ตอนที่ 74 ผิดหรือ คุณไม่ได้ผิดสักหน่อย

"ปี๊นๆๆ!"

รถยนต์คันหลังกดบีบแตรใส่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กสามครั้งติดด้วยความหงุดหงิด ดึงซ่งลี่ซินจากภวังค์แห่งความดีใจกลับสู่โลกความเป็นจริง

เจ้าของรถเก๋งเลื่อนกระจกลง ชะโงกหัวออกไปด่าลั่น "ตาบอดรึไงวะ?! ไฟเขียวแล้วมองไม่เห็นเหรอ อย่ามาจอดขวางทางสิ!"

ซ่งลี่ซินรีบขอโทษขอโพย ยกเท้าถีบออกตัว แล้วขี่มอเตอร์ไซค์มุ่งหน้ากลับบ้านตามระบบนำทางในมือถือ

หลังจากส่งอาหารออเดอร์สุดท้ายเสร็จ เขารีบขี่รถกลับบ้าน อาบน้ำลวกๆ จัดการรูปลักษณ์ เปลี่ยนใส่ชุดสูททางการที่เก็บไว้นาน เตรียมพร้อมรับมือเต็มพิกัด

แม้เขาจะไม่เคยได้ยินชื่อกลุ่มบริษัทคุยเผิงมาก่อน แต่เคยได้ยินชื่อเซิ่งจิ่งหาวหยวน ซึ่งเป็นอาคารสำนักงานชั้นนำอันดับต้นๆ ของเมืองนี้!

บริษัทระดับนี้สามารถหาเขาเจอท่ามกลางเรซูเม่นับไม่ถ้วน แถมยังเป็นฝ่ายโทรศัพท์มานัดสัมภาษณ์เอง...

โอกาสหนึ่งในหมื่นแบบนี้ จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร

ตอนที่สถานีโทรทัศน์ปิดตัวลง ซ่งลี่ซินยังแอบหวังลึกๆ อยู่ ด้วยความที่จบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังและมีความทะนงตัว จึงลองไปสมัครงานที่สถานีโทรทัศน์แห่งอื่นๆ ดู

ผลลัพธ์คือ ทุกสถานี ไม่เว้นแม้แต่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมยักษ์ใหญ่ต่างทยอยปลดพนักงานกันระนาว ทุกแห่งที่เขาไป จะเห็นคนท่าทางหมดอาลัยตายอยากยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูหลายคน

รับคนเพิ่มงั้นหรือ

ทั่วทั้งวงการตกอยู่ในช่วงฤดูหนาวอันเหน็บหนาว กำลังหดตัวลงเรื่อยๆ ไม่มีตำแหน่งว่างเกินมาแม้แต่ครึ่งตำแหน่ง

ซ่งลี่ซินกระทั่งไม่มีโอกาสได้สัมภาษณ์ด้วยซ้ำ ก็ถูกปฏิเสธกลับมาตั้งแต่หน้าประตู

หลังชนกำแพงอยู่หลายครา ซ่งลี่ซินพยายามเบนเข็มเข้าสู่สื่อนิวมีเดียเพื่อเปลี่ยนสายงาน ทว่าเพราะก้าวไม่ทันยุคสมัย ผลงานจึงไม่ถูกใจสายอนุรักษนิยม และปรับตัวไม่ทันกระแสนิยมบนอินเทอร์เน็ต ผลลัพธ์จึงยังคงเป็นความล้มเหลว

เปรียบเหมือนวรรณกรรมดั้งเดิมกับนิยายออนไลน์ แม้จะเป็นหนังสือเหมือนกัน แต่โดยแก่นแท้แล้วเป็นคนละสิ่งอย่างสิ้นเชิง หากคิดจะข้ามสายไปอีกฝั่ง ถ้าไม่ปรับเปลี่ยนจนถึงรากฐานก็ไม่มีทางสำเร็จได้เลย

ความฝันก็คือความฝัน การหาเลี้ยงปากท้องคือความเป็นจริง

ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดิ้นรนกระเสือกกระสนอยู่ร่วมเดือน เงินเก็บที่มีไม่มากนักก็ร่อยหรอจนหมดเกลี้ยง ด้วยความจำใจ ซ่งลี่ซินจึงได้แต่หว่านเรซูเม่ลงในแพลตฟอร์มหางานออนไลน์ต่างๆ หวังว่าจะมีบริษัทไหนถูกตาต้องใจบ้าง

ในช่วงเปลี่ยนผ่านนี้ เขาทำได้แค่วิ่งส่งอาหารหาเงินประทังชีวิตไปวันๆ

"จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปไม่ได้เด็ดขาด!"

ซ่งลี่ซินในชุดสูททางการ ซ้ำยังฉีดน้ำหอมผู้ชายมาเล็กน้อย ยืนอยู่บนทางเท้าด้วยความร้อนรน สายตากวาดมองท้องถนนที่การจราจรคับคั่งเป็นระยะ พยายามใช้การขยับตัวนี้กลบเกลื่อนความตื่นเต้นของตัวเอง

สองนาทีต่อมา รถยนต์รับจ้างผ่านแอปราคาประหยัดสีเงินคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอด

"ผู้โดยสารเบอร์โทรลงท้ายด้วย xxxx ใช่ไหมครับ"

ซ่งลี่ซินเอ่ยขออย่างสุภาพ "ใช่ครับ รบกวนพี่คนขับช่วยเปิดแอร์หน่อยนะครับ ผมกำลังจะไปสัมภาษณ์งาน ไม่อยากให้เหงื่อท่วมตัว ขอบคุณมากครับ"

"ได้เลยน้อง" ในฐานะคนหาเช้ากินค่ำเหมือนกัน คนขับจึงเข้าใจหัวอกดี ไม่ได้สร้างความลำบากใจให้ซ่งลี่ซิน ยื่นมือไปเปิดแอร์แล้วปิดกระจกรถให้เรียบร้อย

สิบกว่านาทีต่อมา ซ่งลี่ซินมาถึงใต้ตึกเซิ่งจิ่งหาวหยวน เขาเหลือบมองเวลา บ่ายโมงครึ่ง

ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง...

ตอนนี้คนอื่นคงกำลังพักเที่ยงกันอยู่ อย่าเพิ่งขึ้นไปรบกวนจะดีกว่า

หลังวิ่งวุ่นมาทั้งวัน ซ่งลี่ซินก็เริ่มหิวพอดี จึงรีบหาร้านราเมนติดแอร์ร้านหนึ่ง พอกินอิ่มหนำสำราญ จิตใจถึงได้สงบลง และเริ่มเตรียมความพร้อมสำหรับการสัมภาษณ์ที่กำลังจะมาถึงอย่างจริงจัง

"หวังว่าฝ่ายบุคคลของบริษัทคุยเผิงจะคุยง่ายนะ..."

พอเห็นเวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายโมงห้าสิบนาที เหลืออีกเพียงสิบนาทีก็จะถึงเวลาเข้างาน ซ่งลี่ซินลุกออกจากร้านราเมน ไปลงทะเบียนที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของอาคารเซิ่งจิ่งหาวหยวน แล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 24

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ซ่งลี่ซินก็ต้องตกตะลึงกับความโอ่อ่าอลังการของบริษัทแห่งนี้

ทั้งชั้น 24 ล้วนเป็นพื้นที่สำนักงานของกลุ่มบริษัทคุยเผิง โถงกว้างขวางสว่างไสว การตกแต่งหรูหราประณีต ทั้งยังมีโซนพักผ่อนหย่อนใจหลากหลาย... มองปราดเดียว นอกจากลุงรปภ.แล้ว ที่เหลือล้วนเป็นหนุ่มสาวรุ่นใหม่ไฟแรงหน้าตาดีระดับหัวกะทิทั้งสิ้น

ซ่งลี่ซินรู้สึกราวกับตัวเองได้ก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง ความตื่นเต้นในใจยิ่งทวีคูณ

บริษัทระดับนี้ มาตรฐานการรับคนเข้าทำงานจะต้องเข้มงวดขนาดไหนกัน

ไม่เป็นไร ในเมื่ออีกฝ่ายเห็นเรซูเม่แล้วยังเป็นฝ่ายโทรมานัดเอง ก็แปลว่าผ่านการคัดกรองเบื้องต้นมาแล้ว

ขนาดการสอบเกาเข่าที่เปรียบเหมือนกองทัพนับหมื่นเหยียบลวดสลิงข้ามสะพานเขายังผ่านมาได้ กะอีแค่การสัมภาษณ์งานแค่นี้ มีอุปสรรคอะไรที่เขาก้าวข้ามไม่ได้กัน!

เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ หยิบบัตรประชาชนออกมา แล้วเอ่ยด้วยภาษาจีนกลางสำเนียงเป๊ะที่สุด นอบน้อมแต่ไม่อ่อนข้อ "สวัสดีครับ ผมซ่งลี่ซิน วันนี้มาสัมภาษณ์งานครับ"

ลู่ซูหยวนก้มดูข้อมูลของเขา ยื่นบัตรประชาชนคืนให้ ผายมือไปทิศทางหนึ่งพลางยิ้มแย้มกล่าว "สวัสดีค่ะคุณซ่ง สถานที่สัมภาษณ์ของคุณอยู่ห้องทำงานด้านในสุดฝั่งนั้น ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ คุณเดินเข้าไปได้เลยค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"

พนักงานต้อนรับมืออาชีพชะมัด...

ขนาดพนักงานต้อนรับยังมืออาชีพขนาดนี้ บริษัทนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

ซ่งลี่ซินรับบัตรประชาชนกลับมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ "ขอบคุณครับ!"

ซ่งลี่ซินเดินไปยังห้องทำงานด้านในสุดตามที่ลู่ซูหยวนบอก เขางอนิ้วเคาะประตู ไม่นานนักก็มีเสียงทุ้มสุขุมของชายหนุ่มดังแว่วออกมาจากข้างใน "เข้ามา"

เมื่อผลักประตูเดินเข้าไป เขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน กำลังก้มหน้ามองหน้าจอคอมพิวเตอร์และเคาะแป้นพิมพ์เป็นระยะ

ข้างกายยังมีหญิงสาวในชุดสูททำงานเข้ารูปเรียบร้อย ถือสมุดปกแข็งกับปากกาลูกลื่น กำลังส่งยิ้มบาง ๆ มองมาที่เขา

คนหนึ่งรับผิดชอบสัมภาษณ์ อีกคนรับผิดชอบให้คะแนนงั้นเหรอ

เข้มงวดเกินไปแล้ว!

ซ่งลี่ซินค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว แล้วนั่งลงตรงหน้าหยางรั่วเฉียน

"ไม่ต้องเกร็งครับ คุยกันสบาย ๆ" หยางรั่วเฉียนส่งสัญญาณบอกให้เขาผ่อนคลาย "ผมดูเรซูเม่ของคุณแล้ว รู้ว่าคุณคลุกคลีอยู่ในแวดวงสื่อดั้งเดิมมาหลายปี มีประสบการณ์เพียบ แต่พอข้ามมาสายสื่อนิวมีเดีย ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางเท่าไหร่ใช่ไหมครับ"

พริบตาที่ได้ยินคำถามนี้ แผ่นหลังของซ่งลี่ซินก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ!

เปิดฉากมาก็ยิงคำถามแทงใจดำ แถมยังซ่อนจิตสังหารไว้ลึกขนาดนี้เลยเหรอ

ถ้าตอบคำถามนี้ได้ไม่ดี ตัวเขาคงถูกเชิญออกจากห้องทำงานเดี๋ยวนั้นเป็นแน่

ซ่งลี่ซินสะกดความประหม่าเอาไว้สุดชีวิต คิดทบทวนครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ท่านประธานหยางพูดถูกแล้วครับ ผมเจอปัญหาในฝั่งนิวมีเดียจริง ๆ ยกตัวอย่างเช่น ผมพบว่ากลุ่มผู้เสพสื่อนิวมีเดียกับสื่อดั้งเดิมต่างกันมาก ทั้งรสนิยม พฤติกรรม และความต้องการล้วนเปลี่ยนไปหมด วิธีการและแนวคิดเดิม ๆ บางอย่างของผม เอามาใช้กับสื่อนิวมีเดียไม่ค่อยได้ผลครับ"

สิ้นคำตอบนี้ คิ้วของหยางรั่วเฉียนก็อดขมวดเข้าหากันไม่ได้

ซวยละ หมอนี่เหมือนจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าทำไมตัวเองถึงล้มเหลว... งานหยาบแล้วสิ

ต้องหาทางทำให้หมอนี่เดินอยู่บนเส้นทางแห่งความล้มเหลวต่อไปให้ได้

หยางรั่วเฉียนกำลังคิดคำนวณแผนการอยู่ในใจ ทว่ากลับไม่รู้ตัวเลยว่าสีหน้าท่าทางที่เผลอแสดงออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจนั้น ถูกซ่งลี่ซินผู้สายตาเฉียบไวเก็บรายละเอียดไปหมดแล้ว

พังแน่... ผู้สัมภาษณ์ขมวดคิ้ว...

แสดงว่าคำถามแรกเขาตอบได้ไม่ดี แถมคำตอบยังทำให้ท่านประธานหยางไม่พอใจอย่างแรง!

ซ่งลี่ซินที่เดิมทีก็ตื่นเต้นอยู่แล้ว คราวนี้ในใจยิ่งทวีความกระวนกระวายเข้าไปใหญ่

เขารู้ดีว่าตัวเองคงไม่มีโอกาสให้ตอบพลาดได้อีกหลายครั้งแล้ว

หยางรั่วเฉียนไม่ปล่อยให้ซ่งลี่ซินมีเวลาคิดนาน ถามต่อขึ้นมาทันที "แล้วคุณแก้ปัญหาพวกนี้ยังไงครับ มีการปรับเปลี่ยนหรือลองทำอะไรใหม่ ๆ ไปบ้างแล้วหรือยัง"

ต่อให้ซ่งลี่ซินจะออกเสียงภาษาจีนกลางได้เป๊ะแค่ไหน ในเวลานี้ก็ไม่อาจควบคุมน้ำเสียงที่สั่นเครือไว้ได้ "ผมตระหนักถึงข้อผิดพลาดก่อนหน้านี้ของตัวเองแล้วครับ... เพราะฉะนั้นผมเลยเริ่มไปกดติดตามพวกอินฟลูเอนเซอร์ บล็อกเกอร์ และเน็ตไอดอลดัง ๆ ในสื่อนิวมีเดียเพื่อศึกษาสไตล์ เทคนิค และวิธีการของพวกเขา ช่วงนี้ก็เริ่มทดลองใช้เครื่องมือและแพลตฟอร์มของสื่อนิวมีเดียดูบ้างแล้ว อย่างเช่นโต่ว..."

"ผิด" ยังพูดไม่ทันจบประโยค หยางรั่วเฉียนก็ส่ายหน้าไปมาอย่างแรง

แค่คำเดียว ประกายความหวังในแววตาของซ่งลี่ซินก็ดับวูบลงทันใด

สัมภาษณ์ตกแล้ว...

ผู้สัมภาษณ์ถึงกับไม่อยากฟังผมพูดให้จบด้วยซ้ำ...

ความรู้สึกสูญเสียและผิดหวังอย่างรุนแรงประดังประเดเข้ามาในหัวใจของซ่งลี่ซิน

"ท่านประธานหยาง ขอโทษด้วยครับที่มารบกวนเวลาของคุณ"

ขณะที่เขากำลังจะฝืนพยุงแขนขาที่อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง เพื่อรักษาศักดิ์ศรีหยดสุดท้ายแล้วเดินก้าวออกจากบริษัทไป เขาก็ได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าพูดต่อขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"คุณไม่ได้ผิดเลยสักนิด"