ตอนที่ 71 พนักงานของผมแต่ละคนล้วนมีวิชาลับติดตัว น่ากลัวชะมัด

ดีมาก ในที่สุดก็ถามตรงจุดเสียที!

บทเรียนสำคัญที่สุดที่หูอี๋ชิ่นมอบให้หยางรั่วเฉียนก็คือ ขอแค่ไลฟ์สดน่าเบื่อพอ ก็จะไม่มีคนดู

ไลฟ์สดแบบไหนถึงจะน่าสนใจล่ะ

ไลฟ์สดเชิงบันเทิงอาจไม่น่าสนใจเสมอไป แต่ถ้าเป็นไลฟ์สดที่ไม่ใช่เชิงบันเทิง ย่อมต้องน่าเบื่ออย่างแน่นอน

การไลฟ์สดของหูอี๋ชิ่นก็เจ๊งยับเยินเพราะความน่าเบื่อนี่แหละ

"พวกคุณลองดูแพลตฟอร์มไลฟ์สด แพลตฟอร์มวิดีโอสมัยนี้ดูสิ เนื้อหาส่วนใหญ่ล้วนเน้นไปที่ความบันเทิงเป็นหลัก" หยางรั่วเฉียนพูดคุยอย่างฉะฉาน "แม้แต่สตรีมเมอร์ทั้งสามคนของกิลด์เราก็ไม่มีข้อยกเว้น"

เวิงจื่อฉินกับเหวินเหลียนจีสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความไม่เข้าใจอย่างลึกซึ้งในแววตาของอีกฝ่าย

คำพูดนี้ของท่านประธานหยางฟังดูดีมาก ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือแทบไม่ต่างอะไรกับการไม่ได้พูดเลย

สมัยนี้การแข่งขันในที่ทำงานดุเดือดเลือดพล่านขนาดนั้น ชีวิตทุกคนก็ลำบากมากพออยู่แล้ว เลิกงานกลับบ้านย่อมอยากดูอะไรที่ไม่ต้องใช้สมองมากนัก ผ่อนคลายสบายอารมณ์เพื่อคลายเครียด ถ้าไม่เน้นความบันเทิง จะดึงดูดผู้ชมได้อย่างไร

เกาน่ายวิ๋นให้ความประหลาดใจจากความขัดแย้ง หวงหรูสือเป็นการล้างสมองชวนสะกดจิต หร่วนหมิ่นเอ๋อร์คือพื้นที่ให้ระบายอารมณ์...

สรุปก็คือ จุดประสงค์ในการไลฟ์สดของสตรีมเมอร์ทั้งสามคนล้วนทำขึ้นเพื่อเอาใจผู้ชม ไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบใดก็ตาม

ตอนนี้ ท่านประธานหยางกลับบอกว่าจะละทิ้งเนื้อหาเชิงบันเทิงงั้นหรือ

ถ้าคนที่พูดประโยคนี้ไม่ใช่หยางรั่วเฉียนที่รบชนะมาทุกสมรภูมิ ทั้งสามคนคงหันหลังเดินหนีไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องคุยกับพวกมือสมัครเล่นแบบนี้

แต่...ในเมื่อท่านประธานหยางเป็นคนพูด ย่อมแสดงว่าแนวคิดนี้ต้องมีความถูกต้องของมันอยู่แน่นอน!

ถ้าคิดว่าไม่ถูกต้อง นั่นก็แปลว่าความเข้าใจของพวกเขายังไปไม่ถึงระดับนั้นเอง

ความเข้าใจยังไม่ถึง ก็ต้องถามให้มากและเรียนรู้ให้เยอะ!

"คำพูดของท่านประธานหยาง เอ่อ ช่างลึกซึ้งมีปรัชญามากค่ะ" เหวินเหลียนจีพยักหน้ารัวๆ "แต่ว่า ไม่ทราบว่าท่านประธานหยางวางแผนจะลงมือปฏิบัติจริงอย่างไรหรือคะ"

เหวินเหลียนจีคิดไม่ออกจริงๆ ว่าท่านประธานหยางจะงัดลูกเล่นอะไรออกมาอีก

ตามความเข้าใจของเธอ การละทิ้งไลฟ์สดเชิงบันเทิงไปโดยสิ้นเชิง จะมีกลุ่มผู้ชมน้อยแสนน้อย

ถึงแม้จะดึงดูดสายตาได้ด้วยความแตกต่าง แต่การไลฟ์สดที่น่าเบื่อขนาดนี้ ต่อให้มีผู้ชมยอมเปิดรับเพราะความนึกสนุกชั่วครู่ ก็ยากจะสร้างความผูกพันต่อเนื่องได้ ดูไปดูมาเดี๋ยวก็ไม่กดเข้ามาดูห้องไลฟ์นี้อีกต่อไปแล้ว

สภาพจิตใจของผู้ชมเวลาดูเนื้อหาเชิงบันเทิงกับเนื้อหาที่ไม่ใช่เชิงบันเทิงนั้น แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เนื้อหาที่ไม่ใช่เชิงบันเทิงอาจตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของคนเรา ความรู้สึกเหนือกว่าที่ได้ดูเนื้อหาไลฟ์ที่แปลกใหม่ หรือความสงสารเห็นใจที่อยากสนับสนุนสตรีมเมอร์ผู้มุ่งมั่นในความฝัน เป็นต้น ส่วนเนื้อหาเชิงบันเทิงนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมามาก นั่นคือทำให้ผู้ชมมีความสุข

ความอยากรู้อยากเห็นเมื่อดูไปนานเข้าก็จะจางหายไป คนที่รู้สึกเหนือกว่า เมื่อเจอกับแรงกดดันของชีวิตไม่นานก็ตื่นสู่โลกความจริง...

อารมณ์อย่างความสงสาร ความรู้สึกเหนือกว่า หรือความเห็นอกเห็นใจ ขอเพียงได้รับการเติมเต็มสักครั้ง ก็จะไม่ทำให้คนรู้สึกโหยหามันไปอีกนานแสนนาน

แต่ความสุขนั้นต่างออกไป มนุษย์ปรารถนาจะให้ตัวเองอยู่ในสภาวะรื่นรมย์อยู่ตลอดเวลา ดังนั้นความต้องการของมันจึงไร้ขีดจำกัดและเกิดขึ้นถี่มาก

ระดับความต้องการที่แตกต่างกันของอารมณ์สองประเภทนี้ ส่งผลให้อุปทานในตลาดไลฟ์สดแทบจะเอียงไปทางความบันเทิงอย่างสมบูรณ์

ที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้นก็คือ ความสามารถในการทำเงินของทั้งสองอย่างไม่ได้อยู่บนระนาบเดียวกันเลย แล้วการไลฟ์สดที่ไม่ใช่เชิงบันเทิงจะทำกำไรได้อย่างไร

เมื่อเห็นพนักงานทั้งสามคนตกอยู่ในอาการมึนงง หยางรั่วเฉียนก็ยิ้มออกมา "พวกเราสามารถทำรายการไลฟ์สดประเภทสัมภาษณ์ข้างถนน เข้าถึงชาวบ้านทั่วไป ทำเนื้อหาไลฟ์ที่ติดดินหน่อย"

สัมภาษณ์เหรอ

ติดดินเหรอ

เวิงจื่อฉินพลันเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที "อ๋อ! ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ท่านประธานหยางต้องการออกแบบชุดคำถามที่แฝงความหมายซ่อนเร้นไว้เป็นพิเศษ แล้วใช้วิธีบางอย่างชี้นำให้คนถูกสัมภาษณ์ตอบคำถามออกมาในเชิงตลกขบขันใช่ไหมคะ!"

ตัวอย่างที่เรียบง่ายและคลาสสิกที่สุด ก็คือการถามตอบอย่าง "คุณมีความสุขไหม ไม่ครับ ผมแซ่เจิง" นั่นเอง

เพียงแต่คำถามนี้เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่การสัมภาษณ์ข้างถนนคือการเปลี่ยนความไม่ตั้งใจให้กลายเป็นความจงใจ

เนื้อหาการไลฟ์สดแบบนี้ ขอแค่ทำให้ดีได้ มันก็มีแววรุ่งมากจริงๆ นั่นแหละ

แต่จะออกแบบคำถามอย่างไร จะถามอย่างไรให้ดูไม่จงใจจนเกินไป จะนำทางผู้ถูกสัมภาษณ์อย่างไร จะคัดกรองคนที่น่าจะตอบได้ฮาออกมาอย่างไร... สารพัดปัญหาเหล่านี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่ตาเห็น

หากไม่มีทีมงานมืออาชีพมาคอยวางแผนรอบด้าน การสัมภาษณ์ทั้งหมดก็จะดูกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง นอกจากจะไม่ได้ผลลัพธ์ที่บันเทิงแล้ว ยังจะชวนให้ผู้ชมรู้สึกรังเกียจอีกด้วย

แถมการไลฟ์สดยังต้องอาศัยแรงบันดาลใจไม่รู้จบ มิเช่นนั้นไม่นานก็หมดมุก

เวิงจื่อฉินคิดว่าตนจับทางความคิดของเจ้านายได้ กำลังจะแอบกระหยิ่มใจอยู่เชียว ก็ได้ยินเสียงปฏิเสธของหยางรั่วเฉียนดังขัดขึ้นมา

"ไม่ ไม่ถูก วิธีนี้ต้องอาศัยแรงบันดาลใจต่อเนื่องไม่ขาดสาย ถ้าไม่มีทีมงานก็ไม่มีทางพยุงเนื้อหาการไลฟ์สดในระยะยาวได้ แรงบันดาลใจหมดเร็วเกินไป อายุงานของสตรีมเมอร์แบบนี้จะสั้นมาก"

ที่สำคัญที่สุดคือ ไลฟ์แบบนี้มันมีโอกาสดังระเบิดขึ้นมาจริงๆ น่ะสิ!

ต้องปัดตก และต้องปัดตกด้วยท่าทีที่หนักแน่นเด็ดขาดที่สุด!

แผนการใดๆ ก็ตามที่มีแววว่าจะดัง ต้องถูกบดขยี้ตั้งแต่ยังเป็นวุ้น

เส้าอีฉีหัวเราะหึๆ ก่อนจะส่ายหน้าให้เวิงจื่อฉิน "ฉันบอกแล้วไงว่าเธอไม่เข้าใจความหมายของท่านประธาน เขาน่ะพูดว่า 'คล้าย' การสัมภาษณ์ข้างถนน คำพูดสำคัญมันอยู่ท่อนหลังต่างหากล่ะ"

ในฐานะเพื่อนร่วมรุ่นของหยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิง และเป็นหัวกะทิที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เส้าอีฉีจะขี้เกียจปล่อยจอยก็จริง จะเป็นทายาทรุ่นสองก็ใช่ แต่ทักษะการทำข้อสอบไม่เคยมีคำว่าคลุมเครือ

พอหยางรั่วเฉียนพูดประโยคนั้นจบ เส้าอีฉีก็งัดทักษะการทำข้อสอบวิชาภาษาศาสตร์ข้อวิเคราะห์บทความสมัยมัธยมปลายออกมาใช้ทันที เขาเริ่มแยกแยะวิเคราะห์ทีละคำจนได้ข้อสรุปของตัวเอง:

"จุดสำคัญของท่านประธานอยู่ที่การเข้าถึงชาวบ้านร้านตลาด เข้าถึงวิถีชีวิตจริงต่างหาก" เส้าอีฉียิ้มร่าพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดคลิปวิดีโอตัวหนึ่ง "เธอลองดูสองพี่น้องบล็อกเกอร์คู่นี้สิ แม้จะไม่ใช่สตรีมเมอร์ แต่เพราะถ่ายวิวชนบท ถ่ายขั้นตอนการทำอาหารจากหนูพุก ก็เลยดึงดูดคนดูได้มหาศาล"

ชีวิตที่เรียบง่ายติดดิน นิสัยอันธพาลประจำหมู่บ้านที่ชอบ 'ลักเล็กขโมยน้อย' เป็นครั้งคราว และสไตล์ตลกขบขันที่เอะอะไม่พอใจก็เชือดหนูพุกโชว์... องค์ประกอบหลากหลายผสมผสานกันจนทำให้สองพี่น้องคู่นี้โกยยอดผู้ติดตามไปอย่างถล่มทลาย

ติดดินพอไหมล่ะ?

เข้าถึงวิถีชีวิตชาวบ้านร้านตลาดพอไหมล่ะ?

เนื้อหาแปลกใหม่พอจะกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของคนดู แถมยังมีมุกฮาแทรกอยู่เรื่อยๆ คอยดึงความคาดหวังเอาไว้...

ขอแค่เข้าเกณฑ์ตามนี้ จะต้องไปยึดติดกับการสัมภาษณ์ข้างถนนอะไรนั่นทำไมกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น การไลฟ์สดแบบนี้ยังขายผลผลิตทางการเกษตรของตัวเองได้ด้วย สามารถเปลี่ยนยอดผู้ติดตามให้กลายเป็นรายได้ได้อย่างง่ายดาย โดยไม่ต้องพึ่งพาเงินโดเนตจากคนดูเพียงอย่างเดียว อายุการทำงานยืนยาวสุดๆ

ไม่ว่าจะเรื่องความดังหรือความสามารถในการทำกำไร ล้วนยืนหนึ่งไร้คู่แข่ง!

เวิงจื่อฉินประสบการณ์ยังน้อยเกินไปจริงๆ ถึงได้ตีความหมายของเจ้านายไม่ออก

หลังเดาแผนการอันร้ายกาจของหยางรั่วเฉียนที่มีต่อกิลด์เยว่ฝู่ได้ เส้าอีฉีก็สถาปนาตัวเองเป็นกุนซือมือหนึ่งประจำบริษัท อวดอ้างว่าตนเดาความคิดของหยางรั่วเฉียนได้สบายๆ และตามทันทุกจังหวะก้าว

ครั้งนี้ก็ต้องไม่พลาดเช่นกัน!

"ไม่ ไม่ถูก" หยางรั่วเฉียนชำเลืองมองยอดผู้ติดตามเกือบสิบล้านของสองพี่น้องคู่นั้น แล้วเอ่ยปฏิเสธแผนการของเส้าอีฉีอย่างรวดเร็ว เด็ดขาด และจริงจัง พร้อมทั้งกุเหตุผลขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ "นายลองคิดดู สองพี่น้องคู่นี้เขามีฟาร์มเพาะเลี้ยงของตัวเอง มีความรู้พอตัว แถมยังมีเส้นสายในท้องถิ่นอีก"

"ถ้าเราทำตามบ้าง ไม่ต้องพูดถึงว่าจะดังไหม แค่ต้นทุนเงินทองกับต้นทุนเวลาที่ต้องใช้เปิดฟาร์มก็แพงหูฉี่แล้ว อีกอย่างการจะหาคนที่สร้างสีสันในไลฟ์สดได้ขนาดนี้ แถมยังมีภาพลักษณ์น่าเอ็นดูในชนบท มันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก"

ข้อสำคัญที่สุดคือ คนในชนบทส่วนใหญ่ไม่ได้คิดจะเข้าสู่วงการไลฟ์สดหรือวงการบันเทิงเลย ซึ่งคนกลุ่มนี้ระบบจะไม่ขึ้นเครื่องหมายว่ารับสมัครได้

การหาคนทำได้ยากแสนเข็ญ แถมยังมีแววดังระเบิดขึ้นมาจริงๆ อีก หยางรั่วเฉียนไม่มีทางทำแบบนี้แน่

เส้าอีฉีที่โดนปฏิเสธด้วยความเร็วแสงถึงกับอึ้งค้าง

อะไรกัน ความคิดของเขาผิดงั้นเหรอ?!

เขามองไปทางเวิงจื่อฉินโดยสัญชาตญาณ แล้วก็พบว่าพนักงานปฏิบัติการสาวน้อยกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนมองคนปัญญาอ่อน

คิดว่าตัวเองฟลุกเดาความคิดของท่านประธานหยางถูกแบบฉลาดหลังเหตุการณ์ครั้งหนึ่งแล้ว จะเดาถูกทุกครั้งหรือไงกัน?

ถ้าเก่งกาจขนาดนั้น ทำไมไม่ไปเป็นเจ้านายเองซะเลยล่ะ?

"เอาเถอะ ผมคิดไม่รอบคอบเอง" เส้าอีฉีถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปมองเหวินเหลียนจี "ความคิดของพวกเราสองคนโดนปัดตกหมดแล้ว น้องสาวผู้จัดการมีอะไรอยากเสนอไหม"

เหวินเหลียนจีครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก "ฉันคิดว่าเจ้านายยังคงอยากทำสัมภาษณ์ริมถนนอยู่นะคะ แต่เป็นแนวเน้นหน้าตา ให้หนุ่มหล่อไปเจาะจงสัมภาษณ์สาวสวยโดยเฉพาะ แล้วก็ถามคำถามที่มีเรื่องซุบซิบซ่อนอยู่นิดหน่อย ก็น่าจะดึงดูดความสนใจได้ไม่น้อยเลยค่ะ"

"อีกอย่างถ้าไลฟ์สดแบบนี้ เนื้อหาคำถามก็จะออกแบบได้ง่ายมาก ไม่ต้องกลัวว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ไอเดียตันด้วยค่ะ"

"เพราะผู้ชมไม่ได้สนใจตัวคำถามเอง แต่สนใจเรื่องซุบซิบของคนที่ถูกสัมภาษณ์ ดังนั้นคำถามหนึ่งจึงถามซ้ำไปซ้ำมาได้หลายรอบ แค่เปลี่ยนคำถามบ้างเป็นครั้งคราวก็รักษาความแปลกใหม่ไว้ได้แล้วค่ะ"

"ถึงสุดท้ายอาจจะไม่ดังเปรี้ยงปร้างเหมือนพี่เกา พี่หวง หรือพี่หร่วน แต่ยังไงกลุ่มคนดูก็มีอยู่ตรงนั้น ต้องทำเงินได้บ้างไม่มากก็น้อย ไม่ถึงขั้นขาดทุนแน่นอนค่ะ"

แผนการไลฟ์สดนี้แทบจะครอบคลุมทุกมิติ ทั้งการเข้าถึงง่าย ประหยัดต้นทุน การควบคุมความเสี่ยง ความสะดวก ไปจนถึงเรื่องอายุการทำงาน

เส้าอีฉีกับเวิงจื่อฉินฟังแล้วก็พยักหน้าไม่หยุด ดูท่าทางจะเห็นด้วยกับคำแนะนำและการวิเคราะห์ของเหวินเหลียนจีเป็นอย่างยิ่ง

"ไม่เลวเลยนี่น้องสาวผู้จัดการ มืออาชีพจริง ๆ!"

"คิดได้รอบคอบมาก... มิน่าล่ะถึงได้มาเป็นผู้จัดการ"

ให้ตายสิ...

หยางรั่วเฉียนฟังพนักงานทั้งสามคนของตัวเองวิเคราะห์เจาะลึกอยู่ตรงนี้ ในใจก็อดแอบโล่งอกไม่ได้

ยังดีที่ไม่ปล่อยให้พวกนี้ไปรับสมัครคนกันเอง ไม่อย่างนั้นคงมีแววได้สตรีมเมอร์ที่ดังระเบิดเถิดเทิงมาจริง ๆ แน่

ทำไมคนพวกนี้เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่นาน ระดับความสามารถในการทำงานกลับแข่งกันเก่งขึ้นเรื่อย ๆ แต่ละคนมีวิชาติดตัว นึกจะงัดแผนการอะไรออกมาก็ชวนขนลุก ดูแล้วมีแววประสบความสำเร็จสูงทั้งนั้นเลยเนี่ย?

ช่างเถอะ ต่อให้ฝีมือพวกนี้จะสูงแค่ไหน อำนาจการตัดสินใจขั้นสุดท้ายก็ยังอยู่ในมือฉันไม่ใช่หรือไง?

ปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้ก็คือ แผนของเหวินเหลียนจีมันสมบูรณ์แบบเกินไป สมบูรณ์แบบจนหยางรั่วเฉียนไม่รู้ว่าจะแถจากมุมไหนมาปัดตกดีแล้ว...

ช่างมัน คิดข้ออ้างมาปัดตกไม่ออก ก็ปัดตกไปดื้อ ๆ เลยแล้วกัน!

ใครใช้ให้เขาเป็นเจ้านายล่ะ?

ในฐานะเจ้านาย จะทำอะไรตามใจตัวเองก็ย่อมได้

"ไม่ ยังไม่ถูกอยู่ดี!" หยางรั่วเฉียนโบกมือใหญ่ ปัดตกความคิดของเหวินเหลียนจีทิ้งทันที "พวกเราจะเดินตามเส้นทางระดับหัวกะทิ จะมาถือคติแบบคุณที่ว่าขอแค่ทำเงินได้บ้างไม่มากก็น้อย ไม่ถึงขั้นขาดทุนไม่ได้ แผนของคุณมันอนุรักษนิยมเกินไป แถมเนื้อหาก็ไม่มีความลึกซึ้งเลยสักนิด"

เดินตามเส้นทางระดับหัวกะทิ ไม่ถือคติทำไปวัน ๆ ต้องทำเนื้อหาที่มีความลึกซึ้ง...

เหวินเหลียนจีมองเจ้านายที่กำลังพูดอย่างฮึกเหิมเปี่ยมพลัง ในใจพลันสั่นสะเทือนอย่างยิ่ง

แม้แต่เจ้านายยังมีความคิดก้าวหน้าขนาดนี้ แต่ตัวเองที่เป็นพนักงานกลับยังอนุรักษนิยมถึงเพียงนี้

ช่างไม่เอาไหนจริง ๆ

เหวินเหลียนจีรู้สึกละอายใจขึ้นมาทันที รีบเอ่ยขอโทษซ้ำ ๆ "ท่านประธานหยาง ขอโทษด้วยค่ะ... ถ้าอย่างนั้น คุณบอกความคิดของคุณมาตรง ๆ เลยดีกว่าค่ะ ความสามารถของฉันมีจำกัด นึกไม่ออกแล้วจริง ๆ ค่ะ"