ตอนที่ 73 สาขาวิชาที่รันทดกว่าเคมีชีวะวัสดุสิ่งแวดล้อมและวิศวะเครื่องกลโยธา

ไวขนาดนี้เลยเหรอ

หยางรั่วเฉียนประหลาดใจเล็กน้อย เพิ่งผ่านไปแค่สิบกว่านาที เหวินเหลียนจีก็หาตัวผู้ประกาศข่าวที่ถูกเลิกจ้างเหล่านั้นเจอแล้วหรือ

ประสิทธิภาพการทำงานสูงจนน่ากลัวเกินไปแล้ว

"เข้ามาสิ"

เหวินเหลียนจีถือเอกสารสองชุดที่เพิ่งพิมพ์เสร็จเดินเข้ามา ทักทายผู้บริหารทั้งสองด้วยสีหน้าจริงจัง "ท่านประธานหยาง คุณฉางคะ ฉันหาข้อมูลติดต่อของผู้ประกาศข่าวสถานีโทรทัศน์จินยื่อที่ถูกเลิกจ้างมาได้สามคนแล้วค่ะ จะให้ฉันหาต่อ หรือให้ติดต่อสามคนนี้ไปก่อนดีคะ"

หยางรั่วเฉียนรับเอกสารมา กวาดสายตาดูคร่าวๆ "ติดต่อสามคนนี้ไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวค่อยอาศัยพวกเขาสามคนนี้เป็นสะพานต่อไปหาคนอื่นก็ไม่ยาก แต่ประสิทธิภาพการทำงานของคุณสูงเอาเรื่องเลยนะ เพิ่งไปแป๊บเดียวก็ได้ข้อมูลติดต่อมาตั้งสามคนแล้ว"

ทำไมพนักงานบริษัทตัวเองถึงมีความสามารถกันสูงทุกคนเลยล่ะเนี่ย

นี่เธอเพิ่งเรียนจบเริ่มทำงาน ไม่มีประสบการณ์เลยสักนิดไม่ใช่หรือไง

เหวินเหลียนจีเกาหัวแก้เก้ออย่างเขินอาย "ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ พอดีเมื่อกี้ฉันลองเปิดดูในแพลตฟอร์มหางานออนไลน์เล่นๆ ก็เจอผู้สมัครสามคนนี้ทันทีเลยค่ะ"

"แพลตฟอร์มหางานออนไลน์เหรอ"

หยางรั่วเฉียนแปลกใจเล็กน้อย

ไม่น่าจะใช่สิ

ในภาพจำฝังหัวของหยางรั่วเฉียน คนที่เรียนจบวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนน่าจะหางานง่ายพอสมควร โดยเฉพาะพวกที่มีประสบการณ์ทำงานติดตัวมาบ้างแล้ว แล้วจะตกต่ำถึงขั้นต้องมาหางานบนแพลตฟอร์มออนไลน์ได้ยังไงกัน

ดูเหมือนจะมองออกว่าหยางรั่วเฉียนสงสัย เหวินเหลียนจีจึงแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา "ท่านประธานหยาง คิดว่าเด็กจบวารสารฯ หางานง่ายกันเหรอคะ"

หยางรั่วเฉียนไม่เคยแสร้งทำเป็นรู้ในสิ่งที่ตนไม่รู้ จึงพยักหน้าพลางกล่าว "เรื่องทางนี้ผมไม่เคยศึกษาเลยจริงๆ นึกว่าพวกที่จบวารสารศาสตร์จะหางานง่ายมากเสียอีก"

ที่แท้เจ้านายก็ไม่ได้รู้ไปหมดทุกเรื่องสินะ...

จู่ๆ เหวินเหลียนจีก็รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของหยางรั่วเฉียนดูเข้าถึงง่ายขึ้นมาก สีหน้าที่ตึงเครียดมาตลอดพลันผ่อนคลายลง ยิ้มพลางกล่าวว่า "บอสคะ ถ้าจะให้บรรยายสาขาวารสารศาสตร์เนี่ย ขอยืมคำพูดของอาจารย์ท่านหนึ่งมาใช้แล้วกันค่ะ เขาบอกว่า ต่อให้หลับตาแล้วเอานิ้วจิ้มสุ่มรายชื่อสาขาวิชาในหลักสูตรปริญญาตรีมาสักอัน ก็ยังดีกว่าวารสารศาสตร์เลยค่ะ"

สุ่มจิ้มมาอันไหนก็ยังดีกว่าวารสารศาสตร์เนี่ยนะ

เว่อร์ขนาดนั้นเชียวหรือ

ความอยากรู้อยากเห็นเป็นวิสัยธรรมชาติของมนุษย์ หยางรั่วเฉียนวางงานในมือลงแล้วซักต่อ "หรือว่าสาขาวารสารศาสตร์มันจะห่วยแตกกว่าพวก เคมี ชีวะ สิ่งแวดล้อม วัสดุ โยธา เครื่องกล พวกนั้นอีกเหรอ"

เหวินเหลียนจีพยักหน้าอย่างแรง "อย่างน้อยคนเรียนสาขาพวกนั้นก็แค่เป็นทาสแรงงานตรากตรำ แต่ถ้าเรียนวารสารฯ ล่ะก็ กระทั่งโอกาสจะได้เป็นทาสแรงงานยังไม่มีเลยค่ะ..."

กระทั่งเป็นทาสแรงงานยังไม่ได้เลยเหรอ

อย่าบอกนะว่าจบมาแล้วต้องวิ่งไปสมัครขับรถส่งอาหารเดลิเวอรีทันทีน่ะ

"ในความทรงจำของผม อาชีพนี้น่าจะเนื้อหอมอยู่นี่นา" หยางรั่วเฉียนหัวเราะหึๆ "สงสัยเรื่องเยอะเกินจนจำสับสนไปเอง"

"ท่านประธานหยางไม่ได้จำสับสนหรอกค่ะ" เหวินเหลียนจีทำการบ้านค้นคว้าข้อมูลด้านนี้มาไม่น้อย จึงพูดเป็นต่อยหอย "เมื่อปี 2005 ตอนที่ยังไม่มีวีแชตหรือเวยป๋อ แทบไม่มีสื่ออิสระเลย สื่อดั้งเดิมน่ะทั้งชื่อเสียงทั้งเงินทองไหลมาเทมาจริงๆ ค่ะ ย้อนไปสิบปีก่อน การจัดรายการหรือประกาศข่าวยังนับเป็นทักษะวิชาชีพอยู่เลย แต่ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นนานแล้วค่ะ"

"ปัจจุบันวงการสื่อกระจายศูนย์แทบจะสมบูรณ์แบบแล้ว สื่ออิสระผงาดขึ้นมาอย่างทรงพลัง ทำให้มาตรฐานที่เคยเข้มงวดในอดีต อย่างการออกเสียงภาษาจีนกลางให้เป๊ะ รูปร่างหน้าตาหรือบุคลิกภาพต้องผ่านเกณฑ์ ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นอีกต่อไป ขอแค่เนื้อหาที่เผยแพร่ออกไปดึงดูดสายตาคนได้มากพอ ใครๆ ก็เป็นเคโอแอลที่ชี้นำกระแสสังคมได้ทั้งนั้นค่ะ"

"ที่สำคัญที่สุดคือ ตัวสาขาวิชาวารสารศาสตร์เองเริ่มตกอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถ้าอยากเป็นนักข่าว จะเรียนจบนิติศาสตร์ การเงิน หรือวิศวกรรมศาสตร์มา ก็ไม่ได้กระทบต่อการก้าวเข้าสู่วงการข่าวเลยสักนิด เผลอๆ จะมีภาษีดีกว่าด้วยซ้ำค่ะ"

หยางรั่วเฉียนเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

สรุปคืออุตสาหกรรมที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้นี่เอง ที่เป็นคนซัดหมัดฮุกเผด็จศึกใส่สื่อดั้งเดิมเข้าให้...

"งั้นตอนนี้ก็ติดต่อคนพวกนี้ดูเลยแล้วกัน พอดีพวกเราอยู่กันพร้อมหน้า จะได้ช่วยสแกนให้เธอด้วย" หยางรั่วเฉียนเอ่ย "อย่าลืมเปิดลำโพงด้วยล่ะ"

เหวินเหลียนจีพยักหน้ารับเบาๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกไปยังเบอร์ของคนคนหนึ่งที่ชื่อซ่งลี่ซิน

"ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด..."

สัญญาณรอสายดังอยู่สิบกว่าวินาที ปลายสายถึงยอมกดรับ จากนั้นเสียงแตรรถจอแจก็ดังทะลุผ่านลำโพง กรอกเข้ามาในหูของทั้งสามคนที่อยู่ในห้องทันที

เสียงผู้ชายหอบเหนื่อยพูดรัวเร็ว "ใกล้ถึงแล้วครับ พอดีทางในหมู่บ้านคุณมันค่อนข้างวกวน รอสักครู่เดียวครับ ไม่เกินสามนาที..."

เอิ่ม...

ทั้งสามคนของกลุ่มบริษัทคุยเผิงหันมาสบตากันด้วยความตกตะลึง

ข้อมูลการสมัครงานระบุชัดเจนว่า ซ่งลี่ซินจบปริญญาโทสาขาวารสารศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโครงการ 211 เชียวนะ!

สภาพนี้มันจะน่ารันทดเกินไปหน่อยไหม

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้สั่งอาหารเดลิเวอรีค่ะ" เหวินเหลียนจีอึ้งไปแค่วูบเดียวก็ดึงสติกลับมาได้ทันควัน ไม่ปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกหลุดรอดไปในสาย "พวกเราเห็นเรซูเมที่คุณลงไว้ในแพลตฟอร์มหางาน เลยอยากคุยเรื่องความร่วมมือในรายละเอียดกับคุณน่ะค่ะ"

ซ่งลี่ซินเห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าจะมีบริษัทโทรหาเขาจริงๆ น้ำเสียงที่เดิมทีออกอักขระชัดถ้อยชัดคำพลันเจือความสั่นเครืออยู่บ้าง "คุณ... ทะ...ท่าน รอสักครู่ได้ไหมครับ เดี๋ยวผมส่งออเดอร์ในมือพวกนี้เสร็จแล้วจะรีบโทรกลับทันที ได้ไหมครับ? ทางนี้ถ้าส่งช้าจะโดนหักเงิน ต้องขอโทษจริงๆ ครับ!"

เหวินเหลียนจีส่งสายตาขอความเห็นจากหยางรั่วเฉียน พอเห็นเขาพยักหน้ารับเบาๆ จึงตอบกลับไป "ได้ค่ะ คุณซ่ง คุณจะโทรเข้ามือถือฉันหรือโทรเข้าเบอร์โต๊ะทำงานของบริษัทก็ได้ เบอร์โทรศัพท์ฉันส่งให้ทางช่องแชตของแพลตฟอร์มหางานแล้ว รบกวนตรวจดูด้วยนะคะ ขอให้มีวันที่ดีค่ะ สวัสดีค่ะ"

ตัดสายไปแล้ว เหวินเหลียนจีกะพริบตาปริบๆ เหมือนจะเป็นการพิสูจน์ว่าสิ่งที่เธอพูดไปเมื่อกี้ถูกต้องแล้ว สาขาวารสารศาสตร์หางานยากจริงๆ

แม้แต่คนจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยโครงการ 211 ยังต้องวิ่งส่งอาหารประทังชีวิต

หยางรั่วเฉียนถอนหายใจยาว "นี่แหละความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมโดยรวม... อาชีพที่เคยเนื้อหอมมาก่อน อาจจะตกต่ำจนกลายเป็นอุตสาหกรรมวิกฤตหนักตามที่กระทรวงทรัพยากรมนุษย์และกิจการวิทยุกระจายเสียงระบุไว้ในเวลาแค่ไม่กี่ปีสั้นๆ"

และคนที่อยู่ในแวดวงนี้ ส่วนใหญ่ก็ไม่มีทางรอดพ้นไปได้ด้วยตัวคนเดียว

เหวินเหลียนจีถือโทรศัพท์มือถือไว้แล้วถามขึ้น "ท่านประธานหยาง ผอ.ฉาง ฉันโทรหาอีกสองคนที่เหลือต่อเลยไหมคะ"

"โทรเถอะ"

...

หลังจากติดต่อพูดคุยไปพักหนึ่ง หยางรั่วเฉียนก็ได้รู้ว่าหนึ่งในสองคนที่เหลือนั้นตัดสินใจกลับไปหางานทำที่บ้านเกิดแล้ว ไม่มีเจตนาจะทำงานในเมืองจินไห่อีกต่อไป ส่วนอีกคนชนกำแพงมานับครั้งไม่ถ้วนจนท้อแท้หมดใจ ผันตัวไปขับรถรับจ้างผ่านแอปพลิเคชันเต็มเวลาไปแล้ว

ข้อมูลบนแพลตฟอร์มหางานออนไลน์แค่ไม่มีใครติดต่อมาเลยสักคน เขาจึงลืมกดลบออกไปก็เท่านั้น

"ถามไปถามมา ดันเหลือแค่คนเดียวซะงั้น" หยางรั่วเฉียนรู้สึกขบขันอยู่บ้าง "พอถึงจุดที่อุตสาหกรรมเข้าตาจน ทุกคนก็ต่างพากันแย่งวิ่งหนีเตลิดออกมาจริงๆ สินะ"

เหวินเหลียนจีเอ่ยถาม "ท่านประธานหยางคะ ถ้าคุณซ่งลี่ซินไม่ผ่านเกณฑ์การรับเข้าทำงานของเราจะทำยังไงดีคะ จะหาอดีตพนักงานจากสถานีวิทยุที่ปิดตัวต่อไป หรือจะเปิดรับสมัครจากบุคคลทั่วไป หรือว่าจะลองไปเปิดรับตามมหาวิทยาลัยดูดีคะ"

รับจากมหาวิทยาลัย...

ปกติแล้วบัณฑิตจบใหม่จากมหาวิทยาลัยชั้นนำ คงไม่มีใครคิดอยากมาเป็นสตรีมเมอร์หรอกมั้ง

ถ้ามาทำเบื้องหลังเหมือนอย่างเหวินเหลียนจีกับเวิงจื่อฉินก็พอว่าไปอย่าง...

ส่วนการเปิดรับสมัครทั่วไป ยิ่งปะปนไปด้วยผู้คนร้อยพ่อพันแม่ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือคุณลุง รปภ. วัยยี่สิบห้าอย่างจูฉี่เฟิงที่ยังเฝ้าประตูใหญ่อยู่ตอนนี้นี่ไง

ไม่ใช่ว่าคนหลากหลายแบบนั้นจะไม่ดี แต่การรับคนมั่วซั่วแบบนี้มันง่ายมากที่จะเผลอไปได้สตรีมเมอร์ที่มีแววดังเปรี้ยงปร้างติดมือมาโดยไม่ตั้งใจ

ซึ่งนั่นมันสวนทางกับความตั้งใจเดิมของหยางรั่วเฉียนอย่างสิ้นเชิง

ตัวเลือกที่ดีที่สุด ยังคงเป็นคนที่ลาออกจากสถานีโทรทัศน์แบบซ่งลี่ซิน ทุกคุณสมบัติล้วน "มาตรฐาน" ไปหมด จุดเด่นเพียงอย่างเดียวก็คือไม่มีจุดด้อยเด่นชัดอะไรเลย

"ลองดูซ่งลี่ซินไปก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยว่ากันใหม่" หยางรั่วเฉียนก้มมองเวลา "นี่ก็ใกล้เวลาพักเที่ยงแล้ว ออเดอร์ของเขาก็น่าจะใกล้ส่งหมดแล้วเหมือนกัน"

สิ้นเสียงคำพูดได้ไม่ทันไร เสียงกริ่งโทรศัพท์แผ่วเบาก็ดังแว่วมาจากด้านนอกห้องทำงาน

...

โซนทำงานของบริษัท

ลู่ซูหยวน พนักงานต้อนรับสาว พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก็รีบกดรับสายทันที น้ำเสียงหวานใส "สวัสดีค่ะ ที่นี่คุยเผิง มีเดีย เอ็นเตอร์เทนเมนต์ มีอะไรให้ช่วยดูแลไหมคะ"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันลงคิวนัดให้นะคะ ช่วงบ่ายใช่ไหมคะ ทางเราว่างค่ะ สะดวกทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ไหมคะ... ได้ค่ะ ได้ค่ะ"

"บ่ายโมงครึ่งบริษัทยังอยู่ในช่วงเวลาพักผ่อนค่ะ คุณสามารถนัดเป็นเวลาไหนก็ได้หลังบ่ายสองโมงแต่ต้องก่อนห้าโมงเย็นนะคะ"

"ได้ค่ะ ประชาสัมพันธ์จะโอนสายให้เลยนะคะ รอสักครู่ค่ะ"

...

ในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์บนโต๊ะของหยางรั่วเฉียนก็ดังขึ้น

เหวินเหลียนจีก้าวเข้าไปรับสายแล้วกดเปิดลำโพง "สวัสดีค่ะ คุณซ่งลี่ซิน ตัดสินใจเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ"

เสียงของซ่งลี่ซินฟังดูร้อนรนเล็กน้อย "บ่ายสองโมงวันนี้ ผมจะเข้าไปสัมภาษณ์ สะดวกไหมครับ"

"สะดวกค่ะ ทราบที่อยู่แล้วใช่ไหมคะ"

"เซิ่งจิ่งหาวหยวน ชั้น 24 ถูกต้องไหมครับ" ซ่งลี่ซินตอบกลับทันควัน

ฟังจากเสียงลมหายใจที่สับสนก็รู้ได้ทันทีว่าเขาโหยหางานใหม่นี้มากขนาดไหน

คนที่สามารถสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำในยุคนั้นจนได้เรียนสาขาวารสารศาสตร์ได้ ย่อมเป็นหัวกะทิที่มีความฝันและความทะเยอทะยานไม่มากก็น้อย มีหรือจะยอมก้มหน้าก้มตาส่งอาหารเดลิเวอรีไปตลอดชีวิต

ลูกผู้ชายเกิดมาใต้หล้า จะยอมจมปลักอยู่ใต้เงาผู้อื่นไปตลอดได้อย่างไร

เหวินเหลียนจีตอบรับ "ถูกต้องค่ะ"

"ขอบคุณที่ให้โอกาสนี้นะครับ ขอบคุณมากจริงๆ ครับ!"

"คุณซ่งเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ ทางเราเองก็ตั้งตารอการพบกันในครั้งนี้เช่นกัน"

หลังจากกล่าวทักทายตามมารยาทไม่กี่คำ สายก็ถูกตัดไป เหวินเหลียนจีหันไปมองหยางรั่วเฉียนก่อนจะเอ่ยปากอย่างลังเลเล็กน้อย "ท่านประธานหยางคะ ฉันมีเรื่องจะขอร้องสักหน่อย ไม่ทราบว่าจะพูดตรงนี้ได้ไหมคะ"

หยางรั่วเฉียนก้มหน้าค้นข้อมูลรายละเอียดของซ่งลี่ซินแล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ "พูดมาสิ ทำตัวตามสบาย ในบริษัทนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่พูดไม่ได้หรอก"

ฉางจื่อฉิงที่นั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟาห่างออกไปพลันเงยหน้าขึ้นขวับ จับจ้องไปยังผู้จัดการสาวคนใหม่คนนี้ทันที

เหวินเหลียนจีไม่รู้ตัวสักนิดว่ามีสายตากำลังจ้องมองอยู่ เธอเอ่ยถามด้วยความประหม่า "คือว่า ฉันอยากขอโอกาสเข้าไปนั่งสังเกตการณ์ตอนที่คุณสัมภาษณ์ซ่งลี่ซินเพื่อเรียนรู้ประสบการณ์จากคุณบ้าง... จะได้ไหมคะ"

การจะก้าวไปถึงระดับมืออาชีพแบบท่านประธานหยางที่รับสมัครใครเข้ามา คนนั้นก็ดังเปรี้ยงปร้างไปหมด ลำพังเพียงแค่ทฤษฎียังห่างไกลเกินไป ต้องดูว่าท่านประธานหยางลงมือปฏิบัติจริงอย่างไรด้วย

การได้เห็นว่าท่านประธานหยางตัดสินใจเลือกคนเข้าบริษัทจากคำพูดและการกระทำของผู้สมัครอย่างไร นับเป็นโอกาสการเรียนรู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุด เหวินเหลียนจีย่อมไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป

หยางรั่วเฉียนตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ได้สิ ไม่มีปัญหา ยังไงคุณก็เป็นผู้จัดการดูแลสตรีมเมอร์อยู่แล้ว เรื่องคัดเลือกคนก็ถือเป็นหนึ่งในหน้าที่ของคุณเหมือนกัน"

พนักงานเสนอตัวมาขอเรียนรู้วิธีการทำงานแบบเฉไฉออกนอกลู่นอกทางด้วยตัวเอง มีหรือที่หยางรั่วเฉียนจะปฏิเสธ

เมื่อได้ยินว่าเป็นเพียงเรื่องงาน ฉางจื่อฉิงก็วางใจ ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือของตัวเองต่อไป

"ดีจังเลยค่ะ!" เหวินเหลียนจีดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้านาย "งั้นฉันขอตัวไปเตรียมเอกสารไว้จดบันทึกก่อนนะคะ!"

หยางรั่วเฉียนโบกมือเป็นสัญญาณว่าเหวินเหลียนจีออกไปได้ "ไปเถอะ ถึงตอนบ่ายสองโมงก็จำไว้ว่าให้เข้ามาที่ห้องทำงานก็พอ"