ตอนที่ 72 ความสามารถในการเรียนรู้สูงมาก

เมื่อมองสายตาที่กระหายความรู้ของลูกน้องมืออาชีพทั้งสามคน หยางรั่วเฉียนก็รู้สึกกดดันอย่างมหาศาลเป็นครั้งแรก

พวกเขาสามคนไม่ใช่แม่สาวนอกวงการอย่างฉางจื่อฉิง จึงไม่ได้ต้มตุ๋นกันง่ายๆ ขนาดนั้น

พนักงานที่ช่วยเขาตัดตัวเลือกแห่งความสำเร็จทิ้งไปได้ ย่อมไม่มีทางถูกหลอกง่ายๆ อยู่แล้ว... ต่อให้พวกเขาจะเชื่อมั่นในการตัดสินใจของหยางรั่วเฉียนแค่ไหน หยางรั่วเฉียนก็ไม่มีทางพูดเรื่องไร้สาระพรรค์อย่าง "ขี้เป็นอาหารที่กินได้" ออกไปเด็ดขาด

ถ้าอยากจะปั่นหัวพวกเขาให้มึนงง ก็จำเป็นต้องพูดอะไรที่ฟังดูหรูหราลึกซึ้ง และคลุมเครือก้ำกึ่งเข้าไว้

เมื่อพวกพนักงานฟังแล้วเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง พวกเขาก็จะเริ่มคิดเชื่อมโยงไปเอง จนกระทั่งกล่อมตัวเองให้เชื่อสนิทใจในที่สุด

หยางรั่วเฉียนจิบชาตามหลักกลยุทธ์ไปหนึ่งอึก แล้วค่อยๆ อธิบายอย่างใจเย็น "ข้อแรกเลยนะ พวกคุณกำลังตกอยู่ในความเข้าใจผิดที่ร้ายแรงมากเรื่องหนึ่ง นั่นคือในฐานะผู้ดำเนินงาน พวกคุณกลับเอาอารมณ์ของตัวเองไปสวมแทนมุมมองของผู้ชม จนทำให้ตัดสินอะไรอย่างเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไป แต่เรื่องนี้ก็โทษพวกคุณไม่ได้หรอก เพราะพวกคุณเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน การที่ยังปรับวิธีคิดไม่ทันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"

เอ๊ะ เอาอารมณ์ไปสวมแทนมุมมองของผู้ชมเหรอ?

ทั้งสามคนสบตากัน ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าสิ่งที่หยางรั่วเฉียนพูดนั้นฟังดูเลื่อนลอยพิกล แต่เหมือนว่า... มันก็มีเหตุผลอยู่บ้างเหมือนกัน?

หยางรั่วเฉียนวางแก้วน้ำลงแล้วพูดต่อ "พวกคุณคิดว่าคอนเทนต์ที่ไม่ใช่สายบันเทิงจะไม่สามารถดึงดูดผู้ชมได้ นั่นเป็นเพราะพวกคุณกำลังคิดจากมุมมองของตัวเอง จิตใต้สำนึกของพวกคุณเอาตัวเองไปเป็นตัวแทนของคนดู และคิดเอาเองว่าความรู้สึกของตัวเองคือความรู้สึกของผู้ชมทั้งหมด แต่หลายๆ ครั้ง มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอไปหรอกนะ"

พูดพลางหยางรั่วเฉียนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ค้นหาบล็อกเกอร์คนหนึ่ง แล้วเปิดวิดีโอของเขาให้พนักงานทั้งสามดู

"ตามความเข้าใจของพวกคุณ รายการที่น่าเบื่ออย่างการเผยแพร่ความรู้ทางกฎหมาย ถ้าคนพูดไม่น่าสนใจมากๆ ก็ต้องให้ตำรวจหญิงหน้าตาน่ารักเป็นคนเล่า หรือไม่คดีความนั้นก็ต้องชั่วช้าจนคนทั้งบ้านทั้งเมืองสาปแช่ง สรุปคือต้องมีจุดเด่น ไม่จืดชืดว่างเปล่า"

"แต่ความจริงแล้วมันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นเสมอไป" หยางรั่วเฉียนกดปุ่มเล่นวิดีโอ พลางให้พนักงานดูและอธิบายประกอบไปด้วย "ลองดูรายการคุยเรื่องจราจรรายการนี้สิ หน้าตาก็ธรรมดา ภาพที่อัดมาก็หยาบ พูดจาก็เยิ่นเย้อ แม้แต่ภาษาจีนกลางก็ยังพูดไม่ค่อยชัดด้วยซ้ำ คนที่ถูกถ่ายติดก็เป็นชาวบ้านระดับล่างที่พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องเสียเป็นส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน มันก็น่าเบื่อทั้งนั้น จริงไหมล่ะ?"

"แต่ตอนนี้เขามีผู้ติดตามตั้งหลายล้านคนเลยนะ! เพราะฉะนั้น คอนเทนต์ที่มีสาระ คอนเทนต์ที่ลดความเป็นบันเทิงลง ก็สามารถโด่งดังเป็นพลุแตกได้เหมือนกัน มันขึ้นอยู่กับว่าเราทำได้ดีแค่ไหนต่างหาก"

หยางรั่วเฉียนตัดปัจจัยอื่นออกไปจนหมดสิ้น แล้วยกตัวอย่างขึ้นมาแบบแถสดๆ โดยโยนเหตุผลความสำเร็จทั้งหมดของบล็อกเกอร์คนนี้ไปที่พฤติกรรม "เข้าถึงง่ายติดดิน" จนทำให้พนักงานทั้งสามคนถึงกับอึ้งงัน

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่พูดคือท่านประธานหยาง พวกเขาคงนึกว่าเป็นคนปากแข็งที่ไหนสักคนกำลังแถข้างๆ คูๆ อยู่แน่...

"มะ มันเป็นอย่างนั้นเหรอคะ?" เหวินเหลียนจีเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาจากความสับสนได้ "แต่ แต่ว่าเราไม่มีเส้นสายมากขนาดนั้นที่จะเอาไปใช้โปรโมตนะคะ"

"สุราดีแม้อยู่ลึกในตรอกซอย กลิ่นหอมก็ยังโชยออกมาได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องการประชาสัมพันธ์หรอก" หยางรั่วเฉียนกรอกซุปไก่ปลอบใจใส่เหวินเหลียนจีไปหนึ่งยก "เธอลองดูสตรีมเมอร์คนก่อนๆ ของพวกเราสิ มีใครบ้างที่จงใจโปรโมตในวงกว้าง?"

เส้าอีฉีนวดขมับของตัวเอง ตอนนี้เขาจำต้องยอมรับแล้วว่า วิธีคิดของหยางรั่วเฉียนนั้นตามไม่ทันจริงๆ

เพราะมันเหมือนกำลังพูดจาไร้สาระเพ้อเจ้อมากเลยน่ะสิ...

ช่างเถอะ ตามไม่ทันก็ไม่ต้องตามมันแล้ว

นายน้อยอย่างฉันขอปฏิบัติตามคำสั่งโดยตรงเลยแล้วกัน!

"เจ้านาย คุณบอกมาตรงๆ เลยดีกว่า ว่าพวกเราต้องรับสมัครคนแบบไหน?"

เยี่ยม ตรงไปตรงมาดี ฉันชอบ!

หยางรั่วเฉียนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เพราะเขาเองก็แต่งเรื่องต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ขืนพูดต่ออีกแม้แต่ประโยคเดียว คงได้หลุดความจริงออกมาแน่

"ช่วงนี้สื่อดั้งเดิม โดยเฉพาะสถานีวิทยุและสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นขนาดเล็ก ต่างโดนแพลตฟอร์มออนไลน์รูปแบบต่างๆ ซัดกระหน่ำจนยอดคนดูลดฮวบและต้องปิดตัวลงไปเยอะมาก" หยางรั่วเฉียนหมุนปิดฝาแก้วน้ำให้แน่นแล้วพูดต่อ "ในเมืองจินไห่ของเราก็มีสถานีโทรทัศน์เล็กๆ ที่ชื่อสถานีโทรทัศน์จินยื่อเพิ่งปิดตัวไปไม่ใช่เหรอ? ไปหาผู้ประกาศข่าวชายจากที่นั่นมาร่วมงานสักคน หน้าตาไม่สำคัญ ขอแค่พูดภาษาจีนกลางได้มาตรฐานก็พอ"

ส่วนเหตุผลที่ต้องไปหาผู้ประกาศข่าวที่พูดจาฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ หยางรั่วเฉียนก็มีเหตุผลของตัวเองเช่นกัน

นั่นก็คือความธรรมดาไร้จุดเด่น

หลังจากผ่านความสำเร็จแบบผิดฝาผิดตัวมาหลายครั้ง หยางรั่วเฉียนก็ไม่กล้าเล่นท่ายากอะไรอีกแล้ว ถ้าเกิดองค์ประกอบความเจ๊งอื่นๆ รวมกันครบหมด แต่ดันไปสะดุดตรงที่สตรีมเมอร์พูดภาษาจีนกลางสำเนียงทองแดงแล้วดันไปถูกเส้นผู้ชมบางกลุ่ม จนกลายเป็นไวรัลโด่งดังขึ้นมา เงินโบนัสของเขาไม่ต้องมลายหายไปอีกรอบหรอกหรือ

ยิ่งไปกว่านั้น น้ำเสียงของผู้ประกาศข่าวมักจะมีพลังพิเศษอย่างหนึ่งอยู่เสมอ

นั่นก็คือทำให้คนฟังรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน

เหวินเหลียนจีพยักหน้าเบาๆ "รับทราบค่ะ เดี๋ยวฉันจะลองหาช่องทางติดต่อทางนั้นดูนะคะ"

เรื่องการรับคนเข้าทำงานจึงถือว่าจัดการเรียบร้อยตามนี้

เวิงจื่อฉินซึ่งดูแลฝ่ายปฏิบัติการยังคงงุนงงอยู่บ้าง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง "ท่านประธานหยางคะ แล้วหลังจากรับคนเข้ามาแล้ว เราต้องจัดเนื้อหาไลฟ์สดแบบไหนให้เขาเหรอคะ"

"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการเอง" หยางรั่วเฉียนโบกมือ "คุณแค่คอยดูคอยเรียนรู้ไปก็พอ"

คอยดูคอยเรียนรู้...

เวิงจื่อฉินทั้งรู้สึกซาบซึ้งและละอายใจไปพร้อมกัน

โดยทั่วไปแล้ว การบอกว่าตัวเอง "มีความสามารถในการเรียนรู้สูง" ตอนสัมภาษณ์งาน ถือเป็นการหาเรื่องตายชัดๆ

ประสบการณ์ก็ไม่มี แถมยังไม่ใช่เด็กจบใหม่ ใครเขาจะอยากรับ ไปสะสมประสบการณ์จากที่อื่นให้ดีก่อนค่อยมาสมัครเถอะ

ส่วน "ที่อื่น" จะใช้เหตุผลเดียวกันนี้ไล่ตะเพิดไหม มันก็ไม่เกี่ยวกับฝ่ายบุคคลสักนิด เพราะคำสั่งที่พวกเขาได้รับจากเจ้านายคือรับเฉพาะคนที่มีประสบการณ์ทำงานเท่านั้น

ทว่าท่านประธานหยางไม่เพียงแต่มอบโอกาสการเรียนรู้ให้พนักงานอย่างนับไม่ถ้วน แต่ยังใจดีมีเมตตาคอยสอนด้วยตัวเองโดยไม่มีทีท่ารำคาญใจแม้แต่น้อย

คำว่าเจ้านายจากสวรรค์เป็นยังไง นี่แหละคือเจ้านายจากสวรรค์ตัวจริง!

การได้พบเจ้านายแบบนี้ เวิงจื่อฉินถึงกับสงสัยเลยว่าชาติที่แล้วตนเองกอบกู้โลกมาหรืออย่างไร

"ขอบคุณค่ะท่านประธานหยาง ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ!"

"เอาล่ะ เลิกประชุมได้ ไปทำงานเถอะ" หยางรั่วเฉียนรู้สึกขนลุกซู่กับคำขอบคุณที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ไปได้แล้ว ไปๆ!"

พูดจบ เขาก็หยิบแก้วน้ำแล้วเดินกลับห้องทำงานของตัวเอง

ฉางจื่อฉิงมารออยู่ในห้องทำงานตั้งนานแล้ว เมื่อเห็นหยางรั่วเฉียนสวมชุดที่เธอเลือกให้ ดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

"มาทำอะไรที่ห้องผมอีกล่ะเนี่ย" หยางรั่วเฉียนวางแก้วน้ำลงแล้วนั่งลงประจำที่ "ผอ. อย่างคุณนี่ดูว่างงานจังนะ"

"ทำไมพูดกับฉันแบบนี้ล่ะคะ" ฉางจื่อฉิงก้าวเท้าบนรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามา พูดด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย "คุณช่วยใส่ใจบริษัทตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหม เคยดูความเคลื่อนไหวล่าสุดของหูอี๋ชิ่นบ้างหรือเปล่า"

หูอี๋ชิ่นเหรอ

คนที่ลาออกจากบริษัทไปด้วยตัวเองจะมาเกี่ยวอะไรกับผมล่ะเนี่ย...

หยางรั่วเฉียนงุนงงเป็นไก่ตาแตก "ไม่ได้ดูเลย มีอะไรเหรอครับ"

"วันสุดท้ายของสิ้นเดือน ยอดผู้ติดตามของเธอพุ่งแตะหนึ่งแสนคนแล้วนะ อัตราการเติบโตถือว่าดีมาก แต่พอดูจากหน้าโปรไฟล์ เธอกลับยกเลิกสัญญากับกิลด์เยว่ฝู่ไปแล้ว คุณไม่คิดว่ามันแปลกๆ บ้างเหรอ" ฉางจื่อฉิงยื่นโทรศัพท์มือถือของเธอให้หยางรั่วเฉียนดู

วันสุดท้ายของสิ้นเดือน ยอดผู้ติดตามพุ่งแตะหนึ่งแสนคนงั้นเหรอ

พอหยางรั่วเฉียนได้ยินข่าวนี้ หลังก็เหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความตกใจทันที เคราะห์ดีเหลือเกินที่ตอนนั้นหูอี๋ชิ่นชิงลาออกไปเอง และเคราะห์ดีเหลือเกินที่กิลด์เยว่ฝู่ดึงตัวเธอไป!

ไม่อย่างนั้นเงินห้าล้านหยวนคงหดวูบเหลือแค่ห้าแสนหยวน ถึงตอนนั้นต่อให้ร้องไห้ก็คงร้องไม่ออกแล้ว!

เรื่องที่กิลด์เยว่ฝู่ปั๊มยอดผู้ติดตามปลอมให้หูอี๋ชิ่นนั้นหยางรั่วเฉียนไม่รู้เรื่องด้วยเลย เขามองว่านั่นเป็นยอดผู้ติดตามจริงๆ ล้วนๆ

"ไว้ถึงเวลาต้องดูหน่อยแล้วว่าคนใจบุญหน้าโง่คนไหนที่ช่วยดึงตัวหูอี๋ชิ่นไปจากผม ผมต้องขอบคุณเขาให้งามๆ สักหน่อย..."

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมหูอี๋ชิ่นถึงยกเลิกสัญญากับเยว่ฝู่ ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งสัปดาห์เกิดอะไรขึ้นบ้าง หรือตอนนี้เธอจะอยู่ดีมีสุขหรือไม่ หยางรั่วเฉียนไม่ได้สนใจแม้แต่นิดเดียว ในเมื่อตอนนั้นเธอดึงดันจะไปเอง ตอนนี้จะมีจุดจบอย่างไรก็เป็นเรื่องที่เธอต้องรับกรรมเองทั้งนั้น

ยังไม่ทันที่หยางรั่วเฉียนจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของเขาเสียก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

"ท่านประธานหยางคะ! ท่านประธานหยาง!"

เพิ่งเลิกประชุมไปได้แค่สิบกว่านาที เหวินเหลียนจีก็มายืนเคาะประตูห้องทำงานประธานเสียแล้ว