ตอนที่ 70 ห้องประชุมถ้าไม่ใช้อีกเดี๋ยวราก็ขึ้นพอดี

เข้าสู่เดือนใหม่อีกครั้ง โควตาการรับสมัครสตรีมเมอร์หรือศิลปินก็ว่างลงอีกรอบ

ปัญหาระดับศตวรรษที่เวียนมาเดือนละหน นั่นคือควรจะรับสตรีมเมอร์แบบไหนเข้ามาดี ถูกวางแผ่อยู่ตรงหน้าหยางรั่วเฉียนเหมือนเช่นเคย

ทว่าต่างจากสองสามครั้งก่อนหน้า ครั้งนี้แนวคิดของหยางรั่วเฉียนแจ่มชัดเป็นอย่างยิ่ง

หน้าตาไม่ดีไม่ใช่เรื่องสำคัญ แม้กระทั่งจะเอาใจคนดูหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ปัจจัยที่สำคัญที่สุดข้อเดียวก็คือ "น่าเบื่อ"

มีแต่การไลฟ์สดที่น่าเบื่อเท่านั้นแหละ ถึงจะไม่มีคนดู

สตรีมเมอร์ที่น่าเบื่อ ถึงจะไม่มีทางดังขึ้นมาได้

"ฝ่ายปฏิบัติการ ผู้จัดการ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ มาที่ห้องประชุมหน่อย!" หยางรั่วเฉียนเดินเข้าไปในออฟฟิศแล้วร้องเรียกพนักงานในสังกัด "มาประชุมกันสักหน่อย ปรึกษากันว่าสตรีมเมอร์คนต่อไปควรจะพัฒนาไปในทิศทางไหน"

แผนการของหยางรั่วเฉียนเรียบง่ายมาก ความคิดเห็นทั้งหมดที่คนมีความสามารถพวกนี้เสนอขึ้นมา เขาสามารถปัดทิ้งในฐานะตัวเลือกที่ถูกต้องได้ทั้งหมด

เส้าอีฉีกับเวิงจื่อฉินที่กำลังทำงานอยู่พอได้ยินคำสั่งของหยางรั่วเฉียนก็สบตากันไปมาเลิ่กลั่ก

เรื่องการเลือกสตรีมเมอร์ ปกติแล้วท่านประธานหยางเป็นคนฟันธงตัดสินใจเองคนเดียวไม่ใช่หรือไง วันนี้ลมเพลมพัดอะไร ถึงได้ลากคนตั้งมากมายไปปรึกษาหารือด้วย?

พอคิดดูสักนิด พวกเขาก็เข้าใจ นี่คงเป็นเหตุผลที่ท่านประธานหยางรับสมัครผู้จัดการเข้ามาสินะ ในฐานะเจ้านาย ช่วงเริ่มก่อตั้งบริษัทการบริหารจัดการแบบแบนราบแล้วลงมาลุยเองทุกเรื่องถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

แต่เมื่อขนาดของบริษัทขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ พนักงานมากขึ้นเรื่อย ๆ การปรับเปลี่ยนไปสู่การบริหารจัดการแบบหลายระดับขั้นย่อมเป็นแนวโน้มที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

เส้าอีฉีลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจทีหนึ่ง "ไปกันเถอะ ไปดูห้องประชุมหน่อย มาอยู่บริษัทตั้งนาน พวกเรายังไม่เคยเห็นหน้าตาห้องประชุมแบบชัด ๆ เลย"

บริษัทของหยางรั่วเฉียนจัดทำห้องประชุมไว้หรูหรามาก ประตูห้องประชุมเป็นไม้เนื้อหนา ด้านบนฝังโลโก้สีทองของบริษัทไว้ พอเปิดประตูเข้าไปก็จะเห็นโต๊ะยาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีไมโครโฟนและแก้วน้ำวางเรียงไว้เป็นแถว

สองฝั่งโต๊ะจัดวางเก้าอี้หนังสีดำไว้เป็นทิวแถว เก้าอี้แต่ละตัวราคาค่างวดไม่เบาเลยทีเดียว

ทั้งจอภาพขนาดใหญ่ โพเดียม และอุปกรณ์มาตรฐานอื่น ๆ ก็มีพร้อมสรรพครบครัน

ห้องประชุมทั้งห้องดูเรียบหรูแต่ภูมิฐาน ไม่ว่าใครเดินเข้ามา ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความ "มั่งคั่ง" ของบริษัทคุยเผิงได้ทันที

ปัญหาเล็ก ๆ เพียงข้อเดียวก็คือ ห้องประชุมแห่งนี้นับตั้งแต่บริษัทก่อตั้งมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยมีใครเข้ามาใช้เลยสักคน

ไม่นับว่าเป็นงานสร้างภาพเอาหน้าด้วยซ้ำ เพราะไม่มีใครเคยมาเยือนเลยจริง ๆ

"ท่านประธานหยาง มาแล้วค่ะ" เหวินเหลียนจี หญิงสาวผู้จัดการซึ่งเป็นพนักงานใหม่มีความกระตือรือร้นที่สุด เธอหยิบเอกสารในมือแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปที่หน้าประตูห้องประชุม ช่วยผลักประตูบานใหญ่เปิดให้หัวหน้าและรุ่นพี่ "ท่านประธานหยาง พี่เส้า พี่เวิง เชิญด้านในเลยค่ะ!"

หยางรั่วเฉียนก้าวเข้าประตูไป นั่งลงบนเก้าอี้ประธานหัวโต๊ะประชุม แล้วกวักมือเรียกให้พนักงานทั้งสามคนมานั่งใกล้ ๆ ด้านหน้า

"บริษัทเราไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ทำตัวตามสบายเถอะ"

"รับทราบค่ะ ท่านประธานหยาง" เหวินเหลียนจียังคงนั่งตัวตรงเป๊ะ สายตาจริงจัง สีหน้าขึงขัง

สำหรับพนักงานใหม่ แม้จะได้อ่านกฎระเบียบพนักงานที่หลุดโลกเล่มนั้นแล้ว ในช่วงแรกเริ่มก็ยังยากที่จะปรับตัวให้เข้ากับบรรยากาศของบริษัทได้อยู่ดี ต้องใช้เวลาสักเดือนสองเดือนถึงจะเคยชิน เหวินเหลียนจีจึงดูเกร็งกว่าพนักงานอีกสองคนอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นทุกคนนั่งลงเรียบร้อย หยางรั่วเฉียนก็กระแอมไอเคลียร์คอทีหนึ่ง แล้วเริ่มเปิดฉากพูด

"ทุกคน วันนี้ที่เรียกประชุมก็เพื่อปรึกษาหารือเรื่องทิศทางต่อไปของบริษัทเรา ทุกคนสามารถแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเกณฑ์การรับสมัครสตรีมเมอร์คนต่อไปได้เลย แสดงความเห็นกันได้เต็มที่ พูดออกมาอย่างกล้าหาญ ไม่ต้องกลัวว่าจะพูดผิด"

กะแล้วเชียว ท่านประธานหยางคิดจะขัดเกลาฝึกฝนพนักงานนี่เอง...

การจะให้เจ้านายออกไปตามหาสตรีมเมอร์ด้วยตัวเองตลอดเวลาก็ดูไม่เข้าท่าจริง ๆ นั่นแหละ

เวิงจื่อฉินกับเหวินเหลียนจีพลันเข้าใจความนัยทันที จึงเริ่มใคร่ครวญคัดสรรคำพูดอยู่ในใจ

ถึงท่านประธานหยางจะย้ำว่าสามารถแสดงความคิดเห็นได้อย่างอิสระ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะพูดจาเหลวไหลไร้สาระได้

ในตอนที่ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบ เส้าอีฉีซึ่งสนิทกับหยางรั่วเฉียนมากที่สุดและกลัวการโดนตำหนิน้อยที่สุดก็ชิงเปิดปากเป็นคนแรก "ผมคิดว่า เราสามารถลอกเลียนแบบประสบการณ์ความสำเร็จก่อนหน้านี้ได้ครับ ขอแค่แปลกประหลาดพอ ก็จะสามารถดึงดูดทราฟฟิกเข้ามาได้ ต่อให้ไม่ดังเปรี้ยงปร้าง อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับแป้กสนิทแน่นอน"

"เข้าท่าดี ยกตัวอย่างหน่อยสิ" หยางรั่วเฉียนเอ่ยปากถามไปอย่างนั้น แต่แท้จริงแล้วเขาปัดตกแผนการนี้ทิ้งไปในใจทันที

ล้อเล่นน่า ขืนยังลอกเลียนแบบประสบการณ์ความสำเร็จต่อไป แกกะจะให้ฉันอดตายรึไงกัน

เส้าอีฉีเปิดแอปพลิเคชันรายการวาไรตี้ขึ้นมา ชี้ไปยังดาราหน้าใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์คนหนึ่งพลางพูดอย่างตื่นเต้น "อย่างเช่น เราสามารถไปเกาะกระแสเด็กฝึกคนหนึ่งตอน..."

"หยุด คนต่อไป" หยางรั่วเฉียนรีบเบรกคำพูดอันตรายของเส้าอีฉีทันควัน เขาไม่อยากโดนหมายศาลจากทนายหรอกนะ "เวิงจื่อฉิน เหวินเหลียนจี พวกเธอสองคนมีความเห็นว่ายังไงบ้าง"

เมื่อโดนเส้าอีฉีขัดจังหวะแบบนี้ บรรยากาศในห้องประชุมก็ผ่อนคลายลงทันตา เวิงจื่อฉินกลั้นขำพลางพูดว่า "ฉะ...ฉันคิดว่าความคิดของเส้าอีฉีก็พอมีเหตุผลอยู่บ้างค่ะ เพียงแต่ความ 'ประหลาด' ของเกาน่ายวิ๋นกับหร่วนหมิ่นเอ๋อร์นั้นลอกเลียนแบบได้ไม่ง่ายขนาดนั้น แต่แนวทางของหวงหรูสืออาจจะพอทำซ้ำได้อยู่ค่ะ"

เหวินเหลียนจียกมือขึ้น "ท่านประธานหยางคะ ฉันคิดว่าเราสามารถตามหาสตรีมเมอร์ที่ดูแล้วผ่านเกณฑ์ จากนั้นก็ใช้วิธีหว่านแหดึงเข้ากิลด์ ขอแค่ในสิบคนมีสักคนที่แจ้งเกิดได้ โดยรวมเราก็ยังได้กำไรอยู่ดีค่ะ"

เวิงจื่อฉินคัดค้าน "กิลด์ของเราควรยึดมั่นในเส้นทางสายคุณภาพสิ"

"เส้นทางสายคุณภาพมันขยายตัวช้าเกินไปนะพี่เวิง"

"ลองดูสิว่าช่วงนี้มีหัวข้ออะไรติดเทรนด์บ้าง"

เมื่อเห็นว่าพนักงานทุกคนต่างกำลังถกกันอย่างจริงจัง แถมยังมีความคิดเห็นเป็นของตัวเอง หยางรั่วเฉียนก็ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า การลอกเลียนแบบประสบการณ์ย่อมไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว แต่สิ่งที่หยางรั่วเฉียนต้องการลอกเลียนแบบคือประสบการณ์ของหูอี๋ชิ่น ไม่ใช่ของอีกสามคนนั้นเสียหน่อย

ในฐานะมนุษย์เงินเดือน เรื่องอ่านบรรยากาศพวกเขายังพอมีอยู่บ้าง พอได้ยินเสียงถอนหายใจ ทุกคนจึงรีบหุบปากทันที เตรียมพร้อมฟังวิสัยทัศน์อันยอดเยี่ยมของเจ้านาย

ระหว่างพวกเขาสามคนไม่มีใครสามารถเกลี้ยกล่อมใครได้ ทว่าขอเพียงท่านประธานหยางเอ่ยปาก พวกเขาก็ไม่มีทางไม่เชื่อเด็ดขาด

สมองของหยางรั่วเฉียนแล่นเร็วปรื๋อ พยายามทำน้ำเสียงให้ดูเคร่งขรึมจริงจังที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ให้ฟังดูเหมือนกำลังพูดจาเพ้อเจ้อ "พวกคุณยังคิดกันอนุรักษนิยมเกินไป คิดแต่จะเดินตามเส้นทางเดิม มีแต่จะทำให้ทางที่เดินแคบลงเรื่อยๆ ถ้าเราไม่คิดจะทำเค้กให้ก้อนใหญ่ขึ้น แต่พอใจกับเค้กชิ้นเดิมที่มีอยู่ ก็เท่ากับย่ำอยู่กับที่ สักวันหนึ่งเราจะไปต่อกับวิธีนี้ไม่รอด"

คำพูดนี้ไร้สาระสิ้นดี การทำเค้กให้ใหญ่ขึ้นกับการกินเค้กชิ้นที่มีอยู่มันไม่ได้ขัดแย้งกันสักนิด...

ทว่า บรรดาพนักงานกลับไม่สงสัยในคำพูดของท่านประธานหยางเลยแม้แต่น้อย ต่างเริ่มพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

เมื่อเห็นทั้งสามคนโดนกล่อมจนเป๋ไปตามๆ กัน หยางรั่วเฉียนก็ตีเหล็กตอนร้อนทันที "อีกอย่าง การหว่านแหกว้างๆ ถึงแม้จะเป็นเส้นทางที่กิลด์อื่นทั้งหมดใช้กัน แต่เราต้องไม่สร้างบรรทัดฐานแบบนั้นเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับทุบป้ายชื่อเสียงตัวเอง กลายเป็นเหมือนกิลด์อื่นๆ น่ะสิ? จงจำไว้เสมอว่าพวกเราเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร อย่าได้สงสัยในตัวเอง ปฏิเสธตัวเอง หรือปรับแก้ตัวเองเป็นอันขาด"

คำพูดนี้ก็ไร้สาระพอกัน ในเมื่อกิลด์ตั้งมากมายต่างเลือกใช้วิธีหว่านแห นั่นก็ย่อมแสดงว่าวิธีนี้มีประสิทธิภาพสูงสุดและได้ผลลัพธ์ดีที่สุดอยู่แล้ว...

แต่คำพูดไร้สาระพรรค์นี้ พอหลุดออกมาจากปากของหยางรั่วเฉียน กลับดังกึกก้องดุจเสียงอสนีบาตฟาดลงกลางใจของทั้งสามคน!

จริงด้วยสิ ที่พวกเขาก้าวมาถึงจุดนี้ได้ เป็นเพราะพึ่งพาอะไรกันล่ะ

พึ่งพาการสร้างความแตกต่างเพื่อแข่งขัน พึ่งพาหัวใจอันบริสุทธิ์และจริงใจดวงนั้นไม่ใช่หรือไง!

หากละทิ้งสิ่งเหล่านี้ กิลด์คุยเผิงก็คงจะกลืนหายไปกับคนธรรมดาทั่วไปในทันที

หลังจากฟังคำปราศรัยอันเปี่ยมด้วยพลังของหยางรั่วเฉียนจบ เวิงจื่อฉินก็เอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มเปี่ยม "ท่านประธานหยาง ขอโทษด้วยค่ะ ฉัน...ฉันใจร้อนเกินไปหน่อย"

"แล้วท่านประธานคิดว่า ทิศทางต่อไปของพวกเราควรจะพัฒนาไปทางไหนดีคะ"