนโพล่งออกมา

น้ำแกงร้อนเกินไป ก็แค่วางทิ้งไว้ให้เย็นลงหน่อยก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอ?

ไม่สิ แม่คุณคนนี้วันนี้เป็นอะไรไป เอาแต่พูดจาแปลก ๆ พิกล

ฉางจื่อฉิงไม่ต่อบทสนทนา ใช้ช้อนคนน้ำแกงไปมา ไม่พูดจาแล้วก็ไม่ก้มหน้ากินข้าว ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงวางช้อนลง ใบหน้าสะสวยนั้นกลับเต็มไปด้วยความเห็นพ้องต้องกัน "นายพูดถูก น้ำแกงร้อนเกินไปจะไปเป็นข้อเสียของน้ำแกงได้ยังไง"

นั่นมันเป็นข้อเสียของคนต่างหาก

หลังจบบทสนทนาพิลึกพิลั่น ทั้งสองคนก็ต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเอง

ยี่สิบกว่านาทีต่อมา กับข้าวบนโต๊ะก็ถูกทั้งคู่กวาดจนเกลี้ยง หยางรั่วเฉียนช่วยเอาชามและตะเกียบใส่เข้าไปในเครื่องล้างจาน จากนั้นก็โบกมือลาฉางจื่อฉิง

"ไปละนะ เจอกันสัปดาห์หน้า วันหยุดสุดสัปดาห์พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ!"

เมื่อมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเขา ฉางจื่อฉิงก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ "เจอกันสัปดาห์หน้า เจอกันสัปดาห์หน้า..."

ในตอนที่ฉางจื่อฉิงคิดว่าวันนี้ก็คงเหมือนกับช่วงบ่ายนับครั้งไม่ถ้วนที่ผ่านมา ซึ่งจะได้ยินเพียงแค่เสียงประตูปิดลง เสียงของหยางรั่วเฉียนก็ดังแว่วเข้ามาในหูโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า "คุณชอบเห็นผมใส่ชุดนั้นมากเลยเหรอ?"

"อ๊ะ ใช่สิ" ฉางจื่อฉิงตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ

ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป แววตาพลันวูบไหวไปด้วยความลนลาน "เอ่อ ไม่ใช่นะ ฉันหมายถึงว่า..."

หยางรั่วเฉียนไม่ได้ยินคำแก้ตัวที่พยายามกลบเกลื่อนหลังจากนั้นของฉางจื่อฉิง จึงตอบกลับไปว่า "เอาเถอะ วันหลังเวลาไปทำงานผมจะพยายามใส่ชุดนั้นแล้วกัน ไปละนะ"

เสียงดังปัง ประตูห้องถูกปิดลงอย่างเบามือ

ทว่าฉางจื่อฉิงกลับยืนแข็งเป็นหินอยู่กับที่

เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เจ้าของห้องพูดว่าไงนะ?

เขาบอกว่าวันหลังเวลาไปทำงาน จะพยายามใส่เสื้อผ้าชุดนั้นงั้นเหรอ?!

เอ๊ะ?

หรือว่าอีตานี่จะตาสว่างสักทีแล้ว?

ฉางจื่อฉิงที่อยู่ในห้องอดไม่ได้ที่จะลุกพรวดขึ้นมา ความลนลานในแววตาเวลานี้แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจจนเนื้อเต้นอย่างสิ้นเชิง!

เธอถึงกับรู้สึกว่าตลอดทั้งสุดสัปดาห์นี้จะต้องอบอวลไปด้วยอารมณ์อันแสนเบิกบานของตัวเองแน่ ๆ!

......

มีคนสุขย่อมมีคนเศร้า ในขณะที่บางคนกำลังเพลิดเพลินกับความผ่อนคลายในวันหยุดสุดสัปดาห์อยู่ที่บ้าน แต่กลับมีบางคนที่กำลังหัวหมุนจนแทบระเบิดเพราะเรื่องเละเทะที่ตัวเองก่อเอาไว้

วันอาทิตย์ที่ควรจะเป็นวันที่ผ่อนคลายที่สุดในรอบสัปดาห์ ทว่าภายในกลุ่มบริษัทเยว่ฝู่ บรรยากาศกลับเงียบงันจนน่าขนลุก

หลังการแถลงข่าวในการไลฟ์ครั้งแรกพังไม่เป็นท่า หลินเฉายังคงกอดความหวังริบหรี่เอาไว้ เขาสั่งให้คนทั้งสตูดิโอมาทำงานล่วงเวลาในวันเสาร์เพื่อทุ่มหมดหน้าตัก เททรัพยากรจำนวนมหาศาลลงไปที่หูอี๋ชิ่นอีกครั้ง ด้วยหวังว่าจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้

น่าเสียดายที่ปาฏิหาริย์ไม่ได้เกิดขึ้นจริง

เนื่องจากกระแสตอบรับพังทลาย คอนเทนต์ไลฟ์สดน่าเบื่อ ประกอบกับผลตอบแทนส่วนเพิ่มลดลงจากการโหมประโคมโปรโมตอย่างหนักสองวันติด ผลงานการไลฟ์ครั้งที่สองของหูอี๋ชิ่นจึงยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก ยอดผู้ติดตามแทบไม่กระดิกเลยด้วยซ้ำ!

แน่นอนว่าเพื่อไม่ให้ตัวเลขดูน่าเกลียดเกินไป หลินเฉาจึงปั๊มยอดผู้ติดตามปลอมขึ้นมาส่วนหนึ่ง อย่างน้อยก็ดันให้ยอดผู้ติดตามรวมของหูอี๋ชิ่นทะลุหนึ่งแสนคนเพื่อพยายามรักษาหน้าตาเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย

แต่ข้อมูลปลอมพวกนี้หลอกได้แค่มือสมัครเล่นเท่านั้น ขอแค่เป็นผู้ชมที่ดูอันดับการสนับสนุนเป็น ย่อมมองออกได้ทันทีจากอัตราการจ่ายเงินและจำนวนผู้ใช้วีไอพีว่ายอดผู้ติดตามนี้มีน้ำปนอยู่มากขนาดไหน

ที่สำคัญที่สุดคือ ข้อมูลพวกนี้หลอกเจ้านายสายตรงของเขาไม่ได้

การที่สังกัดไม่สามารถปั้นสตรีมเมอร์ระดับแนวหน้าได้เสียที ทั้งอายุการทำงานเฉลี่ยของสตรีมเมอร์ทุกคนยังต่ำกว่ามาตรฐาน และอีกสารพัดเหตุผล ทำให้เจ้านายเริ่มไม่พอใจในตัวหลินเฉามาก่อนหน้านี้แล้ว

หลังจากปล่อยให้หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ที่มีแววจะได้เป็นสตรีมเมอร์ระดับแนวหน้าหลุดมือไป ความไม่พอใจนั้นก็ปะทุขึ้นมาเป็นครั้งแรก

การตักเตือนในครั้งนั้นสื่อความหมายชัดเจนอย่างยิ่ง ว่าถ้ายังทำผลงานไม่ได้อีก ก็เตรียมถูกลดตำแหน่งและย้ายแผนกไปได้เลย

ทว่าเมื่อเทียบกับเรื่องวุ่นวายที่เขาก่อขึ้นในครั้งนี้ เรื่องการปล่อยตัวหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ไปกลับกลายเป็นเรื่องเล็กกระจิริดขึ้นมาทันตา

เพราะอย่างไรเสีย การไล่หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ออกไปก็ไม่ได้ไปแตะเค้กชิ้นของคนอื่น

การดันทุรังผลักดันหูอี๋ชิ่นสร้างความไม่พอใจอย่างรุนแรงให้แก่สตรีมเมอร์คนอื่น ๆ มาเนิ่นนานแล้ว และความล้มเหลวของเธอก็ยิ่งจุดชนวนให้ความไม่พอใจพุ่งแตะจุดสูงสุด สตรีมเมอร์ที่เดือดดาลบางคนถึงกับระบายอารมณ์ลงในห้องไลฟ์สด ส่งผลให้ชื่อเสียงของกิลด์เยว่ฝู่ที่เดิมทีก็ไม่ได้ดีเด่อยู่แล้ว ยิ่งเข้าขั้นวิกฤตหนักขึ้นไปอีก

ไล่พนักงานฝีมือดีออก ทำลายชื่อเสียงบริษัท สร้างความเสียหายทางการเงินมหาศาล...

พอมี "ความผิด" สามข้อนี้แขวนอยู่บนคอ เป็นใครก็รับมือไม่ไหวทั้งนั้น!

"พี่หลิน พวกเราจะทำยังไงกันดีครับ" แม้แต่ลูกน้องคนสนิทของหลินเฉาก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพายุที่กำลังซัดกระหน่ำ น้ำเสียงสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่

ถ้าหากหลินเฉาต้องล้มลง ชีวิตของเขาก็ไม่มีทางอยู่รอดปลอดภัยแน่!

"มะ...ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะชวนหัวหน้าไปกินข้าว ดื่มเหล้า ขอโทษขอโพยแล้วก็เอาของขวัญไปเคลียร์ทางสักหน่อย...น่าจะ คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอกมั้ง"

หลินเฉารู้ดีว่าวิกฤตครั้งนี้ผ่านไปไม่ได้ง่าย ๆ จึงคิดจะยอมทุ่มทุนซื้อบุหรี่จงฮวาดี ๆ สักคอตตอน เหล้าเหมาไถสักขวด ปรนเปรอเจ้านายสายตรงให้อิ่มหนำสำราญ ขอแค่ไม่ถูกลดตำแหน่ง จะให้ทำอะไรเขาก็ยอมทั้งนั้น

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาหลินเฉาสะดุ้งโหยง

คนที่จะโทรหาเขาในเวลานี้ได้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเจ้านายของเขาแน่นอน!

หลินเฉากดข่มความหวาดกลัวในใจแล้วกดรับสาย พลางดัดน้ำเสียงประจบสอพลอสุดชีวิต "หัวหน้าครับ วันนี้มีธุระด่วนอะไรถึงโทรมาได้ล่ะครับเนี่ย วันอาทิตย์แบบนี้ท่านควรจะได้พักผ่อนแท้ ๆ..."

"มาที่ห้องทำงานฉัน เดี๋ยวนี้"

"วันอาทิตย์ท่านยังทำงานล่วงเวลาอีกเหรอ..."

หลินเฉาคิดจะเอ่ยปากเยินยอต่ออีกสักสองประโยค

แต่น่าเสียดาย ข้างหูกลับมีเพียงเสียงสัญญาณตัดสายที่ดังแทรกขึ้นมา

"ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด..."

เมื่อเห็นท่าทีที่เย็นชาขนาดนี้ของเจ้านาย ถึงขั้นไม่ยอมเสียเวลาตอบกลับแม้แต่ครึ่งคำ ใจของหลินเฉาก็ดิ่งวูบไปทันที

ถ้าหากเจ้านายก่นด่าสั่งสอนตรง ๆ ก็ยังนับว่าดี เพราะอย่างแย่ที่สุดก็แค่ถูกลดตำแหน่งและลดเงินเดือน แต่อย่างน้อยก็ยังรักษาชามข้าวของตัวเองไว้ได้

ทว่าท่าทีแบบพูดไปสองไพเบี้ยเช่นนี้ ผลลัพธ์ที่เขาจะได้รับคงไม่ใช่แค่การลดตำแหน่ง แต่อาจจะเป็นการไล่ออก!

พอคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ หลินเฉาก็แทบจะหน้าชาไปทั้งตัว กว่าเขาจะได้นั่งเก้าอี้ผู้จัดการฝ่ายดูแลสตรีมเมอร์นี้มาได้มันยากเย็นแค่ไหน เดิมทีคิดว่าเป็นจุดเริ่มต้นของช่วงชีวิตที่รุ่งโรจน์ แต่ใครจะไปนึกว่านี่มันคือจุดสูงสุดและจุดจบของชีวิตไปพร้อมกันแล้ว?

"พี่หลิน ทางนั้นว่ายังไงบ้างครับ" ลูกน้องเอ่ยถามด้วยความกังวล

หลินเฉาส่ายหน้าด้วยสีหน้าย่ำแย่ แล้วเดินตรงไปยังลิฟต์ทันที

ห้องทำงานของผู้บริหารระดับสูงไม่ได้อยู่ที่ชั้นนี้

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นของเจ้านาย หลินเฉาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมสีหน้าและสงบสติอารมณ์ให้กลับมานิ่งสนิท

หลังจากเตรียมใจพร้อมแล้ว เขาก็ผลักประตูห้องทำงานเข้าไป พร้อมส่งยิ้มประจบประแจง "หัวหน้าครับ ไม่ทราบว่ามีเรื่อง..."

"ฉันต้องยอมรับเลยว่า ตอนที่โปรโมตแกขึ้นมาตำแหน่งนี้ มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดของฉันเอง" หัวหน้าก้มหน้ามองรายงาน น้ำเสียงเย็นเยียบ "ตอนนี้ฉันตั้งใจจะแก้ไขความผิดพลาดนั้นแล้ว"

แก้ไขความผิดพลาดนี้เนี่ยนะ!

แก้ไข... แก้ไขงั้นเหรอ...

เลือดในกายของหลินเฉาเย็นเฉียบไปทั้งตัว ได้แต่เค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพยุงร่างไว้ แล้วเอ่ยอย่างยากลำบาก "หัวหน้าครับ ผม..."

"แกถูกไล่ออกแล้ว วันนี้ฝ่ายบุคคลไม่ทำงาน พรุ่งนี้แกค่อยไปทำเรื่องลาออกซะ" น้ำเสียงของหัวหน้าราบเรียบ ทว่าเนื้อความกลับเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

ไล่ออก นี่จะไล่ออกจริง ๆ เหรอเนี่ย?!

ฉันทำงานให้บริษัทมาตั้งหลายปี กว่าจะไต่เต้ามาถึงตำแหน่งนี้ได้ เพียงแค่ทำพลาดไปสองหน ก็โดนไล่ออกตรง ๆ เลยเนี่ยนะ?

"ไม่มี... ไม่มีโอกาสให้พลิกแพลงเลยเหรอครับ"

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นงานที่เงินเดือนสูง หลินเฉาจึงยังพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

ทว่าหัวหน้ากลับไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรเพิ่มแม้แต่คำเดียว ได้แต่ก้มหน้าเซ็นเอกสารรายงานกองโตต่อไป

หลินเฉาสิ้นหวังแล้ว

ไม่มีหวังอีกต่อไป

"ถ้างั้น เรื่องเงินชดเชยค่าจ้างของผม ก็ช่วยเคลียร์ให้เรียบร้อยด้วยแล้วกันครับ" เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีทางได้อยู่ต่อ หลินเฉาก็ผ่อนลมหายใจยาว สลัดรอยยิ้มประจบประแจงและสีหน้าปั้นยากทิ้งไปจนหมดสิ้น

หัวหน้าเงยหน้าขึ้นมามองอย่างแปลกใจ "เงินชดเชยค่าจ้างอะไร"

ในเมื่อไม่ใช่เจ้านายของตัวเองอีกต่อไปแล้ว หลินเฉาก็คร้านจะแสร้งทำตัวเป็นหลานชายผู้ว่าง่ายอีก เขาเอ่ยเสียงเย็น "ผมทำงานมาแปดปี คิดตามเกณฑ์ N+1 บริษัทต้องจ่ายเงินชดเชยให้ผมเก้าเดือน"

"หลินเฉา เสียแรงที่แกทำงานมาแปดปี นึกไม่ถึงว่าจะยังไร้เดียงสาขนาดนี้" หัวหน้าส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา

ไร้เดียงสาเหรอ

หมายความว่าเงินชดเชย N+1 นี่ไม่คิดจะจ่ายให้ใช่ไหม?

"ถ้าคุณไม่จ่าย ผมจะไปฟ้องกรมแรง..."

"แกอยากไปฟ้องก็ไปสิ"

หลินเฉาโมโหจนแทบอยากจะซัดหน้าหัวหน้าสักหมัด "คุณคิดว่าผมจะฟ้องไม่ชนะหรือไง"

"เปล่า แกฟ้องชนะแน่"

หลินเฉารู้ทันทีว่าหัวหน้ากำลังเล่นแง่อะไรอยู่

แผนเตะถ่วงเวลา!

เงินชดเชยก้อนนี้ ยื้อได้นานเท่าไรก็ยื้อไป ต่อให้สุดท้ายจะแพ้คดี หลินเฉาก็คงต้องเสียเวลาวิ่งเต้นรักษาสิทธิ์ของตัวเองไปไม่ต่ำกว่าครึ่งปี

ระหว่างนั้นก็ต้องโดนหมายเรียกสารพัด วิ่งวุ่นไปทั่ว ไม่เพียงแต่เหนื่อยกายและยุ่งยากเท่านั้น แต่ยังถ่วงเวลาการหางานใหม่อีกด้วย

หลายคนก็เพราะเหตุผลพรรค์นี้ ถึงจำใจต้องยอมปล่อยมือจากการเรียกร้องสิทธิ์

"ต้องทำกันให้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ" การถูกเตะโด่งออกจากบริษัท ซ้ำยังโดนเหยียดหยามอย่างเลือดเย็น ทำให้หลินเฉาโกรธจนแทบจะขาดสติ!

บริษัทระดับเข้าตลาดหลักทรัพย์ ขาดแคลนเงินแค่เศษเนื้อข้างเขียงแค่นี้หรือไง ทำไมถึงต้องมาบีบคั้นคนทำงานหาเช้ากินค่ำขนาดนี้ด้วย?

ทำงานมาแปดปี ถึงไม่มีความดีความชอบ ก็ต้องมีความเหน็ดเหนื่อยตรากตรำบ้างไม่ใช่เหรอ

ยิ่งไปกว่านั้น เขามีผลงานความดีความชอบเห็น ๆ

ความล้มเหลวติดกันสองครั้งนี้สร้างความเสียหายหนักหนาสาหัสก็จริง แต่ผลกำไรที่เขาหามาให้บริษัทตลอดแปดปีที่ผ่านมา มันจะไปเทียบเท่ากับเศษเงินแค่นี้ได้อย่างไร

ทว่าตอนนี้บริษัทกลับไม่ยอมแม้แต่จะจ่ายเงินเดือนให้ไม่กี่เดือน

เพียงแค่ช่วงเวลาไม่กี่ประโยคสั้น ๆ ทัศนคติที่หลินเฉามีต่อกลุ่มบริษัทเยว่ฝู่ก็เปลี่ยนจากความอาลัยอาวรณ์กลายเป็นความเคียดแค้นชิงชังทันที!

"อ้อ เกือบลืมไปเลย" หัวหน้าจิบน้ำอย่างเชื่องช้า "ฝากไปบอกยัยหูอี๋ชิ่นคนนั้นด้วยล่ะ ให้พวกแกสองคนไสหัวออกจากบริษัทไปพร้อมกันเลย"